Andre Rogge:

"Zoals elke vrijdag van eind 1985 vreest iedereen ook aan die vooravond van het weekend een nieuwe overval van de Bende van Nijvel op een grootwarenhuis ergens te lande. Vooral de warenhuisketen Delhaize wordt bijzonder goed bewaakt door de rijkswacht die op de parkeerterreinen patrouilleert en overal mannetjes opgesteld heeft, tot op de daken van de winkels toe.

Die ochtend moet (Frans) Reyniers voorbereidingen treffen voor de plaatsing van de mannen van zijn Groep Schaduwingen en Observatie (GSO), geleid door zijn vriend, commissaris Georges Marnette. Hij ontvangt Daniel Cirlande en mij, en vraagt onze mening. Ik vertel hem over een ander spoor dat ik even heb gevolgd, dat van een andere 'Reus', die mogelijk de voornaam Luc draagt. Mijn laatste waarnemingen hebben me het bewijs geleverd dat Luc wel criminele activiteiten ontplooit, maar eveneens dat hij noch de leden van zijn kleine bende deelgenomen kunnen hebben aan de recente bloedige overvallen."

"Cirlande en ik vatten samen wat we te weten zijn gekomen over Papadopoulos. Voor zover ik weet zal de Griek diezelfde avond bij zijn moeder op bezoek gaan en zich vervolgens aan boord van de aak begeven om er zijn medeplichtigen te ontmoeten. Daniel Cirlande heeft nog enkele bijkomende inlichtingen over de Griek. Zo kom ik er onder meer achter dat een van zijn intimi een zekere De Staerke is, die zelf dan weer een vriend van Jean Renson is. Reyniers ziet er geschokt uit. Hij besuit: “Oké, blijf op een afstand. Ik stuur de hele GSO achter de moeder van Papadopoulos aan.”

Ik ga met een gerust hart naar huis. Ik ken de efficiëntie van de GSO waar Reyniers zo buitengewoon trots op is. De moordenaars laten dat weekend niets van zich horen. Ze plegen niet de kleinste overval. De bloedbaden houden even plotseling op als ze begonnen zijn. Maandagochtend, om negen uur, ben ik aanwezig in het kantoor van Cirlande. Ik brand van ongeduld om te weten wat het schaduwen van de moeder van Papadopoulos heeft opgeleverd. De inspecteur gedraagt zich die ochtend vreemd, een houding die hij later steevast zal weigeren te verklaren.

“Wel, hoe zit het met Papadopoulos?”

Ontmoedigd antwoordt hij: “Spreek me nooit meer van die overvallen. Het is allemaal doorgestoken kaart. Ik heb het Reyniers gezegd, ik wil van die zaak af...”

Wat de schuilplaats betreft die voorzien was voor de GSO in de onmiddellijke omgeving van het huis van de moeder van Papadopoulos, vertelt hij dat de plannen plotseling gewijzigd waren en dat de groep uiteindelijk het café van Luc in het oog moest gaan houden.

“Wat krijgen we nu! Ze wisten toch dat dit er niets mee te maken had...”

Daniel Cirlande legt me uit dat de politiemannen dat waarschijnlijk evengoed wisten, want ze hebben in hun schuilplaats behoorlijk zitten zuipen. Nadat ze zoveel gedronken hebben, hebben ze - om zich te vermaken, of om de tijd te doden - zelfs een rodeo georganiseerd met de dienstwagens en er een aantal in de kreukels gereden.

Wat Papadopoulos betreft, die kan ik maar beter vergeten. In elk geval wil hij, Cirlande, niets meer van de bloedige overvallen horen.

"Het is allemaal doorgestoken kaart..."

Ik probeer wat meer los te krijgen van Reyniers. Tevergeefs. Alles wat ik te weten kom, is dat mijn informatie is doorgespeeld aan de overkoepelende cel, die is opgericht om de verschillende politiediensten te coördineren.

Reyniers ontkent niet dat de mannen van de GSO hun wagens in de prak hebben gereden tijdens een rodeo. Hij geeft daar geen enkele commentaar op, maar herinnert me er wel aan dat ik er door de rijkswachtofficieren van de overkoepelende cel van verdacht word een van de leden van de Bende van Nijvel te zijn!

Dat is mijn laatste contact met de mensen van de gerechtelijke politie in de zaak van de bloedige overvallen. Ik blijf tot december 1988 met Daniel Cirlande omgaan. Hij waarschuwt me voor Reyniers en Vandyke, zegt me dat ze me willen zien hangen, maar weigert me ook maar iets te vertellen over de zaak van de bende van Nijvel en Papadopoulos."