Zwendel bij Moneytron van Jean-Pierre Van Rossem kwam ook in dossier-Cools voor

De gevallen beursgoeroe Jean-Pierre Van Rossem heeft ooit een boek geschreven over de vermoorde politicus André Cools. Opmerkelijk: de zwendel bij Van Rossem kwam ook in dat dossier-Cools voor. Toeval?

Midden april 1995 wordt in elk geval voor de correctionele rechtbank van Antwerpen het proces-Van Rossem overgedaan.

De gevallen beursgoeroe werd voor die rechtbank op 31 december 94 wegens oplichting veroordeeld tot de maximumstraf maar ging daartegen in verzet.

Van Rossems gewezen zakenpartner Albert Mahieu laat dan zich niet onbetuigd. Hij zegt immers bewijzen te hebben van de betrokkenheid van Van Rossem bij de maffia.

Die laatste ontkent dan weer en zegt zelf slachtoffer te zijn geweest van een effectenzwendel, vreemd genoeg een zwendel die volgens René De Witte van De Tijd “ook in het dossier-Cools ter sprake kwam”.

Saga

De financiële avonturen van Jean-Pierre Van Rossem blijven tot vandaag een intrigerende saga.

Voor de Brusselse zakenman Albert Mahieu - die als ex-partner van Van Rossem zelf pluimen verloor in het verhaal en sindsdien een kruistocht voert voor het recupereren van de afgeleide beleggingen - is alles wel zonneklaar. Van Rossem is volgens Mahieu zelf een schakel in een internationale oplichtersbende.

De Tijd: “Dat leidt hij af uit de drie rekeningen van de maffia-figuur Earl Walker waar hij o.m. 68.999.866 dollar Rossem-gelden opspoorde. Het gaat om rekeningen op de First Interstate Bank in New York (000477925 voor afgerond 31,5 miljoen dollar), Royal Trust Bank in Toronto (436543 voor 14,2 miljoen dollar) en First Home Bank op de Kaaimaneilanden (392857 voor 23,2 miljoen dollar).”

Earl Walker is dan naar verluidt een internationaal geseind misdadiger met even veel schuilnamen en valse paspoorten als adressen (van de VS over Costa Rica tot Zwitserland) en misdrijven op zijn kerfstok.

De 68,99 miljoen dollar die Mahieu opspoorde komen volgens De Tijd “wonderwel overeen met een bedrag van 68 miljoen dollar waarover Van Rossem het zelf altijd heeft.”

Het gaat om zijn commissies die werden afgeleid en die hij terugeist. Krijgt hij daarvoor geen staalharde garanties dan praat hij de mensen achter en boven Moneytron aan de galg. Ook die namen zijn voor Mahieu al lang geen geheim meer. Die noemde in dit verband de namen van Roland en André Vanden Avenne en Christian en Philippe Vande Vyvere. Die hebben tot nog toe formeel ontkend betrokken te zijn in de Moneytron-oplichting.

De Tijd: “Mahieu volhardt in zijn verwijzingen en beschikt thans over tientallen rekeningnummers op naam van zowel Van Rossem, de hoger genoemde Westvlaamse zakenlui als de mysterieuze holding Parcifal. Samen gaat het om 797.411.601 dollar. Voor deze 23 miljard frank heb ik de bewijzen. Ik weet echter dat het in totaal om minstens het viervoudige gaat, aldus Mahieu.”

Aandacht

In Brusselse parketkringen geniet de informatie van Mahieu de grootste aandacht en wordt naar bewijsmateriaal gezocht. Mahieu legde zijn informatie voor aan Van Rossem die het bestaan van een aantal rekeningen toegaf, maar het leeuwedeel ontkende

De Tijd: “Mahieu is een afperser, zo reageert Van Rossem. Die heeft al een nieuwe verklaring voor het débacle. Hij zou in het kader van zijn Moneytron-aktiviteiten in de periode 85-86 voor 400 miljoen dollar hebben belegd in Italiaanse schatkistcertifikaten. Het gaat om een emissie van Certificato di Credito del Tresoro van 10 miljoen lire elk en met looptijd van 1 juli 85 tot 1 juli 95. Van Rossem kocht met geld van de vennootschap Parcifal.”

Achteraf bleek het om vervalste (dubbel gedrukte) effcten te gaan. Van Rossem & Co waren m.a.w. gerold door de maffia. Dit verlies moest desnoods ten koste van andere beleggers worden recupereerd. Als het verhaal klopt, krijgt het Van Rossem-dossier meteen raakpunten met een gigantische effektenzwendel die in de loop van 92 werd blootgelegd door de Zwitserse en vooral Italiaanse justitie.

Eind 92 werd Winnifred Elena Kollbrunner bij een poging om gestolen waardepapier te verzilveren, in Genève aangehouden door onderzoeksrechter Paul Perraudin. Meteen kwam het onderzoek van de Romeinse magistraten Achille Toro en Giulio Sarno in een stroomversnelling terecht. Beide rechters waren belast met een reusachtige zaak. Op 3 november 90 werd een koerierdienst van de Banco di Santo Spirito uit Rome door de maffia overvallen en kwamen 300 lire gestolen effekten in Europa in omloop.

Toro en Sarno

Wat Toro en Sarno ontdekten was een internationale misdaadorganizatie die miljarden franken aan gestolen, vervallen of nagedrukte waardepapieren, hetzij poogden te verzilveren, hetzij aanboden als onderpand voor bankkredieten. Eén van de spilfiguren in het effektencircuit was Kollbrunner, wiens aanhouding toeliet ook de rol van gewezen Italiaans minister van justitie Claudio Martelli en de Italiaanse loge Grande Oriente te ontdekken. Belgisch onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte van het parket van Neufchateau zag verbanden tussen de aktiviteiten van de maffia in Luik en Charleroi en de zaak Kollbrunner-Martinelli & Co. Connerotte legde later het verband tussen een Luikse zwendel in waardepapier en ... de moord op André Cools.

Werd Van Rossem slachtoffer van dezelfde misdaadorganizatie of vond hij een sensationeel verhaal om zichzelf - en zijn nieuwe partij, de Libertijnse Sociale Demokraten of L.S.D. - in de aktualiteit te branden? “Met Van Rossem kan alles...”, besloot De Witte.

Bron: Thierry Debels | 29 November 2024