11

Re: De Bende van Twaalf

Ben je daar zeker van Xeno dat het die nacht wemelde van ordediensten? Ik niet. Moesten die berichten toen niet via het CBO verspreid worden onder de noemer dringend bericht van opsporing? Uit alle info blijkt niet direct dat men met man en macht aan het zoeken was.

Was dat ook niet aan de boerderij van Goumont dat de boer in volle colère zijn akker omgespit had omdat niemand kwam kijken naar de voorwerpen die de Bende daar achter gelaten had? Of werd er ook daar beslist dat ploegen die konden achtervolgen of zoeken moesten binnen blijven? Wie zal het zeggen?

Re: De Bende van Twaalf

Zeker, tja...ik lag die nacht op 31 km daarvandaan als kind de slaap der onschuldigen te slapen dus ik was er niet bij uiteraard.

Maar ze zijn toen heel de nacht bezig geweest vanuit verschillende districten (volgens verslagen die ik gelezen heb) aan de Colruyt, de Diable, het kruispunt Cosmos, patrouilles in de regio richting Nijvel. Om maar te zeggen, het was geen kalm nachtje. Dat men de dagen daarna niet gaan kijken is bij die landbouwer die zich de moeite had getroost om het te gaan melden (hij had geen telefoon) is niet goed te praten, da's zeker. Zoals er veel blunders van toen onbegrijpelijk zijn.

Een artikel spreekt over een klopjacht net na de feiten waaraan ongeveer 30 gendarmes deelnamen:

https://i.ibb.co/mCc6HHj/Article.jpg

13

Re: De Bende van Twaalf

En dan blijft nog de vraag, was de info die ze zelf verspreid hebben correct. Ik geef een voorbeeld wat betreft de bewaking in Aalst. Ik herinner mij dat ik mij daar lang geleden eens op gefocust heb. Zo was de eerste versie dat men verschillende warenhuizen moest "bewaken " door van het ene naar het andere te rijden en indien ik mij niet vergis zat daar oa de Colruyt bij tot iemand opmerkte dat op dat bepaalde uur de Colruyt gesloten was.

Maar ook de kranten gaven verkeerde info, zo werd verschillende keren geschreven dat in Overijse Finné een krant was gaan kopen ook tot iemand opmerkte dat op het uur van de overval de krantenwinkel reeds lang gesloten was. Maar er waren op het ogenblik van een aanval ook technische problemen waar niemand iets kon aan doen. Zo vernam ik onlangs van Luc Boeve dat hij de eerste was die in Aalst toekwam vlak na de aanval (buiten de politie en de rijkswacht die al aanwezig was bij de schietpartij) samen met een collega. Eens ter plaatse zag hij de omvang en probeerde via de boordradio nog andere mensen op te roepen, dat lukte niet (waarschijnlijk overbezet) en daarom besliste hij zijn collega terug te sturen naar het bureau om van daar uit collega's op te roepen.

Buiten al dat werden er op sommige plaatsen ook nog andere meldingen of oproepen gedaan zodat men minstens één of meer ploegen "bezig hield". En volgens onze vriend Lhost werden op ontsnappingsroutes ook nog eens inlichtingsdiensten gezet die patrouilles moesten in 't oog houden en een go of no go moesten geven aan de overvallers.

We hebben maar één zekerheid en dat is dat niets zeker is.

Re: De Bende van Twaalf

Nu het stof stilaan terug neerdaalt over de piste Sliman, is de tijd rijp voor een volgend hoofdstuk in 'De Bende van Twaalf', de hypothese die in feite geen hypothese meer is. En wel met de voorstelling van één van de 'reuzen' van de Bende van Nijvel: Robert ‘Le Grand Robert’ Peeters. 190 cm, indrukwekkend breed geschouderd, zelfzeker, kent geen angst, vol bravoure, bekent nooit, wat hij ontbreekt aan intelligentie maakt hij goed door brutaliteit, het accent van de Franse hoofdstad.

In de jaren 1960, begin de jaren ’70 behoort hij tot de Brabantse Bende Maillard, die verantwoordelijk is voor een lange sliert inbraken, overvallen enz. Echte topcriminelen zijn de bendeleden niet, want ze zijn kind aan huis in meerdere gevangenissen. In 1968 en ’69 brengt de bende heel wat tijd door in de gevangenisbibliotheek van Oudenaarde. Daar zoeken ze alle informatie die ze nodig hebben om vals geld te drukken. De technische details voor het drukproces heeft men in Oudenaarde niet, maar die worden op eenvoudig verzoek netjes opgestuurd vanuit de gevangenisbibliotheek van Nijvel...

Een andere gedetineerde, een zekere Claude Barré, gaat er prat op alles over valsmunterij te kennen. Er worden grote plannen gesmeed, en eens vrij willen (o.a.) Maillard en Peeters die meteen in de praktijk omzetten. Dit loopt echter niet volgens afspraak (o.a. de financiering van het noodzakelijke materiaal loopt fout, waardoor nog een reeks misdrijven gepleegd worden en Barré blijkt dan toch geen specialist valsmunter te zijn). Barré wordt daarom op 28 maart ’72 naar café Vieux Bruxelles, Boulevard Poincaré 10 Anderlecht, gelokt. De drie daders gaan ermee naar boven, de jukebox speelt ondertussen op volle kracht, en Barré wordt afgemaakt met twee schoten in de rug. Voor de zekerheid wordt de zieltogende man nog gewurgd en vastgebonden. Het lijk verhuist naar de kelder.

Twee dagen later wordt de vriendin van Barré, moeder van drie kinderen Angela Christantelli, naar hetzelfde café gelokt, met de belofte dat ze er meer zal vernemen over Barré, die verdwenen is. De daders sturen haar naar boven, zogezegd om een pakje te halen dat haar verloofde heeft achtergelaten, schieten haar eveneens twee kogels in de rug en hangen haar dan op, waardoor ze de wurgdood sterft. ‘We zouden best een stukje van het koord houden, dat brengt geluk.’ Dit lijk wordt voorlopig verborgen in het Terkamerenbos. Nadien worden beide lichamen samen gedumpt in een ravijn in het bos van Beausart in Bossut-Gottechain (naast Overijse). De bende gaat dan gewoon verder, onder andere met een gewelddadige overval op een dokter.

In augustus van dat jaar worden de lijken na een intense speurtocht ontdekt. Bij een verschijning voor de raadkamer willen de daders ontsnappen. De wapens: een busje peper (om de rijkswachters te verblinden) en een blikje pilchards (scherp deksel...) In december 1975 staat Peeters (samen met Detraux en Maillard) terecht voor het Assisenhof Brabant. Meester Delfosse schildert Peeters af als een koorknaap, die in de gevangenis het geloof gevonden heeft. Blijkbaar werkte dit argument wel, want Peeters kwam er lichtst vanaf, met 20 jaar dwangarbeid. Dat betekende in ons Belgenlandje dat hij, zoals een dader het tijdens het proces verklaarde: ‘In België valt het altijd wel mee,’ al snel terug op vrije voeten was en zich aansloot bij de Bende Hamon, deel van de Bende van Twaalf, kweekvijver van de Bende van Nijvel.

15

Re: De Bende van Twaalf

Willem van Occham wrote:

In de jaren 1960, begin de jaren ’70 behoort hij tot de Brabantse Bende Maillard, die verantwoordelijk is voor een lange sliert inbraken, overvallen enz.

Ik heb ondertussen al een hele hoop artikels verzameld over de bende Maillard. Ik zal deze straks publiceren.

Willem van Occham wrote:

Dat betekende in ons Belgenlandje dat hij, zoals een dader het tijdens het proces verklaarde: ‘In België valt het altijd wel mee,’ al snel terug op vrije voeten was en zich aansloot bij de Bende Hamon, deel van de Bende van Twaalf, kweekvijver van de Bende van Nijvel.

De Bende Hamon is een uitermate "interessante" bende, zeker gezien de feiten die ze gepleegd hebben.

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | YouTube

Re: De Bende van Twaalf

Deze post lijkt op het eerste gezicht niet op z’n plaats te staan, toch is dat het geval. Er heeft immers nooit één Bende van Nijvel bestaan, wel een criminele subcultuur, van waaruit in wisselende samenstellingen misdaden gepleegd werden. Het verbinden van een aantal (niet alle) van deze feiten via materiële linken leidde tot het begrip ‘Bende van Nijvel’. In deze subcultuur vormde de Bende van Twaalf een belangrijk en absoluut zeker onderdeel, maar niet het enige. En elk van die ‘onderdelen’ had een eigen (crimineel) begin en geschiedenis. Vandaag een blik op een andere ‘afdeling’ van de Bende, ‘collega’s’ van de Bende van Twaalf, die zich op een kruisend traject bevonden.

Geboren op 2 november 1952, groeide in de jaren ’60 en ’70 aan de Georges-Henrilaan in Sint-Lambrechts-Woluwé een rijkeluiszoontje op. Vader Achiel (toen hij van het Kortrijkse naar de rijke kant van Brussel verhuisde werd het Achille) verdiende goed geld met een keten kledingwinkels, maar zoontje Patrick besliste al snel dat hij zijn opleiding aan l’Université de la Rue zou volgen. Voor zijn ouders blijkbaar geen probleem, want reeds op de leeftijd van veertien mocht hij van school thuis blijven. Patrick hing liefst (en best) de dandy uit, zat voor geen stunt verlegen, strooide met geld (dat vader Achiel en broer Eric hem in veel te grote hoeveelheden toestopten) en was al heel jong verslaafd aan cocaïne. Hij beschouwde zich als de Brusselse James Dean. Rebel without a cause, Harley-Davidson inclusief. Het milieu van de zware jongens op nog zwaardere motoren zou the golden jacket altijd fascineren, maar dat is een verhaal voor later. Broer Eric baatte de kroeg The Gypsies uit. Patrick leerde er een hele reeks (toekomstige) zware criminelen kennen, zoals Thierry Smars en Philippe Lacroix.

Vader Achille voelde zich eveneens aangetrokken tot het bruisende nachtleven van de hoofdstad. Als habitué van de Sleepy Lagoon, de nachtclub waar Philippe De Staerke in geïnvesteerd had, leerde hij het Brusselse criminele milieu kennen. Dat was de aanzet om in 1972 zelf een nachtclub te openen: The First. Patrick kon er aan de slag als ‘manager’. Een echt succesverhaal werd dat niet. De zaak ging in de fik, maar de verzekeringsmaatschappij speelde het spel niet mee. En dat was nog maar het begin van de tegenslag. Le Grand Blond was hij in trek bij alle meisjes. Of toch niet bij allemaal. Dat zal de jongedame die Patrick Haemers samen met een aantal vrienden verkrachtte zeker beamen. Het leverde hem in 1976 een eerste veroordeling (van drie jaar) op. Hij zat er negentien maanden van uit.

In 1979 nam Achiel aan de Brusselse Louisalaan een doorstart met de Elysée 19, die nadien omgedoopt werd tot de beruchte Happy Few, een tent waar machthebbers, ordehandhavers, gerechtsdienaars en kapitaal uit boven- en onderwereld elkaar ontmoetten. Patrick breidde er zijn kennissenkring uit, onder andere met wapenhandelaar Robert Darville, een naam om te onthouden. Maar ook de Happy Few was niet het grote succesverhaal. En ondertussen was Patricks geldbeugel (weeral) leeg en de nood aan cocaïne torenhoog. Tijd voor een volgende stap op de misdaadladder.

Fijne opvoeding ten huize Haemers. Op 22 oktober 1981 gingen vader en zoon Haemers samen op pad om de BBL in Deerlijk te beroven. In hun gezelschap een derde dader, mogelijk Patricks broer Eric (die trouwens het wapen geleverd had) of één van Patricks vele vrienden. Keuze genoeg, het Haemers-duo verklikte nooit hun mededader. Eric was een reële mogelijkheid, hij zat toen al dieper ‘in het milieu’. In zijn dancing JB’s aan de Georges-Henrilaan werd al eens een schot gelost, op kerstavond ’81 met dodelijke afloop. Achiel Haemers, 51 jaar, grijzend, 178 cm, was de bestuurder van het vluchtvoertuig, een gestolen BMW518. De overval was echter al mislukt voor hij begonnen was. Want bij het overstappen uit de Mercedes van Patricks moeder naar de gestolen BMW, stond Achiel zo zenuwachtig te draaien dat een dametje de nummerplaat van de Mercedes had genoteerd. Maar dat wist het criminele trio toen uiteraard nog niet.

Achiel bleef in het vluchtvoertuig zitten en de twee jongelingen doken ongemaskerd de bank binnen, een instelling waar ze twee weken voordien als klant nog een bezoekje hadden gebracht... Enkel Patrick had een revolver in de hand. Hij had zich niet eens omgekleed voor het klusje. Dure zomerse merkkledij, zijden hemdje en fijne witte moccasins. 189 cm groot en blonde lokken. Overvallen doe je in stijl. Maar het is ook een vak, dat het tweetal toen nog niet beheerste. Trillend van de zenuwen wilden ze de filiaalhouder de brandkast laten openen, die verklaarde doodleuk dat dat niet kon en toen er klanten binnenkwamen wist het duo niet meer wat te doen en sloeg op de vlucht. Daarbij gristen ze nog snel een koffertje mee, dat thuis een plaats kreeg, bewijsmateriaal wachtend op de huiszoeking. De buit: 5.000 Franse frank (35.000 Belgische frank). Meteen een nominatie voor de meest knullige bankoverval van 1981.

Een paar uur na de feiten zaten vader en zoon al in de cel. Eventjes maar, want in afwachting van het proces op 9 december 1982 voor de Correctionele Rechtbank van Doornik, werden de leerling-overvallers terug vrijgelaten. En nog waren ze niet geleerd. De rode draad in het verhaal, zeker wat dandy Patrick betreft. Want vóór ze hun verhaal voor de rechtbank mochten vertellen (Achiel: ‘Ik passeerde toevallig aan die bank’ en Patrick: ‘Ik ben afgekickt, meneer de juge, en zal het nooit meer doen’, met als gevolg voor de blonde god nog 2 jaar celstraf pro forma) stonden ze al open voor een nieuwe ‘bijverdienste’.

En zo slopen op 13 maart 1982 twee individuen door de Rue Adolphe Max in Dinant. De ene ‘ongeveer 190cm en blond, de andere iets kleiner, ongeveer 50 jaar oud en grijzend’. Dus wanneer David VDS nog eens beweert dat hij in Aalst Haemers en de FAUL zag, luister dan aandachtig. Hij is waarschijnlijk de meest betrouwbare getuige uit het hele bendedossier.

Met Patrick Haemers liep het fout af. Aan zijn lange criminele carrière kwam uiteindelijk een einde na (zelf)moord in zijn cel. Vader Achiel pakte daarop zijn biezen en verkaste naar Zuid-Frankrijk. Legde de Bende van Nijvel een busje naar zonniger oorden in? Hoe kwamen Achiel en Patrick in Dinant of all places terecht? En waarom was nu net de FAUL het doelwit? Waar ligt het verband met de Bende van Twaalf? Terechte vragen. De antwoorden volgen.