Ik mag hopen dat advocaat en voormalig onderzoeksrechter Patrick Ramaël in het licht van de door hem gewenste onderzoeksdaden, ook navraag heeft gedaan naar wat er met het aan Thierry en Xavier Sliman te koppelen DNA is gebeurd. Is dat daadwerkelijk vergeleken met gevonden DNA-sporen op attributen van de Bende van Nijvel?

In De Morgen staat een interview met federaal procureur Ann Fransen. Het gaat onder andere ook over de stopzetting van het Bende van Nijvel-onderzoek:

(...) Uw eerste wapenfeit in de media was het stopzetten van het onderzoek naar de Bende van Nijvel. In het jaarverslag van 2023 was dat nochtans een topprioriteit.

“Dat dossier ís een topprioriteit, maar toen ik federaal procureur werd, bleek dat de onderzoeksrechter en de dossierbeheerder bij ons geen onderzoekshandelingen meer mogelijk zagen.”

“De beslissing was al voor mijn aanstelling genomen, maar ik vond het mijn taak om die boodschap zelf aan de slachtoffers te brengen. Ik denk dat iedereen toen heeft gezien hoe moeilijk ik dat vond. We hadden het heel graag anders gezien.”

Door de nieuwe wet kan het dossier niet meer verjaren en blijft het voor altijd geheim. Volgens sommige slachtoffers is dat een truc om de echte hooggeplaatsten een hand boven het hoofd te houden.

“Maar neen, de wet is er net gekomen om straffeloosheid tegen te gaan. In dit soort ernstige zaken kunnen we geen rust vinden tot de daders zijn gevonden en vervolgd.”

Wat kan het Bende-dossier dan opnieuw activeren?

“Een gouden tip, of iemand die op zijn sterfbed wroeging krijgt en toch nog iets zegt. Het maakt niet uit of dat nu een ooggetuige is, of een dader of iemand die maar vaag betrokken was. Om maar te zeggen: belangrijke en relevante informatie is nog altijd welkom. De burgerlijke partijen hebben trouwens de mogelijkheid om bijkomende onderzoeksdaden te vragen en ze zijn daar volop mee bezig. We wachten op de uitspraak van de kamer van inbeschuldigingstelling daarover.”

Lees hier het hele interview » Nieuws

Het lijkt me zeer logisch dat de federaal procureur het extreem moeilijk had om die loodzware boodschap te moeten brengen aan de nabestaanden en de slachtoffers. Je wilt die boodschap niet brengen, of het nu om een zaak met één dodelijk slachtoffer of met 28 dodelijke slachtoffers gaat. Je wilt de waarheid vinden en de dader(s) voor de rechter brengen. Dus ja, als je als vertegenwoordiger van het federaal parket moet komen vertellen dat er niets meer te onderzoeken valt, dan is dat een extreem moeilijke en extreem emotionele boodschap. Ongeacht de manier waarop je die boodschap communiceert.

Ik zou het niet willen doen, maar zij moest het doen en heeft het gedaan.

Experimentele humor? Eerder surrealistisch theater ja. Bovendien, als dochter van de laatste commandant van de Rijkswacht had zij ver van dit onderzoek moeten weg blijven vind ik. Stel, en ik zeg stel, dat de rijkswacht te maken had met de Bende dan zou men noch koste noch moeite gespaard hebben om Fransen te benoemen in deze functie denk ik. De laatste rijkswachter uit het onderzoek vorig jaar en een nieuwe "chef" binnen. 

En zelfs indien de rijkswacht geen directe betrokken partij zou geweest zijn dan nog hadden zij een verpletterende verantwoordelijkheid en dit door de bescherming van hun informanten die nadien nog eens voor de dood van kinderen zorgde in de zaak Dutroux.

'Er is in België een praktijk gegroeid van informantenbescherming waarbij de grens tussen politie en misdadiger wel heel wazig wordt’, schrijft de journalist Fred Vandenbussche in zijn analyse van de affaire, Meisjes verdwijnen niet zomaar (1996): ‘De rijkswacht wilde de affaire zelf oplossen.’ En zelfs dat is de vraag. De rijkswacht heeft een reputatie in het belemmeren van onderzoeken die de belangen van haar politieke beschermheren schaden.

Het meest dramatische voorbeeld daarvan is de episode van de bende van Nijvel, die vreemd genoeg al gedateerd lijkt voordat zij officieel is afgesloten. Momenteel onderzoekt een ‘bendecommissie’ van het Belgische parlement voor de tweede en hopelijk laatste maal de toedracht en achtergrond van de reeks moorden en excessieve overvallen waarbij in de jaren 1982-1985 achtentwintig slachtoffers vielen.

Wie het werk van de commissie enige tijd volgt, waant zich in een surrealistisch theater. De min of meer samenhangende theorie die onderzoeksjournalisten en onafhankelijke politici de afgelopen tien jaar over de bende formuleerden, blijkt grotendeels juist. Alle veronderstellingen over de banden tussen de rijkswachtleiding, de Franstalige Brusselse elite en extreem-rechts - veronderstellingen die tot voor kort als ‘conspiratieve onzin’ werden afgedaan - staan nu zwart op wit in de parlementaire onderzoeksverslagen, ondertekend door de commissie- en kamervoorzitters. De beruchte ‘Groep G’ binnen de rijkswacht heeft inderdaad bestaan; de oprichtingsverklaring uit 1976 is zelfs boven water gekomen. De groep wilde een ‘harde kern binnen de rijkswacht’ vormen om korte metten te maken met de ‘verrotte democratie’ en de ‘linkse infiltratie in de overheidsdiensten’.

Binnen het leger en de Staatsveiligheid (de Belgische BVD) werden soortgelijke groepen opgericht, die door het oppoken van de maatschappelijke onrust de geesten rijp moest maken voor een sterk gezag: de beruchte strategie van de spanning. En inderdaad, veel bij de samenzwering betrokken politici en hoge functionarissen blijken lid te zijn geweest van Opus Dei: minister van defensie Paul Vanden Boeynants; baron de Bonvoisin, de kwade genius achter de extreem-rechtse Cedic-groep in de Waalse christen-democratische partij; en ook de steile rijkswacht-generaal Beaurir. Is deze extreem-rechtse geest werkelijk teruggedrongen in de fles?

Bron » www.groene.nl

En zoals beschreven in een ander topic, waren het de informanten niet die dienden beschermd te worden dan waren het de magistraten zelf (zie ElioCiolini/Paulus de Châtelet, René broer van Véronique Paulus de Chatelet,= magistrate).