"Zonder rekening te houden met wat was afgesproken nam Bouhouche nochtans het initiatief om hem uit te schakelen, om redenen die ik niet ken. Toen ik later vernam wat er was gebeurd, zou dat een heftige ruzie tussen ons veroorzaken. Ik vond het een nutteloze daad."

Ook hier hecht ik weinig geloof aan. De vier nep-rijkswachter die de overval pleegden waren geen van alle gemaskerd (daar zijn geen aanwijzingen voor en Beijer spreekt er ook niet over). Dat betekent dus dat Zwarts minstens één dader - degene die in wagen sprong - van dichtbij heeft gezien en dus de mogelijkheid had om nadien een robotfoto op te stellen. Dat zou voor de onderzoekers een fameuze aanwijzing zijn, en net omdat Beijer er steeds voor wil zorgen dat er geen aanwijzingen achter blijven - kon het niet anders dan dat Zwarts geëlimineerd moest worden.

In het boek De Bende Tapes uit 1990 staat een interview met Robert Beijer. Dat interview begint met de zin:

Vreemd. In het turbulente leven van Robert 'Bob' Beijer speelt het toeval een merkwaardige rol.

Als je het boek van Beijer uit hebt, zal je niet anders kunnen dan dit bevestigen. Ze beginnen ook met alle beschuldigingen tegen hem op te noemen. Zijn antwoord is dat hij niets heeft gedaan en als hij al iets heeft gedaan is  het in opdracht geweest van de Belgische staatsveiligheid. Geen woord over de Russen. "De opdrachten waren geheim en de weinige sporen die naar de staatsveiligheid leidden, heb ik laten verdwijnen."

Even later heeft Beijer het over Buslik: "Ze (de rijkswacht) kon het niet verdragen dat wij maten waren van Jean-François Buslik." En toch komt de naam Jean-François maar één keer voor in het boek van Beijer.

In het boek van Beijer heeft hij het amper over de Bende van Nijvel (buiten dan zijn vermoeden dat Bouhouche er misschien iets mee te maken heeft). In het interview in de Bende-tapes gaat hij er gelukkig iets dieper op in: "De Bende, c'est de la politique. Een frontale aanval op de democratie. Het plan bestond duidelijk uit twee delen. Je had de acties die het volk de daver op het lijf moesten jagen: de moordende raids op de warenhuizen. Het zou wel eens kunnen dat daarvoor buitenlandse huurlingen werden gebruikt. Maar die hebben ongetwijfeld hulp gekregen van Belgen, die hun vertelden waar, wanneer en hoe en die de tussenpersonen waren tussen huurlingen en opdrachtgevers. (...) Misschien was het niet de bedoeling dat de Bende zo'n bloedige afmetingen zou aannemen. Misschien zijn de uitvoerders op eigen houtje veel verder gegaan dan voorzien was. Maar op het hoogste niveau zijn er hen blijven beschermen bij de politie. Want daar zitten ook  cowboys".

En het stuk over Beijer eindigt met: Een pathologische leugenaars, zoals Robert Beijer. Een dagje Beijer werkt zoals een gewicht van zes ton op je krijgen. Verwarrend.

Had ik toch wel net hetzelfde gevoel toen ik zijn boek uit had.

Schrijf ik dan iets anders?

In De Morgen van dit weekend staat een artikel over de zaak-Belliraj. In dat artikel staat een klein stukje dat ook betrekking kan hebben op de bekentenissen van de Borains :

Van de bekentenissen die Belliraj aflegde over de zes Belgische moorden wordt gezegd dat die "details bevatten die enkel de dader kennen". Het is een absolute klassieker die wereldwijd opduikt in alle strafdossiers waarvan de bewijzen beperkt zijn gebleven tot een bekentenis. In het opleidingscentrum van de FBI in Quantico krijgen beginnende profilers erin gepeperd om alle alarmsignalen te doen afgaan als dit het enige is waar de sheriff mee kan komen. Details die 'enkel de daders kan kennen' zijn in de praktijk doorgaans details die de politie kende toen ze het telefoonboek liet neerkomen op het hoofd van de verdachte.