Ik weet niet goed waar beginnen om het doel uit te leggen,misschien bij de protestjaren, deels omdat ik zelf tot deze generatie behoorde maar ook deels omdat de kolonel die ik ooit sprak eveneens daar begon.
De golf van protesten en stakingen gingen niet alleen door Italië, maar de gehele westerse wereld. Het was ook het begin van het tijdperk van de ‘protestgeneratie’. Dit was de generatie die net na de Tweede Wereldoorlog was geboren en zij lieten zich steeds meer horen door middel van grootschalige protesten. Bovendien koesterde deze generatie overwegend linkse sympathieën.
Wellicht zat ik zelf in de kern van deze linkse generatie en ook besefte ik dat niet echt zelf op 17 jarige leeftijd, wij werden als links beschouwd. Terug naar Italie.
In Italië werd dit dus gecombineerd met roep om hervormingen van de (hand)werkers. Dit in combinatie met de grote steun onder de bevolking voor de communisten en de strategische positie van Italië in de Middellandse Zee, zorgden ervoor dat de gevestigde orde in Italië en de VS in alarmfase één verkeerden. Bovendien had Italië ook nog te maken met de giftige erfenis uit de periode van het fascisme en de Tweede Wereldoorlog: de expliciete tegenstellingen tussen de neofascisten en de communisten.
Beide politieke stromingen genoten veel steun onder de bevolking. Samenvattend: de protesten en stakingen waren de aanleiding, en de populariteit van de PCI, de strategische positie en de brede steun voor extreemrechts of extreemlinks waren vooral de oorzaken van de Jaren van Lood.
Een staatsgreep ging een deel de machthebbers te ver, maar zij kozen indirect voor de strategie van spanning. Ik schrijf “indirect” omdat de top van de Italiaanse staat er nooit direct bij was betrokken; althans dat kan niet worden bewezen. Desalniettemin waren er vrijwel zeker onderdelen van de Italiaanse staat bij betrokken. De strategie van spanning hield kortweg in dat er zoveel mogelijk maatschappelijke onrust moest worden gecreëerd. Hierdoor zou de Italiaanse bevolking meer bereidwillig zijn om in te stemmen met antidemocratische maatregelen om de veiligheid te vergroten. Deze maatregelen zouden vanzelfsprekend in het nadeel van de communisten moeten werken.
Terug naar Belgie;
Midden jaren 70 dacht oa het leger bijgestaan door de politiek en industrielen aan een staatsgreep. Dat plan of beter gezegd de uitvoering er van mislukte (zie getuigenis Eyskens).
Met grote waarschijnlijkheid, toch als ik de kolonel mag geloven, koos men hier een aantal jaren later voor de strategie van de spanning naar Italiaans voorbeeld. Al werd naar mijn gevoel het scenario wat aangepast. Maar net zoals in Italie werd ook hier de georganiseerde misdaad betrokken. Hetgeen dat mij doet besluiten dat het geen of/of verhaal is maar een en/en. Zelfs racketeering en drug/wapendeals passen in dit verhaal. Hier en daar zijn zelfs concrete sporen en geldtransacties getraceerd. Declassering van documenten kunnen dit alles bevestigen of ontkennen. Hopelijk zullen we ook wat dat betreft Italie als voorbeeld nemen.
Begraafplaats van alles wat bovenstaande had kunnen bevestigen of ontkennen: Charleroi.
"De Belgische delegatie weigerde, zoals eerder geschreven, iedere samenwerking met de Italianen en begroeven bij hun terugkomst in Charleroi de politieke piste van het internationaal terrorisme. Aan de Italiaanse kant betreurt men die gemiste kans. Een bron wijst erop dat het Italiaans gerecht klaar stond om Yves Guérin-Sérac aan te houden."