Samenvatting

• Geboren op: 22 mei 1943 (in Eigenbrakel)

• Lengte: 1m92, en mager

• Wordt omschreven als zeer gevaarlijk.

• Werd in september 1968 veroordeeld tot 15 Jaar en 10 maanden. Hij vroeg zelf aan de rechter om hem een zware straf te geven.

• Voor zijn veroordeling in 1968 was hij al eens tweemaal geïnterneerd. Uit psychiatrische onderzoeken uit die periode bleek dat Mainfroid “sociaal onaangepast” was.

Feiten

Op 5 januari 1968 begint Serge Mainfroid aan een reeks misdaden die bijna drie volle maanden duurde. Die reeks stopt op 22 maart 1968. Op die dag wordt hij in Mons gearresteerd.

Een overzicht van de feiten:

• 21 februrai 1968: een overval en aanranding op een bejaarde dame in Etterbeek.

• 16 maart 1968: mislukte overval op een wisselkantoor in Brussel.

• 16 maart 1968: overval op een boekhouder van Fonderies Demol in Anderlecht. Hij ging er vandoor met de weeklonen van de arbeiders van de firma.

• Na zijn arrestatie in maart 1968 bekende hij ook de overval op Mw. Fr. Woauthier, te Ronquières en talrijke autodiefstallen en inbraken in het Brusselse en Wallonië.

• Hij pleegde ook een mislukte inbraak te Tervuren, waar de vroege terugkeer van de huisbewoners Mainfroid met lege handen deed vluchten.

• Hij is ook de dader van een inbraak te Dion-le-Mont, van een diefstal in een herberg te Genval, twee inbraken in villa’s te Sint-Pieters-Woluwe, een diefstal in de woning van een geneesheer te Sint-Pieters-Woluwe, een diefstal in een appartement te Ukkel. Hier liet zijn echtgenote zich als meid aanwerven en verwittigde Mainfroid toen de eigenaars het huis verlieten.

Aanranders van bejaarde vrouw in de val te Brussel

Woensdag was de 88-jarige Jeanne Tissot-Dupont in haar appartement, op de vierde verdieping van het nummer 68, aan de Duraylaan, te Elsene, het slachtoffer geworden van een aanranding. De vrouw werd op een stoel vastgebonden en werd geroofd van 50.000 fr. en een partij juwelen ter waarden van 1.300.000 fr.

Jeanne Tissot had via een advertentie een meid gevraagd. Woensdagochtend bood zich een vrouw aan die haar niet beviel. Dezelfde dag, ’s namiddags, kwam een man aanbellen om met de “meid” te spreken. Hij pleegde toen een brutale aanranding.

De dief en zijn medeplichtige werden donderdag reeds aangehouden nadat zij getracht hadden de gestolen juwelen te verkopen. Donderdag bood het paar zich bij een juwelier aan om de gestolen juwelen te verkopen.

De politie werd verwittigd en hield de beide verdachten aan: de 24-jarige Serge MainFroid, geboren te Eigenbrakel, en zijn echtgenote, Christina Willeme, 24 jaar, geboren te Yvoir.

Bron: Gazet van Antwerpen | 26 Februari 1968

Laffe aanrander nog voortvluchtig

In tegenstelling met wat eerder werd gemeld, is de dader van de laffe aanranding op een bejaarde vrouw te Elsene nog steeds voortvluchtig. Zijn echtgenote, die eerst het terrein ging verkennen en later gestolen juwelen ging verkopen, kon reeds door de bijzondere opsporingsbrigade van de rijkswacht aangehouden worden te Brussel.

Vorige week woensdag, omstreeks 9u20, had de 77-jarige Mw. Tissot-Dupont, E. Duraylaan 68, te Elsene, het bezoek gekregen van een vrouw die zich kwam aanbieden als meid, nadat Mw. Tissot een aankondiging had geplaatst in een Brusselse krant. De “meid” viel niet in de smaak en werd weggezonden.

Politie

Dezelfde dag, in de loop van de namiddag, bood zich bij Mw. Tissot een kerel aan die beweerde politie-officier te zijn. Hij vertelde dat de “meid” door de politie opgespoord werd. Hij praatte even met het vrouwtje en greep haar plots bij de keel, gaf haar slagen in het aangezicht en bond haar vast. Daarna doorzocht hij het appartement en roofde een geldsom van 50.000 fr. en juwelen ter waarde van 1.100.000 fr.

’s Anderendaags reeds bood de “meid” zich bij een Brusselse juwelier aan om er enkele der gestolen juwelen te verkopen. Even later kon zij door de BOB aangehouden worden. Het is de 25-jarige Christiane Willeme, geboren te Yvoir, en echtgenote van de kerel die de vrouw heeft aangerand.

Het echtpaar heeft geen vaste woonplaats, maar is bij het gerecht niet onbekend. De man, die nu opgespoord wordt, is de 34-jarige Serge Mainfroid, geboren te Eigenbrakel. Aan de hand van bijgaande foto kan men hem gemakkelijk herkennen, te meer daar hij ongewoon groot van gestalte is: hij meet 1m92.

De gerechtelijke politie verwacht inlichtingen die haar op het spoor van Mainfroid kunnen brengen. Er wordt aan toegevoegd dat hij bekend staat als een zeer gevaarlijk man. Inlichtingen kunnen gegeven worden aan iedere politie- of rijkswachtpost.

Bron: Gazet van Antwerpen | 28 Februari 1968

Overval mislukt te Etterbeek

Woensdag, even na 11 uur, drongen twee met revolvers gewapende bandieten binnen, in een wisselkantoor aan de Gerardlaan 45, bij het Jubelpark te Brussel.

De gangsters hadden echter zonder de koelbloedigheid van de bediende gerekend die, zonder zich aan de dreigende revolverlopen te storen, luidkeels om hulp riep. De beide overvallers geraakten zodanig in paniek dat ze onverwijld de vlucht namen. Ze verdwenen in een Studebaker met nummerplaat 421FD, die waarschijnlijk werd gestolen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Maart 1968

Met 130.000 fr. aan de haal te Anderlecht

Woensdag omstreeks 14u30 is de boekhouder van de Fonderies Demol te Anderlecht in nabijheid van zijn kantoor overvallen door een onbekende, die hem zijn aktetas met 130.000 fr. roofde.

De man kwam terug van de bank en was door de aanrander of een medeplichtige per auto gevolgd. Na de overval sloeg de bandiet op de vlucht met dezelfde wagen. Niemand heeft het nummer van zijn plaat kunnen optekenen.

De h. Bernard heeft in zijn aanrander een gewezen werknemer van de firma herkend. Het is een zekere Serge Mainfroid, die gezocht wordt wegens een juwelendiefstal. Voorts stemt het signalement overeen met dat van een der bandieten die woensdagochtend in de Gerardlaan te Etterbeek de overval pleegden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Maart 1968

Waar schuilt Serge Mainfroid?

Sedert verscheidene jaren is Serge Mainfroid, geboren te Eigenbrakel op 22 mei 1943, een goede bekende voor de politie. Hij heeft immers verscheidene inbraken en overvallen op zijn actief. Woensdag sloeg hij tweemaal toe: een mislukte overval in het Wisselkantoor Luc Bauthier, Gerardlaan 45, te Etterbeek, en ’s namiddags een stoutmoedige overval op de boekhouder van de firma Demol, die hij te Anderlecht beroofde an 121.950 fr., het weekloon van de arbeiders.

Mainfroid werd tweemaal formeel herkend. Vooral boekhouder J.B. Bernard was overtuigd: Mainfroid werkte vroeger een tijdje bij de firma Demol, werd doorgezonden en pleegde er een inbraak die hem 160.000 fr. opleverde.

Op 28 februari werd in alle dagbladen reeds een foto van Mainfroid gepubliceerd. Hij werd sedert die dag opgespoord als één der daders van de overval die op 21 februari te Elsene werd gepleegd op de bejaarde weduwe Jeanne Tissot-Dupont. Met medeplichtigheid van zijn vrouw roofde hij daar 50.000 fr. en juwelen met een waarde van ongeveer 1.200.000 fr. Zijn echtgenote, Christiane Willeme, kon enkele dagen later aangehouden worden, nadat zij gepoogd had enkele van de gestolen juwelen te Brussel te verkopen.

De politie heeft een tijd gevreesd dat de misdadiger, die als een gevaarlijk individu bekend staat, naar het buitenland gevlucht was. Zijn dubbel optreden van woensdag bewees echter dat hij nog in België vertoefde.

Teneinde de kans om hem te ontdekken groter te maken, heeft het parket nieuwe foto’s van de opgespoorde rondgedeeld. Tot de foto’s blijkt dat Mainfroid de kunst verstaat om zijn voorkomen te wijzigen. Op de nieuwe foto’s is zijn haarkleur duidelijk zwart, terwijl in een vroegere persoonsbeschrijving van blond haar gesproken werd. Bovendien is het mogelijk dat het baardje en de snor op de recente foto inmiddels weer weggeschoren zijn. Een belangrijk detail kan hij echter onmogelijk wijzigen: Serge Mainfroid is 1m92 groot, een gestalte die moeilijk onopgemerkt blijft.

De gerechtelijke politie vraagt dringend dat inlichtingen, die naar een spoor van de misdadiger zouden kunnen leiden, bij de politie of de rijkswacht zouden kenbaar gemaakt worden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Maart 1968

Auto van Serge Mainfroid gevonden

De Brusselse politie heeft de auto weergevonden waarmee Serge Mainfroid op 16 maart te Anderlecht de boekhouder van zijn vroegere werkgever ontvoerde om hem van het loongeld te beroven. De auto was op het einde van de maand februari te Sint-Pieters-Woluwe gestolen. Van de opgespoorde bandiet werd nog geen spoor gevonden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 Maart 1968

Serge Mainfroid aangehouden

De BOB en de gemeentepolitie van Bergen hebben vrijdag, omstreeks 20u, in een herberg in de Rue des Juifs te Bergen, Serge Mainfroid aangehouden, die op 21 februari van verleden jaar ten nadele van de juwelierszaak Altenloh een diefstal met geweld ten belope van 50.000 fr. pleegde en juwelen ter waarde van 1.100.000 fr. stal. Hij pleegde ook een gewapende overval te Anderlecht. De bandiet trachtte over de daken te ontkomen, maar liet zich tenslotte zonder weerstand aanhouden. Hij zal zaterdagochtend naar het parket te Brussel worden overgebracht.

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Maart 1968

Serge Mainfroid in het nauw gedreven

De rijzige Serge Mainfroid (1m92), die sedert precies een maand wordt opgespoord door alle politie- en rijkswachtposten van het land, schijnt nu wel erg in het nauw gedreven. De BOB van La Louvière en van Charleroi, hebben drie personen opgeleid, waaronder de medeplichtige van de van de gevaarlijke bandiet bij de overval, die op 13 maart te Anderlecht werd gepleegd op de boekhouder van de firma Demol. Bovendien werden bijna alle juwelen weergevonden die door Serge Mainfroid op 21 februari geroofd werden tijdens de laffe aanranding op de bejaarde weduwe Tissot te Etterbeek.

De BOB kwam op het spoor van het drietal aan de hand van gegevens over de auto waarmee Mainfroid zich de jongste dagen heeft verplaatst. Het was een Fiat die gehuurd werd door Guy Pasau, 34 jaar, uit Jumet. Voorts was bekend dat Mainfroid de identiteitskaart van de 28-jarige Albert Donnay, eigenaar van de bar “Le Tiki”, aan de Rue du Moulin te Charleroi, gebruikte.

Alleen

Tijdens de huiszoeking bij Guy Pasau werd ook de 23-jarige Arlette Martens, vriendin van Pasau opgeleid. In hun woning werden de juwelen gevonden die te Etterbeek waren gestolen. Men vond er tevens de documenten van de gestolen wagen waarmee de overval te Anderlecht werd gepleegd. Het staat vast dat Pasaus, Donnay en Martens onderdak hebben verschaft aan Mainfroid, waarvan zij wisten dat hij door de politie opgespoord werd.

De drie personen werden vrijdag naar Brussel overgebracht, waar zij door onderzoeksrechter Frencken werden ondervraagd en aangehouden. Pasau heeft inmiddels bekend dat hij de medeplichtige van Mainfroid was bij de roof te Anderlecht.

Mainfroid verplaatste zich de jongste dagen in de streek van Charleroi en La Louvière. De gehuurde auto heeft hij inmiddels reeds achtergelaten. Het ziet er naar uit dat hij in het nauw gedreven is, omdat hij niet meer over veel vrienden kan beschikken die bereid zijn hem onderdak te verschaffen. Daar hij slechts over betrekkelijk weinig geld beschikt, wordt niet verwacht dat hij naar het buitenland zal vluchten, al werden alle opsporingsdiensten van onze buurlanden andermaal verwittigd van de toestand.

De gevaarlijke bandiet werd de jongste dagen verscheidene malen gesignaleerd. Hierbij werd opgemerkt dat hij geen snor en evenmin een baardje draagt. Zijn haren zouden momenteel zwart zijn.

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Maart 1968

Serge Mainfroid te Bergen aangehouden

Vrijdagavond werd “Lange Serge”, de 24-jarige Serge Mainfroid, te Bergen aangehouden, nadat zijn aanwezigheid was gesignaleerd in het café “Le Ritz”. De misdadiger trachtte nog langs de trappen te ontkomen, maar toen hij door de politie met revolvers werd achtervolgd, gaf hij zich gevangen.

Zaterdagochtend legde hij te Brussel reeds bekentenissen af in het kader van het onderzoek dat geleid wordt door onderzoeksrechter Francken.

Mainfroid bekende de dader te zijn van de overval op de bejaarde weduwe Jeanne Dupont-Tissot, gepleegd op 21 februari; op 13 maart mislukte zijn overval op het wisselkantoor Bauthier aan de Gerardstraat te Etterbeek, dezelfde dag beroofde hij een boekhouder te Anderlecht. Hij pleegde de overval op Mw. Fr. Woauthier, te Ronquières, bekende talrijke autodiefstallen en inbraken in het Brusselse en Wallonië. Hij zal ook worden ondervraagd in verband met de moord op een alleenwonende dame aan de Brouwerijstraat te Elsene.

Ongehoorde lef

Pas nu is bekendgemaakt, hoeveel durf Mainfroid aan de dag heeft gelegd tijdens de dertig dagen van zijn vlucht voor de politie. Ondermeer is nu bekend dat hij te Haine-Saint-Paul, in de herberg Canterbury een glas dronk met … de politiecommissaris. Een dienster, die dacht de opgespoorde bandiet te herkennen, had er de politie bijgeroepen. Mainfroid toonde de commissaris zijn identiteitskaart op naam van Albert Donnay, 24 jaar, die te Charleroi de bar “Le Tiki” uitbaat en donderdag reeds was aangehouden.

Mainfroid vertelde in de café’s die hij bezocht, een marineofficier met vakantie te zijn. Hij had ook kennis gemaakt met een onderofficier van de SHAPE, waarschijnlijk om met diens auto naar Italië te vluchten.

Donderdag was de rijkswacht hem reeds dicht op de hielen geraakt, maar Mainfroid ontsnapte nog met een gehuurde auto. De auto werd in het nauw gedreven, maar Mainfroid was gevlucht in de nacht. Aan het stuur zat Guy Pasau, uit Jumet die werd aangehouden, evenals de vriendin van Pasau, de 22-jarige Arlette Martens. In hun woning werden o.a. de juwelen gevonden die Mainfroid op 21 februari te Etterbeek had geroofd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 25 Maart 1968

Mainfroid blijft aangehouden

Serge Mainfroid verscheen voor de raadkamer te Brussel en hoorde er zijn aanhoudingsbevel met een maand verlengen. Ook zijn echtgenote, Christiane Willeme, zijn medeplichtige Albert Donnay, wiens identiteitskaart hij gebruikte, en Guy Pasau, die hem hielp te Anderlecht, alsook diens vriendin Arlette Martens, die Mainfroid hielp verbergen, blijven aangehouden.

De man, die een maand lang onvindbaar bleef, heeft nu reeds verscheidene misdaden formeel bekend. Hij bekende de overval op de bejaarde Mw. Tissot-Dupont op 21 februari gepleegd te hebben te Etterbeek, alsmede de overval op de boekhouder te Anderlecht, gepleegd op 13 maart.

Hij is ook de dader van een inbraak te Dion-le-Mont, van een diefstal in een herberg te Genval, twee inbraken in villa’s te Sint-Pieters-Woluwe, een diefstal in de woning van een geneesheer te Sint-Pieters-Woluwe, een diefstal in een appartement te Ukkel. Hier liet zijn echtgenote zich als meid aanwerven en verwittigde Mainfroid toen de eigenaars het huis verlieten.

Hij pleegde ook een mislukte inbraak te Tervuren, waar de vroege terugkeer van de huisbewoners Mainfroid met lege handen deed vluchten.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 Maart 1968

Serge Mainfroid vraagt een flinke gevangenisstraf

De 25-jarige Serge Mainfroid, de 1m92 grote, magere “zware” jongen die in maart jl. gedurende verscheidene weken onvindbaar bleef, verscheen vrijdag voor de rechters, beschuldigd van een viertal overvallen, een tiental inbraken, een autodiefstal e.a. Hij wenst nu eindelijk een flinke gevangenisstraf te krijgen.

Naast Mainfroid zat zijn 25-jarige echtgenote Christiane Willeme, de 34-jarige Guy Pasai, die hem hielp bij een overal te Sint-Jans-Molenbeek en dienst echtgenote Arlette Martens, 25 jaar. Alleen laatstgenoemde verscheen niet aangehouden in de 22e kamer, voorgezeten door rechter Fischer.

Verleden

Tijdens de ondervraging meende Serge Mainfroid een excuus voor zijn misdrijven te kunnen vinden in zijn verleden. Tot tweemaal toe werd hij geïnterneerd. Op het einde van vorig jaar werd hij voorlopig vrijgelaten, op voorwaarde dat hij bij zijn ouders zou wonen. Er kon echter geen verstandhouding gevonden worden tussen zijn echtgenote en haar schoonouders, zodat het echtpaar besloot te verhuizen.

Deze beslissing betekende natuurlijk dat Serge weer zou geïnterneerd worden, daarom dook hij onder, zich hij geen betrekking meer, en begon hij te stelen. Van portefeuillediefstal werd het aanranding, inbraak en ook overval. Hij roofde 121.950 fr., tijdens een overval op de boekhouder van de PVBA Gieterijen Demol te Sint-Jans-Molenbeek, de h. Bernard, die in een gestolen auto, bestuurd door Passau, geduwd werd en onder bedreiging het geld aan de overvallers overhandigde.

Onmenselijk

Tijdens het rekwisitoor legde substituut Jaspar echter vooral de nadruk op de aanranding die Mainfroid te Brussel pleegde op de 78-jarige rijke weduwe Altenloh, die hij harde slagen toediende en op een stoel vastbon om daarna enkele valiezen te vullen met kostbaar zilverwerk en juwelen.

“Hoe is het mogelijk dat een menselijk wezen een bejaarde en weerloze dame zo toetakelt om haar te bestelen”, riep de substituut. Mainfroid antwoordde prompt “ingevolge de honger”.

Uit psychiatrische onderzoeken in het verleden bleek dat Mainfroid “sociaal onaangepast” was. Dat is volgens het openbaar ministerie geen uitzondering: “Alle delinkwenten die hier voor de rechtbank verschijnen, konden zich niet aanpassen aan de gemeenschap. Mainfroid is geen uitzondering, hij is gewoon een delinquent die wat erger is dan de anderen.”

Dat Christiane Willeme de echtgenote is van Mainfroid, wil het Openbaar Ministerie als een verzachtende omstandigheid beschouwen, wat niet wegneemt dat zij moet gestraft worden voor haar medewerking aan de plannen van haar man. Passau heeft geen antecedenten maar hij kan niet in aanmerking komen voor uitstel van straf, nadat hij heeft deelgenomen aan de overval op de boekhouder. Zijn echtgenote wordt, net als Passau zelf, beschuldigd van heling, een vergrijp dat bijna in het niet verzinkt tegenover de door Mainfroid gepleegde feiten.

Als conclusie zei de h. Jaspar: “Mainfroid moet voor een zo lang mogelijke periode onschadelijk gemaakt worden”, m.a.w. tegen hem wordt de maximumstraf geeist.

Verdediging?

Mr. Christiane Grégoire, verdedigster van Mainfroid, bracht daarna een eigenaardig pleidooi. Haar client wil liever een flinke gevangenisstraf. Eens die achter de rug zou hij zich opnieuw een vrij man kunnen voelen. “Mijn cliënt wil veroordeeld worden en zal geen beroep aantekenen tegen uw vonnis …” Zij trachtte de rechters nog voor te houden dat haar cliënt het slachtoffer geworden is van “een mythe die grotendeels door de pers geschapen is”, maar vergat daarbij blijkbaar dat Serge Mainfroid zelf gezorgd heeft voor de elementen van het verhaal, dat uiteindelijk wel een mythe leek vooral wanneer hij de politie en de rijkswacht herhaalde malen ontglipte om uiteindelijk omsingeld te worden tijdens een achtervolging over de daken te Bergen. Daar eindigde de fantastische reeks misdrijven, die begon op 5 januari 1968 en bijna drie volle maanden duurde.

De laatste pleidooien worden zaterdag gehouden en wellicht valt vandaag ook het vonnis.

Bron: Gazet van Antwerpen | 28 September 1968

15 Jaar en 10 maanden voor Serge Mainfroid

De 22ste Kamer van de Correctionele rechtbank te Brussel veroordeelde Serge Mainfroid tot vijftien jaar en tien maanden gevangenisstraf. Mainfroid zelf had een zware straf gevraagd, om gelouterd terug naar de maatschappij te kunnen gaan.

Eerst hoorde de rechtbank een pleidooi van Mr. André Liesse, die het aandeel van zijn cliënt Pasau in de talrijke inbraken trachtte te minimaliseren. Pasau kon volgens hem niet weerstaan aan de invloed die Serge Mainfroid op hem uitoefende.

Na dit laatste pleidooi in deze zaak trok de rechtbank zich voor de beraadslaging gedurende drie kwartier terug. Daarna viel het vonnis: Mainfroid hoorde zich kalm veroordelen tot vijf jaar gevangenisstraf voor de aanslag op Mev. Altenloch, drie jaar voor wat zich te Genval afspeelde, twee jaar voor een gewapende roofoverval te Molenbeek, en nog eens vijf jaar en tien maand voor andere misdrijven.

Zijn echtgenote, geboren Willeme, kreeg zesendertig maand gevangenisstraf. Pasau ten slotte kreeg dertig maanden, waarvan 12 met uitstel.

Bron: Gazet van Antwerpen | 30 September 1968

Het verslag van het proces tegen hoofdverdachte Jacques Gamache. De man werd - vrij onverwacht - vrijgesproken voor de moord. De overval en de moord blijven dus onopgelost.

Verdachte van roofmoord meldde zich na drie jaar

Maandag begint voor het assisenhof van Henegouwen het proces tegen Jacques Gamache uit Ham-sur-Heure, beschuldigd van roofmoord. Deze 45-jarige slagersknecht moet zich verantwoorden voor een bloedige roofoverval op een warenhuis in Gozée, nabij Thuin, gepleegd op 3 november 1984. Daarbij kwam Annie Staquet, de echtgenote van de gerant van het warenhuis, om het leven. Het slachtoffer was omgebracht met een kogel in de buik.

Het onderzoek naar de dader verliep uiterst moeizaam en zou ruim twee jaar in beslag nemen. De man van het slachtoffer werd geruime tijd verdacht. Pas in augustus ’87 kwam de ware toedracht aan het licht toen Jacques Gamache de politie van Charleroi opbelde met de melding dat hij een mensenleven op het geweten had. De man liet zich gewillig inrekenen en verklaarde dat hij de dader was van de overval te Gozée, maar dat hij nooit de bedoeling had gehad iemand naar het leven te staan.

Volgens Gamache was hij uit geldnood naar Gozée getrokken, gewapend met een long rifle. Toen hij aanbelde zou Annie Staquet onmiddellijk luidkeels alarm geslagen hebben, waardoor hij in een reflex en zonder te mikken een schot afvuurde. Toen hij onmiddellijk daarop Pierre Desnel naar de verdieping zag vluchten, droop hij af, zonder zich om zijn slachtoffer te bekommeren.

Bron: Gazet van Antwerpen | 11 Mei 1991

Gamache schoot winkelierster neer tijdens overval

Maandag is voor het assisenhof van Henegouwen, voorgezeten door raadsheer Lacroix, het proces begonnen tegen Jacques Gamache (46) uit Floreffe, maar sedert zijn vrijlating verblijvend in Ham-sur-Heure.

Voor de duur van het proces - Gamache staat terecht wegens doodslag op 3 november 1984 op Annie Staquet, echtgenote van een winkeluitbater in Gozée - werd de beklaagde opnieuw opgesloten in de gevangenis van Bergen.

Gamache beraamde een overval om uit financiële problemen te geraken. Op 3 november 1984 drong hij gewapend met zijn karabijn 22mm Long Rifle, de zaak Mestdagh in Gozée binnen, en schoot “uit reflex”, zoals hij na zijn aanhouding verklaarde. Die reflex had hij naar eigen zeggen aangeleerd in het vreemdelingenlegioen, waar hij had leren schieten zonder te aarzelen in onvoorziene omstandigheden.

Later verklaarde hij te hebben geschoten om de schreeuwende vrouw het zwijgen op te leggen. Nu ontkent hij iets met de zaak te maken te hebben. Eigenlijk was de zaak bijna geklasseerd, want aanvankelijk liep het onderzoek op een dood spoor en het was pas bijna drie jaar na de feiten, op 9 augustus 1987, dat Gamache zich ging aangeven bij de politie.

Onvrijwillige doodslag

“Ik heb steeds gezegd dat ik geen misdadiger en geen moordenaar ben”, beweert hij nu, “als men mij nu zegt dat ik een onvrijwillige doodslag heb begaan, dan ga ik akkoord”. Deze ontkenning heeft de beklaagde echter ook afgezwakt. Hij beweert nu gedeeltelijk verantwoordelijk te zijn voor het drama, maar zegt dat er nog iemand anders op de plaats van de misdaad was.

Volgens de openbare aanklager is deze nieuwe versie van de feiten door de beklaagde slechts te wijten aan het feit dat het college van psychiaters hem volledig toerekeningsvatbaar heeft verklaard. Tijdens de ondervraging kwam aan het licht dat Gamache, die vier broers en vier zussen heeft, dienst nam bij het vreemdelingenlegioen om te ontsnappen aan zijn autoritaire moeder. Hij begon te drinken in het legioen, wat hij nu blijkbaar erg betreurt.

Gamache trouwde en kreeg twee kinderen. Zijn zoon is nu 20 en zijn dochter 21 jaar. Het huwelijk liep echter op de klippen toen zijn kinderen nog klein waren. “Mijn eigen schuld” zei hij tegen voorzitter Lacroix, “mijn vrouw zit daar voor niets tussen”.

Als legioensoldaat nam Gamache deel aan operaties in Kolwezi en in Tsjaad. In 1981 keerde hij naar België terug en ging opnieuw aan de slag als slager. Op het ogenblik van de feiten werkte hij als kelner in een restaurant in Arbre. Toen hij zich in 1987 ging gevangen melden, woonde hij in bij een dame in Gilly. Aan het woord kwamen maandag officier Pirson van de gerechtelijke politie van Charleroi en enkele getuigen. De psychiaters kwamen andermaal verklaren dat de beklaagde volledig toerekenbaar is.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Mei 1991

Gamache bekende bij aanhouding geschoten te hebben

Op de tweede dag van het proces tegen de 46-jarige Jacques Gamache uit Ham-sur-Heure, die wordt beschuldigd van roofmoord op Annie Staquet, echtgenote van een warenhuisuitbater uit Gozée, hebben de onderzoekers nogmaals herhaald dat beklaagde bij zijn aanhouding toegang een schot gelost te hebben in de richting van het slachtoffer.

Maandag was hieromtrent twijfel gerezen wegens tegenstrijdige verklaringen van de beklaagde. Nu eens beweerde hij gehandeld te hebben uit een reflex, dan weer ontkende hij zelfs aanwezig geweest te zijn op de plaats van de misdaad.

In dit verband verduidelijkte gerechtsofficier Didier Didion de argumenten die Gamache aanhaalt om zijn afwezigheid op de plaats van de misdaad te staven. De beklaagde beweert immers dat hij op het ogenblik van de feiten geen wapens meer bezat, maar zijn hele arsenaal had overgemaakt aan een van zijn ouders.

Bovendien zou hij op het tijdstip van de moord betrokken zijn geweest bij een verkeersongeval.

Een laatste argument van de beklaagde is het feit dat een naburige café-uitbaatster Gamache niet herkend heeft, ondanks haar verklaring dat ze de dag van de moord het bezoek kreeg van een verwarde man die bekende een vrouw te hebben vermoord.

Volgens Didion is enkel dit laatste argument hard te maken. De overige zijn tegengesproken door verklaringen van een ouder en een vriendin van de beklaagde. Wat het verkeersongeval betreft, bestaat er geen enkele aanwijzing voor het feit dat dit werkelijk zou gebeurd zijn.

Hierop vroeg de voorzitter van de rechtbank nogmaals aan de beklaagde of hij aanwezig was op de plaats van de misdaad, waarop Gamache negatief antwoordde. “Op het ogenblik van mijn bekentenissen, was ik niet in dezelfde geestestoestand als nu”, aldus de beklaagde.

Precies deze uitlating greep de verdediging aan om te veronderstellen dat Gamache misschien vrijwillig de schuld voor deze moord op zich had genomen. Toen hij zich echter bewust werd van de gevolgen hiervan, zou hij op zijn bekentenissen teruggekomen zijn, alsnog de verdediging.

Niet herkend

Tijdens de namiddagzitting getuigde Marie-Anne Dhyne, de uitbaatster van een café in de buurt van het warenhuis. Zij verklaarde inderdaad dat een klant op de dag van de feiten aan haar bekend had een vrouw te hebben gedood, maar ze herkende Gamache niet. Wel voegde de getuige er een nieuw detail aan toe, namelijk dat de man bekende de moord te hebben gepleegd met een long-rifle .22.

Lucie Verhoeyen, een gewezen vriendin van de beklaagde, wees vooral op de drankverslaving van Gamache en beklemtoonde dat hij in dronken toestand soms gewelddadig was.

In de loop van het onderzoek had deze getuige verklaard samen met Gamache het moordwapen op een stort te hebben achtergelaten, maar dit feit bleek ze zich thans niet meer te herinneren.

Marie-Christine Gamache, de zus van de beklaagde, beklemtoonde het dienstbaar karakter van haar broer. Hij was volgens haar intelligent genoeg om hogere studies aan te vatten, maar dit werd hem niet toegestaan door zijn moeder. Voorts werd hij volgens haar negatief beïnvloed door zijn loopbaan bij het Vreemdelingenlegioen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Mei 1991

Jacques Gamache vrijgesproken

Voor het assisenhof van Henegouwen is de 46-jarige Jacques Gamache woensdagnamiddag nogal onverwacht vrijgesproken van de beschuldig van roofmoord op Annie Staquet, de echtgenote van een warenhuisuitbater. Die kwam bij een overval om het leven op 3 november 1984.

De advocaat van de burgerlijke partij, Mr. Bouchat, beklemtoonde in zijn pleidooi nog dat Gamache niet alleen de feiten heeft bekend, maar dat deze ook bevestigd zijn door getuigenissen en materiële bewijzen. Volgens hem is de beklaagde dan ook schuldig aan de roofmoord, ook al omdat hij zich drie jaar na de feiten vrijwilliger heeft aangegeven bij de politie.

Gamache zelf ging aanvankelijk akkoord met de beschuldiging van onvrijwillige doodslag, maar niet met deze van vrijwillige doodslag. Op deze bekentenissen kwam hij terug bij het begin van het proces, toen hij beweerde niet aanwezig te zijn geweest op de plaats van de misdaad.

Volgens advocaat Bouchat heeft de beklaagde echter de bedoeling gehad het slachtoffer te doden, om op die manier niet het risico te lopen herkend te worden. Hij vroeg dan ook aan de jury Gamache schuldig te bevinden aan moord, ook al had de beklaagde thans spijt over zijn daden.

Advocaat-generaal Dessart kwam in zijn rekwisitoor tot dezelfde conclusies en hij baseerde zich hiervoor op de bekentenissen van Gamache zelf, en op het rapport van psychiatrische experts, die de beklaagde toerekenbaar verklaarden voor zijn daden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Mei 1991

Jacques Gamache tijdens zijn proces in 1991:

Overvaller schoten gepantserde wagen aan flarden

Twee bewakers zijn vrijdag in Marseille om het leven gekomen toen overvallers waarschijnlijk met behulp van een bazooka een gepantserde geldwagen open bliezen, aldus de politie. De buit lieten de overvallers echter liggen. Het was de derde gewapende overvallen op een geldtransport in twee in Frankrijk.

In Avignon, even benoorden Marseille, werden bij een roofoverval drie bewakers gewond. De daders trachtten te ontkomen in de geldwagen, maar moesten die na een achtervolging door de politie achterlaten. Zij ontkwamen alsnog in twee gereedstaande vluchtauto's. Bij een overval in Parijs werden donderdag een bewaker en twee-politieagenten gedood. De overvallers ontkwamen met een buit van 30 miljoen fr.

De geldwagen in Marseille werd opengereten door een projectiel dat vanuit en achterop rijdende auto door middel van soort raketwerper werd afgeschoten. Twee bewakers werden op slag gedood en een derde raakte ernstig gewond. Volgens de politie waren de overvallers, vermoedelijk met drie of vier in getal, weliswaar beroepsmisdadigers, maar hadden zij kennelijk weinig ervaring met explosieven. Zij zouden geschrokken zijn van de ravage die zij hadden aangericht en met achterlating van de buit op de vlucht zijn geslagen.

De overval in Parijs was volgens de politie uitgevoerd door een groep bijzonder gewelddadige criminelen die niet aarzelen met grof geschut, zoals machinegeweren, te werk te gaan. Minstens vijf of zes gemaskerde overvallers gebruikte vier auto's om de geldwagen tot stoppen te dwingen. Vanuit de eerste auto werd een traangasgranaat afgeworpen waardoor de bewakers genoodzaakt waren uit te stappen. Het vuur werd direct geopend en een bewaker werd gedood. Toen de politie ten tonele verscheen werd opnieuw geschoten, waarbij twee politiemannen dodelijk werden verwond.

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 Juni 1985