Drie interessante artikels over de band tussen SAC en België en de link met criminaliteit.
Belgische SAC heeft misschien al een moord op het geweten
De SAC, de gaullistische knokploeg die verantwoordelijk is voor de slachtpartij van Auriol, heeft wijdse vertakkingen in België. De namen van de Belgische verantwoordelijken zijn bekend.
Maar er is meer: een van die verantwoordelijken, gewezen regionaal leider voor België, is al een paar weken spoorloos. De speurders hebben alle reden om aan te nemen, dat de man werd vermoord.
Precies een maand geleden kwam te Auriol nabij Marseille, een verschrikkelijke moordpartij aan het licht. Zes personen van hetzelfde gezin werden op gruwelijke wijze om het leven gebracht door een moordcommando. Onder de slachtoffers de 41-jarige Jacques Massié, stagiair politie-inspecteur en gewezen regionaal leider van de SAC-afdeling van Marseille.
Ondertussen zijn elf personen onder aanhoudingsmandaat geplaatst door de onderzoeksrechter te Marseille, van de nationale voorzitter van de SAC te Parijs tot plaatselijke sympathisanten. De omstandigheden en de redenen van de slachtpartij zijn nog steeds niet geheel duidelijk.
Maar de ondervraging van de aangehoudenen en het onderzoek van de in beslag genomen documenten heeft de onderzoekers toch al veel opgeleverd. Tot hun niet geringe verbazing ontdekten zij dat de Service d'Action Civique (indertijd opgericht om generaal de Gaulle fysiek te ondersteunen en uitgegroeid tot een paramilitaire organisatie) ook in België een uitgebreid net heeft opgezet met een nationale voorzitter en plaatselijke afdelingen.
De namen van die Belgische SAC-sympathisanten, acht in totaal, werden door Parijs doorgestuurd aan Interpol en de BOB. Die ging onmiddellijk de gangen na van de acht mannen.
Zij kwam tot de ontstellende vaststelling dat een van hen, gewezen voorziter A.B., verdwenen was. Een opsporingsbericht van A.B. werd verspreid, met een volledige persoonsbeschrijving, maar alhoewel men geen tastbare bewijzen heeft, nemen de speurders aan dat A.B. werd vermoord.
De huidige voorzitter van de Belgische SAC, een zekere T. die in het Brusselse woont, was niet voor commentaar beschikbaar. Voorlopig kan de Belgische SAC-sympathisanten overigens niets ten laste worden gelegd.
Bron: Het Laatste Nieuws | 18 Augustus 1981
De spaarpot van de SAC zit in België en voedt zich met drugs
Maurice Boucard, de Fransman die in 1972 nabij Doornik om het leven kwam in verdachte omstandigheden, was een vertrouwensman van de SAC. Hij beheerde in België als het ware de portefeuille van deze paramilitaire gaullistische organisatie. De spaarpot van de SAC werd gevoed met drugsmokkel.
Ook Boucard was, net als de te Auriol vermoorde Jacques Massié, in het bezit van een aktetas met bezwarende documenten die zogezegd zijn levensverzekering was. De aktetas werd na het ongeval overgedragen aan de maatschappij die als dekmantel diende voor Boucards ware activiteiten en zo kwamen de documenten in handen van de huidige Belgische vertrouwensmannen van de SAC. Hetgeen uitlegt waarom het spoor indertijd, in 1972, doodliep.
Ongeluk
Het was een mistige ochtend, die 10de januari 1972, toen een DS met nummerplaat uit Parijs plots aan het slippen ging op de ring rond Doornik, grondgebied Rumillies. De Citroën ging over de kop, de bestuurder werd weggeslingerd en was op slag dood. Zijn gezellin, Suzette Bokopsa, een Turijnse van toen 40 jaar, woonachtig te Ukkel, werd zwaar gewond.
Volgens zijn papieren was de dode bestuurder Gaston Brun, een scheikundig ingenieur uit Parijs. De auto hoorde toe aan de firma “Valicia”. Maar op het slachtoffer werd het telefoonnummer teruggevonden van zijn dochter Michèle. Zo kwam men te weten dat het hier eigenlijk ging om Maurice Boucard, geboren te Parijs op 1 mei 1915, woonachtig te Barcelona, Calle Rosario 1. Boucard zou zich behalve Brun ook Christian Calvet mijnheer Bokopsa hebben genoemd.
Hij had geweldig veel geld bij: honderdduizenden Belgische fr., Amerikaanse en Canadese dollars, Zweedse kronen, lires, peseta’s. Te Tervuren betrok hij met Suzette een fantastische villa. Hij zou handel hebben gedreven met Zuid-Amerika, vooral Argentinië, een handel in scheikundige producten.
In Frankrijk was hij reeds veroordeeld wegens belastingsfraude, zwendel, bedrieglijk bankroet en hij had twee jaar rijverbod gekregen, hetgeen wellicht de valse identiteit verklaart.
En toen president Georges Pompidou in 1969 eindelijk eens grote schoonmaak hield binnen zijn eigen SAC (een nalatenschap van de Gaulle, die zelfs de generaal boven het hoofd was gegroeid) kreeg Boucard het verbod om vijf jaar lang nog een handelsactiviteit te bedrijven.
Maar in België kon hem niets ten laste worden gelegd, het onderzoek liep dood, het dossier werd geklasseerd.
Meel
Nochtans, enkele maanden vóór de dood van Boucard had men al lont geroken. De luisterrijke handel van een eigenaardig personage in een klein Ardens dorpje wekte de nieuwsgierigheid op van de speurders. De luxueuze auto van de verdachte bleek toe te behoren aan de firma “Euromaco”, Meilaan 283 te Sint-Lambrechts-Woluwe.
Behalve Euromaco waren op hetzelfde adres nog een paar duistere firma's gevestigd: Befico, Parachimiques en... Valicia Benelux. De beheerders van deze vier maatschappijen waren steeds dezelfden, secretaressen, vrienden, echtgenoten en natuurlijk ook Boucard.
Sommige van deze beheerders zijn nog steeds actief in België. Men kwam aan de weet dat al deze maatschappijen een dekmantel vormden voor de financiële diensten van de SAC, diensten die beheerd werden door Boucard onder toezicht, vanuit Parijs, van Jacques Foccart die ten tijde van de Gaulle werkzaam was op het Elysée.
Officieel verkochten die maatschappijen graanzemelen en een product om de vertering van meel te bevorderen. Dit product werd samengesteld in een laboratorium te Schaarbeek met amfetamines die op onwettige wijze uit Zweden werden ingevoerd.
Maar in feite ging het hier om drugs, die vanuit Woluwe over de hele wereld werden verspreid. De opbrengst van die handel werd gebruikt voor de werking van de SAC. Maar men heeft dit alles nooit precies kunnen (of willen?) bewijzen en er kwam nooit een proces.
Heroïne
Ondertussen had de Amerikaanse Drugs Enforcement Agency een nieuw bewijs gevonden van de drughandel van Boucard en zijn vrienden. Twee drugmokkelaars, Carlo en Alfredo Mazza, werden aangehouden met 70 kg. heroïne.
De dag voor zijn aanhouding had Alfredo nog gebeld met een zekere Mario, op het telefoonnummer van Valicia te Brussel. En inderdaad, daar werkte een zekere Mario Deniz, afkomstig uit Paraguay, wonend te Waterloo. Mario en zijn vriendinnetje Gilberte Garnier verdwenen vierklauwens uit het land, nog voor de telex van Amerika de Brusselse Interpol bereikte. Een jaar later werd de ongelukkige Mario dood opgevist uit de Seine, te Parijs.
Dit alles was blijkbaar niet voldoende voor de Belgische speurders om in te grijpen. De beheerders van Valicia en haar zustermaatschappijen werden met rust gelaten, wellicht op verzoek van Parijs. Al lijkt nu dat ook de Belgische anti-drugbrigades gaarne hadden dat het drugnet bleef bestaan. Sommige beheerders van Valicia, Befico, Euromaco en Parachimiques wonen nog steeds rustig in hun sjieke villa in de Brusselse randgemeente.
Misschien brengt de moordpartij van Auriol en de politieke koerswijziging in Frankrijk nu bijna tien jaar later eindelijk licht in deze zaak.
Bron: Het Laatste Nieuws | 20 Augustus 1981
Schatbewaarder van SAC gebruikte stromannen in Belgische firma's
Het staat nu zo goed als vast dat Paul Clément Arthur Louis Tiberghien, die in een sjieke villa te Sint-Pieters-Woluwe woont, de schatbewaarder is van de duistere kant van de SAC.
De SAC is de ten tijde van de Gaulle opgerichte en intussen vaak al ontspoorde paramilitaire gaullistische steunorganisatie, een soort parallelle politie. Zij staat thans weer volop in het nieuws na de afslachting van politieman en SAC-lid Massié en zijn gezin in het Zuid-Franse Auriol.
De naam Tiberghien of die van zijn echtgenote Josiane Fontaine, een gewezen luchtwaardin uit Oostende, of die van zijn vrienden Michel Marée en Robert Biesmans, komen voor in de lijsten van beheerders of vennoten van een heleboel firma's, die onder de dekmantel van scheikundige industrie vanuit België drugs uitvoerden over de hele wereld voor rekening van de SAC. Maar niemand die er wat aan gedaan heeft, tot nog toe.
Officieel zijn Tiberghien en zijn Josiane nog steeds gehuisvest aan 45a Maison d'Anjoulaan te Sint-Pieters-Woluwe, een riante, moderne villa zonder naamvermelding op poort of deur. Niemand is er ooit thuis. Waar is Tiberghien in werkelijkheid?
De firma's werden opgericht, of overgekocht van blijkbaar eerbare burgers, die er na verloop van tijd uit trokken, na eerst nog een tijdje in de beheerraad te hebben gezeteld. De adressen van de firma's waren steeds dezelfde: eerst Amerikastraat te Elsene, dan Defacqzstraat, ten slotte Meilaan te Woluwe.
Het systeem van de overname ziet men goed bij de firma Befuco nv (afkorting voor Belgian Fuel Company), opgericht in 1954 met zetel aan de Koloniënstraat. Van 1954 tot 1972 waren o.m. René Dansette en graaf Hervé de Meeûs d'Argenteuil uit Sint-Genesius-Rode vennoten. Baron Dansette komt echter op 29 september 1972 in verdachte omstandigheden om het leven te Nice en Tiberghien kan de aandelen van de Sarma-baas kopen voor een appel en een ei. Hij plaatst zijn stroman Robert Biesmans in de plaats van Dansette en de firma verhuist naar de Kapitein Crespelstraat 46.
Nog geen maand later is Tiberghien zelf afgevaardigd beheerder van de firma. De andere beheerders zijn Biemans, graaf de Meeûs, Jean Jacobs (reisagent, Van Beelaerelaan 26A te Watermaal-Bosvoorde) en Michel Marée, die eertijds aan de Juliette Wytsmanstraat 37 te Elsene woonde. Marée was de scheikundige die erin slaagde, heroïne te verbergen in voedingsproducten. Hij is ondertussen (wellicht dankzij de SAC) spoorloos in Canada.
In mei 1973 wordt de graaf vervangen door Josse de Kerkhove d'Ousseghem (Generaal de Gaullelaan 42, Elsene) maar de firma wordt op 25 maart 1974 ambtshalve in faling verklaard.
Valicia Marée was scheikundige bij Valicia Benelux, een firma die in oktober 1971 werd opgericht, met zetel aan de Meilaan 263 te Sint-Lambrechts-Woluwe natuurlijk, door twee duistere Fransen: de 61-jarige Simone Noble uit Luray (Eure) en Jean Lefebvre uit Loupiac-sur-Souillac. Nog geen maand later werd de bejaarde dame vervangen door Marée. Marée maakte er zogezegd “Seonase", een product dat brood beter zou doen verteren, maar dat in feite heroïne bevatte. Op 3 oktober 1974 veranderde de firma echter in “Immobiliën Valici”» en zij nam een tweede beheerder, toevallig Tiberghien die toen nog aan de Mettewielaan 91 woonde te Sint-Jans-Molenbeek in gehuurde, luxueuze kamers.
Tiberghien, geboren te Roubaix (Noord-Frankrijk) op 25 mei 1928 en van Franse nationaliteit, was eerst gehuwd met een zekere Hélène Stchogoleff maar knoopte in België een verhouding aan met Josiane Fontaine, die aan de Van Iseghemlaan 29 te Oostende woonde.
Op 2 juni 1978 werd Josiane plots een der vennoten van Valicia, samen met Tiberghien (tevens beheerder), Michel Devos uit de Landbouwstraat 25 te Zaventem, Jacques Populaire uit de Schoon Uitzichtlaan 59 te Ukkel, Pierre Colin uit de Bruggmanlaan 43 te St.-Gillis, Florin Vasilescu uit de Winston Churchilllaan 69 te Ukkel en Chantal Biemans, de zuster van Robert, woonachtig Kardinaal Lavigeriestraat 38 te Etterbeek.
Opnieuw veranderde de maatschappij, nu in “Valicia-Steenbouw”, Kunstlaan 23, en er kwam een nieuwe aandeelhouder: W. Van Hove, uit het Land van Aalststraat 10 te Moorsel. Maar het mocht niet baten. De firma, van scheikundige producten geëvolueerd naar de verkoop van “fermettes”, legde op 18 december 1978 de boeken neer.
Nog twee
Volgend hoofdstuk: Eurogas, alias de pvba Euromaco, met als adres Leuvensesteenweg te Sint-Stevens-Woluwe, gesticht op 17 januari 1972 met als aandeelhouders Josiane natuurlijk, Jean Jacobs de reisagent weer, en zekere André Fuchs-Heck-Ritter, woonachtig Romeinsesteenweg 771 te Brussel. Op 22 februari al verhuist Euromaco naar... de Meilaan natuurlijk. Eind 1972 wordt het kapitaal verhoogd en er blijven slechts twee vennoten over: Josiane, wat dacht je, en… Françoise Bodart, toevallig de eega van Robert Biesmans.
Die Biemans is januari 1977 een van de oprichters van de “Compagnie Belge pour la Fiscalité et la Comptabilité”, afgekort “Cobel-fisco sa”, met zetel Amerikastraat 201 te Elsene. Op 9 augustus 1978 komt Tiberghien op de proppen en wordt Biesmans afgevaardigd beheerder. Tiberghien heeft de firma begin juli 1979 verlaten, gevolgd door Biemans in oktober 1980. De firma, gevestigd aan de Steenweg op Waver 214 D te Elsene, draait nog slechts op een zeer laag pitje.
Stroman
Nog even over Robert Biesmans, thans 55 jaar oud, de stroman van Tiberghien, echtgenoot van Françoise Bodart. In 1963 woonde hij aan de Distelstraat te Schaarbeek, in 1964-66 aan de Avenue de l'Aurore 1 te Rixensart. In 1967 verhuisde hij naar de Kleine Waverstraat 3A te Loonbeek, in 1972 naar de Kasteellaan te Tervuren, in 1976 naar de Tervurenlaan 186 te Sint-Pieters-Woluwe en het jaar daarop naar het Hertogendal te Oudergem. Al op 16 september 1957 werd hij zaakvoerder van de toen zes jaar oude firma Cotraso pvba (“Commerce et Transit”), een firma die gevestigd was aan de Koningsstraat maar die na overname door Biemans verhuisde naar... de Defacqzstraat 46, een adres dat we nog al tegenkwamen.
De firma kocht in feite oude Amerikaanse legerstocks op, hopend die achteraf weer te verkopen in Congo of Noord-Afrika. De firma heeft connecties met de firma Transmaga (Transport, Manutention et Garages) te Eeklo en met de Antwerpse firma's Typhon Oil (uit Schoten) en Opal Oil (Comedieplaats 6), allebei in faling, allebei geesteskinderen van Maurice Boucard, die in januari 1972 in verdachte omstandigheden de dood vond nabij Doornik.
Schoten
Die Boucard richtte op 7 augustus 1967 de firma “Produits Parachimiques” op, met zetel aan de Defacqzstraat 46 te Elsene, natuurlijk. Mede-oprichtster van deze pvba was zijn secretaresse, Juliette Amélie Mottet uit de Minervalaan 37 te Vorst maar het meisje werd bij de notaris vertegenwoordigd door... Robert Biemans, die zaakvoerder werd van deze firma met zetel te Brussel maar “fabrieken” te... Schoten, aan de Hoogmolendijk 2.
Boucard nam in november 1970 zelf de touwtjes in handen, samen met een zekere Andrée Bordès, weduwe Assane Diouf, uit Parijs. En in december 1971 verhuisde de firma naar, jawel hoor, de Meilaan 263. Biesmans en zijn echtgenote Françoise keerden terug naar de leiding van de firma, die echter 10 april 1972 werd ontbonden en in april 1973 in faling werd verklaard nadat mevrouw Bordès de boeken had neergelegd in het bijzijn van een zekere Yvonne Burhès uit Barcelona (waar Boucard officieel woonde) en van Boucards dochter Michèle, die toen nog aan de Nijveldreef 172 woonde te Sint-Pieters-Woluwe. (*)
Officieel dreef “Produits Parachimiques” handel in cosmetica en parfumerie. In werkelijkheid was het een zoveelste dekmantel voor drugsmokkel. Boucard en Marée hadden namelijk een formule ontdekt, waardoor het mogelijk bleek, zware drugs zonder veel verlies te verbergen in voedingswaren en cosmetica.
Het is dit handeltje dat door Tiberghien werd gecontroleerd. Met behulp van het Belgisch gerecht, want processen verbaal verdwenen naar de prullenmand en dossiers werden opgeborgen.
Waarom, dat blijft de grote vraag. Om het gaullistische Frankrijk terwille te zijn? Of omdat het drugspoor ook leidde naar de brigade van commandant François en de activiteiten van de Bijzondere Informatie Criminaliteit, de BIC? Misschien brengt de moordpartij van Aurio eindelijk licht in deze zaak.
Bron: Het Laatste Nieuws | 21 Augustus 1981
(*) Calmette woonde eind 1986 in de Drève de Nivelles op nummer 147. De firma Edixcar had een kantoor in de Drève de Nivelles op nummer 134.
