Je spreekt van een "snelle crematie: Hoe snel werd het lijk dan gecremeerd na het overlijden? Ter info: in Frankrijk ben je wettelijk verplicht om een overledene binnen zes dagen te begraven of te cremeren:

Bij overlijden moet de plaatselijke huisarts de dood vaststellen en een 'certificat de décès' opmaken, waarmee men binnen 24 uur na het overlijden aangifte moet doen op het gemeentehuis van de gemeente waar het overlijden heeft plaatsgevonden; zon- en feestdagen worden daarbij niet meegeteld. Paspoort of identiteitskaart en trouwboekje moeten worden overgelegd, waarna men in het bezit komt van kopieën van de akte van overlijden en de toestemming tot begraven of cremeren. In de meeste gevallen is dit het werk van de uitvaartondernemer, maar men mag het ook zelf doen.

Vond het overlijden plaats in een ziekenhuis, dan komt de verklaring van de dienstdoende arts en bij sterfgevallen als gevolg van bijvoorbeeld een verkeersongeval zal de officier van justitie (le procureur de la République) de overlijdensverklaring afgeven. Wettelijk is het verplicht de overledene binnen zes dagen te begraven of te cremeren (zon- en feestdagen niet meegeteld).

Voor zover ik weet niet.

Hieronder nog een aantal artikels over deze rellen:

Problemen van migrantenjongeren nog lang niet opgelost - Belgische bestuurders speelden elkaar migrantenballetje toe

De middagzon verzacht de grauwheid van het quartier voor het Zuidstation in Brussel nauwelijks. Vanuit het café, dat ongepast optimistisch Au Tout Va Bien heet, is het Sint-Antoniusplein, slagveld van de gevechten tussen de rijkswacht en honderden Noordafrikaanse jongeren, goed te overzien. Binnen en buiten is de spanning nog lang niet weggeëbd: overal groepen overwegend jonge mannen samen in de wetenschap dat de Rijkswacht in de buurt met groot materieel paraat staat.

Precies 224 jonge maghrèbins werden maandagochtend vroeg, na gevechten waaraan molotovcocktails en ijzeren staven te pas kwamen, eerst in een politiefuik gedreven en daarna gearresteerd. Ruim twaalf uur later zijn de eersten vrijgelaten. Sommigen van hen zitten alweer in de cafés of op de trappen van de kerk. Via de RTBF-radio en de lokale Arabische zenders horen zij dat de nationale regering, de politieke partijen en de Brusselse bestuurders van plan zijn de orde met kracht te handhaven en dat de gemeenten waar veel migranten wonen politieversterking krijgen. Het gaat om ongeveer zestig hulpagenten, die bij voorkeur van Marokkaanse afkomst zijn. In geen van de Brusselse politiekorpsen is een flic te vinden die ook maar een woord Arabisch spreekt.

De jongeren horen ook dat de rellen van het afgelopen weekend zouden zijn aangewakkerd door extreem-rechtse groepen en door fundamentalistische moslims die tegen integratie zouden zijn. Alle mogelijkheden passeren de revu, maar over oplossingen voor de dieper liggende oorzaken van de rellen vernemen zij weinig.

Op het moment dat alle negentien burgemeesters en commissarissen van de politie van Brussel bijeen zijn voor spoedberaad en alle politieke partijen zo geschokt zeggen te zijn dat het lijkt alsof het om een geheel nieuw probleem gaat, leggen Lahouari, een 28-jarige student, en Mustafa, een 30-jarige werkloze, uit waarom zij de explosie van woede en haat allang hadden zien aankomen.

"De jonge agenten hier denken dat ze Clint Eastwood zijn. Ze denken dat zij zich alles kunnen permitteren. Ik ben wel eens vier keer in een week door dezelfde agent gecontroleerd. Ze behandelen ons als oude vodden. Als je pech hebt, nemen ze je mee naar het politiebureau, waar je je helemaal moet uitkleden", vertelt Lahouari. Net als in de andere Brusselse gemeenten en buurten waar veel, vooral Noordafrikaanse migranten wonen, zijn de voorzieningen in Vorst minimaal. Geen sportvelden, geen wijkcentra en sinds enige tijd is er ook geen zwembad meer. Het zwembad dat er was, is verbouwd tot een sjieke discotheek, de "Bains-Baden".

"Voor rijke Brusselse snobs en hun vriendinnetjes, maar niet voor ons, terwijl wij daar vroeger altijd zwommen en ons wasten", zegt Mustafa. "De gecoiffeerde nozempjes mogen hun Porsches en Mercedessen wèl verkeerd parkeren, maar als wij onze wagens maar een centimeter op een gele streep zetten, pakken ze ons aan. Hoor je ooit dat die coke-snuivers worden aangepakt?"

Van Guido Fonteyn van De Standaard is het verhaal van de Antwerpse adjunct-commissaris Ed Battle, een kleurling van Amerikaans-Canadese origine. Toen hij (in burger) in Brussel werd aangehouden en aan zijn collega's, die hem voor een Zaïrees hielden, naar de reden vroeg, kreeg hij een ongenadig pak slaag. Pas toen hij zijn politiepenning te voorschijn haalde, werd hij losgelaten. Lahouari: "Ik ben er zelf niet bij geweest, maar zoiets is hier vrijdagavond ook gebeurd. Een jongen stond bij zijn geparkeerde motor toen er een politiepatrouille voorbij kwam. Zij wilde zijn papieren zien en hij weigerde. Hij weigerde vervolgens ook mee te gaan naar het politiebureau en toen werd hij geslagen. Ook zijn zwangere zuster kreeg klappen".

Mustafa: "Zo is het gegaan. We worden vaak uitgescholden. En het klopt dat we de "Bains-Baden" hebben bekogeld met stenen, maar dat was omdat er vanuit de discotheek werd geschoten". Beide mannen menen dat het een godswonder is dat er zo weinig slachtoffers zijn gevallen. Geen doden, slechts twintig licht gewonden. Zij voorspellen dat de rellen nog lang niet zijn afgelopen. "Het zal de volgende keer zelfs erger worden". En zij zijn niet de enigen die dat denken.

Na het incident met de motorrijder kwamen vrijdagavond vele tientallen cousins uit andere gemeenten, en zelfs uit Charleroi en Antwerpen, naar Vorst en Sint-Gillis. Van de meer dan tweehonderd arrestanten kwamen er veertig uit Vorst zelf. De ene rel lokte als vanzelf de andere uit en de vraag is of deze spiraal van geweld gestopt kan worden.

Hoewel de Brusselse politici verrast reageerden, moest het er vroeg of laat van komen. In de negentien Brusselse gemeenten wonen ruim 140 duizend niet-Europese migranten. De ongeveer 80 duizend Noordafrikanen klonteren noodgedwongen samen in de verpauperde gedeelten van Anderlecht, waar zij 25 procent van de bevolking uitmaken, Sint Jans-Molenbeek (36,8%), Sint Gilles (46,9%) Vorst (28,8%) Sint-Joost ten Node (54,6%), Schaarbeek (35,5%) en Brussel-Stad (34%). De analyses over de toestand waarin de migranten leven is allang gemaakt. ledere jaar komen er nieuwe rapporten over deze gemeenten met grote groepen migranten en een verarmde en vergrijsde Belgische bevolking. Maar er wordt bitter weinig aan gedaan.

De nationale overheid legt de verantwoordelijkheid bij de Vlaamse en Waalse deelregeringen en het bestuur van Brussel, die op hun beurt menen dat het toch werkelijk een zaak van de gemeenten is. Deze politici kaatsen de bal terug met het argument dat zij niet over de nodige middelen beschikken. De negentiende-eeuwse woningen verloederen, net als de straten. De migranten zijn slecht opgeleid, hebben nauwelijks vooruitzichten en zijn vaak werkloos. De jongeren vervelen zich. Er zijn geen voorzieningen en ze worden geweerd uit de discotheken. Ze maken zich schuldig aan kleine criminaliteit, bendevorming en straatschuimerij. De migranten hebben geen stemrecht en zijn dus voor de Brusselse gemeentebestuurders volkomen oninteressant. Sterker nog, wie een Brusselse socialist, liberaal of christendemocraat hoort praten over de migranten, hoort nauwelijks het verschil met het Front National of het Vlaams Blok.

De voorzitter van de Brusselse gewestraad, Charles Picqué van de Parti Socialiste, bepleitte dan ook meteen een law and order-aanpak. Hij vond ook dat de honderden arrestanten veel te vlug zijn vrijgelaten. Picqué, die een soort minister-president van Brussel is, meent dat de rellen het werk zijn van onruststokers die politieke motieven hebben. "Uit de politierapporten blijkt dat er bendes actief waren. Er zijn ook mensen gesignaleerd van fundamentalistische groepen, die zich verzetten tegen integratie, net zoals er vertegenwoordigers gezien zijn van het Front National en het Vlaams Blok". Minister van Binnenlandse Zaken Tobback bevestigde dat gisteravond: "Het is toch merkwaardig dat de rellen zijn begonnen juist in die gemeenten waar de laatste tijd het meest gedaan werd voor de migranten. Als er ergens kadavers liggen, komen er altijd bepaalde dieren op af. En zo is het nu ook gebeurd. Het Front National en het Front de la Jeunesse waren er snel bij. De eerste avond was het spontaan, de andere avonden waren er kapers op de kust, die met de verkiezingen in het vooruitzicht denken hier garen te kunnen spinnen".

Lahouari en Mustafa daarover: "Wie weet of dat waar is. Het is best mogelijk dat er allerlei vreemde types hierheen zijn gekomen. We kennen niet iedereen. Maar daar gaat het niet alleen om. Het gaat ook om het politieoptreden en over ons leven in Brussel." De enige politicus die dat óók zei was Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid, de Vlaamse christendemocrate Paula D'Hondt. Zij werd benoemd na de verkiezingen van 1988, waarin het Vlaams Blok doorbrak. Zij is de auteur van dikke rapporten met maar liefst 181 min of meer uitgewerkte voorstellen over hoe het in België en vooral in de grote steden als Brussel en Antwerpen anders kan en ook moet. Het zijn voorstellen om de huisvesting, de scholing en de werkgelegenheid voor migranten te verbeteren.

"Het is vreselijk wat er gebeurd is. Het blijkt dat we het niet beter doen dan in Lyon of Londen. Ik heb dit zien aankomen. Het zal zich ook herhalen als er niet eindelijk iets gebeurd". Als één minister een duidelijk antwoord op die vraag kan geven, is dat minister Tobback. "Ja, de situatie is ingewikkeld. We moeten erkennen dat we in dit land rijkelijk laat zijn met het oplossen van dit soort problemen. Het is ook niet makkelijk, omdat het bestuur van het land zo versnipperd is". Voor minister van Binnenlandse Zaken is het nu in de eerste plaats een openbaar ordeprobleem. Tobback: "Dat klopt want daar zit ik hier voor". De voorspelling van een krant dat "Brussel nog hete migrantenzomer te wachten staat" lijkt niet al te gewaagd.

Bron: De Volkskrant | Oscar Garschage | 14 Mei 1991

Migrantenrellen Brussel voorbode van hete zomer

'La generosité responsable', de verantwoordelijke gulheid bloklettert een metershoog aanplakbord waarmee de Parti Socialiste op de Koningslaan de aandacht van de kiezers probeert te trekken. Nauwelijks honderd meter verderop scholen enkele tientallen Noordafrikaanse jongeren samen, die van die gulheid in hun gemeente maar weinig merken.

Het schooltje in de zijstraat van het Sint-Anlusplein in Vorst heet de 'School van de Internationale Glimlach', maar op het plein zelf wordt niet meer gelachen. Daar overheerst de grimmigheid. Drie avonden achtereen woedde hier een veldslag tussen migrantenjongeren en de politie. De balans: tien gewonden, veel schade en tweehonderd arrestaties.

Ook deze middag bereiden de jongeren zich voor op een nieuwe confrontatie met de politie. De sfeer is ingehouden, maar gespannen. Rijkswacht of politie laten zich niet zien. Dat zou olie op het vuur zijn. Vorst is een kruitvat, schrijft een krant. Afgelopen vrijdag kwam dat tot ontploffing en barsteen rellen los zoals Brussel ze lang niet meer heeft gezien.

De verbazing daarover bij sommige politici kan niet gemeend zijn. Er is al zo vaak gewaarschuwd, alleen had men het niet direct in Vorst verwacht. Schaarbeek, Molenbeek, Sint-Joost-ten-Noode of één van de andere Brusselse deelgemeenten met veel buitenlanders leken eerder voorbestemd voor onlusten. In Vorst was alles tot nog toe kalm gebleven.

Een simpele politiecontrole was het vuur aan de lont. Maar bestaan 'simpele' politiecontroles hier wel. De woedende jongeren wijzen met de beschuldigende vinger naar de politie. "Een Belg die hier over straat loopt zal nooit worden gecontroleerd, maar wij wel drie keer op een dag. Als wij hier schuin de straat oversteken houden ze ons al aan."

"Geregeld komen hier politieauto's langs, waarin een van agenten zijn middenvinger demonstratief omhoog steekt", zegt een Marokkaanse jongen. "Als wij zoiets terugdoen, stappen ze onmiddellijk uit om ons te controleren. Geen wonder dat de jongeren opgewonden raken. Wij mogen niets of ze treden al op. De politie heeft het gewoons op ons gemunt."

Provocateurs

Vorst is één van die Brusselse deelgemeenten waarvan een groot deel van de bevolking uit buitenlanders bestaan. Hier en daar veertig procent van die bevolking. Gettovorming is het gevolg. Veel van die buitenlanders hebben geen werk en hangen dan ook hele dagen doelloos op straat rond of zitten in het koffiehuis. De jongeren vervelen zich stierlijk.

Ledigheid is ook is ook in Vorst en buurgemeente Sint-Gillis des duivels oorkussen. De criminaliteit is hoog, vooral door het optreden van enkele Algerijnse en Marokkaanse jeugdbendes. Daardoor moet de politie vaker patrouilleren en dat verhoogt de spanningen. Bovendien heeft de politie van Vorst de reputatie er graag stevig tegenaan te gaan.

Maar dat alleen is onvoldoende aanleiding voor de uitbarsting van geweld op vrijdag-, zaterdag- en zondagavond. Volgens minister van Binnenlandse Zaken Louis Tobback en burgemeester Magda de Galan van Vorst zijn er provocateurs in het spel. "Buitenlanders uit andere gemeenten, soms ver weg uit Wallonië, die hier de boel komen opjutten", zegt De Galan. Het zouden fundamentalistische moslims zijn, die niets willen weten van de plannen van de overheid om de migranten meer in de Belgische samenleving te integreren. "Professionele herrieschoppers, die alle politie hier weg willen hebben", aldus De Galan. "En toen we zeiden dat dat natuurlijk niet kan, was het antwoord: nou, dan komt er oorlog."

Volgens minister Tobback moeten de provocateurs ook elders gezocht worden, bij militante extreemrechtse organisaties als het Vlaams Blok en de Westland New Post. Bekenden uit die kring zijn op het Antoniusplein gezien. "Als ergens een kadaver ligt, dan komen er altijd bepaalde diersoorten op af", aldus Tobback op de hem zo eigen wijze.

Racistische groepen en fundamentalistische moslims hebben volgens Tobback beide belang bij onrust. "Maar de diepere oorzaak van het probleem is de verloedering van Brussel en de werkloosheid. Er zijn in Vorst honderden jongeren die niets te doen hebben. Er is voor hen geen enkele begeleiding. Daar krijg je vroeg of laat problemen mee", zegt hij.

Hulpagenten

Het besluit van de voorzitter van het Brusselse gewest, Charles Piqué, om drie miljoen gulden uit te trekken voor het aannnemen van hulpagenten is slechts een druppel op de gloeiende plaat. Piqué, die ook burgemeester van Sint-Gillis is, hoopt met deze agenten, die liefst uit migrantenkringen komen, een betere relatie met de jongeren op te bouwen. Politiemensen van buitenlandse afkomst zijn er in België vrijwel niet. "Het zou nuttig zijn geweest als daar zondagavond iemand was geweest, die had verstaan wat er gezegd werd, die de stemming had kunnen aanvoelen", aldus Tobback. Hij wijst op het Nederlandse model, agenten van buitenlandse afkomst die actief zijn in de migrantenbuurten.

Nadat in 1989 het Vlaams Blok met een racistische campagne in Antwerpen grote winst had geboekt bij de gemeenteraadsverkiezingen, stelde de geschrokken regering een Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid aan. De CVP-politica Paula d'Hondt studeerde eerst twee jaar en bracht vorig jaar een lijvig rapport met aanbevelingen voor een migrantenbeleid uit. Zij constateerde maandag bedroefd dat er nog bitter weinig mee is gebeurd.

Van integratie van buitenlanders is in Brussel geen sprake. Het Limburgse voorbeeld, waar in de mijnstreek rond Genk al dertig jaar Italianen, Turken en Marokkanen worden geïntegreerd, heeft nog geen navolging gevonden. In Brussel komen pas nu langzaam kleine projecten op gang. "Ik hoop dat wat nu gebeurt enkele ogen doet opengaan en leidt tot een stroomversnelling", zegt Tobback.

Heel veel kan hij er niet aan doen. Nu België meer en meer een gefederaliseerde staat geworden is, behoren huisvestingsbeleid, werkgelegenheidsbeleid, onderwijs en jongerenopvang tot de taken van de Vlaamse, Waalse en Brusselse deelregeringen. Het inhuren van de hulpagenten, ook wel 'wrevelpolitie' genoemd, is een stap. Maar volgens d'Hondt moet ook vormingswerk bij de gewone politie worden gedaan. Zij ziet de hulpagenten als brug tussen de politie, de Belgische bevolking en de migranten. En er moet werk komen, zegt zij. "Want wie werk heeft heeft geen tijd om op straat rond te hangen". Maar er is geen werk.

Zwembad

Er moet dan ook wat gedaan worden om de jongeren bezig te houden. "Er is hier geen enkele activiteit voor hen. Zij hebben nu eenmaal veel kinderen en die kunnen nergens naar toe", zegt pastoor Dubaere van de Antoniuskerk, die de kerktrappen tot pleisterplaats van de jongelui heeft zien worden. Maar in Vorst gebeurt niets voor deze jongeren. Het enige leven vinden zij in de Brusselse binnenstad. "Maar daar moeten we meteen met de handen tegen de muur", zegt een Marokkaanse jongere. "Geen wonder dat we ons dan maar hier ophouden."

Er is in Vorst geen jongerencentrum. Het zwembad ging in 1989 dicht. Vorig jaar omgetoverd in de trendy discotheek Bains/Baden. Maar daar zijn de Noordafrikanen niet welkom. Bains/Baden, op een steenworp van het plein, wordt bezocht door welgestelde twintigers en dertigers uit de rest van Brussel. In het weekend staan voor de deur in de Berthelotstraat de dubbelgepakeerde Porsches, BMW's en Alfa's van het discoënde volkje. Het is telkens weer veel herrie en overlast tot vier, vijf uur in de ochtend, zo klagen ook de Belgen uit de buurt.

De politie doet niets. "Maar als een Marokkaanse jongen op een lawaaierige brommer rijdt, wordt-ie aangehouden." Bains/Baden was zaterdagavond dan ook een doelwit van de met stenen en molotov-cocktails gooiende migranten. Er is geen ruit van het vroegere zwembad meer heel. Ook heel wat winkels en woonhuizen hebben het moeten ontgelden. Met planken voor de ramen bereidt men zich voor op een hete zomer.

Bij enkele van de aangehouden jongeren werden papieren met plannen gevonden om in de buurt supermarkten en gebouwen in brand te steken. "Er dreigt een ernstig risico van oncontroleerbare toestanden", zo waarschuwt Tobback. Daartegen moet de politie hard optreden. Want dit geweld kan niet worden getolereerd, wat ook de aanleiding is. "De orde moet worden gehandhaafd. De politie moet correct, maar kordaat optreden. En zonder schuldgevoelens."

Bron: Limburgsch Dagblad | 15 Mei 1991

‘Migrantenbeleid België’ beschuldigt politieke groepen van manipulaties - Extreem rechts zou rellen aanwakkeren

Het Koninklijk Commissariaat voor het Migrantenbeleid in België zegt over sterke aanwijzingen te beschikken dat het extreem-rechtse Front National en het Vlaams Blok Noordafrikaanse jongeren opzwepen tot gewelddadige rellen. "De Marokkaanse jeugd wordt gemanipuleerd door extreem-rechtse groepen, die met de verkiezingen op komst munt willen slaan uit de malaise van de migranten", aldus Johan Leman, kabinetschef van de Koninklijke Commissaris voor Migranten, Paula D'Hondt.

Het Koninklijk Commissariaat is de organisatie die belast is met het bedenken van maatregelen gericht op de integratie van de migranten in de Belgische samenleving. Leman is één van belangrijkste deskundigen op dit gebied in België. In het Franstalige onderwijs heeft hij voor migranten gewerkt. Met Koninklijk Commissaris D'Hondt heeft hij tal van voorstellen gedaan om het migrantenbeleid zoals dat in Nederland wordt gevoerd ook in België in te voeren. Maar de nationale en de deelregeringen zijn uitermate traag bij de uitvoering van deze voorstellen.

"Uit heel betrouwbare bron weten wij dat er voorafgaand aan de rellen van het afgelopen weekend in Vorst, die dinsdag zijn overgeslagen naar de gemeenten Molenbeek en Sint Joost-ten- Node, strategie-vergaderingen zijn geweest van het Front National en het Vlaams Blok. Met behulp van drugsbendes trachten zij de gemoederen op te hitsen en gewelddadigheden uit te lokken. De bedoeling is dat er een antimigranten-klimaat ontstaat waar zij tijdens de verkiezingen van kunnen profiteren. Het Vlaams Blok is openlijk actief, maar meer in het verborgene moeten we uitkijken voor het Front National", aldus Leman. Hij verwacht dat ook in andere Brusselse gemeenten, zoals Koekelberg en Schaarbeek, getracht zal worden politieke munt te slaan uit "de evidente malaise".

Nadat in het weekend rijkswachters en grote groepen Noordafrikaanse jongeren met elkaar slaags waren geraakt, kwam het dinsdagavond opnieuw tot botsingen in Molenbeek, één van de verpauperde gemeenten aan de rand van het Brusselse centrum. Meer dan 600 jongens stonden tegenover met zwaar materieel uitgeruste eenheden van de rijkswacht. De jongeren waren volgens de burgemeester van Molenbeek, de Franstalige liberaal Spiegels, "door een pure provocatie van het Vlaams Blok naar Molenbeek gekomen".

De extreem-rechtse groepering, die vooral in Antwerpen sterk is vertegenwoordigd, tracht nu ook in Brussel voet aan de grond te krijgen. De politieke partij had een zaal gereserveerd in Le Cheval Blanc, een café naast het gemeentehuis van Molenbeek. "De geplande bijeenkomst werd afgezegd, maar het Vlaams Blok deed er alles aan om het gerucht te verspreiden dat de bijeenkomst gewoon door zou gaan", aldus Leman.

Deze topambtenaar, die zelf lange tijd in Molenbeek heeft gewerkt, vertelt dat hij onder de Marokkaanse jongeren nauwelijks bekenden zag. "Via de Arabische telefoon zijn zij opgeroepen naar Molenbeek te komen. Wat ik zeer opmerkelijk vond was dat er auto's rondreden waarin mannen zaten die molotov-cocktails en ijzeren staven uitdeelden. Het maakte een goed georganiseerde indruk. De Marokkaanse bevolking in Molenbeek was totaal overrompeld", aldus Leman, die niet gelooft dat de rellen gekenschetst kunnen worden als spontane woedeuitbarstingen.

"Ik wil niet gezegd hebben dat er geen malaise is. Integendeel. Ook niet dat de intensieve politiecontroles altijd terecht zijn. Maar ik heb, los van het allereerste begin, grote twijfels over het spontane karakter. Extreem-rechts voert de strategie van de spanning; men creëert doelbewust elektriciteit", zegt Leman. Hij wijst op de aanwezigheid van Vlaams Blokkers en een lid van de verboden neo-nazistische groep Westland New Post bij de gewelddadigheden. "Ik vind het verschrikkelijk naïef om te denken dat zij daar toevallig aanwezig waren".

Niet alleen het gerucht over de bijeenkomst van het Vlaams Blok speelde een rol. Er wordt ook een desinformatiecampagne gevoerd. Een jonge Marokkaan uit Vorst, de gemeente waar vrijdag, zaterdag en zondag rellen uitbraken, werd maandagochtend dood aangetroffen in de buurt van een spoorlijn ten zuiden van Brussel. Plotseling deed het gerucht de ronde dat de jongen zaterdagavond was aangehouden en dat hij op het politiebureau zodanig was mishandeld dat de dood erop volgde. Volgens de politie werd hij echter gegrepen door een trein. (...)

Bron: De Volkskrant | 16 Mei 1991

Huurling Schramme: CIA verbrandde eigen documenten

"Agenten van de Amerikaanse inlichtingendienst CIA hebben het Amerikaanse cultuur- en inlichtingencentrum in Boekavoe in Kongo in brand gestoken om documenten te vernietigen", heeft huurlingenleider Jean Schramme in het Belgische blad Pourquoi Pas gezegd. Jean Schramme, die als kolonel van het huurlingenleger in Kongo heeft gevochten, keerde vorige week met een deel van zijn mannen terug uit Roeanda. Schramme was indertijd leider van de rebellie van de huurlingen tegen de Kongolese regering, die vier maanden heeft geduurd en die eindigde met de vlucht van Schramme en zijn metgezellen naar het aan Kongo grenzende Roeanda.

Schramme verklaarde ln een 2 minuten durend interview te Brugge, dat hij idealistische motieven had voor zijn acties in Kongo. "Ik heb getracht de vrede in geheel Kongo te brengen", zei Schramme. 'Maar ik werd tegengehouden. President Moboetoe wilde niet dat onze vreedzame actie werd voortgezet; vervolgde de kolonel. Ik moest wel naar Kisangani gaan om andere Europeanen te redden in Maniema', een gebied in Oost Kongo). "Verder heb ik niets te zeggen en stel me geen vragen", besloot Schramme. Over de toekomst van Kongo verklaarde Schramme in het interview: "Met dat land is het afgelopen."

Bron: Trouw | 1 Mei 1968

Arrestatie Schramme in België

De 38-jarige Belgische huurlingencommandant Jean Schramme is gearresteerd en beschuldigd van moord op een landgenoot vorig jaar in de Afrikaanse staat Roeanda. Schramme blijkt reeds dinsdag te zijn aangehouden in zijn woonplaats Brugge. Gisteravond werd hij overgebracht naar Brussel. De verdachte was een van de leiders van de opstand in Kongo vorige zomer van huurlingen en rebellerende Katangezen tegen het centrale bestuur.

In het nauw gebracht trok Schramme zich met een aantal huurlingen terug in het nabijgelegen Roeanda. Hier zou hij een andere Belg hebben vermoord in de overtuiging dat deze een spion was van Bob Denard, een rivaal van Schramme als huurlingencommandant. In april van dit jaar kregen Schramme en zijn medestanders - na geruime tijd vastgehouden te zijn door de autoriteiten van Roeanda - toestemming het land te verlaten. Schramme keerde hierop terug naar Brugge.

Bron Het Parool | 27 Juni 1968

Ex-huurling Schramme bekent na arrestatie moord op Belg

De Belg Jean Schramme, de voormalige leider van de huurlingen in Kongo, is gisteren in België gearresteerd. Hij heeft bekend in mei 1967 de Belg Maurice Quintin in Yumbi in Kongo te hebben gedood. Roger Rodriqué, die als zijn medeplichtige wordt beschouwd, is ook aangehouden.

De rechtercommissaris van Brussel, M. Vervloet, heeft gisteren op een persconferentie gezegd dat het motief van Schramme voor de moord was, dat het gedrag van Quintin de veiligheid van Schramme's huurtroepen en de rust in de Kongolese provincies, die onder zijn bevel stonden, in gevaar bracht. De politie heeft de volgende bijzonderheden over de bekentenis van Schramme gegeven: Schramme verklaarde dat hij in het begin van mei 1967 in Yumbi bezoek had gekregen van Maurice Quintin. Schramme kende de man nauwelijks. Quintin stelde voor dat Schramme zijn verbindingen met het Nationale Kongolese leger zou verbreken. Hij had daar aan toegevoegd dat het nu een goed moment was om dit te doen.

Omdat Schramme geweigerd had in te gaan op de voorstellen van Quintin had deze gedreigd naar de hoofdstad Kinsjasa te gaan en Schramme daar te beschuldigen van het beramen van een actie tegen het Kongolese leger.

Represailles

Schramme besefte dat als deze valse beschuldiging in Kinsjasa werd gehoord dat represailles met zich mee zou brengen tegen de troepen onder zijn bevel. Daarom besloot hij dat het zijn plicht was om Quintin te verhinderen dit plan ten uitvoer te brengen. Hij heeft hem toen met een geweer neergeschoten en Rodriqué het bevel gegeven het karwei af te maken en het lichaam in de Lowa rivier te gooien.

Ook Rodriqué heeft inmiddels zijn rol in de moord bekend. Schramme is gearresteerd in zijn woning in Brugge. Hij zal samen met Rodriqué voor een juryrechtbank moeten verschijnen. Volgens de Belgische wet kunnen Belgen berecht worden voor misdaden die zij in het buitenland hebben begaan. Schramme keerde eind april naar België terug. Hij had daarvoor met een honderdtal andere huurlingen gevangen gezeten in een kamp in Roeanda. De huurlingen waren naar dit land gevlucht, toen zij een nederlaag hadden geleden tegen de Kongolese troepen die na een strijd van maanden de grensplaats Boekavoe op de huurlingen veroverden.

Held

In België verwacht men dat het proces tegen Schramme veel stof zal doen opwaaien. Velen beschouwen hem daar als een held, die blanke mannen en vrouwen heeft beschermd, eerst tegen de opstandige simba's en later tegen de Kongolese troepen. Als een jury Schramme eventueel zou vrijspreken, zou dat de betrekkingen tussen Kongo en België wel weer eens aanzienlijk kunnen verslechteren.

Bron: Trouw | 28 juni 1968

Belgische justitie laat Schramme vrij

De Belgische justitie heeft de voorlopige vrijlating gelast van Jean Schramme en Robert Rodrigue, die eind juni werden gearresteerd op de beschuldiging, begin 1967 in Maniema in Kongo-Kinshasa de Belg Maurice Quintin vermoord te hebben.

"Kolonel" Schramme is aanvoerder geweest van huurlingen in Congo. Ook Rodrigue is een voormalige huurling in Kongo. Zij hebben de moord op Maurice Quintin niet tegengesproken. Volgens de beklaagden zou Quintin Schramme en diens huurlingen voorgesteld hebben, zich tegen de regering-Moboetoe te keren, daar hij Schramme anders bij de Kongolese autoriteiten zou aangeven. Schramme zou Quinlin hebben neergeschoten en Rodrigue voltooide de "terechtstelling" en wierp net lijk in een rivier.

Bron: De waarheid | 07-08-1968

Politiebewaking voor Schramme

De woning in Brugge van de voormalige huurlingencommandant Jean Schramme is onder politiebewaking geplaatst. De maatregel is genomen nadat bij het parket in Brussel anonieme brieven waren ontvangen waarin de "kolonel" met de dood werd bedreigd. Schramme, die beschuldigd wordt van moord op een Belgische kolonist in Kongo, was in voorlopige vrijheid gesteld en teruggekeerd naar Brugge

Bron: Nederlands dagblad: gereformeerd gezinsblad | 12 Augustus 1968

Huurling Schramme ontkomen

Het Belgische ministerie van buitenlandse zaken heeft bekendgemaakt dat de vroegere Belgische huurlingenleider in Kongo, Jean Schramme, vermoedelijk naar Afrika is gereisd nadat hij van de Belgische autoriteiten toestemming had gekregen voor een reis naar Brazilië. Belgische kranten hadden eerder gemeld dat Schramme, die vorig jaar in België was aangeklaagd wegens moord op een Belg in zijn Kongolees huurlingenkamp in 1967, via Portugal naar Angola was ontsnapt.

Het ministerie verklaart dat Schramme toestemming had gevraagd voor een bezoek aan Brazilië, waar hij een plantage kon overnemen. De gerechtelijke autoriteiten die de aanklacht tegen hem in onderzoek hadden, hadden hier geen bezwaar tegen. Schramme blijkt echter nooit in Brazilië te zijn aangekomen. De Belgische regering waarschuwt in haar verklaring Schramme en alle anderen voor elke poging weer in Afrika de orde te verstoren.

Bron: Friese koerier | 9 Juni 1969

Huurlingenkapitein traint in Angola - Schramme wil wraakexpeditie

Huurlingenkapitein Jean Schramme bereidt een wraakexpedetitle voor inCongo, uit te voeren met een leger van vierduizend verbannen Katangese militairen. Dat meldde gisteren het Westduitse geïllustreerde tijdschrift Der Stern. Het blad publiceerde een interview met de nu 40-jarige Schramme, waarin wordt gezegd dat de Belg en zijn volgelingen zich voorbereiden op een basis in Banza Sosso in Angola, waar ook 27 Europeanen zouden worden getraind.

Volgens Der Stern heeft Schramme gezegd "dat de Kongolese president Moboetoe zijn woord gebroken heeft" door een; aantal van de huurlingen, die in '67 uit Congo vluchtten, geen amnestie te verlenen. Alle gevluchte Katangese officieren, die later naar hun vaderland terugkeerden, zouden - aldus Schramme in Der Stern - zijn doodgeschoten.

Bron: Het vrije volk: democratisch-socialistisch dagblad | 13 Augustus 1969

Neofascist Delle Chiaie gearresteerd

De Italiaanse neofascist Delle Chiaie, die ervan beschuldigd is in 1980 betrokken te zijn geweest bij de bomaanslag op het station van Bologna, is zaterdag in Caracas gearresteerd. Vandaag zou Venezuela hem aan Italië uitleveren. Chiaie was al 17 jaar voortvluchtig en stond in Italië bij verstek terecht in verband met de bomaanslag, waarbij destijds 85 doden en meer dan 200 gewonden vielen.

De 49-jarige Italiaan heeft zich, sinds hij in 1970 Italië verliet, van meer dan 20 verschillende namen bediend. In 1984 kwam hij Venezuela binnen op een Boliviaans paspoort op naam van Vincenzo Modugno. Tijdens zijn verblijf in Caracas bediende hij zich van de naam Alfredo di Mauro.

Delle Chiaie ontvluchtte Italië in 1970 nadat hij was beschuldigd van betrokkenheid bij een bomaanslag op een bank in Milaan in 1969. Bij deze aanslag vielen 16 doden en meer dan 100 gewonden. Voorts ' werd hij gezocht in verband met twee mislukte aanslagen in, 1970 en 1973, een bomaanslag, op een trein in 1974 en de i moord op de Italiaanse rechter; Vittorio Occorsio, in 1976.

Bron: Het vrije volk | 30 Maart 1987

Venezuela arresteert beruchte neo-fascist

Een van de meest-gezochte extreemrechtse terroristen, de Italiaan Sefano delle Chiaie, is vrijdag gearresteerd in Venezuela. Hij wordt onder andere verdacht van betrokkenheid bij neo-fascistische aanslagen in Italië en bij cocaïnehandel in Zuid-Amerika. Delle Chiaie, die als expert in vermommingen bekend stond als "de man met de duizend gezichten", is door de Italiaanse justitie vergeleken met de Venezolaanse extreem-linkse terrorist Carlos IIlitch Ramirez, met wie de grondige kennis van explosieven gemeen heeft. Hij was al zeventien jaar voortvluchtig, maar kon na een onderzoek van drie jaar worden gearresteerd na een inval in zijn apartement in Caracas.

"Hij feliciteerde onze agenten beleefd en vertelde dat het de eerste keer was dat hij was gepakt," aldus kolonel Porfirio Valera, hoofd van de Venezolaanse veiligheidspolitie. Valera zei dat Delle Chiaie op een vliegtuig naar Italië zal worden gezet als hem in Venezuela niets ten laste kan worden gelegd. Hij wordt verdacht van banden met een vermeende Libische terrorist in Venezuela en met leden van Baskische afscheidingsbeweging ETA, en zou militaire training hebben gegeven aan revolutionaire bewegingen in Angola, Bolivia en andere landen.

Twee Italiaanse politie-functionarissen zijn inmiddels in Caracas aangekomen om de zaak te bespreken. Delle Chiaie heeft een enorm strafblad in Italië. Hij wordt gezocht in verband met de aanslag op een bank in Milaan (1969, zestien doden), de moord op rechter Vittorio Occorso (1976), de bomaanslag op het station in Bologna (1980, 85 doden). Hij was betrokken bij een poging de Fascistische partij opnieuw op te richten en heeft ook nauwe banden gehad met de vrijmetselaarsloge P2. Delle Chiaie speelde in het begin van de jaren zeventig een rol in twee neofascistische pogingen tot staatsgreep. Na de aanslag in Bologna is Delle Chiaie naar Zuid-Amerika gegaan, waar hij als journalist heeft rondgereisd en in Bolivia als adviseur van de militaire regering van Luis Arce Gomez betrokken was bij "narco-terrorisme".

Bron: NRC Handelsblad | 30 Maart 1987

Neo-fascist na 17 jaar voor rechter Delle Chiaie was betrokken bij bloedige aanslagen in Italië

De handel in cocaïne is Stef ano Delle Chiaie noodlottig geworden. De Italiaanse neo-fascist die al 17 jaar voortvluchtig was, werd afgelopen zaterdag in Caracas in Venezuela gearresteerd. Delle Chiaie, de oprichter in de jaren zestig van de Nationale Avantgarde, een extreem-rechtse groepering werd en wordt gezien als de onbetwiste leider van het neofascisme in Rome.

Hij wordt er tevens van verdacht betrokken te zijn geweest bij een aantal bloedige aanslagen in Italië, waaronder de bomaanslag in Bologna waarbij destijds 85 doden en meer dan 200 gewonden vielen, en de moord op de Italiaanse rechter Vittorio Occorsio, in 1976.

In de woning van Delle Chiaie werden zaterdag een lijst met de namen van drugssmokkelaars, Italiaanse neofascistische literatuur en een lijst met namen van Italiaanse extreem-rechtse lieden in Venezuela aangetroffen. Ook werd bewijsmateriaal gevonden dat Delle Chiaie in contact stond met een Libische agent en met leden van Baskische terreurbewegingen. Het hoofd van de Venezolaanse politie licht de pers in over de arrestatie van Stefano Delle Chiaie. Naast hem een bord met politie-tekeningen van de Italiaanse 'super-terrorist'.

Snotneus

Het waren zijn activiteiten in de drughandel die de politie uiteindelijk op het spoor van de super-terrorist' zetten. Waarschijnlijk was de Amerikaanse organisatie voor de drugbestrijding, de DEA, hem al meer dan drie jaar op het spoor. Een tip uit Washington leidde dan ook zaterdag tot zijn arrestatie in Caracas afgelopen zaterdag.

De 49-jarige Delle Chiaie, bijgenaamd caccola, oftewel snotneus, vanwege zijn arrogantie en smalle postuur, heeft zich, sinds hij in 1970 Italië ontvluchtte, van meer dan twintig verschillende namen bediend.

De afgelopen 17 jaar zou hij in verschillende Zuid-Amerikaanse landen zijn toevlucht hebben gezocht, waarbij hij duidelijk de voorkeur gaf aan landen met een dictatoriaal regime.

Cocaïne-imperium

Zo zou hij in Bolivia aan het hoofd hebben gestaan van de zwarte milities die berucht waren om hun gewelddaden ten tijde van het militaire regime, waarbij tegenstanders van het bewind op uiterst hardhandige wijze werden aangepakt. Delle Chiaie werd tot agent van de Boliviaanse kolonel Arce Gomez, die met een luchtmachtje van tweehonderd lichte vliegtuigjes in Brazilië, Colombia en Panama een cocaïneimperium onderhield.

Daar kwam in 1982 een einde aan toen de democratie in Bolivia werd hersteld en de milities van Delle Chiaie werden ontbonden. Vele camerati, zoals de rechtse kameraden worden genoemd, vluchtten naar Chili.

Een klein groepje bleef zich verzetten. Pierluigi Pagliai, de rechterhand van Delle Chiaie, raakte zwaar gewond en stierf na zijn uitlevering aan Italië, zonder de geheimen van zijn baas te hebben prijsgegeven. Delle Chiaie vluchtte naar Argentinië, waar hij bescherming zocht en vond bij generaal Suares Maiso, commandant van het eerste legerkorps. Enige tijd later voegde ook de voortvluchtige Boliviaanse kolonel Arce Gomez zich bij dit duistere gezelschap.

Franco

De afgelopen zeven jaar wist Delle Chiaie telkens weer te ontsnappen dankzij zijn ongelooflijke lef en de miljoenen die hij met de drughandel verdiende. Delle Chiaie zorgde er ook voor zijn contacten met de neo-fascisten in Europa te onderhouden, waar men grote eerbied koesterde voor zijn capaciteiten.

De Spaanse dictator Franco beschreef hem ooit als „één van de weinige personen die in staat zijn orde op zaken te stellen in Italië". De Chileense dictator Pinochet bood hem asiel en financiële hulp. In 1984 kwam hij Venezuela binnen op een Boliviaans paspoort op naam van Vincenzo Modugno. Tijdens zijn verblijf in Caracas gebruikte hij de schuilnaam Alfredo di Mauro.

Aangezien Delle Chiaie Venezuela op illegale wijze is binnengekomen kan hij nu onmiddellijk worden uitgewezen naar Italië, waar hij overigens al bij verstek is veroordeeld wegens zijn betrokkenheid bij de bloedige aanslag in Bologna.

Bron: Trouw | 31 Maart 1987