Nog wat info over de Zweedse Gladio en Carl Armfelt:

(...) We mogen aannemen dat Armfelt zijn operatie Lammers-Van der Lek tegen die tijd al als geslaagd beschouwde. Destabilisatie was zijn voornaamste doel. Heel zijn leven stond in het teken daarvan.

Armfelt werd op 1 januari 1918 in New York geboren als zoon van de toenmalige Zweedse ambassadeur in de Verenigde Staten. Toen hij op de daartoe gerechtigde leeftijd kwam, koos hij voor het Amerikaanse staatsburgerschap. Armfelt werd Armfield, en onder die naam werd hij gerecruteerd door het in 1948 opgerichte Office of Policy Coordinations (OPC). Dat bureau, dat naast de CIA zou opereren, diende met alle mogelijke middelen het communisme te bestrijden. In april 1951 vertrok OPC-agent William Colby met zijn gezin naar Stockholm, met als opdracht een stay behind-netwerk op te bouwen van anticommunistische cellen.



Bij de uitbouw van dit netwerk, dat de naam Sveaborg meekreeg, werd het liefst gebruik gemaakt van Amerikanen met Zweeds bloed, die ook de taal machtig waren en maatschappelijk een redelijke positie bekleedden. Armfelt voldeed aan die voorwaarden: zijn familie was geparenteerd aan het Zweedse koningshuis, was niet onbemiddeld en was in 1939 bovendien betrokken geweest bij de strijd van de Finnen tegen de Russische invasie. Dat dit in samenwerking ging met een groep pro-nazistische Zweedse vrijwilligers mocht de pret niet drukken. Uit angst voor Russische infiltratie en te weinig controlemogelijkheden creeerde Colby c.s. tegelijkertijd een tweede, nog geheimer netwerk achter Sveaborg. Deze operatie vormde het begin van een affaire die tientallen jaren later voor enorme onrust in de Westeuropese landen zou zorgen en die de naam kreeg van het werkstuk dat Colby in Italie had opgezet: Gladio.



Dat Armfelt inderdaad op dit terrein in Zweden actief geweest is, wordt bevestigd door een anoniem te blijven oud-medewerker van Armfelt in Nederland: 'Colby en Carl waren heel goede vrienden van elkaar.' Een andere kompaan van Armfelt in Nederland, oud-hoofd Opleidingen van de BVD C. C. van den Heuvel, verklaarde in de Telegraaf van 28 juli 1990 over Armfelt: 'Hij heeft serieus geprobeerd in Holland een sterk anticommunistisch front te vormen via de methoden die de communisten ook gebruikten: cellenvorming. Niet alleen in Nederland, ook in Zweden.'

Bron: www.groene.nl | 31 januari 1996

Grootmeester P2, Licio Gelli, krijgt 17 jaar cel

Licio Gelli, gewezen grootmeester van de verboden Italiaanse loge P2, werd zaterdag door het Assisenhof in Rome veroordeeld tot 17 jaar cel, waarvan 5 jaar voorwaardelijk. Gelli werd schuldig bevonden aan laster en het bezit van verboden dokumenten, en aan medeplichtigheid bij het bankroet van de Banco Ambrosiano. De belangrijkste beschuldiging 'samenzwering tegen de staat', werd echter niet bewezen geacht. Zoals zovelen in Italië vreesden, is het proces tegen Gelli daarmee na meer dan tien jaar afgesloten zonder dat de mysteries rond de politieke krachten achter P2 zijn opgelost.

Er zijn maar weinig politieke en financiële schandalen die Italië het voorbije decennium in hun ban hielden, waarin de naam van grootmeester Licio Gelli niet opduikt. Het bankroet van de Banco Ambrosiano en de dood van zijn voorzitter Roberto Calvi, de moorddadige aanslag op het station van Bologna in 1980, het Gladio- netwerk [zie Gladio Italië] en een reeks maffia-moorden, allemaal dragen ze de stempel van de mysterieuze grootmeester van de loge P2. Behalve zijn financië le achtergrond en zijn levenslange persoonlijke strijd tegen het kommunisme - een overblijfsel van zijn diensttijd onder Mussolini en als vrijwilliger aan de zijde van Franco - is er overigens bitter weinig bekend over Gelli's persoonlijke drijfveren en zijn achtergrond.

Was hij een witwasser voor de maffia? Een malafide financier die zijn diensten aanbood aan om het even wie er voor betaalde? Een machtsgeile politieke agitator? Of, zoals een aantal onthullingen in verband met het Gladio-netwerk laten uitschijnen, een agent voor de CIA? Feit is in elk geval dat Gelli zich wist te omringen met een indrukwekkende schare kontakten in de financiële en politieke wereld. Gelli was kind aan huis bij zowat elke bankier en politicus van enig belang in het naoorlogse Italië. Hij kon zich bovendien beroepen op zeer goede kontakten met het Vaticaan en met de Siciliaanse dons die in Palermo de lakens uitdelen.

Gelli was voor alles een intrigant en een politiek agitator. Het belangrijkste instrument in zijn strijd tegen het kommunisme was de okkulte vrijmetselaarsloge Propaganda Due of P2, die hij omstreeks 1971 oprichtte samen met de Italiaanse bankier Umberto Ortolani. Deze loge, met hoofdkwartier in het Romeinse Excelsior Hotel, leek op het eerste gezicht niet meer dan een gezellig klubje waar heren van stand elkaar ontmoetten om bij een goed glas wijn over politiek en zaken te diskussiëren. Begin jaren '80 bleek echter dat P2 zich had ontwikkeld tot een gevaarlijke mantelorganizatie, die probeerde het Italiaanse staatsbestel te ondermijnen.

De politieke rol van de kommunisten in het naoorlogse Italië was Gelli en trawanten een doorn in het oog. P2 deinsde er daarom niet voor terug om samen met rechtse groepen bij de Italiaanse veiligheidsdiensten en met logistieke steun van maffia-moordenaars een reeks gewelddaden te plegen met als doel de Italiaanse staat te destabilizeren. De bedoeling was bij de burgers een gevoel van onveiligheid te creëren en daarmee de weg te openen voor een rechtse machtsovername. De meest notoire operatie, waarvoor P2 mede-verantwoordelijk wordt gesteld, is zonder twijfel de bomaanslag in het station van Bologna in 1980, waarbij 82 mensen om het leven kwamen.

Oktopus

Door zijn veelvuldige kontakten met zowel de poltiek alsook de magistratuur en de Italiaanse geheime dienst, wist P2 zich te ontpoppen tot een staat binnen de staat. De organizatie had veel weg van de spreekwoordelijke oktopus, waarvan de armen zich uitstrekten tot in de verste uithoeken van het Italiaanse staatsapparaat. Toen de loge in 1981 buiten de wet werd gesteld, ontdekte de Italiaanse politie bij een inval in Gelli's villa in Arezzo de indrukwekkende ledenlijst van de organizatie. De lijst telde een duizendtal namen waaronder vier ministers, een dertigtal volksvertegenwoordigers, zowat vijftig hoge officieren van leger en politie, evenals 194 lagere officieren. Het zwaargewicht op de lijst was zonder twijfel Pietro Musumcei, toenmalig generaal van de carabinieri en hoofd van de veiligheidsdienst.

Behalve bij politici en ambtenaren rekruteerde P2 echter ook in de milieus van televisiesterren, journalisten en zakenmensen. Een aanzienlijk aantal beroemde Italiaanse zakenfamilies had dan ook nauwe banden met de loge. Ten slotte waren ook buitenlandse diplomaten en zakenmensen lid. Progressieve kringen in de Italiaanse politiek hebben jarenlang volgehouden dat het onderzoek naar P2 geboycot werd door de vele politieke kontakten van de organizatie, die Gelli rugdekking boden. De beslissing van de rechtbank in Rome lijkt deze vermoedens te bevestigen. Ondanks de frisse wind die door Italië waait en de resultaten van de operatie 'schone handen', blijven de mensen achter P2 buiten schot.

De rechter besliste dat het onvoldoende bewezen was, dat P2 werkelijk een samenzwering tegen de Italiaanse staat belichaamde. Twaalf leden van P2, die samen met Gelli terecht stonden, werden dan ook bij gebrek aan bewijs vrijgesproken. Een parlementaire onderzoekskommissie had eerder nochtans uitgewezen dat P2 wel degelijk had geprobeerd de staat te ondermijnen. Progressieve bronnen binnen de Italiaanse politiek beschuldigen deze kommissie echter van ernstige onzorgvuldigheden, met de bedoeling het onderzoek te saboteren. Barbertje, Licio Gelli, moest echter hangen. Al was het maar om de verontwaardiging onder het Italiaanse publiek te sussen. Met hem werd ook generaal Gianadelio Maletti veroordeeld tot 14 jaar gevangenisstraf, wegens bezit van verboden dokumenten.

Het parket in Rome heeft al aangekondigd in beroep te zullen gaan tegen de uitspraak van de rechtbank. Er bestaat echter weinig kans dat de openbare aanklager alsnog zijn slag zal thuishalen. Gelli kon immers pas in Rome berecht worden, nadat hij werd uitgeleverd door de Zwitsers, die hem in '82 en na zijn vlucht een tweede keer in '87, arresteerden. Het uitleveringsakkoord tussen Italië en Zwitsersland slaat echter niet op politieke beschuldigingen, zodat de Zwitsers vooraf van Italië de verzekering eisten dat de grootmeester niet op politieke gronden berecht zou worden. 'Samenzweren tegen de staat' is echter een politiek misdrijf, zodat Gelli zich ingedekt weet door het verdrag tussen beide landen.

Tijdens zijn gevangenschap in Zwitserland had de grootmeester bij monde van zijn zoon aangekondigd een boek te gaan schrijven over zijn avonturen, waarin onder meer de ledenlijst van P2 verder aangevuld zou worden. Het lijkt er echter op alsof zij die er belang bij hebben, Gelli ondertussen op andere gedachten hebben gebracht. De grootmeester is overigens al 75 en hij lijdt aan een hartziekte. Het ziet er dan ook naar uit dat de ware toedracht achter Propaganda Due - in goede traditie van de loge - voor eeuwig en altijd geheim zal blijven.

Ook mediamagnaat Silvio Berlusconi is een voormalig lid van P2. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Berlusconi een alliantie sloot met extreem rechts om in Italië de verkiezingsoverwinning binnen te halen. De linkse kant van het politieke spektrum was voor de P2-leden immers altijd al taboe. Gevraagd naar zijn P2-verleden, minimalizeerde Berlusconi echter zijn rol in de organizatie: 'Ik heb mij ook wel eens ingeschreven in een klub ter bescherming van een of ander zeldzaam beestje', aldus de gedoodverfde kandidaat voor het Italiaanse premierschap.

Bron: De Tijd | Peter Vanderbruggen | 19 april 1994

Legerleiding verzweeg bestaan van Gladio aan premier en regeringsstop

Premier Martens en minister van defensie Guy Coëme verklaarden gisteren op een druk bijgewoonde perskonferentie dat ze tot eergisteren niets afwisten van het bestaan van de groep Gladio binnen de inlichtingendienst van het leger, hoewel de dienst al zo'n 40 jaar funktioneert en zelfs aanvragen heeft ingediend voor de aankoop van kommunikatieapparatuur. Ze vernamen het bestaan ervan van de Italiaanse autoriteiten. Minister Coëme is er van overtuigd dat de legerleiding op de hoogte was van het bestaan van de groep.

Coëme heeft de generale staf een administratief onderzoek bevolen naar de redenen waarom het bestaan van Gladio werd verzwegen en om klaarheid te brengen over een eventuele betrokkenheid van de groep bij terroristische aanslagen in ons land, onder meer door de bende van Nijvel, maar ook over eventuele betrokkenheid bij WNP en zelfs de CCC. Premier Martens zei van zijn kant dat de regering "niet afkerig' staat van een "onafhankelijk' onderzoek. Daarmee zette hij eventueel de deur open voor een nieuwe parlementaire onderzoekskommissie zoals de SP ze vrijdag al heeft gevraagd.

Coëme zei vrijdag na de ministerraad nog dat hij bij zijn aantreden als minister op het kabinet van landsverdediging twee grondige briefings heeft gekregen van de legerleiding. Nergens werd het bestaan van de groep daarbij vermeld. Ook premier Martens had tot eergisteren geen weet van het bestaan van de groep. Hij maakte alleen gewag van een bezoek enkele jaren geleden met de toenmalige minister van justitie Jean Gol aan de diensten van de Staatsveiligheid. Daar werd hem toen gevraagd nieuwe kredieten te voorzien voor de aankoop van gesofistikeerde kommunikatieapparatuur onder de naam "Harpoen' waarmee gekodeerde boodschappen konden worden uitgezonden en ontvangen. De premier zei vrijdag dat hij de gegevens daarover nu heeft teruggevonden in de dokumenten over Gladio.

Nadat hij door de Italiaanse autoriteiten was geïnformeerd, heeft Coëme naar zijn zeggen kontakt genomen met de generale staf van het leger die hem onmiddellijk het bestaan heeft bevestigd. Daarop heeft Coëme de premier geïnformeerd. In de omgeving van de premier werd daarover gezegd dat er "zo goed als zeker maatregelen komen tegen de legertop'. Martens zelf zei dat hij niet gelooft dat het om een officiële organizatie gaat binnen het leger, maar om een semi- clandestiene groep.

Sabotage

De dienst werd opgezet binnen de Algemene Dienst Inlichtingen en Veiligheid, de inlichtingendienst van het leger, begin van de jaren vijftig, in volle koude oorlog. Daarvan werd toen een minister op de hoogte gebracht, maar sindsdien verdween de groep in het duister, zo luidt het.

Bedoeling was dat de betrokken officieren en geëngageerde burgers, in het geval van een invasie door het Warschaupakt, achter de linies zouden blijven om inlichtingen te verzamelen, vluchtroutes op te zetten en sabotage-daden te verrichten. Volgens Coëme is de sabotage- training al "lange tijd geleden' opgegeven.

Een dergelijke dienst bestaat blijkbaar ook in andere landen, want er bestaat nog altijd een koördinatiekomitee, waarvan een Belgisch generaal momenteel voorzitter is. Coëme wilde zijn naam niet bekend maken, maar het gaat om de verantwoordelijke binnen het leger voor de veiligheids- en informatiedienst. Hij is voorzitter sedert 1 januari en voor twee jaar. Einde oktober kwam het komitee bijeen te Brussel maar volgens Coëme - die met de betrokken generaal heeft gesproken - is daar vooral gesproken over het mogelijke opheffen van de groep gezien de gewijzigde internationaal-politieke situatie.

Volgens premier Martens is de struktuur alleszins een anakronisme geworden waarvan de regering de opheffing wil. Over de wijze waarop dat precies moet gebeuren zal het administratief onderzoek klaarheid moeten brengen. Wel benadrukte Coëme dat nu andermaal de noodzaak is aangetoond van wetgevende initiatieven om het toezicht op de veiligheidsdiensten te versterken. Hij noemde het alleszins "abnormaal' dat hij niet op de hoogte was gebracht van het bestaan van het geheime weerstandsnet.

Bron: De Tijd | 10 november 1990

Het lijken inderdaad twee verschillende verpakkingen, de '3,25' staat bv. ook op een andere plaats. Er zijn wel grote gelijkenissen in de manier waarop de verpakking gescheurd is (kijk bv. links en rechts).