You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
In 1989 hebben de onderzoekers van de Delta-cel zich ook met de data bezig gehouden:
Zo werden in 1989 heel wat mensen ondervraagd die rechtstreeks of onrechtstreeks in contact stonden met de familie De Staerke. Maar er werd bijvoorbeeld ook nagegaan of er een parallel bestond tussen de tijdstippen waarop de bende van Nijvel had toegeslagen, en belangrijke "feestdagen" van de Nazi's.
Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 3)
Zoals de persoon in de getuigenis zelf aanhaalt waren het wrakken maar als daar een heel recente Golf GTI - die bovendien op dat moment wereldberoemd was - toe kwam om in de pers te duwen zal er wel een belletje gaan rinkelen zijn zeker.
Het verhaal is een anekdote die moet aantonen hoe eenvoudig het toen was om een auto te laten verdwijnen via een pers, via verkoop, via ... Vermits de auto - voor zover we weten - nooit werd gevonden kan het geen kwaad om ook naar alternatieven te kijken en er misschien in de eerste plaats van uit te gaan dat de wagen nooit werd gedumpt.
En het gaat in dit topic ook helemaal niet om een "recente Golf GTI".
De opmars van extreem-rechts geweld in Duitsland: moorden, brandstichtingen en vernietigingen
Het Duitste stadje Heidenau was dit weekend gedurende twee opeenvolgende nachten het decor voor schermutselingen tussen extreem-rechtse militanten en de ordetroepen. Buiten-parlementair extreem-rechts is sinds enige tijd aan een sterke opmars bezig in Duitsland. En geweld behoort tot het vast arsenaal van actiemiddelen.
Heidenau is een klein stadje in de buurt van Dresden. Dat is niet onbelangrijk, want Dresden is ook de stad waar afgelopen winter de grootste Pegida-betogingen plaatsvonden. In de nasleep van de aanslagen in Parijs wist Pegida in Dresden meer dan dertigduizend deelnemers te mobiliseren. De extreem-rechtse burgerbeweging verloor echter haar momentum nadat ondermeer een foto opdook waarin pegida-oprichter Lutz Bachmann zich uitdoste als Hitler - inclusief het typerende snorretje.
Het draagvlak dat Pegida had in Dresden zegt iets over het anti-migratiesentiment dat in Dresden en omgeving leeft. Het is een sentiment dat verder gecultiveerd en opgeklopt wordt door extreem-rechtse en neo-nazistische groeperingen in de regio. Opvallend was overigens dat de extreem-rechtse militanten die In Heidenau de confrontatie aangingen met de politie de door Pediga toegeëigende slogan "Wir sind das Volk" scandeerden.
Onmiddellijke aanleiding voor de rellen in Heidenau, is de opening van een asielcentrum. De neo-nazistische groepen zien iedere opening van een asielcentrum als een aantasting van de Duitse integriteit en willen er alles aan doen om de opvang van vluchtelingen te bemoeilijken. Dat laatste kan vrij letterlijk genomen worden. Afgelopen nacht nog brandde een opvangcentrum in aanbouw haast volledig leeg in het stadje Weissach im Tal. Alles wijst erop dat het vuur werd aangestoken.
De incidenten in Heidenau en Weissach im Tal zijn verre van losstaande feiten. Eerder deze zomer vonden er reeds gewelddadige incidenten plaats tussen extreem-rechts en de ordediensten. Eind juli protesteerden militanten van de extreem-rechtse partij NDP tegen een door het Duitse Rode Kruis opgericht tentenkamp voor Syrische vluchtelingen in de omgeving van Dresden. Verscheidene medewerkers van het Rode Kruis werden toen belaagd.
75 doden
Het extreem-rechts geweld is aan een uiterst felle opmars bezig in gans Duitsland en eigenlijk zijn de straatrellen van de afgelopen weken nog de meest onschuldige manifestatie van dat geweld. Het zwaardere geweld blijft, paradoxaal genoeg, vaak onder de radar van de (inter)nationale media.
In de eerste helft van het jaar 2015, werden 202 aanvallen opgetekend die gericht waren tegen vluchtelingencentra. In 2014 waren er in totaal 198 aanvallen. In de meeste gevallen betrof het brandstichtingen, maar er vonden ook fysieke aanvallen tegenover bewoners van vluchtelingen- en asielcentra plaats.
Maar neo-nazistische groepen richtten hun geweld niet enkel tegen nieuwkomers. Ook politieke opponenten ontsnappen er niet aan. Een tiental dagen geleden brandde de boerderij af van Horst en Birgit Lohmeyer. Ze woonden in het plaatsje Jamel, dat bekend staat om de sterke aanwezigheid van neo-nazistische groepen. Het koppel ageerde daartegen door ondermeer een muziekfestival te organiseren dat democratie en tolerantie moest promoten.
In juli explodeerde de auto van Michaël Richter, politicus voor Die Linke in de deelstaat Saksen. Richter ontving reeds enige tijd bedreigingen vanuit extreem-rechtse hoek omwille van zijn pro-vluchtelingen standpunt. Richter had de komst van een vluchtelingencentrum in het naburige stadje Freital verdedigd, en dat was er klaarblijkelijk teveel aan. Hij kwam er gelukkig met de schrik van af.
Maar dat kan niet van iedereen gezegd worden. Uit een recente analyse van politie-data door de Duitse inlichtingendiensten blijkt dat er sinds het begin van de jaren negentig 75 doden en 145 gewonden toe te schrijven vallen aan extreem-rechts geweld. Vaak werd het politieke motief van die moorden miskend door de speurders, of met opzet verborgen door de daders.
Het meeste beruchte geval in dit verband zijn de aanslagen van Nationaal-Socialistische Ondergrondse. Tussen 2000 en 2007 pleegde deze terreurgroep minsten tien moorden. Voornamelijk Duitsers van Turkse origine waren hun doelwit. Het alledaagse racisme onder de politiediensten maakte de speurders echter blind voor de mogelijk politieke motieven achter de moorden. Want net omdat de slachtoffers vaak van Turkse origine waren, gingen de politiediensten er verkeerdelijk van uit dat het om criminele afrekeningen ging.
Het was mede daarom dat de Duitse overheid een groot aantal politie-data liet onderzoeken. Via die analyse werden vijftien nieuwe moorden gelinkt aan de operaties van extreem-rechts. Van de daders is er voorlopig geen spoor.
Bron » www.dewereldmorgen.be
Quinze ans, trois ans et trois mois pour les voleurs a la gachette facile
Il a fallu près de huit heures au jury des assises de Liège pour se prononcer sur le sort de trois truands carolorégiens. Eric Saquet et Jean-Claude Vits ont été condamnés à 15 ans de travaux forcés, Pietro Messina à 3 ans avec un sursis de 5 ans (il est donc libre) et Alain Peeters à 3 mois de prison. Saquet seul a été jugé coupable du hold-up de Luttre mais il a été acquitté de tentative de meurtre sur deux gendarmes de Waremme et un bijoutier de Malonne où n'a été retenu que le vol avec violence. Quant à la fusillade sur deux gendarmes à Francorchamps le 2 juin 1986, les jurés ont été plus nuancés: Saquet est coupable de tentative de meurtre sur les deux, Vits sur l'un d'eux et Messina est acquitté. Quant à l'évasion de la prison de Verviers, Vits et Peeters ont été acquittés des menaces de mort sur les trois gardiens.
Le procédé est connu: les dénégations énergiques ont, dans la plupart des cas, l'effet d'ébranler la conviction des honnêtes gens parce que ces derniers sont justement scrupuleux. Un autre procédé courant en matière de défense criminelle consiste à ébranler les juges non professionnels en contestant qu'on peut être juridiquement le coauteur d'actes qu'on n'a pas soi-même physiquement accomplis.
Dans le procès des truands carolorégiens, un accusé a prétendu n'avoir pas voulu tuer un gendarme à Waremme alors qu'il a tiré sur lui quatre balles de 12 mm sans parler de deux autres balles tirées sur le collègue de ce premier gendarme; un autre accusé a cru s'en tirer parce qu'il n'a pas, au cours de la même scène, pressé la détente de sa propre arme et le troisième en affirmant n'avoir été qu'un spectateur! C'était prendre les jurés pour les naïfs qu'ils ne sont pas.
Le procès, d'ailleurs, aurait pu ne pas avoir lieu si on avait suivi Jean-Claude Vits qui serait, selon le parquet d'Anvers, compromis dans l'assassinat le 13 avril 1988 de deux diamantaires anversois; la cour de Liège a refusé de discuter d'une affaire postérieure aux faits reprochés ici à Vits qui ira donc répondre de ces faits extrêmes devant un jury flamand.
Auteurs de vols de voitures, de vols de sacs à main, auteurs d'attaques à main armée les accusés n'avaient pourtant pas connu, a exposé l'expert psychiatre, une enfance défavorisée. C'est l'avidité sans frein, l'impression fallacieuse de réussite facile qui les ont conduits sur le chemin de l'escalade dans la délinquance. Une délinquance grave.
La mémoire
En février 1986, les accusés Saquet et Vits attaquent un camion et enlèvent son chargement de cigarettes d'une valeur de 21 millions de francs - ils sont en aveux. Au procès, ils se souviennent que leur coaccusé Messina les accompagnait ce jour-là (ce qu'ils avaient caché jusqu'à présent). Pourquoi ce souvenir? "Parce que Messina n'a pas fait ce qu'on attendait de lui depuis sa libération." Bref, la loi du milieu affirmée effrontément en parallèle à la loi.
Le 13 mai 1986, Saquet dit "le fou" commet un hold-up dans une bijouterie de Malonne. Il tire sur le bijoutier, sa balle frôle le cou de la victime de quelques millimètres; au procès, Saquet, tout à coup, accuse Vits et Messina d'avoir été ses acolytes dans cette attaque partiellement manquée; Vits opine du bonnet, il y était. Messina nie.
Le 2 juin 1986, dans un chemin proche du virage de Blanchimont du circuit de Francorchamps, le même Saquet, tire six balles de son revolver 357 Magnum sur deux gendarmes qui veulent contrôler ses papiers; à l'en croire il n'a pas voulu tuer! Vits, lui, se flatte de n'avoir pas fait feu et Messina se présente comme spectateur "passif".
Aucun mal volontaire
Saquet encore et toujours est accusé du hold-up du 6 février 1986 à la poste de Luttre et, ici, il ne désigne personne comme co-accusé. Voilà pour le plus grave. On passe sur les vols, l'arme au poing de Porsche 911 cabriolet, Mercedes 420 ou 280 et de sacs à main.
Pour le surplus, il a fallu apprécier les faits ayant entouré l'évasion réussie de Vits et d'un certain Peeters de Malmedy de la prison de Verviers, au mois de mars 1988. Bien entendu, les deux hommes racontent l'affaire à leur manière: ils n'ont pas voulu faire de mal aux surveillants. Est-ce leur faute si ces derniers ont les nerfs fragiles?
Dans l'entourage des accusés c'est la quasi-consternation: personne ne les jugeait autrement que gentils et dévoués. L'expert psychiatre est plus circonspect: ce sont des impulsifs, ils se sont encouragés mutuellement, ils refusent de critiquer leurs propres actes; Saquet est très dangereux, Vits est un antisocial narcissique, Messina ne convainc pas l'expert quand il dit n'avoir jamais été qu'un spectateur.
A la défense, on a admis qu'au moins un des accusés (Saquet) a pris "beaucoup trop largement le risque de tuer", mais Vits s'est "désisté volontairement" du tir sur les gendarmes et Messina n'a fait qu'assister aux scènes.
Bron: Le Soir | Michel Hubin | 16 décembre 1989
En in de pres geloof ik zeker niet want dan had de schroothandelaar nu wel naar de kassa gelopen achter zijn 250.000€ want zijn aandeel was miniem.
Stel dat de Golf werd vernietigd door middel van een autopers, hoeft dat daarom nog niet te zeggen dat de schroothandelaar weet wat de geschiedenis is van die wagen (hetzelfde als je de VW Golf zou verkopen). Zo kreeg ik recent deze interessante getuigenis:
"Met meer dan 35 jaar ervaring in de automobielsector en gewerkt te hebben bij een concessionaris - vaak in samenwerking met autoafbraken die rond het Brusselse in de jaren 80 welig tierden - kan ik je verzekeren dat een wrak dumpen op het sloop in de jaren '80 geen enkel document vereiste, zelfs geen identiteitskaart. Honderden wagens dumpten we: ongevallen, uitgebrande wagens, wagens die door roest opgevreten waren, ... Je reed er binnen en de wagen werd ontdaan van olie en benzine door er met een ijzeren staaf een gat in te slaan op een clarck. De benzine en olie werd opgevangen in een grote ton en hij werd gewogen en cash uitbetaald. No questions asked. Het hele proces duurde ongeveer 10 minuten. Wat ook vaak gebeurde, is dat een wagen rijdende gedumpt werd volledig gevuld met de onderdelen van een ontleed wrak in stukken gesneden."
"Een Golf was razend populair en tweedehands onderdelen verkochten als gek: wielen, banden, zetels, motor, versnellingsbak ruiten, mechanismen voor de ruiten, ophanging, ... Alles verkocht als gek. Als je dan ziet dat ze de radio van de Saab verkochten, zou het mij sterk verbazen dat de niet teruggevonden Golf zomaar gedumpt zou zijn. Vooral als je ook weet dat met het juiste materiaal, personeel en kennis een auto in 2 uurtjes volledig ontmanteld is en in stukken gesneden is. Het chassisnummer kan eruit gesneden worden, de papieren verbrand en de rest gedumpt bij een ijzerhandelaar. Geen enkel spoor meer van die Golf."
Hij gaf bewust verkeerde inlichtingen over Luc Vankeerberghen in de zaak van de brandstichting van Pour zodat deze uit de wind zou blijven.
Dit klopt niet, dat bewijst het verhaal hieronder:
De Staatsveiligheid dook ook op een ander moment in de affaire Pour op. Begin januari 1991 bezorgde meester Graindorge aan de journalist Michel Bouffioux een kopie van een proces-verbaal van 7 april 1988 van het Hoog Comité van Toezicht waarin de verklaringen van een commissaris van de Staatsveiligheid, Joseph Kausse, waren opgenomen. Bouffioux publiceerde een gedeelte van dit PV in Le Drapeau Rouge van 5 januari 1991.
In het PV stond te lezen dat Christian De Roock, inspecteur bij de Staatsveiligheid, bij inspecteur Sabourin van de gerechtelijke politie van Brussel, die belast was met het dossier van Pour, een goed woordje had gedaan voor een zekere Vankeerberghen, een van de leiders van de brandstichtende motorbende. De Roock was een naaste collega van een zekere Christian Smets, wiens naam in verscheidene affaires zal opduiken. Nog steeds volgens Kausse had De Roock inspecteur Sabourin op de mouw gespeld dat "Vankeerberghen niet op de plaats van de brand van Pour kon zijn geweest omdat hij toen in het gips zat".
Kausse ontkrachtte deze bewering: "Wat hij zegt is niet waar, want Vankeerberghen werd pas na zijn vlucht in Frankrijk in het gips gestoken." De boodschap was duidelijk: De Roock zou opzettelijk gelogen hebben tegen de gerechtelijke politie om een lid van het Front de la Jeunesse dat betrokken was bij de brandstichting, te beschermen.
Toen inspecteur De Roock in december 1989 tijdens een zitting achter gesloten deuren van de Eerste Bendecommissie door voorzitter Bourgeois over deze kwestie werd ondervraagd, verloor hij zijn geduld. Het werd hem blijkbaar allemaal te veel. "Ik ben al drie of vier keer opgeroepen door het Hoog Comité van Toezicht in verband met de zaak Vankeerberghen en de brand bij Pour. En telkens weer mag ik zelf het bewijs van mijn onschuld aandragen. Ik begin er schoon genoeg van te krijgen!"
Op dat moment kwam de heer Trousse tussenbeide, een van de eremagistraten die de leden van de onderzoekscommissie bijstaan. Zijn woorden zuiverden de inspecteur van alle verdenking: "De heer Kausse heeft op een gegeven moment verklaard dat de heer De Roock bij de gerechtelijke politie tussengekomen was om de onschuld van een zekere Vankeerberghen Rocky aan te tonen. (...) Dit is niet waar. (...) Vankeerberghen heeft nooit beweerd dat op dat moment zijn been gebroken was. Hij heeft zijn been pas later gebroken. De gerechtelijke politie heeft hem trouwens gevonden in het Sint-Pietersziekenhuis. Wat de heer De Roock zegt, is dus waar. Het was een vergissing van de heer Kausse."
Het blijkt dat De Roock inderdaad - zoals Trousse stelde - een rapport over Vankeerberghen had opgesteld: rapport nummer 3590 van 21 september 1981. "De laatste regel is overduidelijk," schrijft Brewaeys. En hij citeert: "Kortom, er rusten zware verdenkingen op Luc Vankeerberghen met betrekking tot zijn deelname aan de zaak van Pour." En Brewaeys verduidelijkt: "In de marge staat een handgeschreven nota van de toenmalige leider van de afdeling B2-C, André d'Hoogh, waarin deze meedeelt dat hij de informatie telefonisch doorgegeven heeft aan de hoofdcommissaris van de gerechtelijke politie in Brussel.
Bron: De Staatsveiligheid, geschiedenis van een destabilisatie | Christian Carpentier en Frédéric Moser
Op 7 april 1988 legde dezelfde Joseph Kausse zijn getuigenis af voor commissaris Dorpe van het Hoog Comité van Toezicht. Hij verklaarde:
"U moet weten dat Smets en zijn adjunct De Roock sympathisanten waren van uiterst-rechts. [...] De schoonbroer van De Roock, dokter Alain Devaux, maakte deel uit van de verkozen raad van het Front de la Jeunesse. Het is ook algemeen bekend dat de andere zus van De Roock intiem bevriend was met Francis Dossogne, en dat ze ook de vriendin geweest is van een informant van de Staatsveiligheid (van Smets) bij Pour. (...) Met de Pinon-zaak kom ik bij Pour en de brand van de redactielokalen. Garot, de hoofdredacteur van Pour, was op de hoogte van de Pinon-affaire en had plannen er een artikel over te publiceren toen zijn krant uitbrandde."
Vervolgens sprak Kausse nog over het valse alibi dat De Roock aan één van de motorrijders zou hebben bezorgd, een alibi waarvan het programma Au nom de la Loi aan het licht bracht dat het nooit bestaan had, waardoor het ook de leugen van commissaris Kausse aantoonde.
Bron: De Staatsveiligheid, geschiedenis van een destabilisatie | Christian Carpentier en Frédéric Moser
In mei 1987 kwam het Assisenhof van Brabant, dat belast was met het onderzoek naar de moord in de Herderliedstraat, in het bezit van een document van de hand van Christian Smets. Het betrof een ontwerptekst voor het artikel dat in augustus 1980 in het extreem-rechtse tijdschrift Nouvel Europe Magazine verscheen. Het is zoals gezegd een interessant stuk. De auteur vloog onder de titel 'Een geur van Havana' heftig uit tegen het extreem-linkse tijdschrift Pour. Dit klad zou door Christian de Roock, die toen inspecteur was bij de brigade van Smets, in zijn kast "vergeten zijn".
Toen Smets in de getuigenbank verscheen, verklaarde hij: "Dit document zegt me niks. Dit lijkt wel mijn handschrift, maar ik heb geen artikel geschreven voor Nouvel Europe Magazine." De verklaring, die onjuist bleek te zijn, leverde Smets samen met zijn deelname aan de 'Operatie Esperanza' een tuchtsanctie op: zijn uitbetaling werd acht dagen opgeschort en bovendien zakte zijn beoordeling van 'zeer goed' naar 'goed'. Het was Joseph Kausse, collega van Victor Massart, die de ontwerptekst aan het gerecht had bezorgd.
Op 7 april 1988 legde dezelfde Joseph Kausse zijn getuigenis af voor commissaris Dorpe van het Hoog Comité van Toezicht. Hij verklaarde: "U moet weten dat Smets en zijn adjunct De Roock sympathisanten waren van uiterst-rechts. (...) Smets was rond 1980-1981 de minnaar van de echtgenote van dokter Pinon, bij wie er seksfuiven georganiseerd werden waarbij hooggeplaatste personen in opspraak werden gebracht. "
Bron: De Staatsveiligheid, geschiedenis van een destabilisatie | Christian Carpentier en Frédéric Moser
(...) Nog een ander feit verontrustte de politieke klasse. Meerdere leden van CEPIC, onder wie de zoon van senator Noël de Burlin, schreven zich in die periode in voor de wervingsexamens van de Staatsveiligheid. Volgens Walter de Bock liep deze toevalligheid zozeer in het oog dat minister Moureaux zich genoodzaakt zag de namen van deze personen te schrappen van de lijst van acceptabele kandidaten. De feiten leken verdacht veel op een poging tot infiltratie in de Staatsveiligheid door leden van het CEPIC, en dat op een moment waarop deze dienst enkele van zijn leden scherp in het oog begon te houden.
Bron: De Staatsveiligheid, geschiedenis van een destabilisatie | Christian Carpentier en Frédéric Moser
Was deze beschuldiging tegen Bouhouche bekend en heb ik er op de website overheen gekeken?
Ja. 
Het staat op pagina 8 van dit topic. Meer details ontbreken.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.