Ecoovie: de leden woonden in indianententen (tipi's), zonder enige vorm van hygiëne en werden onderworpen aan strenge diëten waaraan de belangrijkste voedingsstoffen ontbraken; ze dienden zeer zware lichamelijke inspanningen te leveren en kregen te weinig slaap; nooit werd een beroep gedaan op een arts.

De sekte, die al twintig jaar bestaat, deed zich in het begin voor als een beweging die de ideeën van mei 1968 wou uitdragen, gekruid met wat groene accenten, hippie-cultuur en niet-extremistisch links. De sekte telde nooit meer dan een honderdtal leden.

De Canadese sekteleider, Joseph Maltais, alias Norman William, stond onder verscheidene identiteiten bekend. In Europa deed hij zich voor als politiek vluchteling; hij liet zich doorgaan voor een geïnitieerde in de Indiaanse cultuur en stond een Indiaanse levenswijze van vóór de ijstijd voor. Aangezien die op mondelinge overlevering gebaseerd is, was het onmogelijk zijn verklaringen op hun juistheid te toetsen. Achteraf bleek zijn betoog een amalgaam van leugens te zijn.

De leden woonden eerst onder Indianententen in de Parijse regio. Nadien woonden ze twee jaar in Finland; in het arctische hoge noorden maakten ze zeer strenge winters mee, waarin de temperatuur tot -30°/-40° kon dalen. Ten slotte gingen ze zich in Calabrië vestigen. Toen de groepering uiteenviel, was er sprake van naar Afrika te vluchten, het continent dat hun eindbestemming moest worden. Toen de groepering uiteenviel, hield Norman William een tiental personen over. Hij beschikt nog over twee afdelingen in Frankrijk, terwijl hijzelf naar Canada zou zijn teruggekeerd. Hij ziet zichzelf veeleer als slachtoffer dan als schuldige, en doet zich ook zo voor.

William beweerde voortdurend in contact te staan met de Staatsveiligheid en contacten te onderhouden met tal van Belgische en Franse politici. Zo zou hij ontmoetingen hebben gehad met de heren Mauroy, Chirac en Toubon en in ons land met de heer Remacle, de baron de Bonvoisin en de heer de Benedetti, alsmede met verscheidene ambassadeurs. Volgens sommigen zou hij voor de Belgische, Franse en Canadese geheime diensten hebben gewerkt. Journalisten zouden bevestigd hebben dat hij toegang had tot de Canadese en Zwitserse ambassades, en wel na sluitingstijd.

William liep er ook hoog mee op dat hij behoorde tot degenen die in Australië de linkse regering hadden doen vallen. In België had hij tal van vrienden uit extreem-rechtse hoek, waarvan een aantal thans op verdenking van pedofilie in de gevangenis zitten. Als intimus van Keteleer en "gravin" Dumoulin zou hij ook gewerkt hebben met Mosbeux, die in Luik als de nummer één van de wapenhandel naar Lybië werd beschouwd. De zaken werden steeds zó voorgesteld dat ze met het linkse ideaal van de beweging verenigbaar leken.

Het dagelijkse leven van de leden leek vrij dicht bij hun oorspronkelijke verzuchtingen aan te sluiten: leven in het bos, aanleren van nieuwe dingen, bakken, ambachtelijk werk, ... De activiteiten liepen relatief goed maar William bestond het altijd alles te doen mislukken. Zo was er in Zuid-Frankrijk een vrij belangrijke vennootschap voor de distributie van biologische producten, waarvan hij de helft van de inkomsten opstreek. Met dat geld zou hij een Zwitserse rekening hebben gespijsd en zou hij op hotel zijn gegaan. In feite was Norman William voor driekwart van de tijd niet in de sekte aanwezig.

Elementen ten laste

Zodra de perscampagnes begonnen te lopen en de administratieve en politiediensten voor de activiteiten van de beweging belangstelling aan de dag gingen leggen, gaf William de leden de raad niet teveel echtelijke betrekkingen meer te hebben, van elkaar te scheiden, afstand te houden tegenover hun kinderen en zich van hun materiële goederen te ontdoen. In feite dienden die externe problemen als voorwendsel om al die dwangmaatregelen in te voeren. William verklaarde dat wie de beweging verliet, die in gevaar bracht. Sommige mensen zijn daar gek van geworden en werden met name in België maandenlang opgesloten.

Seksuele praktijken en pedofilie

Alles begon met het scheiden van mannen van vrouwen. Die scheiding zou maar tijdelijk zijn en het mogelijk maken een aura te creëren om de beweging tegen administratieve en politionele problemen te beschermen. Het kamp van de mannen heette "de Noorderlingen" en dat van de vrouwen "de Zuiderlingen". William onderstreepte de noodzaak om tot een bepaald kamp te behoren en daar ook te blijven. Op die manier werden mannen die niet homoseksueel waren, het naderhand wel. Zo had de sekteleider in feite dag een nacht een veertigtal mannen te zijner beschikking.

Voor de minderjarigen voorzag hij in een "overstap" (seksuele initiatieritus die bij het begin van de puberteit werd doorgevoerd door middel van een satanisch ritueel), wat hem de mogelijkheid bood ook belang te stellen in kinderen tussen 12 en 16 jaar. Ook werden jongeren, onder het mom van een medische handeling, betast. Het ging daarbij om jongeren die tot de beweging behoorden of die nauw verwant waren met leden ervan. Omdat de mannen gescheiden van de vrouwen leefden, stond Norman William in voor "het doorgeven van het zaad" om kinderen te verwekken.

Aangezien hij ondervoeding en extreme schaarste voorstond, slaagde hij erin de groep in een soort tweede bewustzijnsniveau te brengen, wat het hem mogelijk maakte dergelijke praktijken op te leggen.

Overlijdens in de groep

Tal van personen in de groepering zijn overleden omdat ze medische hulp hadden geweigerd of omdat de sekteleider had verzuimd te reageren. Twee volwassenen en verscheidene kinderen vonden op die manier in uiterst vreemde omstandigheden de dood. William trad alleen via tussenpersonen op, om zo elke mogelijke latere vervolging te voorkomen.

Satanisch netwerk

William heeft steeds staande gehouden dat zijn vijanden de satanisten waren, zeer machtige mensen die maar een wens hadden: de Staten en de gevestigde machten te ontwrichten. Hij zei onder meer dat die bewegingen werden georganiseerd op verscheidene niveaus die hij "P" noemde. Hij verwees graag naar het voorbeeld van de loge "P due", "niveau 2", het niveau van leidende figuren in een land of een regio. Het niveau P1 was dat van de mensen die op het terrein konden worden ingezet, P3 het niveau van hen die "de touwtjes in handen hebben".

Alvorens Ecoovie op te richten, hield hij zich nochtans vaak op in satanische kringen in Frankrijk, meer bepaald in Parijs, waar hij contacten had met Jacqueline Robin. Hij toonde tal van plaatsen in bossen en velden, waar zwarte missen werden opgedragen. Op die zeer afgelegen plaatsen waren dan een altaar, speciale voorwerpen en vastgespijkerde dieren (hindes, vossen, uilen, hazen, ...) voorhanden. Hij verklaarde dat er een hiërarchie bestond op grond van het soort dier dat in de nabijheid van de geviseerde woning was vastgespijkerd; het soort dier was bepalend voor de straf die de persoon die daar woonde te wachten stond. Dergelijke plaatsen werden aangewezen in Bretagne en in Zuid- en Midden-Italië.

William verklaarde dat men, om zich in satanische kringen te bewegen, honderden personen moest manipuleren zonder dat zij daar weet van hadden. Hij beweerde in die kringen te zijn doorgedrongen en er als grote redder van de mensheid, connecties mee te hebben.

Financiering

Tal van personen die tot de groep behoorden, leefden van hun renten. Een van hen stortte maandelijks tot 10.000 Franse Frank. Al het geld van de beweging verdween in de zakken van William, die dat geld gebruikte om vliegtuigreizen te maken of op hotel te verblijven.

Werving

De beweging, die vrij goed georganiseerd was, had gemakkelijk meer dan duizend leden kunnen tellen. Om onbekende redenen remde William bewust het aantal leden af.

Manipulatie van de leden

Tijdens de algemene raden van de beweging, waarop de beslissingen met eenparigheid van stemmen moesten worden genomen, manipuleerde William de leden om hun stemmen om toch nog in de wacht te slepen. Wie dreigde zich tegen zijn beslissingen te verzetten, nam hij terzijde. Die manipulatie ging zelfs zo ver dat de leden op termijn volledig van hun verleden afgesneden waren (familiaal, cultureel, affectief en professioneel). William voerde een centralistisch beleid: de leden mochten het onderling niet over hun problemen hebben, maar moesten zich altijd tot hem wenden. In feite voerde hij op die manier een soort verzuiling in, wat hem in staat stelde de leden onderling tegen elkaar op te zetten.

Bron: Eindverslag parlementair onderzoek naar sekten in België

Deze Lamarque komt ook aan bod in een nota van de Staatsveiligheid:

Op 24 maart 1997 verstuurt administrateur-generaal Bart Van Lijsebeth van de Staatsveiligheid een acht pagina's tellende nota naar procureur Bourlet en naar de nationale magistraten Vandoren, Duinslaeger en Van Heers. Van Lijsebeth heeft in de voorgaande maanden al uiting gegeven aan zijn wrevel omdat Neufchâteau aardig in het vaarwater aan het komen was van wat zijn diensten eerder aan inlichtingen hadden vergaard over sekten?

De nota - onder de altijd spannende hoofding 'confidentieel' - beschrijft hoe de Staatsveiligheid zich is beginnen te interesseren voor de door Annie Bouty geleide sekte Celestian Church of Christ, een schakel in het netwerk van bedrijfjes en vzw'tjes waarlangs Bouty mensenhandel bedreef tussen België en enkele Afrikaanse staten? Een van de andere schakels, zegt Van Lijsebeth, was de vzw Asetanas, gelegen aan de Troonstraat 14, op de grens van Brussel met Elsene. Blijkens de statuten diende de vzw om de belangen van Afrikaanse studenten in België te behartigen. De stichtende leden zijn Claude Michel (voorzitter), Georges Bouty (secretaris) en Claude Ceresa (schatbewaarder). Het interessante aan deze vzw, zegt Van Lijsebeth, is dat elk van de leden in nauw contact staat met Nihoul en Bouty, van wie Georges overigens de broer is. Dit hele gezelschap behoort bovendien tot de vaste klanten van de Brusselse bar The Coco Beach, die uitgebaat wordt door een vroegere maitresse van wijlen Patrick Haemers.

Wat daar nu eventueel misdadig aan zou kunnen zijn, specificeert Van Lijsebeth niet. Uit zijn nota is op te maken dat hij niet meer wil doen dan te wijzen op de verbanden tussen de personen die hij noemt. Om die reden voegt hij in bijlage een opsomming toe van mensen die luidens de Staatsveiligheid tot de 'mouvance Bouty-Nihoul' moeten worden gerekend. Van Lijsebeth citeert zeven namen: Georges Bouty, Claude Ceresa, Agim Memedov, Pascal Lamarque, Marie-Claire De Gieter, Max Slot en Joseph De Gieter. Voor elk van deze zeven geeft de baas van de Staatsveiligheid een lange en volledige opsomming van hun gerechtelijke antecedenten.

Omtrent Claude Ceresa - die inmiddels zijn naam heeft laten veranderen - kan hij meedelen dat het hier gaat om een homofiel met een reeks veroordelingen wegens allerlei oplichtingszaken en een frauduleus bankroet. De genaamde Pascal Lamarque komt in het rijtje voor omdat hij van 1984 tot 1990 samenwoonde met Ceresa. Hij is geboren in 1964. Zijn strafblad is merkelijk langer: elf veroordelingen tussen augustus 1983 en september 1995. Lamarque heeft ongeveer alles mispeuterd wat er te mispeuteren valt: diefstallen met geweld, verkrachtingen van minderjarigen, drugshandel, autodiefstal, slagen en verwondingen, smaad aan een agent, vluchtmisdrijf na een ongeval, beschadiging van monumenten... Michel Lelièvre was duidelijk niet de enige marginale vriend van Michel Nihoul.

Hoe onwaarschijnlijk dit ook mag klinken: tot nog toe heeft geen enkele speurder of magistraat, spijts meer dan een jaar 'doorgedreven onderzoek', het verband opgemerkt. Pascal Lamarque is niemand minder dan de jongeman met wie Christine Van Hees in de laatste maanden van haar leven heeft gecorrespondeerd en met wie ze duidelijk een aantal geheimen deelde. Het is aan hem dat Christine Van Hees op 20 december 1983, minder dan twee maanden voor haar dood schreef dat ze van huis wil weglopen en haar levensstijl drastisch veranderen: "Ik smeek je, vraag me niet waar. Vraag me niet waarom, en nog minder waarom ik niet meer kan schrijven." En wat later: "Ik heb een ellendige kerst beleefd en een triest nieuwjaar. Maar tussen de twee was het echt fantastisch want ik heb de Liefde van mijn leven ontmoet."

Bron: De X-dossiers: wat België niet mocht weten over de zaak Dutroux | Annemie Bulté, Douglas De Coninck en Marie-Jeanne Van Heeswyck

Verhoor met getuige X2 over de Bende van Nijvel:

Audition de X2 - Brabant Wallon

Elle a fréquenté dans les années 80 une bande de jeunes de Nivelles dont L. Philippe (Le Snoous), F. Philippe, P. Bernard, P. Jehanne, P. Françoise, P. Camille, P. Juliette, L. Laurent et son frère, B. Eric, M. Philippe, M. François, B. Pascal, H. Anne, Jesus, P. Jean-Paul, B. Etienne, B. Muriel, T. Damien, S. Eric, V. Kurt, M. Manuel, Fils du Notaire M., N. Jijacli, Catherine et Françoise. Chef de bande = un des P., F. Philippe et B. Pascal.

[Ter info: in het originele document staan de volledige achternamen, ik heb beslist om ze af te korten.]

Un carrossier italien leur prêtait voitures et armes. La bande a fréquenté avant les tueries du Brabant Wallon la région de Wavre, un club de tir à Seneffe [zie ook dit topic over een zoekactie in Seneffe » Forum] - tir sous les ponts d'autoroute et dans ancienne papeterie de Genval et à l'ancien circuit de Nivelles et au bois d'Hall. Une fille des 4 vents = D. Nadine qui sortait avec Daniel S. qui est devenue prostituée à BXL.

En 1983: soirée au café Telephone à Lillois. On lui demande de ramener des gens qui n'ont pas de permis. L. lui demande de ne pas prendre la chaussée de Bxl mais elle le fait. Lors du deuxième trajet elle constate la présence d'une Mercedes blanche ou grise et d'une autre voiture à la pompe à essence du Colruyt. A son retour vers 01.30 heures la Mercedes est toujours là. Le lendemain elle apprends l'attaque du Colruyt. Elle pense que la Mercedes est utilisée par des gens qui fréquentent le PSC. Le dossier du Colruyt est traité par Bernard Glimes, Denis Patrick, Haulotte Luc (PJ) et PR Deprêtre.

Le dossier de la champignonière a été transmis à Nivelles bien qu'il n'y ait apparement aucun lien avec les dossiers du Brabant Wallon. Le PR établi des similitudes entre la bande de jeune de Nivelles et la bande de jeunes de la champignonière. Lors de la transmission du dossier champignonière elle voit Marnette pour la première fois. Un des enquêteurs de ce dossier est Stevens Joël un ancien de la PJ Nivelles. Glimes et Marnette ne s'entendait pas. Dans un rapport sur la champignonière on parle de Jesus et d'une voiture avec un aigle sur le capot - on parle aussi de lieux et cafés qu'elle a fréquenté. Elle connaît l'italien et le boiteux qui roule avec ce type de voiture. Le carrossier italien avait une Ford Transam avec un aigle sur le capot. C. faisait faire l'entretien de ses véhicule chez cet italien. C. connaissait bien la patron de l'auberge des Trois Canards.

Les docteurs M. et L. fréquentent cette auberge. Le patron de l'auberge a été tué - on a parlé à l'époque d’un réglement de comptes. C. faisait aussi entretenir sa voiture au garage de Wauthier-Braines où un autre assassinat a été commis. Ce dossier a été traité par Bertyrand Patrick et Denis et le JI Schlicker. Deux attaques quasi simultanées de grandes surfaces: selon PJ il devait y avoir deux bandes.

Le Gd Costa a établi qu'un itinéraire plus rapide aurait permis à une seule bande de faire les deux attaques (en passant par des lieux fréquentés par la bande de Nivelles). En 85/86 tous les dossiers Brabant Wallon sont transférés à la cellule Jumet de même que la dossier champignonière. Contacts réguliers entre Marnette et Bertrand pour les dossiers. Jamais de liaison établie entre les auteurs du Brabant Wallon et la bande de Nivelles. Aucune analyse ballistique pour comparaison.

Lors d'une soirée au Dolo elle surprend une conversation relative à un taximan qu'il faut éliminer. Quelques jours plus tard elle apprend dans la presse la découverte à Mons d'un taximan assassiné. Ce dossier a été joint au dossiers Brabant Wallon. [Zie » Feiten]

Suite a ses déclaration à la presse le PR Deprêtre a subi des pressions et s'est mit à rédiger lui-même ses rapports. On le menaçait de débrancher les appareils qui tenait sa fille en vie à Bordet Anne-Sophie. Deprêtre étudiait à LLN de même que Dassonville. Carine une amie de X2. Les deux familles pourraient se connaître. Dassonville a dit à X2 que Deprêtre subissait des pression vis-à-vis de sa fille Dassonville'est à l'origine du journal Euro-Police. Denis Patrick (amant de X2) est aussi menacé de mort.

Simon Marc aurait aussi subi de telles menaces de même que sa femme et sa fille Deprêtre envoyait des lettres d'amour à X2 - elle a remis ces lettres à Castiaux. X2 allait régulièrement au Dolo où elle a rencontré Bouhouche. X2 rencontre aussi la femme de Bohouche au Hilton lors d'une réunion entre Gol, Moureaux Philippe, Martens Wilfried, Vanden Boeynants, De Clerck Willy, Nihoul Jean-Michel, Delvoye et Karel. X2 n'a pas participé à la réunion - elle attendait au bar.

Bouhouche n'a jamais été entendu sur le Dolo, le Hilton et les personnes qu'il connaissait. Selon Jean-Pierre Doraene le nom de Zwarts (trafiquant d'or) interviendrait dans le dossier Mendez. Castiaux et la patron des Trois Canards connaissaient Zwarts. Serge Dumont avait de bons contacts avec Doraene et le frère Mendez. Serge Dumont a été secrétaire au cabinet de Philippe Moureaux. Serge Dumont travaillait avec René Hacquin, Walter Debock et Paul Ponsaert sur les tueries. Serge Dumont fréquentait un trafiuquant d'armes lié au Mossad ou à un groupe arabe.

Un GD: Lionel Ruth fréquentait Bill, le chauffeur de Vanden Boeynants. Ils se voyaient sur la parking du motel de Drogenbos où X2 allait avec Denis Patrick. Bill avait aussi des contacts avec Zimmer. Au Dolo Bill parlait avec Bouhouche. Le Gd Amory a été exclut de la cellule Brabant Wallon suite à la découverte d'un pistolet dans de la sauce à spaghettis. La mère de Philippe L. a été la secrétaire de Schlicker quand il était avocat. Lors du déménagement de la PJ Nivelles en 87 une parties des dossiers des ballets roses ont été détruits.

Bron: Samenvatting dossier Dutroux

Nog een "mooi" artikel over het werk en leven van Daniel Féret » Nieuws

En het verhaal van het valse doktersbriefje (zie de eerste post van Merovinger) komt ook aan bod:

Voor hij in de politiek stapte, had Féret een bedenkelijke carrière als arts. In 1987 werd dokter Féret veroordeeld tot een voorwaardelijke celstraf van een jaar. Hij had een vals doktersbriefje geschreven dat als alibi diende voor een medeplichtige van een overval. Twee jaar later, in 1989, werd hij een eerste keer geschorst door de Orde van Geneesheren. In 1993 volgde een nieuw beroepsverbod.

Het kan interessant zijn om te weten te komen wie deze medeplichtige was.