In het document van Graindorge en Magnée staan een aantal interessante vragen over Leon Finné:

51. Est-il vérifié que Marie-France Remmerie serait l'amie de Raymond Max Boon, directeur administrateur de Delhaize dont elle recevrait des largesses et que Monsieur Léon Finné aurait fréquenté une amie à elle, Patricia De Groote. (CH 31 pièce 42/87 PV 3/1.091 CBW Jumet)

52. Si Monsieur Leon Finné a été licencié de la Banque Copine, suite à des articles jounaux le 22/3/1982, de quels articles s'agit-il? (Carton CH31)

53. Si Monsieur Leon Finné a été en relation avec Louis Demartin de la sûreté de Geneve et avec le commissaire Reyniers de la police judiciaire de Bruxelles, quelles étaient les relations entre ces deux hommes? Le commissaire Demartin aurait été présenté à monsieur Leon Finné par le commissaire Reyniers à l'occasion d'une commission rogatoire en Belgique dans l'affaire Wellens.

54. Si monsieur Léon Finné était titulaire d'un compte 287.607 à l'Union des Banques Suisses, quels sont les mouvements sur ce compte? (commission rogatoire du 8/10/1991 carton CH31)

55. Habiba Hamed Ben Stitut, maîtresse de Van Herzele, assassin de Vlassenroot, aurait été en relation avec monsieur Leon Finné et aurait fréquenté d'autre part Faez Al Ajjaz. (CH 31 pièce 397 du 12/1/1988 PV 33.006/87) Ce renseignement a-t-il été autrement exploité?

56. Chez quel ami Nazi, Leon Finné et Patricia Bingoni se sont-ils rendu à Alsemberg (CH 45 PV CWB Jumet 17/3/1992)?

57. En quelle circonstance Andrée Laache, patronne du Club House, rue de Livourne 89 ou travaillait Patricia Bingoni a-t-elle déclaré à un directeur "si vous saviez ce qui va se passer ...". (indicateur à BSR Toumpsin PV 27/7/1989 selon PV CBW Jumet 8/5/1992)

58. Quelles recherches ont été pratiquées pour retrouver deux armes de monsieur Leon Finné qui ont disparu: un pistolet Beretta 765 n° 564025 et un pistolet Luger 9mm n° 5.879 (PV 18/6/1993 CBW Jumet)?

(...)

66. En quelles circonstances monsieur Leon Finné avait-il immatriculé son véhicule sous plaques luxembourgeoise et avec quel banquier luxembourgeois était-il en rapport? Pour compte de qui? (CH 49 pièce 23 PV CBW 21.195 du 23 janvier 1988)

(...)

81. Quelles étaient les relations unissant Vlassenroot, Paul Cams et Leon Finné, tous trois membres du CEPIC et tous trois assassinés?

Vier gewonden bij aanslag op synagoge in Brussel - Dader weet te voet te ontkomen

Een onbekende heeft zaterdagochtend het vuur geopend op een aantal mensen die zich voor de joodse synagoge in de Regentschapsstraat in Brussel bevonden. Met schoten uit een machinepistool wist hij vier mensen verwondingen toe te brengen. Agenten die buiten de synagoge op wacht stonden, hebben teruggevuurd. Een politieman in burger meent de bedrijver van de aanslag met een pistoolschot in het rechterbeen geraakt te hebben.

Toch heeft de dader te voet weten te ontkomen. De vier gewonden waren de 52-jarige huismeester van de synagoge, Paul Pirenne, de 50-jarige Leon Pergerith, de eveneens 50-jarige Godlewicz Oscar en de 60-jarige Magdison Gehuda. Enkele minuten na de aanslag werden ze met ziekenwagens naar het ziekenhuis gebracht. Een van hen, de huismeester, heeft zaterdag het ziekenhuis weer kunnen verlaten. Zaterdag laat in de middag, bevonden twee van de vier gewonden zich in de operatiezaal van het Sint-Pietersziekenhuis. De derde gewonde was toen in de reanimatiezaal.

Na de schietpartij zette de politie de Regentschapsstraat onmiddellijk af. Verontwaardigde joodse gelovigen reageerden hun woede af op toegestroomde journalisten. Men was kennelijk van mening dat publiciteit over dit soort gebeurtenissen nieuwe aanslagen kan uitlokken. Men verweet de journalisten anti-semitisme. Een woedende man riep: "Nu zie je de gevolgen van wat jullie doen". Een camera van de Franstalige Belgische televisie, de RTBF, werd vernield. De RTBF had vrijdagavond een programma over de Palestijnen uitgezonden.

Na de aanslag is er een vergadering gehouden, waaraan Vertegenwoordigers van de joodse gemeenschap, de Belgische rijkswacht, de politie en het gerecht deelnamen. Besloten is de veiligheidsmaatregelen rond de joodse gemeenschap in België nog te versterken.

De aanslag van zaterdag was de vierde die tegen de joodse gemeenschap in België was gericht in het recente verleden. Op 27 juli 1980 wierp een lid van Al Fatah, de 25-jarige Al Said Naser, twee granaten naar een groep joodse kinderen die voor een joods cultureel centrum in Antwerpen op een autobus stonden te wachten. Een 15-jarige jongen uit Parijs vond daarbij de dood, veertien andere kinderen werden gewond, van wie zeven zwaar.

Op 20 oktober 1981 explodeerde een bomauto in de joodse wijk in Antwerpen. Bij die aanslag vielen drie doden en werden 106 mensen gewond. In de joodse wijk was er enorme schade. Nog eerder, op 16 april 1979 hadden twee Palestijnse terroristen granaten geworpen naar passagiers van een El-Al-vliegtuig. Dat was gebeurd op de vlieghaven Zaventem bij Brussel. Er werden vijftien mensen gewond. De daders. Rad Mahmod Hosseini én Dokh Dayek Khale werden gearresteerd en later tot acht jaar gevangenisstraf veroordeeld.

De joodse gelovigen waren in hun synagoge in Brussel bijeen voor een eredienst ter gelegenheid van het joodse nieuwjaarsfeest, Rosh Hashana. Juist daarom waren de veiligheidsmaatregelen rond de joodse gemeenschap in België nog verscherpt. In Antwerpen, waar de grootste joodse gemeenschap huist, was opvallend veel politie en rijkswacht op de been. Vrijdagavond waren alle invalswegen naar Antwerpen extra gecontroleerd. Auto's werden doorzocht en inzittenden moesten zich identificeren. De actie duurde tot diep in de nacht.

De aanslag in Brussel heeft een groot aantal reacties opgeroepen. Al vrij snel na het gebeurde kwam de Palestijnse bevrijdingsorganisatie (PLO), die in Brussel een kantoor heeft, met een verklaring waarna haar vertegenwoordiger, Abdelaziz El Astal, de aanslag krachtig veroordeelde. Deze aanslagen dienen de vrede niet. Ze berokkenen alleen maar schade aan de zaak van het Palestijnse volk, dat strijdt voor het terugwinnen van zijn rechten, aldus die verklaring.

De Israëlische ambassade gaf een verklaring uit, waarin afschuw werd uitgesproken over "anti-semitische aanslagen die gepleegd worden op biddende joden". De Israëlische ambassadeur in Brussels Minerbi, beschuldigde de PLO ervan een "terroristische organisatie" te zijn, "die tot oorlog noch vrede in staat is en die synagogen aanvalt". De ambassade beklaagde zich ook over de "sfeer van haat tegen Israël, die door bepaalde propagandistische journalisten wordt geschapen als gevolg van een systematische lastercampagne tegen Israël en het joodse volk". Ook kantte de verklaring zich tegen "diegenen die lippendienst verlenen aan de PLO en die aanvaarden dat er in Brussel een PLO-kantoor - een ware terroristische centrale - bestaat.

Leo Tindemans, de Belgische minister van buitenlandse zaken die na de aanslag ter plaatse verscheen, veroordeelde de "laffe aanslag op een deel van de bevolking dat bezig was zijn godsdienst te belijden". Tindemans gaf als zijn mening dat er "dringend Europees overleg over bestrijding van terrorisme nodig is".

De Belgische zionistische federatie was "verwonderd noch verbaasd over de aanslag". De federatie meent dat "zelfs als de aanslag gepleegd werd door een beroepsmisdadiger, deze toch weer de weg geëffend heeft voor een opleving van het anti-semitisme, als gevolg van de systematische kritiek op elke Israëlische daad in het merendeel van de media".

De voorzitter van het centraal consistorie van de joodse gemeenschap in België, Georges Schneck, reageerde gematigder. Hij prees de steun en het begrip dat hij steeds gevonden heeft van en bij de Belgische ordediensten. Maar ook hij waarschuwde tegen een opleving van het terrorisme in Europa. De voorzitter van de raad van de synagoge in de Brusselse Regentschapsstraat, Rogier Levi, stelde dat "alles gedaan dient te worden om joodse gelovigen in dit vrije en democratische land in staat te stellen hun godsdienst te belijden".

Bron: Reformatorisch Dagblad | 20 September 1982

Dat was niet zozeer een oproep naar de daders maar een persconferentie om de tekortkomingen in het onderzoek aan te duiden en om aan de verantwoordelijken maatregelen te vragen. Die persconferentie was op 8 november 1985.

André Moyen, de hoofdman van het naoorlogse MILPOL (militair en politiek), heeft over zijn activiteiten in het verzet tijdens de wereldoorlog twee boeken geschreven, "Service 8" en "Ils ont craché sur nos tombes". In de verzetsgroep Athos waren er twee afdelingen, de tak inlichtingen en de tak contraspionage. André Moyen leidde de eerste maar stond ook aan de leiding van de afdeling Service 8, de actiedienst bestaande uit een dertigtal leden. Zij werkten onder de dekmantel van een officiële dienst de NLVC, de algemene inspectie van de veestapel.

Dat gaf hen de mogelijkheid om zich, gewapend en met dienstwagens, te verplaatsen, valse documenten te maken en ongehinderd operaties uit te voeren: "het verzet steunen, verraders uitschakelen en desnoods met geweld inlichtingen inwinnen":

De operaties werden zorgvuldig voorbereid en zelden of nooit door diegenen die ze zouden uitvoeren. Daardoor kon zelfs het meest minutieuze onderzoek nooit een verband leggen tussen het komen en gaan van de inlichtingenagenten die de plaats van de executie gingen verkennen of een gedetailleerd plan opstellen, en de actiegroep die uiteindelijk ter plaatse kwam. Vaak kwam die bovendien van erg ver en ging ze uiterst snel te werk om onmiddellijk te verdwijnen zonder één spoor na te laten. 

Bron: Ils ont craché sur nos tombes, p 65 in Wie heeft Lahaut vermoord?

Het exacte aantal van dergelijke executies valt niet te achterhalen. In een rapport van 20 november 1945 geeft Moyen een aantal cijfers. Negen "verraders" lieten op die manier het leven in Wellin, een dertigtal in de regio Namen, zes in de regio La Roche-Houffalise 

Bron: Wie heeft Lahaut vermoord blz 162

Het bestaan van geheime parallelle en operationele privé diensten en de reden van hun bestaan is een algemeen gekend fenomeen.

Operaties onder valse vlag zijn operaties die dusdanig zijn ontworpen dat het lijkt alsof ze worden uitgevoerd door andere entiteiten. Zij kunnen worden uitgevoerd door regeringen, ondernemingen andere organisaties en zijn zowel geheim als clandestien. Een militaire operatie onder valse vlag mist de bescherming van het oorlogsrecht.

Bron » www.apache.be/gastbijdragen