Substituut Labar gaf voor de Tweede Bendecommissie zijn mening over de ondervraging van Philippe De Staerke:

Substituut Labar van zijn kant erkende dat een betere kennis van het dossier van belang zou zijn geweest in het geval dat De Staerke werkelijk iets zou hebben bekend, maar zo was het nu eenmaal niet:

"In dat precieze geval, denk ik niet dat dat een probleem vormde. Waarom? Eerst en vooral legt De Staerke bekentenissen af. Veronderstel dat wij op dat ogenblik niets van het dossier wisten - ik zeg niet dat het zo was. Indien de heer De Staerke ons zegt dat hij aan de moordpartijen deelnam, vragen wij hem om een verklaring. En stellen wij hem de bijbehorende vragen, zoals: was u ter plaatse? wat heeft u precies gedaan?, enz. Iedereen had toch een summiere kennis van de feiten. Alleen al op basis daarvan kon men hem verhoren."

"De Staerke had zich spontaan aangeboden om bekentenissen af te leggen. Wat heeft hij verteld? Niets. Geen enkel element. Mijnheer de voorzitter, ik zou het met u eens zijn indien de heer De Staerke inderdaad bekentenissen was beginnen afleggen, indien hij ons details had kunnen verschaffen over de feiten: ik was daar, om zo laat, ik had dat wapen, ik heb die auto gebruikt."

"Men moet details kunnen bekomen en nagaan of de verklaringen kloppen met de werkelijkheid, ze vergelijken met de dossiers. Maar wij zijn nooit in dat stadium geraakt. Waarom? Ik weet best dat men ongelovig reageert op de werkelijkheid en toch is het waar: De Staerke heeft nooit iets bekend. Waarom heeft hij eerst zogenaamde bekentenissen in de pers laten verschijnen? Omdat hij besefte dat hij een zware veroordeling - 20 jaar - had opgelopen, dat hij bestempeld werd als 'moordenaar van de Bende van Nijvel' en dat dat zijn vooruitzicht op vrijlating of enige gunstmaatregelen sterk zou beknotten. Dus heeft hij die uitweg geprobeerd."

"U moet ook weten dat de heer De Staerke zeer wisselvallige houding hii aanneemt. Hij heeft bekentenissen afgelegd terwijl men eigenlijk geen aanspraak kan maken op dergelijke bekentenissen. Zijn beweringen bevatten niets ernstigs, zelfs geen kiem van een verklaring over de Bende."

En hij wees er bovendien op dat de CBW in de persoon van Van Den Berghe over een soort van veiligheidsgordel beschikte:

"Aangezien hij zich spontaan had aangemeld, was het eerst voldoende hem te aanhoren. Wij hadden ook een vangnet in de gedaante van de heer Van Den Berghe, lid van de cel-Delta. Als documentalist had deze laatste alle informatie gecentraliseerd. Dus indien er een kiem van bekentenissen was geweest, had hij ons kunnen gidsen."

"Er waren trouwens van te voren enkele processen-verbaal vertaald, aangezien er al eerder processen-verbaal waren uitgewisseld tussen de cellen. Alhoewel wij niet het hele dossier beheersten, is dat geen handicap geweest ten opzichte van de heer De Staerke. Ik herhaal dat zijn bekentenissen er uiteindelijk geen waren en dat niets hem verhinderde er een verklaring op te baseren, wat hij niet heeft gedaan. U moet weten dat De Staerke ook in Dendermonde al meer dan vijftig keer was verhoord. Nooit heeft hij iets bekend, zelfs niet zijn aanwezigheid op de parking van de Delhaize van Aalst."

Aan de andere kant lieten de magistraten uit Charleroi, achter gesloten deuren en in publieke zitting, duidelijk verstaan dat zij niet alleen grote twijfels hadden over de eerbaarheid van de aanpak die Troch voorstelde - derden laten geloven dat De Staerke had bekend terwijl het niet zo  was maar ook over de doeltreffendheid ervan. Dit laatste werd door Labar als volgt verwoord:

"De methode die u mij voorstelt, was al door Dendermonde uitgeprobeerd. Zij had nergens toegeleid, omdat De Staerke als een muur was. Wij hebben zeer snel begrepen dat wat wij als een mogelijkheid hadden beschouwd, er eigenlijk geen was. De Staerke heeft al snel gezegd dat hij niets te zeggen had en dat hetgeen voor hem telde, was dat hij zo snel mogelijk naar het assisenhof kon. De heer De Staerke kende zeer goed zijn kansen op vrijspraak en dat liet hem toe die reputatie van moordenaar die hem bezwaarde, te weerleggen."

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 5)

Het toeval wil dat Marc Menassa - iemand uit WNP-kringen - getrouwd was met Bérangère d'Oultremont.

Twee weken na deze moord [in café La Rotonde in Laken], op 20 december 1980, rond 21u30, staken twee individuen, die later als Front-militanten werden geïdentificeerd, de voorkant van het Maison Arabe, rue des Chartreux te Brussel, met plastieken benzinebussen in brand. De dag daarna ondervroeg de politie Sergio Nanco, Marcel Feiereisen en Siegfried Niedergesass en ontdekte in hun wagen benzinebussen, verschillende wapens, propagandamateriaal van Forces Nouvelles en platen ter aandenken van Hitler.

Marce Feiereisen is een actief militant van het Front de la Jeunesse, Sergio Nanco is een sympathisant en Niedergesass een ex-nazi en oorlogsinvalide van Duitse nationaliteit, die in het Europese fascistische milieu rondhangt. Na een bal van het Front sleepte Feiereisen de anderen mee en hij leidde ook de actie. 

Bron: Extreem-rechts en de staat | Verschillende auteurs

Onderstaande tekst toont dat er binnen extreem-rechts zeer veel belang werd gehecht aan Staf De Clercq. Indien de verlaten militaire basis van Kester werd gebruikt door de Bende van Nijvel, dan kan dit wijzen in de richting van extreem-rechts. In die theorie wisten ze van het bestaan van deze basis omdat het graf van Staf De Clercq vlakbij was:

Op 28 oktober 1979 organiseerde de VMO een herdenking van Staf De Clercq rond diens graf te Asse. De belangrijkste redenaar bij die gelegenheid moest eigenlijk Armand Eriksson zijn, maar aangezien incidenten in de Voer [Voerstreek] hem in voorarrest hadden gebracht, werd hij vervangen door kamerlid Karel Dillen van het Vlaams Blok. Dillen bracht een stevig eerbetoon aan De Clercq en aan Eriksson. De herdenking werd één grote hulde aan de collaboratie-politiek van het VNV onder de nazi-bezetting. Ter gelegenheid van deze plechtigheid was Eriksson op het idee gekomen een erecomité samen te stellen. De meeste leden van dit comité waren ook te Asse aanwezig en betuigden ook hun steun aan de VMO-leiding. In het comité treft men, behalve de onvermijdelijk portie VMO-militanten, een goede doorsnee aan van de lobby die in de politiek en de bedrijfswereld rechts, extreem-rechts en neo-nazisme verbindt.

Er waren natuurlijk Rik De Ghein en Carlos Van Louwe en het kruim van de overgebleven Belgische nazi's uit de oorlogstijd. Vooreerst Jef François, die zijn leven lang van de ene fascistische militie in de andere is gestapt. (...) Een ander vooraanstaand nazi-figuur in het erecomité Staf De Clercq was Ward Hermans. Na acht jaar activiteit in het VNV verliet hij in oktober 1940 deze organisatie en werd medestichter van de Algemene SS Vlaanderen. (...)

Andere dubieuze figuren uit de oorlogstijd die onder leiding van de VMO in 1979 Staf De Clercq eerden, zijn: Oostfrontstrijder Bert Hendrickx uit Brussel, Karel Lambrechts, eveneens uit Brussel en oud-propagandaleider van het VNV Pol Le Roy uit Hingene-Wintam, die samen met Jef François van het Verdinaso naar de SS ging; Ernest Van den Berghe uit Aalst, oud-secretaris van het VNV en Jan Brans uit Antwerpen, hoofdredacteur van 'Volk en Staat', de krant van het Vlaams Nationaal Verbond. Ook een aantal prominenten uit de Volksunie plaatsten zich op de ere-lijst: partijvoorzitter Vic Anciaux, oud-minister van Buitenlandse Handel Hector De Bruyne (*) en een aantal VU-parlementsleden; Carlo Van Elsen, bedrijfsleider te Lommel, Jef Valkeniers, geneesheer-neuropsychiater te Schepdaal, Paul Van Grembergen, fractievoorzitter, Bob Maes, stichter van het VMO, Oswald Van Ooteghem, lid van het Sint-Maartsenfonds en Jaak Gabriels, burgemeester van Bree.

Een zakenman die te Asse hulde bracht aan Staf De Clercq was Valeer Portier. Portier is niet alleen beheerder van het Vlaams Economisch Verbond [voorloper van het huidige VOKA, Ben], maar ook bestuurslid van Protea en voorzitter van het ANZ. Op de lijst van het ere-comité prijkte nog een andere ondernemer: André Van Hecke, bedrijfsleider van Eurinform te Dworp. Van Hecke is ook lid van de Hertog Jan Van Brabant [Iets meer info over deze club vind je hier » Forum], een club met oud-SS'ers, als Jef François, Bert Hendrickx en Norbert Van Opstal, als leden.

Het vermelden waard in het VMO-gezelschap te Asse is de bankier Leon Rochtus, een succesrijk man in de patronale en financiële wereld.

Bron: Extreem rechts en de Staat | Verschillende auteurs

(*) Ter info: Hector De Bruyne speelde ook een prominente rol in het Eurosystem Hospitalier-dossier.