Ik heb nu zekerheid. Het staat fout in het pv van 9 juli 1985. Het is niet Senti maar Santi.
You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Ik heb nu zekerheid. Het staat fout in het pv van 9 juli 1985. Het is niet Senti maar Santi.
Op 16 augustus 1983 grijpt er te Vorst, Edisonstraat, omstreeks 20u30, een zwaar incident plaats waarbij betrokken zijn onder meer Marcel Barbier en zijn broer, Robert Barbier. Marcel Barbier is uitzinnig van woede en is onder invloed van de drank. Er vallen slagen en Marcel Barbier, drager van een geladen pistool, merk Colt kal. 45, bedreigt zijn broer en andere personen die wilden tussenkomen om een einde te stellen aan het incident.
Om te ontsnappen aan de politie poogt Marcel Barbier door middel van geweld tegen de bestuurder van een voertuig, dit laatste te bemachtigen. Hij slaagt daarin niet, wordt overmeesterd en opgeleid door de politie. Deze zaak maakt het voorwerp uit van de notitie nr. 11 20 32 643/83 van het parket te Brussel. Ondervraagd door de onderzoeksrechter op 17 augustus 1983 wordt Marcel Barbier onder bevel tot aanhouding geplaatst. Het blijkt dat Marcel Barbier ingeschreven is te Sint-Gillis, Parmastraat 42.
In werkelijkheid verblijft hij bij zijn vriendin Marcelle Gobert, Alfred Orbanstraat 24, te Vorst. Barbier, als ongehuwde, had een andere woonplaats genomen dan zijn vriendin opdat deze laatste verder de sociale voordelen voor de kinderen zou kunnen genieten. Het huis Parmastraat 42, was de vroegere woning en verblijfplaats van Michel Libert die dit adres verlaten had om te gaan wonen te Sint-Gillis, Vanderschrickstraat, 2 of 6. Sedert juni 1983 verbleef Marco Santi in de Parmastraat, 42. Op instructie van de procureur des Konings werden door de politie van Vorst twee huiszoekingen verricht op 16 augustus 1983: te 21u00 in de Alfred Orbanstraat, nr. 24 te Vorst in aanwezigheid van Marcelle Gobert; te 23u00 in de Parmastraat 42, te Sint-Gillis, in aanwezigheid van Marcel Barbier.
Deze laatste was na de rel te 21u overgebracht geworden naar het politiebureau te Vorst. Hij was drager van een geladen pistool, ook merk Colt kal. 45, dat hij gebruikt had bij voornoemd incident, alsook van 34 cartouches kal. 45 die hij op zak had. Hij was geen houder van een vergunning voor dit wapen. Op het adres A. Orbanstraat 24 te Vorst werden onder meer volgende voorwerpen aangetroffen:
Een zwarte poederrevolver;
Een revolver merk Rech kal. 22 met munitie, meer bepaald 68 cartouches 22 LR;
Een ontvanger-zender van het merk Belson;
Een Cassette-opnemer;
Twee dolken;
Een cagoule;
Verschillende casiers met fiches op naam van politieke personaliteiten;
Een tijdschrift genaamd "Thinguellir";
Twee tijdschriften "Althing".
Daarover ondervraagd op 17 augustus 1983 te 20u verklaart Barbier dat sommige van die wapens herkomstig zijn van zijn vader, andere van een zekere Paul Latinus ofwel aangekocht werden van een onbekende.
Hij geeft toe dat hij tot in 1980 behoord heeft tot de Front de la Jeunesse: de fichiers hebben daarop betrekking. Hij heeft ook documenten gekregen van Michel Libert. Thans zou hij behoren tot een organisatie met internationale vertakkingen waarvan hij weigert de naam op te geven.
Een plan van het stadsdeel La Chasse [een wijk in Etterbeek] is ook aangetroffen geworden. Dit document zou betrekking hebben op een filature uitgevoerd in het kader van de activiteiten van die geheime organisatie waarvan hij de naam niet wil opgeven.
Op het adres Parmastraat 42, te Sint-Gillis werd in een plastieken zak achter de ingangsdeur, een indrukwekkend aantal Telexcopiën met vermelding "NATO confidential" aangetroffen alsook omslagen met hoofding "Services des estafettes", naast nog andere voorwerpen. Barbier verklaarde dat al die zaken hem niet toebehoorden en dat hij daaromtrent geen uitleg kon verstrekken. Al die voorwerpen waren daar achtergelaten door Michel Libert. Barbier kwam praktisch nooit in de Parmastraat en feitelijk, sedert juni 1983, was het Marco Santi die daar verbleef. Die was student en Barbier had toegelaten dat hij daar verbleef. Barbier kende Santi die lid was van een scoutsgroep die afhing van de beweging "Iggdrasil". De leider van die scoutsgroep was Michel Libert en de zetel van de groep was gelegen in de Vanderschrickstraat, waar Libert thans woonde.
In de Parmastraat werden nog aangetroffen een Duitse militaire helm met SS-kentekens en een reproductie in hout van een hakenkruis. In de woning van Marcelle Gobert werd ook een farde aangetroffen met dagbladuittreksels die betrekking hadden op de dubbele moord van de Pastorale. Barbier verklaarde dat hij die stukken hield als souvenir en als résumé van het onderzoek.
Marcelle Gobert werd ondervraagd op 17 augustus 1983 te 3 uur. Zij verklaarde dat zij Barbier kende sedert juni 1980 en dat zij later gaan samenwonen zijn. Marcel Barbier was lid geweest van de Front de la Jeunesse tot aan het proces van die beweging. Barbier kende sedert jaren Paul Latinus. Deze had hem doen toetreden tot de Front de la Jeunesse. Thans zouden beiden lid zijn van een organisatie "Chevalier teutonique". Zij zelf had maar aan één manifestatie deelgenomen te Londerzeel, in juni 1982. Daarvan hield zij een foto over waarop zij staat met Barbier, beide drager van een lange mantel met Malta-kruis en Barbier met uniform met SS-kentekens er onder. Ze wist dat Barbier zeer goed bevriend was met Michel Libert.
Bij beschikking van de Raadkamer van de rechtbank van eerste aanleg te Brussel van 14 december 1983 werd Marcel Barbier verwezen naar de correctionele rechtbank te Brussel uit hoofde onder meer van de strafbare feiten gepleegd op 16 augustus 1983. Bij vonnis van de CR te Brussel van 31 oktober 1984 werd Marcel Barbier veroordeeld uit hoofde van poging tot afpersing door middel van geweld, van bedreiging en van bezit en dragen van verweerwapens zonder vergunning, tot een hoofdgevangenisstraf van 22 maanden waarvan de helft met uitstel voor een termijn van 3 jaar, en tot een geldboete van 200 frank (5 euro). Hoger beroep werd tegen dit vonnis ingesteld door het openbaar ministerie.
Bij arrest van het hof van Beroep te Brussel van 26 september 1985 (*) werd Marcel Barbier wegens voorgenoemde strafbare feiten zwaarder veroordeeld, namelijk tot een hoofdgevangenisstraf van 3 jaar met uitstel voor een termijn van 5 jaar voor de helft van deze straf.
(*) Let op deze datum: dat is één dag voor de bloedige feiten in Overijse en Eigenbrakel.
Bron: De Bende, het rapport | 1990
Marcelle Gobert werd ondervraagd op 17 augustus 1983 te 3 uur. (...) Marcel Barbier kende sedert jaren Paul Latinus. Deze had hem doen toetreden tot de Front de la Jeunesse. Thans zouden beiden lid zijn van een organisatie "Chevalier teutonique". Zij zelf had maar aan één manifestatie deelgenomen te Londerzeel, in juni 1982. Daarvan hield zij een foto over waarop zij staat met Barbier, beide drager van een lange mantel met Malta-kruis en Barbier met uniform met SS-kentekens er onder.
Bron: De Bende, het rapport | 1990
Op 25 juni 1979 wordt in België een aanslag gepleegd op de Amerikaanse generaal Haig, de opperbevelhebber van de NAVO in Europa, door de tot dan onbekende brigade Julien Lahaut. Marc De Laever wordt in verband gebracht met de opeising. Deze is geen onbekende voor Carette. De Laever richtte te Luik ook een RAF-comité op waar Carette drukwerk voor verzorgde. Carette wordt niet verdacht. Hij hangt wel een levensgrote foto van de aanslag op zijn kamer. Op 5 juli eiste het commando Andreas Baader de aanslag op. Carette drukt en verspreidt dit communiqué. (...)
Carette treedt samen met De Laever toe tot het comité Graindorge. Dit comité werd opgericht als Comité voor hulp aan gedetineerden door advocaat Michel Graindorge naar aanleiding van de gevangenisopstand in juni 1976 te Leuven. Dit comité komt op voor de rechtvaardige behandeling van onder andere gevangenen van de RAF en voor de rechten van gedetineerden in België.
De oprichter, advocaat Michel Graindorge, wordt op 31 augustus 1979 zelf opgesloten in de gevangenis voor zijn vermeende aandeel in een ontsnapping van een gevangene. Hoewel Carette zich niet inschrijft in het vredelievend verzet van deze beweging, raken ze wel dezelfde thema's aan. Ze proberen Graindorge te winnen voor de gewapende bevrijding van de gevangenen.
Bron: The staircase to terrorism - Biografisch onderzoek naar Pierre Carette van de CCC | Masterproef van Hallemeersch Peter-Jan | 2012
Deze Luikenaar werd in 1979 samen met Pierre Carette in Zwitserland aangehouden op beschuldiging van wapensmokkel. Beiden kwamen echter opvallend snel vrij. Hetzelfde jaar dook de naam van De Laever opnieuw op, na de mislukte bomaanslag op generaal Haig in Obourg. Rond de aanslag, die meteen in de schoenen werd geschoven van de Rote Armee Fraktion, hing een waas van geheimzinnigheid. Later militeerde dezelfde De Laever in West-Duitsland bij extreemrechts. Insiders zijn ervan overtuigd dat hij een Amerikaans agent en provocateur was zoals John Wood, die in de vredesbeweging infiltreerde omdat er toen in ons land massaal verzet was tegen de plaatsing van Amerikaanse atoomraketten.
Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
In de zomer van 2008 bezocht ik Philippe Lebrun, de eigenaar van het landhuis in Hoeilaart waar in 1985 de man werd gesignaleerd die sterk leek op Bouhouche. Lebrun was een bekend zakenadvocaat die ik twintig jaar eerder had ontmoet in een rechtszaak, waarin een Belgische schuldeiser een vliegtuig van Air Zaïre in beslag liet nemen wegens wanbetaling. Lebrun behoorde tot de entourage van VDB en hielp de vermaarde Brusselse politicus in een ernstige zaak van fiscale fraude en het uitstippelen van ontduikings- en ontwijkingsconstructies naar fiscale paradijzen.
Hij werkte nauw samen met advocaat en lobbyist Michel Vander Elst, het brein achter de ontvoering van VDB door de bende van Patrick Haemers. Ongetwijfeld moet Lebrun toen Haemers, Smars en Lacroix tegen het lijf zijn gelopen in de bank Caisse Privée, vanwaar het zwarte geld van VDB in valiezen naar fiscale paradijzen in het buitenland vertrok. Zijn advocatenpraktijk werd in het begin van de jaren tachtig opgeslorpt door het rijke en invloedrijke kantoor van de Amerikaan Robert Strauss, lid van het anticommunistische Center for Strategic and International Studies. (...)
Lebrun ontkende echter formeel dat hij iets te maken had met het mogelijke bezoek van Bouhouche aan zijn woning in Hoeilaart en verzekerde me dat hij in november 1985 elders verbleef omdat er renovatiewerken aan de gang waren in zijn huis. De naam van Bouhouche zei hem trouwens niets, hoewel hij na wat aandringen toegaf dat hij toch eens een beroep had gedaan op het detectivebureau ARI na bedreigingen door een klant.
In 1992 kreeg hij een beroerte, waardoor zijn advocatenpraktijk slabakte. Zijn levensstandaard kreeg een ferme knauw en hij was daarom verhuisd naar een bungalow in een verouderde residentiële wijk in Waterloo. Zijn blonde wulpse vrouw mengde zich ook in het gesprek. Zij was afkomstig van Montigny-le-Tilleul, waar Bougerol jarenlang woonde. De majoor kende ze niet persoonlijk, maar ze had wel een relatie gehad met zijn vriend Bernard Mercier.
Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
Op 17 maart 1982 gristen twee mannen het wapen [Faul kaliber 10] weg uit de vitrine van Bayard in Dinant, waar het als een pronkstuk tentoongesteld lag. De verbouwereerde eigenaar kwam te laat, maar twee getuigen zagen de daders weglopen. De ene zag een jonge, lange magere man met blond haar, in het gezelschap van iemand die veel ouder en kleiner was met grijs haar, maar de tweede zag een grote en potige kerel, samen met iemand van gemiddelde gestalte.
Meteen werden de onderzoekers geconfronteerd met de betrouwbaarheid van de waarneming door ooggetuigen, een probleem dat het hele Bendedossier parten zou spelen. De Faul haalde later echt het nieuws toen bleek dat Daniël Dekaise er tijdens de overval in Waver mee werd geslagen. In november 1986 dook het eendenroer weer op, ditmaal in een van de zakken met Bendewapens die opgevist werden in de kanaalkom van Ronquières.
Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
De bejaarde wapenhandelaar Willy Pourtois toonde als eerste belangstelling [in geluidsdempers voor het Ingram-machinepistool dat Dekaise had gemaakt]. Deze corpulente Brusselaar, altijd gekleed in driedelig pak, speldje van de Lion's Club op de revers, gemanicuurde handen, gouden brilletje op het gerimpelde, pafferige gelaat, ontpopte zich in de jaren zeventig en tachtig tot een gewiekst zakenman die zowel met de Amerikanen als met de Sovjets handeldreef, en dat in volle Koude Oorlog.
Hij was in het verleden al enkele keren met het gerecht in aanraking gekomen voor een wapentrafiek (met elektronisch geleide bommen, bazooka's en munitie) met Corsicaanse nationalisten. In de zomer van 1983 werd hij op heterdaad betrapt in de haven van Antwerpen, toen hij honderden pistolen en Remington-geweren naar de Baskische ETA wilde verzenden. Het spoor leidde uiteindelijk naar een Bulgaarse diplomaat die later werd uitgewezen.
Pourtois handelde zijn wapendeals meestal af via de Joodse Geoffrey's Bank en verrichtte ook spionnenwerk in opdracht van de hoofdcommissaris van de Staatsveiligheid Jean Van Gorp, chef van de contraspionage en heel goed bevriend met commissaris Christian Smets. De bejaarde wapenhandelaar maakte pas in mei 1982 kennis met Dekaise en was vergezeld van een leeftijdsgenoot, de Britse gepensioneerde kolonel David Montgomery Kee.
(...) Pourtois was commercieel directeur bij Centaure. Dit Luikse bedrijf was begin 1982 gestart met de productie van de Faul kaliber 10, een eendenroer voor de jacht. (...) Pourtois was un homme du monde en kind aan huis bij de entourage van VDB. Via zijn internationaal netwerk vond hij meteen een koper voor de geluidsdemper die paste op de Ingram.
Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
Leopold Van Esbroeck: "Ooit vertelde hij [Godfroid] me dat hij de daders kende van de Bende-overval op 7 oktober 1983 op de Delhaize van Beersel, waarbij de gerant werd vermoord. Vier jonge gasten uit de buurt van Waterloo hadden tegen hem zitten opscheppen. Een van hen werkte zelfs een tijdje bij de vermoorde restaurateur Van Camp in Ohain. Hij wilde dat ik als tipgever zou optreden. Ik moest een pv ondertekenen dat de info van mij afkomstig was. De warenhuizen Colruyt en Delhaize loofden toen een premie van tien miljoen frank (250.000 euro) uit en wij zouden die dan opstrijken en de opbrengst delen."
"Een paar dagen later viel de GP bij de verdachten binnen in ware commandostijl onder leiding van onderzoeksrechter Guy Bellemans. Met zware wapens en een stormram werden de deuren geforceerd. Een van de vier was een houthakker van 1m90 groot. In zijn appartement lagen allerlei nazi-emblemen en onder zijn bed een geladen riotgun en carnavalsmaskers. Een masker stelde een oude man met vooruitstekende tanden en een uitpuilend blauw oog voor. Precies hetzelfde masker was door de Bende een week voordien gebruikt bij de moord op Van Camp. Een andere dader had op zijn arm een tatoeage van een skelet op een motor. Een caissière herkende de tatoeage, terwijl haar collega een ander bendelid formeel als een klant identificeerde. Ook de alibi's van de betrokkenen bleken vals."
"Toen kwam de klap op de vuurpijl. Procureur Deprêtre liet ze vrij. Blijkbaar pasten ze niet in het daderprofiel, want inmiddels was de jacht op de Borains ingezet. Maar hoogstwaarschijnlijk was het verhaal van Godfroid van a tot z verzonnen. Hij woonde in de buurt van de Delhaize en ging er vaak winkelen en tanken. Toen hij eens wilde betalen met een biljet van 5000 frank bleek er onvoldoende wisselgeld voorhanden. Hij ging bij de gerant langs en zag dat hij alleen in zijn kantoor was en de kluis wagenwijd openstond."
"Volgens hem was de Delhaize van Beersel een buitenkans om een overval te plegen. Een tijdje later voerde de Bende van Nijvel het plan van Godfroid uit. Misschien was hij er zelf bij betrokken en is het hele verhaal over die vier van Waterloo een vals spoor waarin zelfs de onderzoeksrechter trapte. In Waterloo bestond namelijk een 'bende van de carnavalsmaskers' onder leiding van vader en zoon Houdy. Maar hun activiteiten dateerden van een paar jaar eerder. De Bende van Nijvel heeft blijkbaar dezelfde maskers gebruikt. Godfroid was als politieman goed geplaatst om dit te weten."
Bron: De Bende van Nijvel | Guy Bouten
Deze bende kan je dus ook terugvinden onder twee andere namen: de "bende van de carnavalsmaskers" of de bende Houdy.
De Anti-overval brigade Brussel (A.O.B)/Brigade Anti-Agressions Bruxelles (B.A.A) is een gerechtelijke eenheid van de grootste Brusselse politiezone, de politiezone Brussel-Hoofdstad Elsene, gevestigd in Brussel aan de Kolenmarkt 30. Het wapenschild van de eenheid is een Uil die de observatietechnieken, snelheid en doeltreffendheid van uitvoering van de eenheid symboliseert.
De Anti-overval brigade Brussel bestaat uit 8 secties met een totaal van 56 Inspecteurs. Elke sectie wordt geleid door een sectie-chef, dewelke op hun beurt onder toezicht staan van 3 supervisors met de graad van Hoofdinspecteur. Het officierskader van de A.O.B bestaat uit 2 Commissarissen van Politie.
Historiek
Opgericht in 1965 om het hoofd te bieden aan de steeds groeiende zware criminaliteit in Brussel-Stad en haar randgemeenten, is de Anti-overval brigade de oudste interventie-eenheid van de Belgische politie.
Werkwijze
In het Brusselse straatbeeld gekend als les hiboux de la police in hun zwarte patrouillewagens, patrouilleert de A.O.B, 24 uur op 24 en 7 dagen op 7, op proactieve wijze op het grondgebied van Brussel-Stad, Laken, Neder-Over-Heembeek, Haren en Elsene. De meeste aanhoudingen gebeuren op heterdaad. De voornaamste taken van de A.O.B zijn:
Doelgerichte controle en opsporingen op het grondgebied van de politiezone.
Tussenkomst bij risico-interventies zoals hold-ups, zware geweldsdelicten op heterdaad, bij gijzelnemingen een eerste veiligheid-perimeter instellen, overgaan tot dreigingsanalyse en indien mogelijk de toestand bevriezen tot de komst van het CGSU Directie Speciale Eenheden.
Operationele steun aan andere secties van de Lokale Recherche, zoals observaties, versterkte huiszoekingen en arrestaties van personen met hoger risico-gehalte.
Organogram
De dagelijkse werking van de A.O.B bestaat uit 2 operationele structuren, de structuur pro-actieve dienst en de structuur Operaties en Steun. De pro-actieve dienst op het grondgebied wordt verzekerd door patrouilles met een zwart politievoertuig, voorzien van een led-zwaailicht en met het logo van de politie.
Tijdens het uitoefenen van deze normale dienst staan de ploegen A.O.B ter beschikking van de zonale dispatching voor oproepen betreffende zware criminaliteit op heterdaad (hold-ups, schietincidenten, messteken, ...) en komt ter versterking van de andere patrouilles bij risico-interventies. Echter het grootste deel van de normale dienst is gewijd aan pro-actieve recherche met name het opsporen van gestolen geseinde voertuigen, het uitvoeren van gerichte controles en het opsporen van geseinde personen.
De 2e operationele structuur Operaties en Steun is gericht op bijzondere fenomenen zoals sacjackings, diefstallen met geweld, skimming , versterkte huiszoekingen, enz.. Aan de hand van een grondige analyse van misdaadcijfers, zal de A.O.B zich toespitsen op bepaalde plaatsen of wijken waar een bepaald fenomeen in opmars is. Tevens zal de A.O.B in samenwerking met andere externe diensten zoals FGP (Federale Gerechtelijke Politie), de Veiligheid van de Staat enz.. assisteren bij speciale gebeurtenissen zoals staatsbezoeken, en Europese Toppen.
Naargelang de vereiste opdracht werken de leden van de A.O.B in uniform of burgerkleding, zwarte patrouillewagen of met anonieme voertuigen.
Rekrutering
Iedere Belgische politie-ambtenaar kan, op basis van openstaande vacatures, solliciteren om toe te treden tot de A.O.B. De kandidaten worden geselecteerd na 3 testdagen waarin zijn sportief, schriftelijk en mondeling getest worden. De weerhouden kandidaten worden nadien onderworpen aan proefperiode van 6 maanden. Na deze proefperiode worden zij al dan niet opgenomen in de A.O.B.
Bron: Wikipedia
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.