Over dit onderwerp schrijft de Tweede Bendecommissie in bijlage 1 en 2:

Herhaaldelijk werd melding gemaakt van problemen in verband met dossiers, processen-verbaal, andere stukken en overtuigingsstukken. Zo werd gemeld dat door een administratieve vergissing bij de rijkswacht de Volkswagen Santana waarmee de overval bij wapenhandelaar Dekaise was gepleegd, naar de schroothoop werd gebracht. Ook zou een bebloed polohemd met achtentwintig kogelinslagen dat door de bende-leden in het Zoniënwoud was achtergelaten, onvindbaar zijn.

Verder is geschreven dat op 8 maart 1990 in een goederenstation in Brussel negen postzakken werden aangetroffen die waren verstuurd door Jean Bultot vanuit Paraguay, en waarvan de inhoud bestond uit - voornamelijk fotokopieën van - stukken en documenten afkomstig uit gerechtsdossiers, en in het bijzonder uit het dossier betreffende de Bende van Nijvel.

Coveliers schrijft dat Bultot hem in november 1988 meedeelde dat er "een aantal documenten uit de bundels verdwenen zouden zijn", en dat hij dit aan de voorzitter van de eerste parlementaire parlementaire onderzoekscommissie meedeelde, maar dat de gerechtelijke diensten het ontkenden. Bultot bevestigde een en ander zelf in de BRTN-Panorama-uitzending van 9 november 1995.

Ponsaers en Dupont wijzen op de teloorgang, in de loop van het onderzoek, van de munitie die was opgevist uit het Canal du Centre, op het verlies van stukken uit het onderzoek betreffende de Sturm Ruger van Cocu, uitgevoerd door de deskundige Tombeur en later door de deskundige Ceccaldi, op de verdwijning van processen-verbaal uit dossierfardes - waarbij een lijst van nummers van de betreffende processen-verbaal wordt afgedrukt - die vervolgens werden vervangen door copies, en op het feit dat bij de aanduiding van de afmetingen van de loop van het wapen van Cocu verschillen tot twee millimeter werden opgegeven; hierbij wordt de vraag opgeworpen of het wapen niet werd vervangen in de loop der jaren.

Bij de bespreking van de feiten die worden toegeschreven aan de Bende van Nijvel en de onderzoeken hieromtrent, geeft Gijsels aan dat met betrekking tot de moord op taxichauffeur Constantin Angelou, onderzoeksrechter Lacroix van Charleroi voor de eerste parlementaire onderzoekscommissie verklaarde "dat het gerechtelijk dossier over deze zaak op mysterieuze wijze verdwenen is". (*) Het verlies van dit dossier wordt ook aangestipt door Haquin, die eraan toevoegt dat het dossier via fotacopies werd gereconstrueerd. Deze auteur besluit hierbij:

"Que penser des pertes de pièces à conviction, des pertes ou des vols de dossiers, d'irrégularités ou de lenteurs de certaines procédures? Des faits isolés ou des manipulations organisées?"

In zijn getuigenis voor de eerste parlementaire onderzoekscommissie bevestigde ook gewezen hoofdcommissaris van gerechtelijke politie Hoyois dat het dossier Angelou, dat oorspronkelijk in het gerechtelijk arrondissement Mons werd behandeld, om nadien te worden gevoegd bij het onderzoek te Nijvel, en later dus ook werd overgeheveld naar het arrondissement Charleroi, was verdwenen tijdens de overzending "van Nijvel naar Charleroi". Volgens de getuige had niemand er belang bij het dossier te laten verdwijnen, temeer omdat de materiële bewijsstukken (hulzen en kogels) nog steeds in het bezit waren van de gerechtelijke overheid.

In hun verhoor stelden substituut-procureur des Konings Jonckheere en onderzoeksrechter Lacroix echter dat het dossier "tussen Mons en Nijvel" was zoekgeraakt, en dat, zodra zij de verdwijning hadden vastgesteld, zij zich daarover hadden beklaagd. Er heeft vervolgens een onderzoek plaatsgevonden, doch men slaagde er niet in een aanvaardbare uitleg voor het verlies te vinden. Niettemin stelden zij dat het weinig waarschijnlijk is dat men dit dossier opzettelijk heeft doen verdwijnen. Gezien de wanorde die vaak in griffies heerst was het zo goed als zeker gewoon zoekgeraakt.

Anderzijds stelde commissielid Coveliers nog de vraag aan onderzoeksrechter Lacroix of het klopte dat bepaalde originele stukken uit het dossier waren verdwenen. Coveliers had dit vernomen uit de brief die hem was toegestuurd door Bultot vanuit Paraguay. Uit de pers blijkt wel dat de grief inhoudt dat originele stukken waren verdwenen, en dat in de plaats hiervan copieën werden ingevoegd in het dossier. Dit werd formeel tegengesproken door onderzoeksrechter Lacroix, die de stukken toonde waar het om ging.

(*) Bij deze zin staat in het verslag van de commissie volgende voetnoot:

Bij de bespreking van het dossier betreffende de dood van Latinus, dat klaarblijkelijk niet werd gevoegd bij het dossier omtrent de Bende van Nijvel, schrijft Gijsels dat, nadat het dossier in 1986 werd afgesloten en het vervolgens na een verzoek van Minister van Justitie Wathelet in juni 1989 was heropend, verschillende documenten uit het dossier waren verdwenen. Een van de vermiste documenten zou een proces-verbaal zijn dat betrekking had op de genaamde Faez Al Ajjaz (GI, 122).

Er is dus mogelijk een verband tussen deze overval en WNP. Ik haal daarom onderstaande zin uit deze post van Merovinger:

Eén van de mannen lijkt te manken, precies of hij juist verwond werd, terwijl de juwelier de kans niet heeft gehad om zijn wapen te gebruiken. Dit manken wordt nadien toegeschreven aan de reus van de bende.

Dit zou mogelijk een link kunnen zijn naar Jean-Paul Dauphin, 'le bancal' van WNP.

In de carrière van Mampuys (zie Milpol) dook echter geregeld André Moyen op. Moyen was reedsvoor de oorlog één van Mampuys' inlichtingenagenten, met onder meer als schuilnaam Freddy Bastogne. Tijdens de oorlog zette hij een eigen stootgroep op, Service 8, die niet alleen militaire inlichtingen verzamelde, maar ook acties uitvoerde tegen de Duitse bezetter. In 1942 kwam Moyen in contact met Fernand Cannoot, de oprichter van Athos, en zo ontmoetten Mampuys en zijn trouwe inlichtingenagent elkaar opnieuw. Het sprak voor zich dat eenmaal Mampuys na de oorlog opnieuw aan het hoofd van het Tweede Bureau kwam te staan, hij Moyen opnieuw inschakelde als agent.

Mampuys werkte nauwgezet samen met de OSS, maar over zijn inlichtingenagent André Moyen was de OSS evenwel minder te spreken. In een dossier over Helena Bogaerts, dd. 12 januari 1946, die ervan verdacht werd inlichtingenwerk te verrichten voor de Duitse geheime dienst, komt een ronduit negatieve beoordeling van Moyen aan het licht. Zo zou hij, nadat Helena was opgepakt door de Amerikanen, haar gevraagd hebben de gegevens (bezwarende informatie over mishandelingen van Duitse gevangenen door Amerikaanse soldaten) door te geven aan het Tweede Bureau.

Onder zijn schuilnaam Capitaine Freddy beloofde hij haar in ruil de vrijlating en een toekomstige job als inlichtingenagent voor het Tweede Bureau. Capitaine Freddy overhandigde vervolgens dit bezwarende rapport over het wangedrag van de Amerikanen aan zowel Mampuys als aan kapitein Brittenham. Na wat zoekwerk werd Moyen als volgt geïdentificeerd:

"This office subsequently identified Capt. Freddy as André Moyen. From two sources it was ascertained that André Moyen was at one time jailed by the American Authorities, that he is bitterly anti-American and a mercenary. It was also learnt that he has been dismissed at least officially from the Belgian 2eme Direction."

Officieel werkte Moyen niet voor het Tweede Bureau, maar Mampuys bediende zichwel van de inlichtingen verkregen van Milpol. Naast zijn werk als inlichtingenagent was Moyen na de oorlog ook erg actief als recensent in diverse extreem-rechtse bladen als Europe-Amérique, VRAI en Septembre, onder diverse schuilnamen als Capitaine Freddy, André de Saint-Michel en Cincinnatus. Zijn discours was ronduit anticommunistisch en reactionair. Maar hij vertoefde hier bij die redacties alvast in het goede gezelschap van figuren als Jo Gérard, Paul Vanden Boeynants, Emile Lecerf en oud-leden van het vooroorlogse Nationaal Legioen zoals Fernand Dirix en Gaston Jacqmin (die twee laatsten richtten het blad Septembre op).

Bron: De netwerking van een neo-aristocratische elite | Klaartje Schrijvers

Waar in de literatuur van extreem-rechtse invloeden in de rijkswacht sprake is, wordt vaak in één adem ook gesproken van relaties tussen extreem-rechtse groepen en het leger, althans militairen in actieve dienst. Hun vermeende aandeel in de misdaden van de Bende van Nijvel wordt in de literatuur echter niet zo uitgerafeld als dat van bepaalde ex-rijkswachters. Het enige echte belangrijke aanknopingspunt waar somtijds op wordt gewezen, is het optreden van een zekere majoor Jean Bougerol.

Deze legerofficier kreeg - blijkens het rapport van de onderzoekscommissie die in 1990-1991 het bestaan in België van een clandestien internationaal inlichtingennetwerk naging - in 1974 de leiding over het Public Information Office (PlO). Dit bureau werd toen door de legerleiding opgericht om enig tegenwicht te kunnen bieden aan wat zij beschouwde als subversieve berichtgeving over het leger in de media. Het kende - want het werd eind 1978 ontbonden - twee afdelingen.

Enerzijds een militaire afdeling die niet alleen conferenciers telde maar ook een actiegroep omvatte die niet-welgevallige conferenties saboteerde en infiltreerde in verenigingen en groepen die a priori geacht werden de stellingen van het leger gunstig gestemd te zijn: de NEM-clubs, het CEPIC en ook genootschappen als de Confrérie des hospitaliers de Notre-Dame d'Aulne in de streek van Charleroi. Anderzijds een burgerlijke afdeling die vanaf 1977 een anti-communistisch persoverzicht verspreidde, INFOREP genaamd.

Verder bouwde Bougerol onder de dekmantel van het PlO een (illegale) parallelle inlichtingendienst op - de Miller-groep -, die was samengesteld uit verschillende eenheden (van 4 personen), verspreid over een aantal streken van het land en met name in Henegouwen.

Wat heeft dit alles te maken met de Bende van Nijvel? De gedachte van sommige auteurs is natuurlijk niet dat het PlO zelf een aandeel heeft gehad in de misdaden van de Bende van Nijvel. Ook valt nergens de these te lezen dat Bougerol hier in persoon bij betrokken zou zijn geweest. Wat wel wordt gesuggereerd is dat het PlO, in al zijn gedaanten, mede voorwaarden heeft geschapen waarin, enkelejaren later, de Bende van Nijvel tot ontwikkeling kon komen. Om het te zeggen met de woorden van [Hugo] Coveliers :

"Is het echt 'staatsgevaarlijk' te denken dat er mogelijke aanwijzingen over de motieven van de Bende van Nijvel gevonden zouden kunnen worden in het kader van dit vrij bizarre Public Information Office? Blijkt de band met extreem-rechts niet voldoende?"

Om het belang van deze suggestie - die volgens de beschikbare literatuur niet serieus is uitgediept - te begrijpen is het noodzakelijk om iets te weten over "de band met extreem-rechts". Ook volgens de eerder genoemde onderzoekscommissie moet hierbij allereerst worden gedacht aan het feit dat, ook al hebben er geen structurele banden tussen het PlO, het Front de la Jeunesse en de WNP bestaan, Bougerol wel in persoon sterke bindingen had met leden van beide extreem-rechtse organisaties; zo werd in 1977 Latinus als inlichtingenagent door het PlO aangetrokken.

Verder is al sedert het begin van de jaren tachtig bekend dat Bougerol nauwe contacten onderhield met extreem-rechtse voormannen van het CEPIC en dat het tijdschrift INFOREP, waarvan hij tussen 1976 en 1978 de hoofdredacteur was, tot 1980 (dus tot na de opheffing van het PlO) voor een deel werd gefinancierd door de PDG (Société de Promotion et de Distribution Générale) die op haar beurt, via een tussenpersoon, onder toezicht stond van de Bonvoisin.

Tenslotte moet worden vermeld dat Bougerol zich zeker tot in 1980 bleef bezighouden met inlichtingenwerk en tot op dat moment zeker nog contacten onderhield met één lid van de veiligheid van de staat. Van structurele contacten tussen deze dienst, de algemene dienst inlichting en veiligheid van het leger (SGR), en het PlO is evenwel nooit gebleken.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)