In mei 1987 veroordeelde het hof van assisen van Brabant kapitein Barbier tot de doodstraf voor zijn aandeel in de dubbele moord. Een rechercheur uit het onderzoek naar de Bende van Nijvel deed tot ongeveer 1989 speurwerk naar de WNP, omdat er een mogelijke link was tussen de Bende en extreemrechts. Hij vond niet echt een link, maar kwam tot het besluit dat Marcel Barbier opdraaide voor een moord die hij niet had gepleegd. Dat zei de politieman toen ik [Hilde Geens] hem leerde kennen in de tweede helft van de jaren '90, en vijftien jaar later zei hij dat nog.

Tegenover de eerste parlementaire onderzoekscommissie, die moest bekijken waarom het onderzoek naar de Bende van Nijvel fout liep, ging advocaat-generaal bij het Hof van Cassatie Patrick Duinslaeger niet zo ver, maar hij gaf toe dat het dossier van de dubbele moord voor het hof van assisen was gebracht zonder dat er voldoende elementen waren. Hij liet uitschijnen dat justitie geen andere oplossing zag om een einde te maken aan het al vijf jaar durende voorarrest van Marcel Barbier.

De parlementsleden vroegen de magistraat niet hoe justitie in zo'n benarde situatie beland was dat er niets anders op zat dan met een onaf dossier naar assisen te gaan. Wilden ze het antwoord op die vraag liever niet horen? Het antwoord is ook niet prettig: er is nooit een onderzoek naar de dubbele moord geweest. Je kunt het nog anders formuleren: het onderzoek naar de dubbele moord werd geleid door de daders. Zij maakten hun groep bekend, zij gaven zichzelf aan, zij leverden de aanwijzingen en de getuigen, en dat was het dan. 

Dus werd het proces een fiasco. Er waren minstens twee moordenaars. De tweede beschuldigde, Eric Lammers, werd vrijgesproken, maar heeft de moord daarna bekend bij de Cel Waals Brabant. In België kun je, in tegenstelling tot de Scandinavische landen, Engeland en Duitsland en sinds de lente van 2013 ook Nederland, niet opnieuw vervolgd worden voor hetzelfde feit als er nieuw bewijs is. Lammers is vrij voor eeuwig en altijd.

Het is hier geen theater

Ik [Hilde Geens] had het assisenproces van de dubbele moord in Anderlecht dag na dag gevolgd. De beelden van de grijnzende Lammers met zijn brutale Keltenkop die zijn moeder afsnauwde omdat ze huilde tijdens haar getuigenis, zal ik nooit vergeten. Een van zijn advocaten, de ondertussen overleden Jean-Paul Dumont, toen een Brusselse sterpleiter, schakelde geregeld over op een vrouwenstem. Zijn cliënt knipoogde naar iemand in het publiek. Dumont morste water, veegde het met zijn toga op de grond. Een schoolmeisje op de eerste rij onderdrukte een giechel. De voorzitster van het Brusselse assisenhof, Nicole Lumen, vroeg het publiek om niet voortdurend te lachen. "Het is hier geen theater."

Maar dat was het wel. Met waarheidsbevinding had het proces niet veel te maken. Als je de zaal binnenkwam, kreeg je een elektroshock van de spanning. Iedereen zat iedereen te begluren. Het was mei, de hitte was drukkend en de sfeer sinister. Achter de meisjesklas was het een komen en gaan van de fine fleur van extreemrechts en extreem-links, van nazi's uit de oorlog en neonazi's van later, van criminelen, politici en politiemensen. Oudere, meestal Franstalige collega's, gidsten me langs hun bekende koppen.

Je zag in de sombere, stoffige zaal meer mannen met zonnebril dan op het strand van Rimini. Heren in regenjas waren stiekem in de weer met cassetterecorders. Twee veertigers in pak en das zaten altijd op dezelfde plaats onverstoorbaar te kauwgommen, de ene met een zware microfoon ostentatief in zijn vestzak. Achteraan in de zaal liep een van de merkwaardigste Brusselse politiesterren van de jaren '70 en '80, Guy Goffinon met zijn rode kop en zijn witte haren, de hele tijd te ijsberen. (...)

Bij het binnenkomen in de gerechtszaal moest iedereen door een veiligheidssluis. Dat was niet naar de zin van De Standaard-verslaggever Louis de Lentdecker. Hij richtte zich tot collega Walter De Bock van De Morgen: "Dat ze dat hier scannen," hij zwaaide naar de persbanken, "tot daaraan toe. Maar dat wij door zo'n apparaat moeten. Schandalig!" De Bock liep rood aan en gaf geen antwoord.

Op de derde rij siste een man met tulband en baard "chantage!" toen de voorzitster wegens tijdsgebrek het reglement niet voorlas. Tussen de juryleden en beschuldigden stond een kleine tafel. Veel lag er niet op: een geweer, documenten en een plastic zak met damespantoffels.

In het publiek zat een man die nooit lachte, vader Vander Meulen. Het ging hier over zijn zoon Fons, die op 18 februari 1982 in de Herderliedstraat in Anderlecht moest knielen tegenover zijn vriendin Francesca Arcoulin voordat ze allebei werden doodgeschoten en hun de keel werd afgesneden.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

Met het Franco-gedeelte ben ik akkoord, maar met het extreem-rechtse verhaal niet. Ik zal mij verklaren. 

Degrelle en Vanden Eynde kenden elkaar van voor de oorlog. Tijdens de oorlog kiest Degrelle voor collaboratie en vecht Vanden Eynde in het verzet. Hij weigert op een bepaald moment om te werken voor de Duitsers waarna 300 van zijn werknemers worden gedeporteerd. De Gestapo komt ook twee keer bij hem over de vloer maar hij wordt nooit gearresteerd of gedeporteerd (of heeft iemand hier andere info over?).

Wanneer Degrelle aan het einde van de oorlog zijn mannen in de steek laat en naar Spanje vlucht, slaagt hij er in om nadien terug contact op te nemen met Vanden Eynde. Ze schrijven brieven naar elkaar die Vanden Eynde - volgens zijn zoon - na het lezen verbrandt.

Dus stel ik mij de vraag: waarom behoudt een gewezen verzetsstrijder contact met België's meest bekende collaborateur? En wat was er zo geheim aan hun briefwisseling? Ik weet niet of het relevant is als motief voor deze moord maar de vragen blijven.

In 2009 publiceerde Leo Tindemans zijn dagboeken. De Morgen noemde ze "verplichte literatuur voor iedereen die interesse heeft voor de binnen- of buitenlandse politiek van de jaren tachtig". Herlees het stuk, dat gepubliceerd werd op de website van De Morgen op 18 februari 2009, hier » Nieuws

Over de overval in Aalst schreef Tindemans in zijn dagboek: "9 november 1985. Roofoverval in Aalst. Warenhuis onder vuur genomen. Al zeven doden. Wat gebeurt er in dit land?"