Deze post lijkt op het eerste gezicht niet op z’n plaats te staan, toch is dat het geval. Er heeft immers nooit één Bende van Nijvel bestaan, wel een criminele subcultuur, van waaruit in wisselende samenstellingen misdaden gepleegd werden. Het verbinden van een aantal (niet alle) van deze feiten via materiële linken leidde tot het begrip ‘Bende van Nijvel’. In deze subcultuur vormde de Bende van Twaalf een belangrijk en absoluut zeker onderdeel, maar niet het enige. En elk van die ‘onderdelen’ had een eigen (crimineel) begin en geschiedenis. Vandaag een blik op een andere ‘afdeling’ van de Bende, ‘collega’s’ van de Bende van Twaalf, die zich op een kruisend traject bevonden.

Geboren op 2 november 1952, groeide in de jaren ’60 en ’70 aan de Georges-Henrilaan in Sint-Lambrechts-Woluwé een rijkeluiszoontje op. Vader Achiel (toen hij van het Kortrijkse naar de rijke kant van Brussel verhuisde werd het Achille) verdiende goed geld met een keten kledingwinkels, maar zoontje Patrick besliste al snel dat hij zijn opleiding aan l’Université de la Rue zou volgen. Voor zijn ouders blijkbaar geen probleem, want reeds op de leeftijd van veertien mocht hij van school thuis blijven. Patrick hing liefst (en best) de dandy uit, zat voor geen stunt verlegen, strooide met geld (dat vader Achiel en broer Eric hem in veel te grote hoeveelheden toestopten) en was al heel jong verslaafd aan cocaïne. Hij beschouwde zich als de Brusselse James Dean. Rebel without a cause, Harley-Davidson inclusief. Het milieu van de zware jongens op nog zwaardere motoren zou the golden jacket altijd fascineren, maar dat is een verhaal voor later. Broer Eric baatte de kroeg The Gypsies uit. Patrick leerde er een hele reeks (toekomstige) zware criminelen kennen, zoals Thierry Smars en Philippe Lacroix.

Vader Achille voelde zich eveneens aangetrokken tot het bruisende nachtleven van de hoofdstad. Als habitué van de Sleepy Lagoon, de nachtclub waar Philippe De Staerke in geïnvesteerd had, leerde hij het Brusselse criminele milieu kennen. Dat was de aanzet om in 1972 zelf een nachtclub te openen: The First. Patrick kon er aan de slag als ‘manager’. Een echt succesverhaal werd dat niet. De zaak ging in de fik, maar de verzekeringsmaatschappij speelde het spel niet mee. En dat was nog maar het begin van de tegenslag. Le Grand Blond was hij in trek bij alle meisjes. Of toch niet bij allemaal. Dat zal de jongedame die Patrick Haemers samen met een aantal vrienden verkrachtte zeker beamen. Het leverde hem in 1976 een eerste veroordeling (van drie jaar) op. Hij zat er negentien maanden van uit.

In 1979 nam Achiel aan de Brusselse Louisalaan een doorstart met de Elysée 19, die nadien omgedoopt werd tot de beruchte Happy Few, een tent waar machthebbers, ordehandhavers, gerechtsdienaars en kapitaal uit boven- en onderwereld elkaar ontmoetten. Patrick breidde er zijn kennissenkring uit, onder andere met wapenhandelaar Robert Darville, een naam om te onthouden. Maar ook de Happy Few was niet het grote succesverhaal. En ondertussen was Patricks geldbeugel (weeral) leeg en de nood aan cocaïne torenhoog. Tijd voor een volgende stap op de misdaadladder.

Fijne opvoeding ten huize Haemers. Op 22 oktober 1981 gingen vader en zoon Haemers samen op pad om de BBL in Deerlijk te beroven. In hun gezelschap een derde dader, mogelijk Patricks broer Eric (die trouwens het wapen geleverd had) of één van Patricks vele vrienden. Keuze genoeg, het Haemers-duo verklikte nooit hun mededader. Eric was een reële mogelijkheid, hij zat toen al dieper ‘in het milieu’. In zijn dancing JB’s aan de Georges-Henrilaan werd al eens een schot gelost, op kerstavond ’81 met dodelijke afloop. Achiel Haemers, 51 jaar, grijzend, 178 cm, was de bestuurder van het vluchtvoertuig, een gestolen BMW518. De overval was echter al mislukt voor hij begonnen was. Want bij het overstappen uit de Mercedes van Patricks moeder naar de gestolen BMW, stond Achiel zo zenuwachtig te draaien dat een dametje de nummerplaat van de Mercedes had genoteerd. Maar dat wist het criminele trio toen uiteraard nog niet.

Achiel bleef in het vluchtvoertuig zitten en de twee jongelingen doken ongemaskerd de bank binnen, een instelling waar ze twee weken voordien als klant nog een bezoekje hadden gebracht... Enkel Patrick had een revolver in de hand. Hij had zich niet eens omgekleed voor het klusje. Dure zomerse merkkledij, zijden hemdje en fijne witte moccasins. 189 cm groot en blonde lokken. Overvallen doe je in stijl. Maar het is ook een vak, dat het tweetal toen nog niet beheerste. Trillend van de zenuwen wilden ze de filiaalhouder de brandkast laten openen, die verklaarde doodleuk dat dat niet kon en toen er klanten binnenkwamen wist het duo niet meer wat te doen en sloeg op de vlucht. Daarbij gristen ze nog snel een koffertje mee, dat thuis een plaats kreeg, bewijsmateriaal wachtend op de huiszoeking. De buit: 5.000 Franse frank (35.000 Belgische frank). Meteen een nominatie voor de meest knullige bankoverval van 1981.

Een paar uur na de feiten zaten vader en zoon al in de cel. Eventjes maar, want in afwachting van het proces op 9 december 1982 voor de Correctionele Rechtbank van Doornik, werden de leerling-overvallers terug vrijgelaten. En nog waren ze niet geleerd. De rode draad in het verhaal, zeker wat dandy Patrick betreft. Want vóór ze hun verhaal voor de rechtbank mochten vertellen (Achiel: ‘Ik passeerde toevallig aan die bank’ en Patrick: ‘Ik ben afgekickt, meneer de juge, en zal het nooit meer doen’, met als gevolg voor de blonde god nog 2 jaar celstraf pro forma) stonden ze al open voor een nieuwe ‘bijverdienste’.

En zo slopen op 13 maart 1982 twee individuen door de Rue Adolphe Max in Dinant. De ene ‘ongeveer 190cm en blond, de andere iets kleiner, ongeveer 50 jaar oud en grijzend’. Dus wanneer David VDS nog eens beweert dat hij in Aalst Haemers en de FAUL zag, luister dan aandachtig. Hij is waarschijnlijk de meest betrouwbare getuige uit het hele bendedossier.

Met Patrick Haemers liep het fout af. Aan zijn lange criminele carrière kwam uiteindelijk een einde na (zelf)moord in zijn cel. Vader Achiel pakte daarop zijn biezen en verkaste naar Zuid-Frankrijk. Legde de Bende van Nijvel een busje naar zonniger oorden in? Hoe kwamen Achiel en Patrick in Dinant of all places terecht? En waarom was nu net de FAUL het doelwit? Waar ligt het verband met de Bende van Twaalf? Terechte vragen. De antwoorden volgen.

En de Chaussée de Chaussée de Bruxelles 376 is 1100 meter verwijderd van Cassine ...

De Chaussée de Bruxelles 376 is ook 1500 meter verwijderd van de woning en atelier (brocante) van de Djuroskis... Cfr 'De Bende van twaalf' (moet ondertussen al dertien zijn, met Marc Schoubben, met excuses voor de naamgenoten die er niets mee te maken hebben). Bozidar Djuroski sr. is afgemaakt omdat hij één van de daders herkende (Brux), die op de parking zijn masker al had afgedaan! Blijkbaar ben ik wel een paar decennia te laat met mijn conclusie. Le Soir 28 september 1985:

Bozidar Djuroski père et fils (ils portent le meme prénom)... résident tous deux à Waterloo, 128, Chaussée de Bruxelles. Craignant peut-être d’avoir été reconnus... ils les abattent...

Een gouden regel in een gerechtelijk onderzoek: indien je alles ondersteboven gehaald hebt en de oplossing niet gevonden hebt, dan ben je ze onderweg ergens voorbij gelopen.

Klopt niks van. Lemaire werd aangehouden, gaf de overval in Drogenbos toe, maar ontkende de moord op Seghers. Het ballistisch verband was echter al aangetoond. Daarop wees Lemaire naar Siatidis en bij zijn moeder werd het moordwapen 7.65 mm aangetroffen.

Ben, als jij de info van 2023 vrijgeeft, stuur ik je ook de rest. Anders geef ik ook niks meer. Ben het moe dat we hier al even erg bezig zijn als de onderzoekers.

We zoeken al 40 jaar naar één Bende van Nijvel en vinden die niet. Net zoals een aantal onderzoekers ben ik ervan overtuigd dat dit niet de juiste aanpak is. Waarschijnlijk zijn er meerdere daders en bendes geweest die, al dan niet terecht, door materiële elementen aan elkaar gekoppeld zijn tot één bende. Meestal veronderstelt men dan dat er bij de feiten van '85 andere uitvoerders waren.

Maar het kan volgens mij evengoed zijn dat er in '82-'83 al verschillende daders waren. In die optiek ben ik de zaak aan het uitspitten en voor elk feit apart ga ik uit van de meest waarschijnlijke daders (Occham blijft Occham...) Voor de beginfase komt Lemaire zeer sterk in aanmerking (en da's nog voorzichtig uitgedrukt), daarna (of in overlapping) de Borains (lees de akte van inbeschuldigingstelling en elke twijfel valt weg) en nadien de 'omgeving' De Staerke (voor een hele reeks feiten zijn er meerdere linken). Deze drie daders/bendes vallen zonder probleem aan elkaar te koppelen.

Maar waar het voor mij nog vastloopt is het feit dat Eddy Vos ervan uitgaat dat 24 van de 28 doden aan dezelfde killer te wijten zijn. Dat vloekt met mijn hypothese. Is er iemand die een idee heeft over welke 24 doden Vos het heeft, of gemakkelijker, welke 4 niet? En wie iets kan bijdragen en aan dit onderzoek wil meewerken, in openheid, respect en anonimiteit, mag me gerust een mailtje sturen.