11

(...) Ik hoorde in 2012 van een maatschappelijk werkster die in de gevangenissen werkte, dat Marnette de WNP-verdachten tijdens zijn onderzoek om de drie dagen ging coachen. De ooggetuige vond het niet gezond. De sociale assistente zei: "Marnette was geslepen. Ik zou als verdachte schrik van hem gehad hebben. Hij had altijd van alles op zak als hij in de gevangenis kwam, bonbons, sigaretten, drugs. Hij heeft die WNP’ers goed geholpen." Het klonk sarcastisch. Was Marnette zelf iemand van de WNP, zoals Lammers’ advocaat Jean- Paul Dumont tijdens de pauzes op het assisenproces de pers in souffeerde? (...) Marnette WNP? Ik geloofde niks van wat Dumont vertelde.

Vroegere collega’s van de commissaris suggereerden een prozaïscher verklaring. Een politieman stelde: "Tja, het cartesiaans onderzoek was niet de sterkte van Marnette. Het handboek met “de eerste en dringende verrichtingen” van elke politieman is zeer duidelijk. Als een speurder in een moordonderzoek een getuige heeft die zegt: “Ik ken de moordenaar, want hij heeft me het moordwapen gegeven en ik heb het gedumpt op die plek”, dan moet die politieman die getuige uiterst gedetailleerd verhoren, en als de verklaring rond is, houdt de politieman de getuige in zijn kantoor tot de duikers de plaats die hij aanwees hebben gedregd. Daar is geen speling mogelijk. Dat is sinds de politiehervorming secuur vastgelegd en ik herinner me dat dit volgens het blauwe boekje van de rijkswacht destijds ook bij de plichten hoorde. Bovendien is het pure logica."

Welke reden kan Marnette gehad hebben om de regels niet toe te passen? "Geen die deugt. Onbekwaamheid of een verborgen agenda. Zijn geldingsdrang was ongebreideld. Hij zag allicht zijn volgende promotie, zijn stralenkrans in de krant. Hij heeft de verplichte hindernissen overgeslagen omdat hij de eindmeet zag. Hij was sluw, kattenrap sluw, maar niet intelligent."

In deze zaak probeerde hij weg te kruipen onder de rokken van onderzoeksrechter Lyna. "Bullshit. Dat was een grote madame. Ze was zonder twijfel de meest bekwame van alle onderzoeksrechters en daarom kreeg ze de meeste dossiers. Overbelast. Daar kon een beetje gehaaid politieman misbruik van maken. Marnette had de reputatie dat hij gedreven was, en hij zal dus een zeer grote beleidsvrije ruimte van haar gekregen hebben. Als zij zou geweigerd hebbenom duikers in te zetten, was het zijn werk om haar te overhalen. En druk? Hij had een olifantenvel. Druk had geen vat om hem."

Was er wel druk? Wanneer loog Marnette onder ede? In zijn Jugendstil-villa in Rode, waar de tijd stil is blijven staan tussen de varens en asparagus, de papegaai en de biedermeierboeketten van zijn vrouw, trekt de gepensioneerde commissaris-generaal van de gerechtelijke politie Christian De Vroom, in designerjeans en bijpassend hemd, de wenkbrauwen op. "Volgens mij loog Marnette altijd. Hij was een ramp. Het klinkt plat, maar Frans Reyniers zei als het over Marnette ging: “Als er tussen Leuven en Brussel één drol ligt, is er één politieman die erin trapt, en dat is Marnette.” Alle mensen die met hem gewerkt hebben, kregen problemen. Hij bemoeide zich overal mee en kon gevaarlijk zijn."

Deze man deed een van de belangrijkste gerechtelijke onderzoeken in het naoorlogse België. En de onderzoeksrechter? Misschien legde BOB’er Guy Goffinon de vinger op de wonde. "Het onderzoek naar de WNP was slecht", zei hij. "Je kunt je zelfs afvragen of dat misschien de bedoeling was. Maar de onderzoeksrechter hangt af van haar speurders. Elke onderzoeksrechter moet gemiddeld zevenhonderd dossiers per jaar draaien. Ja, dan moet je uit hun handen eten."

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

L'audition du commissaire Georges Marnette a aussi ramené la commission sur la piste de l'extrême droite. Il enquêtait sur les activités du Westland New Post, sur la mort de son chef, Paul Latinus. Pas suicidé mais assassiné, pense encore Marnette, qui fait état de pressions diverses exercées sur lui pour lui faire abandonner la piste menant au commissaire Smets, de la Sûreté.

- Le procureur du roi Poelman, décédé, m'a même demandé un jour, alors qu'il téléphonait à Albert Raes (patron de la Sûreté), de déchirer certains procès verbaux au sujet de ces infiltrations. Ce que j'ai refusé, ajoute Georges Marnette.

Il explique aussi qu'il a dû lui-même organiser en 1983 une fuite pour que l'enquête sur le WNP devienne "inarrêtable", tant les pressions exercées étaient importantes. C'était à l'automne 1983, alors que Le Soir révélait l'existence du WNP, les vols de telex Otan à l'Etat-Major, les dissensions entre le canard, le chien et le lapin dans la basse-cour de la Sûreté, au grand dam du ministre de la Justice de l'époque, Jean Gol.

Quant au WNP de Latinus, Marnette le voit toujours comme une bande de demi-cerveaux manipulables et capables de faire n'importe quoi, mais appartenant à une nébuleuse plus importante et plus dangereuse, du style du groupe G (de Gendarmerie), ou d'un Gladio.

Bron: Le Soir (René Haquin) | 5 maart 1997