Is de waarheid achter de Bende van Nijvel (gedeeltelijk) te vinden in Spanje?

In september 2006 trokken de speurders naar Cartagena. Volgens een getuige zou daar een Belg wonen die één van de twee vermiste riotguns in zijn bezit heeft. Dit verhaal bleek echter niet te kloppen. Maar in Spanje liep nog een andere Belg rond: Leon Degrelle. Degrelle zat in Spanje zijn tijd niet te verdoen. Zo had bijvoorbeeld WNP contacten met Franquisten in Spanje, dit gebeurde blijkbaar met medeweten van Degrelle.

In het Zoniënwoud werd een exemplaar van de Spaanse krant El Pais gevonden. Een dwaalspoor of kwam één van de daders uit Spanje? Of was de krant misschien Juan Mendez, een man met Spaans bloed en als commercieel directeur bij de wapenfabriek FN in Herstal verantwoordelijk voor Zuid-Amerika, Spanje en Portugal.

Jef Jurion, één van de eigenaars van het restaurant Auberge du Chevalier, had een immobiliënhandel in België en Spanje. Hij zou fiscale fraude gepleegd hebben in alles, waar hij zich mee bezig hield. In zijn restaurant werd José Vanden Eynde vermoord. Zijn zoon Marc noemde de moord op zijn vader "een wraakneming vanuit Spanje".

Volgens Goffinon zijn de Bendeaanslagen gepleegd door Italianen die in Spanje verblijven, en die gehandeld hebben in opdracht van extreem-rechts. Eén van de opdrachtgevers zou Elio Massagrande zijn.

Michel Cocu is een gewezen politie-agent uit Boussu. In 1979 had Cocu een Ruger gekocht in een wapenhandel in Bergen. Dat wapen heeft Cocu doorverkocht aan Jean-Claude Estiévenart. Het was zijn vrouw, Debruyn, die het wapen naar de politie bracht.

Cocu tegenover Guy Bouten: "In oktober 1983 hebben ze me aangehouden. Precies vanwege die revolver. Wat heb ik dat ding al verwenst. Ik bezat nochtans een wapenvergunning. Dagen, wat zeg ik, nachten hebben ze me ondervraagd. Soms dertig uur aan één stuk. Kan u zich dat voorstellen? En ze stopten niet totdat ik bekende of liever: zei wat ze me voorkauwden en graag wilden horen, namelijk dat ik betrokken was bij de Bende van Nijvel. Ik mocht niet slapen, ze bonden me vast op een stoel, soms in mijn slip, zonder eten en drinken en af en toe een trap tussen mijn benen of een papieren zak op mijn hoofd. Op het einde was ik bereid om eender wat te vertellen. Ik wilde dat ze me met rust lieten. Bezoek kreeg ik niet. Als mijn vrouw en dochter langskwamen, zeiden ze dat ik in de verhoorkamer zat. En ik had zo graag mijn dochter vastgepakt en omhelsd. Wat hield ik van haar. Maar neen het mocht niet."

Bouten vraagt ook of hij contacten had met extreem rechts: "Ik heb samen met Bouhouche in Nijvel gezeten. Die heeft me bepaalde dingen verteld. Meer wil ik niet kwijt. Ik kan alleen maar zeggen dat hij voor zijn leven vreesde."
Bouten: Bouhouche is dood. Je kan gerust praten.
"Neen. Hij was maar een tussenpersoon. Maar ik heb reeds te veel gezegd. Laat me nu met rust..."

Over Cocu circuleerde het hardnekkig gerucht dat hij als chauffeur fungeerde in Halle en Genval waar respectievelijk een Colruyt en een Delhaize werden overvallen.

Cocu heeft nog in augustus 1983 geprobeerd ons land te ontvluchten door dienst te nemen in het Vreemdelingenlegioen. Hij werd toen blijkbaar afgewezen (vanwege de fysieke testen).

- Michel Cocu