10,651

(75 replies, posted in 1982)

Vandaag is het exact dertig jaar geleden dat Bende van Nijvel deze diefstal pleegde. Meer informatie over deze wagen vind je hier » Austin-Allegro De daders van deze autodiefstal zijn nooit gevonden.

De informatie zoals het hierboven beschreven staat, komt uit het boek van Guy Bouten: De Bende van Nijvel en de CIA.

10,653

(193 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Ben wrote:

Reed hij voor eigen rekening, wat op het eerste zicht absurd leek, of opereerde hij voor een machtige organisatie die boven de wet stond en hem en zijn acolieten 'onschendbaarheid' garandeerde?

Deze machtige organisatie kan volgens Guy Bouten enkel de CIA zijn.

10,654

(193 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Kort na de moord op Mendez gewaagde een kabinetslid van Gol over 'la nébuleuse qui préoccupait le ministre'. Albert Raes kreeg de opdracht de paste maatregelen te nemen om erger te voorkomen. Hij zat niet stil en consulteerde de BOB van Brussel, de SDRA en de Franse geheime diensten. Twee weken later bracht hij tijdens een diner in een sterrenrestaurant aan de Brusselse Grote Markt verslag uit aan Nicolas de Kerckhove d'Ousselghem, de kabinetschef van Gol. Die stelde een nota op waaruit bleek dat zijn baas duidelijk in de problemen zat door het drieste optreden van majoor Bougerol, zonder hem bij naam te noemen.

Maar wie of wat verontruste Gol? Vermoedde hij of bezat hij informatie dat Bougerol achter de Bende zat? In dat geval - zo bleek tenminste uit de kabinetsnota - tolereerden de minister en de top van de Staatsveiligheid de acties van Bougerol. Alleen moest hij 'voor zijn eigen veiligheid' meer in toom worden gehouden.

Enkele cruciale vragen bleven onbeantwoord. Wat was 'la nébuleuse' die Gol zo bekommerde en vooral: wie waren de opdrachtgevers van Bougerol? Reed hij voor eigen rekening, wat op het eerste zicht absurd leek, of opereerde hij voor een machtige organisatie die boven de wet stond en hem en zijn acolieten 'onschendbaarheid' garandeerde?

Bron: De Bende van Nijvel en de CIA | Guy Bouten

10,655

(62 replies, posted in Bende Haemers)

Uit De Bende van Nijvel en de CIA van Guy Bouten:

Het staat vast dat Ciolini beschermd werd, wat ongetwijfeld te danken was een zijn lidmaatschap van de vrijmetselaarsloge P2 die met haar meer dan negenhonderd leden in het gerecht, de politiek, het leger en de politie veel potjes kon toedekken. Zo vluchtte hij naar Zwitserland na de moord op journalisten De Palo en Itala. Dit land leverde hem ondanks een internationaal arrestatiebevel niet uit.

Eind 1985 werd hij opgepakt in Miami, maar al snel volgde de aanmaning van het FBI: 'Don't arrest Ciolini.' Na de aanslag in Bologna verspreidde hij valse informatie waardoor het gerechtelijk onderzoek twee jaar vertraging opliep en talrijke sporen en aanwijzingen werden gewist. In België dook hij plots op bij de grootmoeder van Thierry Smars van wie hij een appartement huurde in Sint-Lambrechts-Woluwe.

Hij stelde zich voor als Roland Bastiani, Frans officier van de DGSE belast met de observatie van de Baskische terroristen van de ETA, en kon het vertrouwen winnen van Thierry Smars, een junk en chauffeur-passeur van zwart geld naar buitenlandse belastingsparadijzen in opdracht van zijn veel oudere vriend, Guy Cruysmans, bankier van de Caisse Privée.

Maar hoe kwam Ciolini eigenlijk bij Smars terecht en wat was het doel van zijn infiltratie? Ciolini en Smars konden het opperbest met elkaar stellen. De jonge Belg geraakte helemaal in de ban van de Italiaan, liet zijn haar kort knippen, droeg voortaan combat shoes en volgde trainingskampen in het zuiden van Frankrijk en Spanje. Hij gaf Ciolini zelfs vier miljoen frank, een deel van de buit van de overvallen op de geldtransporten. Waarvoor diende die geld?

Na de dood van Smars verdween Ciolini spoorloos. Toen de Bende-Haemers voor de rechter moest verschijnen, stond er niets van de geldafdracht door Smars in het gerechtelijk dossier, en ook niets over de extreemrechtse organisatie waarvoor Ciolini ijverde.

Een boek van de journalisten Jacques Offergeld en Christian Souris dat eind 1985, na de overval op het Delhaize-warenhuis van Aalst, verscheen. De auteurs omschreven de Bendeleden als terroristen die in opdracht van drugs- en wapenhandelaars de Belgische instellingen wilden destabiliseren. Ze verwezen naar de rol van de KGB en de Bulgaarse firma Kintex en voegden er fijntjes aan toe dat Willy Pourtois in opdracht van Kintex wapentransacties behartigde. (Zie ook de Russische Connectie.)

Dit verklaarde zijn aanwezigheid bij Dekaise in Waver en bij de weverij in Temse. Ze vergaten er wel bij te vermelden dat Pourtois een informant was van de Staatsveiligheid en met Bouhouche en Faez Al Ajjaz samenwerkte. Het spoor dat Offergeld en Souris ontdekten, voerde naar de communistische geheime diensten en vertoonde sterke gelijkenissen met de hypothese rond de Turk Agça na de aanslag op de paus in 1981.

De twee journalisten haalden de mosterd bij Claire Sterling, auteur van het boek 'The secret war of international terrorism' en door hen de hemel in geprezen als 'la grande spécialiste du terrorisme', zonder te vermelden dat ze CIA-agente was.

Offergeld was journalist van NEM en Inforep en vertoefde dus jarenlang in de kringen van majoor Bougerol en baron de Bonvoisin maar ook van commissaris Smets. Hij kreeg een conflict met zijn broodheren en stapte over naar de Antwerpse zakenkrant 'La Métropole', de spreekbuis van het Joodse diamantmilieu.

Christian Souris was journalist van het liberale weekblad Pourquoi Pas? en werd door Paul Latinus als eerste gecontacteerd om het bestaan van WNP bekend te maken. Souris kreeg van zijn bazen na tussenkomst van minister Gol geen toelating om de primeur te publiceren. Daarop wendde Latinus zich tot René Haquin die de infiltratie van commissaris Smets in de WNP tot grote woede van Gol aan de kaak stelde.

Het boek:

http://i18.servimg.com/u/f18/09/03/15/13/belgiq10.jpg

10,657

(657 replies, posted in 1983)

LEO wrote:

Waarom zou de Rijkswacht/ABL trachten om kogelwerende vesten in hun bezit te krijgen die hun, na goedkeuring van het contract door de politiek, sowieso ter beschikking zouden krijgen?

Het zou dan ook niet gaan om het feit dat de hele rijkswacht die kogelvrijvesten zou gaan stelen die ze sowieso zullen kopen. Het gaat er vooral om dat sommige binnen de rijkswacht van het bestaan van deze kogelvrije vesten op de hoogte waren en dit mogelijk gelekt hebben of misschien zelf deze vesten hebben gestolen voor hun persoonlijke plannen.

10,658

(3 replies, posted in Bibliografie)

Vermits ik er na het lezen van dit boek van uit ga dat de moord op Lahaut het werk was van een Gladio-achtige groepering, vind je op de website (onder Gladio) een stukje over de moord op Lahaut » Daders

10,659

(48 replies, posted in Organisaties)

Misschien ook interessant:

In het boek Hoe de rijken de wereld regeren staat een volledig hoofdstuk over Cuba en de manier waarop de VS dit land behandelen. In 1960 ondertekende president Eisenhouwer het uitvoeringsbesluit Program of Covert Action against the Castro Regime. Hiermee gaf hij zijn officiële goedkeuring voor alle illegale operaties om de revolutionaire regering uit het zadel te lichten.

Er werd een paramilitaire eenheid opgericht die Cuba clandestien binnendrong met de bedoeling terroristengroepen te trainen, gewapende overvallen te plegen en boeren in de centrale bergstreek te vermoorden. Een andere clandestiene groep moest informatie inwinnen en sabotage-acties opzetten.

Eisenhower eiste dat de acties achterbaks werden uitgevoerd zodat er nooit een link met de VS kon worden gelegd. Wie aanwezig was bij het ondertekenen van het uitvoeringsbesluit moest zweren er nooit met één woord over te reppen.

10,660

(3 replies, posted in Bibliografie)

Voor iedereen die de Belgische naoorlogse geschiedenis wil begrijpen, raad ik het boek "De moord op Julien Lahaut" aan. Het geeft een inkijk in het anti-communistisch milieu in België vlak na de Tweede Wereldoorlog.

De politieke moord die België op zijn grondvesten deed daveren.

In 1985 verscheen De moord op Lahaut. Het communisme als binnenlandse vijand. Wat het gerecht in een twaalf jaar durende onderzoek niet vermocht, deed dit boek: het onthulde, zonder zijn echte naam te noemen, wie op 18 augustus 1950 naar Seraing reed om er de voorzitter van de communistische partij, Julien Lahaut, neer te schieten. Maar het boek bood ook meer. Het schilderde een fascinerend portret van de anticommunistische onderwereld in België en plaatste de moord in de context van de naoorlogse koningskwestie en de Koude Oorlog.

Tijdens de voorbije vijfentwintig jaar kwam de zaak-Lahaut met de regelmaat van een klok opnieuw in het nieuws. De besluiten die het boek in 1985 trok, werden echter niet alleen nooit tegengesproken, ze werden integendeel door nieuwe gegevens op diverse wijzen aangevuld en vooral bevestigd. In De moord op Julien Lahaut wordt de tekst uit 1985 hernomen en verwerkten Rudi Van Doorslaer en Etienne Verhoeyen deze nieuwe gegevens in een extra inleiding.

Een fascinerend portret van de anticommunistische onderwereld na de Tweede Wereldoorlog.

https://www.standaardboekhandel.be/images/9789460420788.img?img=img/h6a/h70/h00/h00/9789460420788FRONTCOVERDTAG.jpg&w=800&h=800

Meer info en bestellen » www.wpg.be