Uit De Bende van Nijvel en de CIA van Guy Bouten:

Tijdens de zomer van 2010 heeft journalist Guy Bouten een gesprek met Joost Van Stichel. Joost Van Stichel was in november 1985 dienstplichtige in de luchtmachtkazerne van Gavere:

"Rond 17 uur vertrok ik naar huis. Ik woonde in Aalst. Ik nam een douche, trok schone kleren aan en reed naar mijn vriendin in Braine-le-Comte via Ninove en Leerbeek. In Bierghes stond ik voor het rood vlak voor de weg Edingen-Halle, toen naast mij een donkere Golf opdook die net als ik uit de richting Heikruis kwam. Het was toen ongeveer 19 uur, denk ik, maar het kan ook later geweest zijn. Ik schrok want de inzittenden droegen carnvalsmaskers, van die rubberen spullen die het hele hoofd bedekken. De chauffeur klopte ongeduldig op zijn stuur en toen het licht op groen sprong, stoof hij rechtdoor naar de Route de Quenast."

"Ik reed in dezelfde richting en volgde de Golf tot die na twee zijstraten te hebben gepasseerd na zo'n driehonderd meter plots linksaf sloeg. Ik zag hem met gedoofde lichten op de oprijlaan staan vlak naast een villaatje. Aan die kant van de Route de Quenast staan maar een tiental woningen, want de weg duikt daar plots naar beneden het open veld in. Enkele kilometers verder ligt Rebecq-Rognon en net daarachter het bos van Houssière waar zo veel Bende-attributen zijn gevonden. 's Anderendaags vernam ik het nieuws van de moorddadige aanslag in Aalst. Later heb ik aan de rijkswacht van Aalst in de Denderstraat verteld wat ik gezien had. Ik herinner mij dat de planton alles opschreef. Maar ik heb hierover nooit iets vernomen. Daarom heb ik na de oproep van de Cel van Jumet in 2003 in het VRT-programma Ooggetuige opnieuw dezelfde verklaring afgelegd bij de politie van Aalst. Ook daarop volgde geen respons ..."

Het verhaal speelt zich ongeveer af tussen deze twee punten » Google Maps. Dankzij Google Street View moet je zelfs niet meer buitenkomen om dit stuk te bekijken.

Claudine M., de eerste echtgenote van majoor Bougerol, wil niet langer zwijgen. Ook zij werd geraakt door het boek van Guy Bouten:

"Zijn bijnaam was 'le Stratège'. Strategie is altijd zijn dada geweest. Na zijn vertrek bij de Jagers te Voet in Charleroi in 1970 verbleven we in het West-Duitse Euskirchen. Daar had hij bijna dagelijks contact met de verkenners van de Équipes Spéciales de Reconaissance en de Amerikaanse Special Forces. Wij waren bijna buren want onze kazerne bevond zich naast de hunne. Mijn man kreeg een speciale opleiding in de Amerikaanse legerbasis Fort Bragg in North Carolina. Daarna kreeg hij van de Amerikanen nog een cursus antiterrorisme en psychologische oorlogsvoering in Taiwan. Hij was vaak uithuizig zonder te zeggen waar hij verbleef. Dat gebeurde ook in de periode 1981-85 toen we al lang naar België waren teruggekeerd en hij afwisselend werkte in de legerbibliotheek in Evere en in het hoofdkwartier van de landmacht in Tervuren. 'Missions spéciales', zo luidde het dan. Ooit was ik getuige van een ontmoeting met een Amerikaan van wie de naam Bill Atkins luidde, in een wegrestaurant ter hoogte van Nijvel. Ik moest in de auto blijven zitten. De majoor was dik bevriend met Bernard Mercier, de ballistische expert Claude Dery en docteur Nancy, allen lid van zijn clubje in de abdij van Aulne."

- Deze, door de Amerikanen betaalde opleidingen, doen vermoeden dat Bougerol een betaalde agent was voor Amerikaanse geheime diensten.

"Oh, de zondag gingen de heren naar de mis, ze waren streng katholiek maar vergis u niet: 's avonds zaten ze bij de hoeren. Af en toe had hij contact met baron de Bonvoisin. De conversatie verliep dan heel gedistingeerd maar zodra de edelman zijn rug had gedraaid, stak hij een middelvinger in de lucht. De majoor bezat twee privételefoons. Allebei achter slot en grendel. De ene in zijn privéslaapkamer want na een tijd deden we chambre à part, de tweede in de secretaire in de keuken. De familie mocht er onder geen beding aankomen. Hij kon zeer agressief uit de hoek komen. Op een keer heeft hij jongens die op straat te veel lawaai maakten, beschoten met zijn riotgun (!). Hij bezat twee exemplaren in een zelfgemaakte tas in zijn slaapkamer. Met hem viel niet te leven. Een egocentrische, agressieve man die over lijken ging."

"We hebben driemaal een huiszoeking gehad. De eerste keer in 1981 toen er van de Bende nog geen sprake was. En daarna tweemaal door de Cel Waals Brabant. Die laatste keer in 1999 waren er drie speurders aanwezig. Lachlan en zijn collega Burnie waren ernstig aan het werk. Toen kwam de majoor binnen en was het direct handje-klap avec ce type farfelu Lionel Ruth. Ze lachten en tapten moppen."

"Door uw boek heb ik de naam Bouhouche in de oren geknoopt. Mijn ex had sporadisch telefonisch contact met hem. Ik weet ook van die keer dat hij in de buurt van de avenue Hippocrates in Woluwe garages en een appartement van Bouhouche heeft gecontroleerd. En in Brugge huurde hij een appartement en een garage. Waarschijnlijk om een of andere maîtresse in onder te brengen of misschien toch voor zijn missions spéciales. We zijn op de autoweg Luxemburg-Namen eens in een kettingbotsing terechtgekomen waarbij ik een whiplash opliep. De majoor zat aan het stuur met naast hem zijn Libanese vriend Victor El Khoury. Plots was mijn man verdwenen. Dan zijn enkele personen opgedaagd die El Khoury in veiligheid hebben gebracht, terwijl ik in een ambulance werd afgevoerd. Ik ben er zeker van dat ze tot de militaire veiligheidsdiensten behoorden. De verzekering is nooit tussengekomen. Er mocht van dat ongeval blijkbaar geen spoor achterblijven. Waarom?"

"Ik lees in jouw boek dat El Khoury gesignaleerd werd als een van de laatste bezoekers van de weverij in Temse waar de Bende zeven kogelvrije vesten stal. Ik weet in elk geval dat de Libanees een bijzonder gevaarlijke man was. Soms logeerde hij bij ons. En dan was er die keer dat de RTBF een reconstructie uitzond van de overval op de Delhaize in Aalst. Mijn man stond in de keuken naar de televisie te kijken. En maar commentaar geven. 'Dat was niet goed. Ze hadden dit moeten doen.' En patati en patata. Kortom, hij was niet te spreken over de werkwijze van de overvallers. Kunt u zich dat voorstellen? Toen ik mijn verontwaardiging uitdrukte, maakte hij meteen duidelijk dat hij aan een advocaat of notaris, ik weet het niet meer precies, geheime documenten in bewaring had gegeven die indien hem iets zouden overkomen, 'pouvaient faire sauter le  royaume'."

"Na de publicatie van je boek bedreigde hij mijn zoon tijdens een toevallige ontmoeting op straat. Hij dreigde hem de keel over te snijden. Mijn zoon wil nu van naam veranderen. Bij mijn dochter Marie werden de remmen van haar auto gesaboteerd. Ze werd zelfs op de ring rond Charleroi ter hoogte van Marchienne-au-Pont beschoten, vlak bij het rusthuis waar de moeder van mijn ex toen verbleef."

Bron: De Bende van Nijvel en de CIA | Guy Bouten

In het interview met Nele en Nathalie Palsterman dat deze week in Humo staat (zie hier voor een paar citaten » Forum), gaat het op een bepaald moment over de verjaring van het onderzoek. Interessant, omdat ik vind dat alleen de nabestaanden het recht hebben om te zeggen wat er met het onderzoek moet gebeuren.

Humo: Een paar weken geleden stelde procureur De Valkeneer van Charleroi voor om het dossier te laten kwalificeren als misdaad tegen de mensheid, zodat het nooit kan verjaren. Wat vinden jullie daarvan?

Nathalie Palsterman: "Zelfs als dat al zou kunnen, dan nog vind ik dat geen goed idee. Als ze ooit nog één van de daders pakken - wat volgens mij al een utopie is - dan nog zijn er volgens mij door de jaren heen zoveel procedurefouten gemaakt dat ze hem toch nooit meer kunnen veroordelen. Soms denk ik dat ze er maar beter mee stoppen. Als ze het onderzoek afsluiten en laten verjaren, komt er misschien nog iemand met de waarheid naar boven. Als ze het heel ons leven laten opstaan, dan zullen we heel ons leven niets weten."

Hij werd inderdaad vrijgesproken. Blijkbaar was het bewijsmateriaal nogal mager. Zeyen was een jeugdvriend van Haemers en was mee naar Brazilië gevlucht. "Uit vriendschap, niet uit angst."