Staatsveiligheid liet chef Sabena-politie afluisteren

Bij het parket van Nijvel wordt een onderzoekscommissie in gereedheid gebracht om ergens in Florida de Amerikaan Jean-François Buslik, een intieme vriend van Madani Bouhouche, aan de tand te voelen. Dit gebeurt in het kader van het onderzoek naar de mysterieuze verdwijning eind oktober 1982 van de Sabena-veiligheidsagent Francis Zwarts. De staatsveiligheid liet destijds ook in dat verband de chef van de Sabena-politie afluisteren.

Samen met de toen 25-jarige man uit Haasrode verdwenen op Zaventem voor één miljoen gouden Krugerrands, twintig kg. goudstaven, juwelen, diamanten en een tiental gouden Cartier-uurwerken. Het is ondermeer over die Cartier-uurwerken dat Jean-François Buslik, die tot vóór kort in Sint-Joost-ten-Node woonde, zal worden ondervraagd.

De gerechtelijke diensten bezitten immers een foto waarop de vriendin van Buslik staat, met aan haar pols een Cartier-uurwerk. Het hoeft wel geen betoog dat men zich in de gegeven omstandigheden vragen stelt over de herkomst van dat uurwerk.

Voorwaarden

Het gerecht beschikt immers ook over enkele verklaringen van de vrouw van de vorige week vrijgelaten Bouhouche, waarbij deze onthulde dat hij betrokken was bij de overval op de Sabena-agent. Bij de professionele holdup te Zaventem, die verliep zonder vuurschoten, zonder bloedvergieten, zonder sporen na te laten, zouden ook - steeds volgens Anne Bouhouche - Buslik en nog twee anderen betrokken geweest zijn.

Buslik werd reeds in de gaten gehouden in 1981 toen hij werd verdacht van medeplichtigheid aan de (mislukte) bomaanslag op de auto van BOB-adjudant Goffinon. Nu blijkt ook dat Buslik vanuit Amerika zijn voorwaarden aan het parket van Nijvel heeft bekend gemaakt waaronder hij de onderzoekscommissie wil ontvangen. Of met andere woorden: Buslik heeft zijn akkoord gegeven op voorwaarde dat hij de plaats van ontmoeting, ergens in de Verenigde Staten, mag aanduiden en dat hij mag worden vergezeld van Amerikaanse politie.

Uitvaart

Van Buslik is in België geweten dat bij tipgever is of was geweest voor de DEA, de Amerikaanse drugopsporingsdienst. Omdat Bouhouche en Buslik sinds hun jeugd goed bevriend zijn - Buslik is peter van het zoontje van Bouhouche - bleef het gerecht belang stellen in de handel en wandel van de Amerikaan.

Nog niet zo lang geleden overleed de moeder van Buslik in het Brusselse. De rijkswacht heeft toen gehoopt Buslik te kunnen voorleiden. Maar die had wellicht onraad geroken en daagde niet op voor de uitvaartplechtigheid. Zijn spoor leidde naar de Verenigde Staten, waar enkele Belgische speurders, met wie Buslik momenteel regelmatig contacten heeft, dus zullen proberen wat meer te vernemen over de onopgeloste overval van eind oktober 1982 in Zaventem.

Vreemd bij dit alles is toch wel dat de Staatsveiligheid in Brussel eind 1985, begin 1986, de chef van de Sabena-politie liet bespieden en afluisteren. De overval in Zaventem werd gepleegd door vier valse rijkswachters.

Born: Gazet van Antwerpen | 23 November 1988

Als die uitspraak klopt dan kan je ervan uitgaan dat de daders geen rijkswachters waren of banden hadden met de rijkswacht en ook niet met rijkswachttechnieken en bewapening bezig waren. Een rijkswachter zou namelijk zo'n uitspraak niet doen.

Als men een "gewone rijkswachtpatrouille" van een lokale BDE de baan opsturen met een UZI als uitrusting in hun combi, dan zullen Morue en Lacroix zeker niet de enige geweest zijn maar zal dat bij veel rijkswachters het geval geweest zijn, en zeker bij rijkswachters die een interventie moesten uitvoeren (de daders wisten niet dat Morue en Lacroix op "gewone" patrouille waren en initieel niet als interventieploeg werden uitgezonden).

Zo’n uitspraak is dus naar mijn mening een aanwijzing dat de daders niet vertrouwd waren met de middelen en methoden van de Rijkswacht.

Honderden verdachten die ooit een baard hebben gehad, dus je beperken tot Piro, die helemaal geen verdachte is voor de inbraak in Nijvel, is wel heel kort door de bocht. Daarnaast is Lacroix ook niet zeker dat de dader een baard had.

Hij werd in de zomer van 1983 opgepakt toen hij een automobilist wilde overvallen:

(...) Na maandenlang in het duister te hebben getast, vond men een spoor toen tijdens de zomer 1983 op de Brusselse kermis een automobilist werd overvallen op het ogenblik dat hij wou vertrekken met zijn auto. Een van de personen die bij die overval betrokken was, werd aangehouden. Het was Philippe Lemaire, een gewezen lid van het vreemdelingenlegioen en body-builder. Lemaire had het wapen waarmee Segers was neergeschoten bij zich.

Bron: De Standaard | 1 September 1984

In april 1988 kwam Lacroix getuigen tijdens het Borains-proces:

Wachtmeester getuigt adembenemend over schietpartij in Nijvel

“Het is goed dat u kon komen. Er zijn in deze zaak veel domheden gebeurd en er is zoveel lelijks over gezegd en geschreven dat het goed is dat een man als u hier komt getuigen en herinneren dat er ook rijkswachters zijn die sterven. Die sterven voor ons.” Dat zei gisteren raadsheer Jacques Vereecke, voorzitter van het Hof van Assisen van Henegouwen, na het diep ontroerend getuigenis van wachtmeester Jean-Marie Lacroix (34) die op 16 september 1983 op de parking van het warenhuis Colruyt in Nijvel de schietpartij meemaakte waarbij zijn collega, Marcel Morue, (naar het woord van de voorzitter) werd afgeslacht.

De overval wordt ten laste gelegd van Michel Cocu en zijn handlangers. Het was gisteren tevens de eerste keer dat men technische gegevens uit het onderzoek haalde waaruit blijkt dat minstens twee verdachten aan de moordpartij kunnen deelgenomen hebben.

Jean-Marie Lacroix is een blonde, schuchtere, beleefde jongen. Zeer ontroerd, soms wenend, hortend en stotend, soms stokkend in de emotie bracht hij in de doodstille assisenzaal het dramatische verhaal.

Hij vertelde hoe hij als chauffeur van de combi met zijn maat Marcel Morue naar de parking van Colruyt gezonden werd omdat er dieven gesignaleerd waren.

“Het was vrij donker”, zei hij. “We reden de parking op. Ik stapte uit de wagen en werd door één man onmiddellijk onder vuur genomen. Ik werd aan de duim gewond. Maar dat voelt men in die momenten niet. Ik had mijn wapen en vuurde terug. Maar de man kwam nader, steeds nader.”

“Ik hield me schuil achter het portier van de wapen en trok naar de andere kan kant om mijn maat bij te staan. Die werd ook beschoten. Minstens van drie kanten werd er gevuurd. Plots zag ik Marcel Morue lang uit op de grond vallen. Men had hem gedood. Ik ben achterom gegaan. Er is nog gevuurd. Ik ben in de wagen gaan liggen, het gezicht tegen de stoelen, mijn benen uit de auto.”

“Een van de mannen kwam tot bij mij. Hij dacht dat ik dood was. Hij nam mijn muts weg, en mijn revolver, en bij mijn gordel trok hij me uit de combi en liet me op de grond vallen. Hij keerde mij om als wilde hij zich vergewissen dat ik dood was.”

“Toen zijn de mannen plots weggegaan. Ze waren kalm, ze handelden niet in paniek. Ik zag ook de witte Mercedes. Toen ze mijn maat gedood hadden, zei een van de mannen: “de smeerlappen, die rotzooi van rijkswachters hebben ook al machinepistolen”.”

“Ik zag natuurlijk de man die op mij schoot”, aldus Lacroix. “Maar ik kan er niet veel over vertellen. Het was donker. Ik meen dat hij een baard droeg. Of hij lange man was, weet ik niet. Ik had de indruk dat hij 1m80 was maar ik lag tegen de grond zodat hij nog langer scheen.” (...)

Bron: De Standaard | 20 April 1988

(…) 's Namiddags kwam de brutale slachtpartij ter sprake die in de nacht van 16 op 17 september 1983 gepleegd werd bij de Colruyt-vestiging in Nijvel en waar een echtpaar en een rijkswachter werden gedood. “De gelegenheid om er op te wijzen dat rijkswachters soms ook voor ons het leven laten. Dat mag gezegd, na al wat er geschreven en gezegd is over wat wel en wat niet in dit dossier is gedaan”, aldus voorzitter Vereecke.

M Lacroix, collega van rijkswachter Morue die er doodgeschoten werd, bleek nog onder de indruk te zijn. Hij zag één der aanranders: een grote kerel met een baard.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 April 1988

Nee, met een riot gun.

De daders hebben de walkie-talkies van de rijkswachters meegenomen. Lacroix heeft de boordradio gebruikt om hulp in te roepen.

Nee. Het was een uit de hand gelopen inbraak. Daar moet je geen meester-brein voor hebben.

Lacroix heeft een gigantisch trauma meegemaakt. Ik vind het uitermate schokkend dat hij op deze manier in de media aan bod komt.