271

(2 replies, posted in 2000-2030)

In het proces tegen Steve en Samson Becker voor de moord op Laurette Derudder in 2009 stonden afgeluisterde gesprekken centraal. De twee familieleden, afkomstig uit een Roma-familie met een eigen Frans-Roma-dialect, zouden tijdens een gesprek in het gerechtsgebouw hebben gesproken over “waarom Samson de vrouw had gedood”. De onderzoekers vertaalden die uitspraak als belastend, maar Steve verklaarde dat hij die vraag enkel stelde omdat de politie hem had verteld dat Samson de dader was. Beide verdachten blijven de feiten ontkennen.

Steve Becker probeerde ook DNA-sporen op een doek nabij het slachtoffer te verklaren. Volgens hem had Laurette hem eerder die avond orale seks gegeven, waarna zij zich met dat doek uit zijn auto zou hebben afgeveegd en het bij zich had gestoken. De burgerlijke partijen vonden die uitleg weinig geloofwaardig, onder meer omdat het slachtoffer tussen beide momenten nog eten en drinken had genuttigd. Steve zegt dat hij Laurette levend heeft achtergelaten; Samson ontkent haar die avond te hebben meegenomen. Hun advocaten wezen de jury erop dat beide mannen als onschuldig moeten worden beschouwd zolang hun schuld niet bewezen is.

Mons: "cours de gitan" au procès Becker

Le lundi après-midi à la cour d’assises du Hainaut, où sont jugés pour meurtre Steve et Samson Becker, a été consacré aux écoutes pratiquées par les enquêteurs. Ce qui a donné lieu à une petite leçon du dialecte gitan particulier usité dans la famille Becker.

Samson Becker, 21 ans, et son oncle Steve, 27 ans, sont actuellement jugés à Mons, devant la cour d’assises du Hainaut, pour leur participation supposée au meurtre de Laurette Derudder, 40 ans. La victime est une pauvre femme alcoolique à la dérive, qui monnayait ses faveurs contre quelques bières. Elle a été tuée de 61 coups de couteau dans la nuit du 18 au 19 décembre 2009.

Les deux accusés nient avec une détermination farouche, souvent sans fournir d’explication.

Le contexte est particulier. Les deux accusés, illettrés, appartiennent à une famille de gitans plus ou moins sédentarisés dans le Borinage. Le nom Becker fait peur, à tort ou à raison. Le clan vit en marge, avec ses propres valeurs et même son propre langage, mélange de français et de langue gitane.

Pas de traducteur officiel pour ce langage, aussi les enquêteurs ont-ils joué les traducteurs ce lundi après-midi lors de la diffusion au procès d’une partie de leurs écoutes. Le chtar, c’est la prison, le clisto, le policier, etc.

Il s’agissait en l’occurrence d’écoutes réalisées au palais, tandis que Steve et Samson Becker attendaient d’être entendus. L’oncle et le neveu ont là une conversation assez houleuse. On entend par exemple Steve demander à Samson: “pourquoi tu as maravé la djewelle?” (“pourquoi as-tu tué la femme?”).

Après l’audition et la traduction de ce qui peut sembler être une phrase accablante, la détermination des accusés n’est pas ébranlée, ni leur solidarité familiale (bien qu’ils soient en froid). S’il a demandé ça à son neveu, c’est parce que les policiers lui avaient dit que Samson avait tué Laurette, explique Steve. “Je comprends Steve”, ajoute Samson.

Bron: Sudinfo | 17 September 2012
 
Procès Becker à Mons: "Les traces d'ADN? C'est la victime qui s'est essuyée après une fellation"
 
Chiffon retrouvé avec ses traces d’ADN près de la morte? Steve Becker, l’un des deux accusés (avec son neveu Samson) du meurtre de Laurette Derudder, l’explique par une fellation dans les toilettes d’un café. Les avocats des parties civiles restent très... dubitatifs.

Entendu ce matin lors de l’ouverture des Assises du Hainaut (Mons), Steve Becker, accusé avec son neveu Samson, du meurtre de Laurette Derudder (61 coups de couteaux) a souhaité mettre en avant un nouvel élément. Et expliquer, selon lui, le fait qu’un chiffon portant ses traces d’ADN ait été retrouvé près du corps.

Selon Steve Becker, la victime lui avait pratiqué une fellation dans les toilettes d’un café de Frameries. Elle se serait ensuite essuyée, dans la voiture de Steve Becker, avec une loque “ micro-fibres”, saisie dans la portière. Puis elle aurait remis cette même loque dans sa poche.

Moue particulièrement dubitative des avocats des parties civiles. Car, entre cette fellation dans les toilettes et son passage dans la voiture de Steve Becker, la victime a consommé deux bières Leffe et une portion de fromage. Pourquoi aurait-elle pris tout ce temps avant de “s’essuyer”? A cette question, Steve Becker n’a pu apporter de réponse.

Finalement, l’interrogatoire des accusés s’est révélé bref, ceux-ci contestant les faits qui leur sont reprochés. Seules des questions pratiques sur leur emploi du temps et sur des éléments repris par l’accusation comme étant à leur charge leurs ont été posées.

Steve Becker reconnaît avoir passé la soirée en compagnie de Laurette Derudder mais affirme l’avoir quittée vivante.

“Moi, Laurette, je la connais vraiment bien depuis longtemps. C’était une femme facile. Vous croyez vraiment que j’aurais fait du mal à une femme qui me faisait du bien?”, a répond Steve Becker.

Me Elena D’Agristina, qui défend les intérêts de la partie civile, a souligné que jamais l’accusé n’avait fourni cette explication avant aujourd’hui.

“J’ai tout expliqué aux inspecteurs. Mais je ne sais pas lire, je ne sais pas ce que les policiers marquent dans leurs dossiers”, a indiqué l’accusé.

Plusieurs témoins reconnaissent Samson Becker comme étant l’homme qui a quitté un café de Jemappes en compagnie de Laurette Derudder le 18 décembre 2009. Des accusations que l’accusé conteste formellement. “J’étais pas au café. Si j’avais commis un crime, je m’en rappellerais”, a affirmé Samson Becker.

Me Nathalie Buisseret, qui représente Steve Becker et Me Laurent Kennes défenseur de Samson Becker, ont rappelé à l’intention des jurés que leurs clients étaient présumés innocents et que l’erreur judiciaire n’était ni une fiction ni une exception mais une réalité.

L’après-midi de lundi sera consacrée à l’audition des inspecteurs en charge de l’enquête.

Bron: Sudinfo | 17 September 2012

272

(43 replies, posted in Onderzoekspistes)

"De namen staan in het dossier"

In het onderzoek naar de Bende van Nijvel is de stelling dat "de namen in het dossier staan" een wijdverspreid idee. Hoewel het dossier een enorme hoeveelheid namen bevat, is er nooit een directe link gevonden via vingerafdrukken, DNA, wapens of buit.

Welke redenen zijn hiervoor te vinden?

Een "verdachtenzee"

Het probleem is niet dat er te weinig namen zijn, maar juist te veel. Speurders "verdrinken" in deze zee van verdachten, waardoor ze keuzes moeten maken over welke pistes ze volgen. Dit leidt vaak tot een jarenlange focus op één spoor zonder resultaat, terwijl kostbare tijd en middelen verloren gaan.

Tunnelvisie

Elke generatie speurders hanteert vaak een eigen tunnelvisie. Men onderzoekt de namen die op dat moment verdacht lijken, maar de kans bestaat dat de juiste namen simpelweg nooit in het vizier van het onderzoek zijn gekomen.

Gebrek aan materieel bewijs

De daders hebben vrijwel geen bruikbare sporen achtergelaten. De voorwerpen die wel gevonden werden, zoals vissershoedjes, een Burberry-jas of wegenkaarten, waren te algemeen en niet traceerbaar naar een specifieke koper. Zelfs gevonden vingerafdrukken leveren niets op zolang de daders nooit officieel zijn opgepakt en hun afdrukken niet in een politiesysteem zitten.

Vruchteloze huiszoekingen

Ondanks een gigantisch aantal huiszoekingen is er nooit buit (zoals kogelvrije vesten of gestolen goederen) gevonden die aan de Bende gelinkt kon worden. Dit staat in scherp contrast met andere dossiers, zoals dat van Haemers, waar wel direct bewijsmateriaal werd aangetroffen. Mogelijke verklaringen zijn dat men nooit op de juiste plaats zocht, telkens te laat kwam, of bij toevallige huiszoekingen voor andere zaken de Bende-attributen niet herkende.

Informatie-overload

Het aantal tips was overweldigend. Tussen de duizenden tips en de vele "fantasten" is het niet ondenkbaar dat een cruciale naam ergens in het dossier genoteerd staat, maar nooit degelijk is onderzocht of nagetrokken.

Conclusie

De conclusie is dat figuren die vaak als hoofdverdachten worden genoemd, volledig zijn doorgelicht zonder resultaat. Dit versterkt de gedachte dat de werkelijke daders mogelijk nooit in het dossier vernoemd werden of ooit vernoemd zijn maar dat het spoor nooit goed werd onderzocht.

273

(95 replies, posted in Bewijsstukken)

4.000 riot guns per jaar

“Er zijn veel te veel riot guns verkocht in ons land. En die kwamen in de handen terecht van personen die er de kracht niet van kenden, als ik het zo mag uitdrukken. Of het echt het gevaarlijkste vuurwapen is? Gevaarlijk is niet het juiste woord. Juister is: zeer krachtig. Een keukenmes of een schroevedraaier kan ook gevaarlijk wezen”, aldus wapenhandelaar Binet.

“Ik vind de beperking van de verkoop op de riot gun alvast een goede zaak. Indien de mitraillette vrij te koop was geweest, dan hadden we misschien stapels mitraillettes verkocht”, zegt Binet.

Op de ramen van de wapenhandel Binet, in de Brusselse Koningsstraat, hangen ook twee affiches met “soldes”. Maar dat geldt blijkbaar alleen voor de jachtkledij en toebehoren. Niet voor het wapenarsenaal. Terwijl we toch in de prijzen zitten: een riot gun kost gemiddeld 10.000 tot 12.000 fr. Een exemplaar met een “sympathiek” uitzicht komt op een goede 20.000 fr.

Spotprijsjes zijn ook te vinden, net geen 9.000 fr. voor een riot gun gemaakt op de Filippijnen. De duurdere modellen komen uit Italië en de Verenigde Staten.

Binet schat dat er jaarlijks 3.500 tot 4.000 riot guns worden verkocht. Toen de Bende van Nijvel enkele jaren geleden een moordend spoor door het land trok, kwam er plots een piekverkoop. In amper een maand tijd werden toen drie keer meer riot guns verkocht dan in één jaar.

De wapenhandelaar en zijn helper Jan tonen ons twee hulzen met munitie. In het ene patroon zitten twaalf loden bolletjes. Altijd raak zonder te mikken, want op de riot gun staat zelfs geen vizier. Die munitie is inmiddels verboden voor de jacht in België.

In de tweede huls zit slechts één, enorme bol. Goed om een everzwijn van zowat 75 kg. meteen neer te leggen.

“De verkoop van munitie wordt niet gereglementeerd. De riot gun is ook een kaliber 12, met dezelfde munitie als de jachtwapens. Oorspronkelijk was de riot gun trouwens een jachtgeweer, maar het werd een verdedigingswapen. Hoewel de verkoop volledig vrij was, heb ik elke klant zijn identiteitskaart gevraagd. De wet liet me dat nochtans niet toe. Als de klant weigerde, ging de verkoop niet door. Ik vraag trouwens altijd de identiteit van de koper. Bij drie weigeringen is het nadien slecht afgelopen. Ze gingen elders een wapen kopen. En ja, bij voorbeeld een moord in Leuven”, vertelt Binet.

Het geboefte zal zich door de beperkingen alvast niet laten tegenhouden. Binet zegt nog dat de verkoop van de schouderwapens voor de jacht volledig vrij blijft. De wet straft enkel diegene die een jachtgeweer verandert.

“Met afgezaagde loop en handgreep wordt een jachtgeweer hetzelfde moordwapen als een riot gun. Wapens blijven gevaarlijk voor de personen die er de kracht niet van kennen”, aldus nog Binet.

Bron: Het Laatste Nieuws | 6 Januari 1989

Vorig jaar alleen 62 overvallen

Steeds meer misdadigers gebruiken een riot gun. Alleen al vorig jaar werden 62 overvallen met dit moordend wapen gepleegd. De daders kozen vaak bestelwagens van de bewakingsfirma Securitas als doelwit.

De meest recente overval van wat men de Securitas-bende is gaan noemen dagtekent van vrijdag 30 december. Toen overviel een bende gangsters, gewapend met riot guns, een Securitas-transport op de autoweg Luik-Brussel te Borgworm. De daders openden het vuur op de bestelwagen, knevelden en blinddoekten de chauffeur en zijn begeleider en sloegen op de vlucht met 42 miljoen.

Een andere spectaculaire “Securitas-overval” waarbij één van de daders een riot gun had, was deze die op 22 september vorig jaar gepleegd werd in de Maxi GB te Drogenbos. Een Securitas-agent werd toen in het warenhuis overvallen en beroofd van 3 miljoen. Zijn collega, die van achter het stuur van de geldauto zag wat er gebeurde, reed onmiddellijk weg. Een gangster schoot met een riot gun naar zijn voertuig.

Eveneens met een riot gun werd op 29 november vorig jaar politieman Luc De Lauw aan de Pontbeeklaan te Zellik doodgeschoten, terwijl zijn collega André De Rijck zwaar werd gewond.

Ten slotte was de riot gun ook het geliefkoosde wapen van de bende van Nijvel, die haar geheimen nog steeds niet prijsgegeven heeft.

Bron: Het Laatste Nieuws | 6 Januari 1989

Wat voor wapen is de riot gun?

De riot gun is oorspronkelijk een jachtgeweer met een pompmechanisme, waarvan de oorspronkelijke bestemming gewijzigd is. De loop is verkort om de verspreiding van de hagel te vergroten en om het wapen te kunnen verbergen. Het wapen heeft bovendien een grotere capaciteit: het aantal patronen is verhoogd van 3 tot 7, zelfs tot 9. Met een riot gun kan men zeer snel verscheidene patronen na mekaar afvuren, die elk meer dan 10 kogels bevatten, wat neerkomt op meer dan 90 projectielen in enkele seconden. En dat komt overeen met 3 laders van een machinegeweer.

De riot gun werd vorige eeuw reeds gebruikt in de Amerikaanse gevangenissen om opstanden te onderdrukken, vandaar zijn naam. Hij werd in 1917 door de Amerikaanse troepen ingevoerd, die ze gebruikten in de loopgravenoorlog. Sedertdien wordt hij gebruikt door politiediensten. In België is hij sinds 1981 het reglementair wapen van de gemeentepolitie. De GP en de rijkswacht hebben het onlangs ook aangenomen.

De wapens met gladde loop zijn ontworpen voor de jacht op middellange afstand. Men kan er hagelpatronen mee afvuren, of kogeltjes die als een waaier uit de loop gestuwd worden. Op die wijze kan bewegend klein wild geraakt worden. De waaier van hagel is meer of minder breed, voornamelijk naargelang van de lengte van de loop. Met een korte loop is de waaier zeer breed en kan op korte afstand een bewegend doel geraakt worden. De wapens met korte loop kunnen bovendien gemakkelijk verborgen worden.

Bron: Het Laatste Nieuws | 6 Januari 1989

274

(106 replies, posted in Roze Balletten)

Hugo Persijn is één van de personen die terecht stonden tijdens het proces-François. Hij werkte op Zaventem, was een tipgever van André Cammerman en werd verdacht van drugssmokkel. Hij werd vrijgesproken.

275

(7 replies, posted in 1970-1979)

Rechter Pierre Michel werd op 21 oktober 1981 in het centrum van Marseille doodgeschoten terwijl hij met zijn motor naar huis reed. Twee mannen op een zware motor haalden hem in; de passagier vuurde drie kogels af, waarvan één door zijn helm ging. Hij overleed onmiddellijk.

Michel was een invloedrijke onderzoeksrechter, vooral bekend om zijn strijd tegen drugshandel. Hij onderzocht onder meer de onopgeloste schietpartij in café Bar du Téléphone, waarbij in 1978 tien mensen omkwamen, en werkte nauw samen met Italiaanse politie en justitie rond drugsdossiers.

Un juge assassine à Marseille

Un juge de Marseille, M. Pierre Michel, a été abattu mercredi vers 11 h. 50 GMT en plein centre de Marseille par des inconnus qui ont tiré sur lui plusieurs coups de feu, apprend-on de bonne source.

Le juge Michel avait instruit l'affaire de la tuerie du bar du "Téléphone" qui, en octobre 1978, dans le quartier du Canet, a Marseille, avait fait 10 morts, et qui n'a jamais été éclaircie.

Bron: Le Peuple | 22 Oktober 1981

Le juge abattu à Marseille était le principal adversaire des trafiquants de drogue

Le juge abattu à Marseille a été tué de trois balles, dont une a traversé son casque, alors qu'il regagnait à moto son domicile à Marseille, au debut de l'apres-midi de mercredi.

Le juge fut rattrapé par une autre moto, de grosse cylindree semble-t-il, sur laquelle se trouvaient deux individus. Dhomme qui se trouvait sur le siège arrière, tira sur le juge, qui s'abattit sur le trottoir au pied d'un platane, sa moto de couleur rouge, se couchant dans le caniveau.

D'après les premières constatations faites sur place par un médecin légiste et les spécialistes de l'identité judiclaire, la mort du juge aurait été instantanée. La mort du juge Pierre Michel a provoqué une vive émotion dans les milieux judiciaires et de la police.

Spécialisé notamment dans la lutte contre le trafic de drogue, ce magistrat s'était occupé de l'affaire du "Bar du Téléphone", qui, en 1978, avait fait dix victimes, et, depuis plus d'un an, avait repris le dossier de la drogue, en étroite collaboration notamment avec la police et la magistrature italiennes.

Il y a un peu plus d'une semaine, le juge Michel avait reçu la visite, à Marseille, de trois magistrats du Parquet de Palerme.

Au "Bar du Téléphone", petit café de Marseille, le 3 octobre 1970, peu après 20 heures, quatre hommes masqués faisaient irruption dans la salle où se trouvaient une vingtaine de consommateurs. Armes de pistolets à gros calibres et d'un fusil à pompe, les tueurs ouvrirent le feu. Neuf personnes furent tuées sur le coup, une dixième devait mourir quelques jours après.

Seules trois des victimes étaient connues des services de police pour proxénétisme ou vols avec effraction. Trois cents personnes ont été interrogées au cours de l'enquète menée par le juge Michel, sens que la lumière ait pu être faite sur cette affaire qui, selon les enquêteurs n'était qu'une "querelle entre proxénètes".

En 1975, un autre juge français, François Renaud, avait été assassiné à Lyon, où sévit également le "milieu". Juge d'instruction à Lyon, M. Renaud, surnommé le "Shériff" pour ses méthodes d'investigations toutes personnelles, avait été abattu par trois tueurs, devant son domicile.

L'enquête sur cet assassinait, considéré de prime abord comme une vengoance du "milieu", ne
devait rien donner de positif.

L'assassinat, mercredi du juge Pierre Michel, a été revendiqué dans la soirée à Paris par le "Groupe Autonome du 22 janvier" (extrême gauche). Le correspondant affirmant parler au nom de cette organisation, a déclaré par téléphone: "Le groupe a signé cet après-midi à Marseille, sa deuxiène action contre des magistrats. La première action avait été perpétrée il y a trois ans. Toutes les preuves seront données dans les jours à venir".

Le 31 janvier 1978, trois jeunes gens masqués prétendant appartenir au "Groupe Autonome du 22 janvier", s'étalent présentés au domicile du magistrat parisien, le juge Berger et, trois quarts d'heure durant avaient saccagé l'appartement, sans s'attaquer aux personnes qui s'y trouvaient.

A la suite d'un appel téléphonique à l'AFP, ils avaient assuré que cette action "était la réponse au jugement des quatre de Saint-Lazare", des jeunes gens qui avaient été condemnés auparavant pour bris de vitrines.

Bron: Le Peuple | 23 Oktober 1981

276

(5 replies, posted in 1980-1989)

Daders hotelmoorden te Avignon voor Frans Assisenhof

Twee van de vier vermoedelijke daders van de beestachtige hotelmoorden op 5 augustus 1983 in het Zuid-Franse Avignon, waarbij zeven doden vielen, staan sinds donderdag terecht voor het Assisenhof van de Vaucluse. François Arpino (44) en Gérard Rolland (36) worden beschuldigd van moord, opzettelijke doodslag en poging tot diefstal.

Jean Roussel de derde verdachte, werd op 8 oktober 1985 dodelijk getroffen door een hartaanval tijdens zijn ondervraging door de onderzoeksrechter van Avignon en de vierde man, Jack Gouttenoire, werd op 6 augustus 1983 dood werd aangetroffen nabij Arles, met verscheidene kogel in het hoofd.

De moordpartij vond plaats in hotel Sofitel-La Balance. Vier gewapende kerels in twee voertuigen en bedreigden de drie personeelsleden in de hal van het hotel. De bandieten eisten dat de kluizen van de gasten werden opengemaakt. De personeelsleden waren Nicole Van Buren en René Pool, beiden Nederlanders, en de barman Pierre Ansinelli. Toen bleek dat zij de sleutels van de kluizen niet hadden, werden zij gedwongen mee te gaan naar het appartement van de hoteldirecteur op de tweede verdieping.

Daar richtten de gangsters in twee kamers een waar bloedbad aan. Benevens de drie personeelsleden vielen ook Lucien André, de consul-generaal van Frankrijk in Saarbrücken en zijn gezellin Geneviève Dupont, onder de kogels van de rovers. De andere slachtoffers waren receptioniste Agnès Buis, uit Nederland en de pianist Jean Ahronian.

De daders wipten na de slachtpartij uit het venster van de tweede verdieping, terwijl de politie reeds in het gebouw was. Jack Gouttenoire brak daarbij zijn enkel. Jean Roussel werd onmiddellijk na de overval gevat.

Gouttenoire vond men 24 uur na de feiten in een sloot. Hij was vermoord. Blijkbaar was hij met zijn verwonding een te groot risico geworden voor de voortvluchtige gangsters.

Bron: Het Laatste Nieuws | 12 Juni 1987

277

(3 replies, posted in Andere Personen)

Belg met groot wapenarsenaal in appartement

Tijdens een onderzoek in verband met een poging tot doodslag in de Franse hoofdstad Parijs in oktober 1988, hebben de Franse politiemannen een Belg, een Italiaan en twee Fransmannen aangehouden.

De moordpoging was vermoedelijk een afrekening binnen het milieu, waarbij de 38-jarige Daniel Attias in een café in Parijs onder vuur werd genomen. Als enige aanwijzing wie de daders waren, bezat de politie de beschrijving van de auto, waarmee ze waren gevlucht. Zo kwam zij de 45-jarige Christian Rabourdin, Jean-Pierre Paul (52), de Italiaan Antonio Quatrocchi en de Belg Christian Dierx op het spoor.

Christian Dierx en Jean-Pierre Paul bezaten de sleutels van een appartement in Parijs. Daar de Franse speurders 100 gr. cocaïne in beslag namen en een wapenarsenaal aantroffen: een MK2-granaat, 12 revolvers, twee geweren en een hoeveelheid springstof.

Bron: Het Laatste Nieuws | 22 Mei 1989

Over Jean-Pierre Paul:

Fransman ontsnapt uit gevangenis te Vorst

De politie zoekt een Fransman die sedert zaterdag spoorloos is, nadat hij op het laatste appel van 22 u. in de gevangenis van Vorst ontbrak. Het betreft Jean-Pierre Paul, die sedert een viertal maanden is aangehouden wegens illegaal verblijf en valse papieren. In Frankrijk werd hij gezocht wegens moordpoging en valsemunterij. De gevangenissen en instellingen waar moeilijke jeugd verblijft, worden dagelijks met ontsnappingen geconfronteerd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Februari 1983

278

(0 replies, posted in 1970-1979)

Samenvatting

  • Wat? Schietpartij tussen twee rivaliserende clans.

  • Wanneer? 28 Augustus 1979

  • Waar? Op de parking van Dancing "Giant" in Jezus-Eik » Google Maps

  • Wie?
    - Willy Catteau
    - François Bogaert
    - Albert Bogaert

  • Status: Opgelost

In de nacht van 27 op 28 augustus 1979 liep een langdurige vete tussen de foorreizigers Willy Catteau en de broers François en Albert Bogaert uit op een schietpartij op de parking bij dancing Le Géant in Jezus-Eik. Na een eerdere ruzie en vechtpartij in een nabij café, die door een rijkswachtpatrouille werd beëindigd, troffen de mannen elkaar opnieuw bij hun woonwagens en werden karabijnen bovengehaald. Daarbij raakten François Bogaert (33) aan de knie en zijn jongere broer Albert aan de voet gewond; Catteau bleef ongedeerd. Volgens Catteau hadden de broers eerst op zijn caravan geschoten, waarna hij terugvuurde, terwijl de politie minstens vier schoten vaststelde.

François en Albert Bogaert behoren tot de Bogaert-clan.

Afrekening onder woonwagenvolk te Jezus-Eik

De schietpartij, die dinsdagnacht Jezus-Eik (gemeente Overijse) deed opschrikken is een afrekening tussen bewoners van woonwagens, van wie de meesten foorreizigers zijn. Alles bleef beperkt tot twee lichtgewonden, maar het had erger kunnen aflopen, want er werden verscheidene schoten gewisseld.

Het toneel van de schietpartij is het terrein langs de dancing “Giant”, voorheen “Juan”, aan de autoweg Brussel-Namen te Jezus-Eik. Het terrein wordt gebruikt voor een grote parking, een autobushalte, maar nu en dan strijken er ook woonwagenbewoners neer. Zij leven er in een nauwelijks te beschrijven rommel. Sedert lang heeft de clan Catteau, die er thans verblijft, het aan de stok met de kliek Bogaert.

Alles begon dinsdagnacht in een café daar tegenover, waar het tot een hevige twist kwam tussen de broers François en Albert Bogaert enerzijds en Willy Catteau anderzijds. Er vielen zelfs vuistslagen, maar een toevallig voorbijrijdende rijkswachtpatrouille kon de vechtenden scheiden.

Daarmee waren de gemoederen niet bedaard. Volgens Catteau lag hij omstreeks 23u.30 in zijn caravan te rusten, toen er op zijn woonwagen werd gevuurd. François Bogaert stond buiten met zijn broer en schoot met een long rifle naar de caravan. Waarop Catteau zijn wapen nam en terugvuurde.

“Ik heb maar een schot gelost”, zei hij, maar volgens wapendeskundige Pletinckx waren het er ten minste vier. Zowel François (33 jaar) als zijn 19-jarige broer Albert werden gewond, de eerste in de knie, laatstgenoemde in de rechtervoet. Hun verwondingen zijn niet erg want het wapen van Catteau was, nog steeds volgens de deskundige, een “bazaarkarabijn”.

In de caravan van Catteau werden ook sporen van geweerschoten teruggevonden. De gebroeders Bogaert werden naar het ziekenhuis overgebracht maar weigerden hardnekkig iets te verklaren.

De BOB van Leuven en de rijkswachtbrigade van Bertem en Overijse deden de eerste vaststellingen. Daarna stapte het parket van Brussel af, met onderzoeksrechter Liesse en substitute mevr. Schellekens. De Leuvense speurders doorzochten vervolgens de vijf woonwagens, wat duidelijk niet naar de zin was van het bonte volk dat er woont. In een van de caravans werd een dolk gevonden.

Bron: Het Laatste Nieuws | 29 Augustus 1979

Twee gewonden bij nachtelijke schietpartij te Jezus-Eik

Dinsdagochtend omstreeks 2.45 u. hebben foorreizigers op de parkeerplaats van de dancing “Le Geant” te Jezus-Eik (Overijse) mekaar beschoten met karabijnen. Bij deze schietpartij vielen twee gewonden.

De 33-jarige François Bogaert en zijn 18-jarige broer Albert werden respectievelijk gewond aan de knie en aan de voet. De derde kermisreiziger die de schoten loste, de 34-jarige Willy Catteau bleef ongedeerd. Hij werd ter beschikking van het parket gesteld. Het was bekend dat de mannen al geruime tijd vijandig tegenover mekaar stonden. Dinsdagnacht ontplofte de bom.

Catteau en de gebroeders Bogaert leefden al geruime tijd in onmin. Toen ze onlangs op de parkeerplaats van dancing “Le Geant” te Jezus-Eik hun woonwagen parkeerden, kwamen ze mekaar weer tegen.

Catteau zat dinsdagnacht in een naburig café een glas te drinken en daar werd hij volgens zijn verklaringen, lastig gevallen door de gebroeders Bogaert. Het kwam tot handtastelijkheden en de BOB van Leuven werd bij de herrieschoppers gehaald. Nadat de rijkswachters alweer vertrokken waren kwam het opnieuw tot een treffen tussen het trio.

Er werden karabijnen bovengehaald en minstens vier schoten knalden in de nacht. De gebroeders Bogaert werden tijdens het gevecht gewond. Zij dienden achteraf verzorgd te worden in een hospitaal. Niet enkel de BOB, maar ook het parket, o.l.v. rechter van instructie Liesse, bijgestaan door substituut Mw. Schellekens en wapendeskundige Pletinckx stapten ter plaatse af. Catteau werd wegens slagen en verwondingen ter beschikking gesteld van de procureur des Konings te Brussel.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 Augustus 1979

279

(0 replies, posted in 1990-1999)

Samenvatting

  • Wat? Afrekening in de Bogaert-clan

  • Wanneer? 26 Juli 1997

  • Waar? Bergensesteenweg in Sint-Pieters-Leeuw » Google Maps

  • Wie? Didier Bogaert

  • Status: Opgelost

De neergeschoten man was André of Albert Bogaert, de broer van Leopold Bogaert. De man stierf een paar dagen later aan zijn verwondingen. Hij werd door zijn neef neergeschoten. Na de schietpartij sloeg Didier Bogaert op de vlucht.

Omdat de spanningen en de dreiging van een bloedwraak daarna oversloegen naar andere vestigingen van de clans in het land, greep de justitie in oktober 1997 op grotere schaal in. De Brusselse rijkswacht deed 14 huiszoekingen in woningen en caravans van zigeuners. Tijdens de operatie worden karabijnen, jachtgeweren en andere wapens in beslag genomen.

Op de website van Le Soir staan nog een aantal artikels:

  • Un des frères de Leopold a ete tue par balle » www.lesoir.be

  • Les gendarmes bruxellois perquisitionnent deux clans rivaux de la famille Bogaert, saisie d'armes pour eviter une fusion de sang » www.lesoir.be

  • Gitans en colere » www.lesoir.be

Gewonde bij afrekening onder zigeneurs

Vrijdagavond is in de buurt van de Steenweg op Bergen in Sint-Pieters-Leeuw een man levensgevaarlijk gewond tijdens een schietpartij. Vermoedelijk ging het om een afrekening tussen zigeuners, maar het precieze motief is nog onduidelijk. Bij de strafexpeditie waren meerdere personen betrokken, onder wie enkele jongeren. Klaarblijkelijk hadden die het gemunt op een gezin uit de buurt. De aanvallers werden onthaald op geweerschoten, waarbij een van hen zwaar werd gewond. De toestand van het slachtoffer zou kritiek zijn.

Bron: Gazet van Antwerpen | 28 Juli 1997

Huis van moordenaar in brand gestoken

De woning van de moordenaar en neef van André Bogaert, die op 26 juli werd neergeschoten en vier dagen later overleed, werd maandagavond in brand gestoken. De woning aan de Bergensesteenweg was het toneel van de dodelijke schietpartij. De zigeunerfamilie Bogaert houdt er nogal gewelddadige gewoonten op na om discussies uit te praten.

Eerder al had de familie bij een ruzie zes auto's, twee huizen en vier caravans vernield. Eind juli trok de ene clan van de familie naar het huis van Didier Bogaert, lid van de andere clan. Bij de daaropvolgende ruzie nam Didier een geweer en schoot zijn 36-jarige neef André in de buik. André overleed.

Bron: Gazet van Antwerpen | 6 September 1997

280

(11 replies, posted in Overzicht Bendes)

Lid van zware “clan Bogaert” opgepakt in Ukkel

De Brusselse politie en het Speciale Interventie Eskadron van de rijkswacht hebben vrijdagmorgen een lid van de “clan Bogaert” en diens partner opgepakt in een woning aan Steenweg op Drogenbos in Ukkel. De speurders vonden in het huis nagemaakte briefjes van 2.000 en 10.000 frank, met een waarde van ten minste 1 miljoen frank.

Twee rivaliserende clans van de zigeunerfamilie Bogaert staan ervoor bekend elkaar regelmatig in de haren te vliegen. Joseph Bogaert en Chantal Decloedt werden vrijdagochtend opgepakt en ter beschikking gesteld van het Brussels parket. Volgens parketwoordvoerder Eric Van der Sypt zal het tweetal wellicht onder aanhoudingsmandaat geplaatst worden. Tijdens de huiszoeking werden tevens een gestolen motorfiets en wapens gevonden.

In oktober verrichtte de Brusselse rijkswacht huiszoekingen bij de families Bogaert in Ukkel en Sint-Pieters-Leeuw om de hand te leggen op wapens die in het bezit zijn van de twee rivaliserende clans. Op 31 juli van vorig jaar kostte een vuurgevecht het leven aan Albert Bogaert. De man werd geraakt door een kogel in de borst en stierf.

Begin januari kwam het in Sint-Pieters-Leeuw opnieuw tot een vuurgevecht tussen Francis Bogaert en diens neef Eric. Francis Bogaert raakte gewond aan de rechterkaak, maar slaagde erin samen met zijn broer Leopold te ontkomen.

Eric Bogaert is geen onbekende voor het gerecht. De man liep al veroordelingen op wegens slagen en verwondingen. Léopold Bogaert kwam in aanraking met het gerecht toen hij beschuldigd werd in het dossier van de Bergense seriemoordenaar. Een ander lid van de familie Bogaert, François, lag met hartproblemen in een ziekenhuis in Namen en kon op 7 augustus met de hulp van vier verwanten ontsnappen.

François Bogaert werd de voorbije twee decennia meermaals veroordeeld en wordt als gevaarlijk beschouwd. Hij werd op 1 juli door het hof van beroep in Luik tot 6 jaar cel veroordeeld, omdat hij samen met familieleden een cabaretier in elkaar geslagen en diens ogen zwaar toegetakeld had.

Bron: Het Nieuwsblad | 22 Augustus 1998