Het antwoord staat één pagina terug » Forum

In La Dernière van vandaag staat er een artikel over de moord om deze trieste verjaardag te herdenken. Het gaat in dat artikel vooral over de link tussen Van Den Eynde en Degrelle:

(...) Interrogé en janvier 1985, donc après  réflexion, son fils Marc Vanden Eynde a eu cette réponse sibylline: “Une vengeance d’Espagne”. Lors d’un entretien en 2003 avec La Dernière Heure, Marc Vanden Eynde, toujours, n’a pas caché les sympathies d’extrême droite de son père ni ses liens avec Léon Degrelle, le chef nazi belge qu’il aurait côtoyé avant-guerre - ils auraient même koté ensemble à Leuven - à l’UCL.

Selon son fils, Vanden Eynde et Degrelle s’écrivaient régulièrement. Son père conservait le courrier et des archives dans un valisette noire, uns Samsonite qui ne le quittait jamais. La deuxième victime des tueries est la seule à avoir été tuée de façon si particulière. A la question: qui en voulait à ce point à son père, le fils de la victime répond: “une vengeance d’Espagne”. Degrelle vit à l’époque à Fuengirola.

Le témoignage

Pour la première fois, un ancien proche de Degrelle s’exprime: Siegfried Debbaudt, fils de Jean-Robert Debbaudt (mort en 2003), l’héritier politique de Rex. A l’époque, Degrelle et les Debbaudt sont quasi voisins. C’est Siegfried qui apporte son courrier à Degrelle.

Siegfried Debbaudt réfute les allégations de Marc Vanden Eynde. Pour lui, son père “ne faisait pas partie de l’entourage ni proche ni lointain de Degrelle. J’ai vérifié: inconnu au bataillon.” Siegfried Debbaudt dément que Degrelle et Vanden Eynde aient pu s’écrire “tous les 15 jours”. Le fils Debbaudt “exclut un lien direct entre les deux hommes. Ce M. Vanden Eynde n’était pas dans l’intimité de Degrelle”. Selon lui, impossible que José Vanden Eynde ait été détenteur archives, listings et documents compromettants liés à Rex ou à un réseau de nostalgiques. Pour Siegfried Debbaudt, Degrelle suivait de près ce qui se passait en Belgique. “Je lui apportais les journaux. Degrelle lisait absolument tout.”

Dès le 26 décembre 1982, la presse rapporte (avec détails) l’assassinat du concierge de l’Auberge du Chevalier. Selon Debbaudt, Degrelle n’a pas réagi, ce qu’il eut fait immanquablement s’il s’était agi d’un proche.

Et si Degrelle s’informait sur les tueries du Brabant, Siegfried Debbaudt assure qu’on ne l’a jamais entendu développer une théorie. Même après la découverte plus tard à Uccle d’un document l’accusant d’en être à l’origine via un groupe jamais identifié, dénommé VDO. Une commission d’enquête allait regretter plus tard que la piste n’avait pas fait l’objet d’un contrôle systématique. Et ce fut tout. Cela n’alla pas plus loin des regrets.

Le temps, dit le procureur Christian De Valkeneer, aide à délier les langues: pour la première fois, un proche de Degrelle acceptait de parler. Fausse piste, selon lui.

Bron: La Dernière Heure | Gilbert Dupont | 27 december 2017

Naast het al 3 miljoen pagina’s tellende dossier over de Bende zelf, bestaat er een dossier over de ‘manipulaties’ in het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Dat zeggen Diederik en Nathalie Palsterman, de kinderen van Jan Palsterman. “Als een onderzoeksrechter zegt dat er indicaties zijn van manipulaties, verwacht je toch dat men daar met man en macht naar op zoek gaat?”

(...) Wat de Palstermans wél weten, is dat het dossier is gemanipuleerd. Er bestaat zelfs een dossier van, zeggen ze. (...) Na meerdere vragen van zijn kinderen om het dossier over ‘manipulaties in het onderzoek’ te mogen inkijken, ligt het dossier sinds kort bij hun raadsman Walter Van Steenbrugge.

Het woord ‘dossier’ is echter niet echt op zijn plaats, zegt Van Steenbrugge. “Op 4 oktober 2016 heeft onderzoeksrechter Martine Michel op een vergadering gezegd dat er manipulaties zijn geweest in het onderzoek naar de Bende, en dat die gebeurd zijn door Nederlandstalige onderzoekers. Ik heb dan inzage gevraagd en uiteindelijk gekregen, maar het bleek slechts om een proces-verbaal te gaan van een ballistisch onderzoek van een uitgebrand voertuig, waarbij de mogelijke link tussen het voertuig en de Bende onvolledig is onderzocht.

“Een mini-dossiertje, dus, dat uit een paar velletjes papier bestaat. Wat ik vreemd vind. Als een onderzoeksrechter zegt dat er indicaties zijn van manipulaties, verwacht je toch dat men met man en macht op zoek gaat naar die manipulaties? Na 32 jaar weten de nabestaanden nog altijd niet wie de daders zijn van de Bende van Nijvel, en nu krijgen ze ook nog eens te horen dat er nauwelijks onderzoek gedaan wordt naar de beïnvloeding van het onderzoek.”

Lees hier het hele artikel » Nieuws

In 1986 wordt ex-premies Paul Vanden Boeynants veroordeeld door de correctionele rechtbank van Brussel. Hij is beschuldigd van belastingsontduiking, schriftvervalsing en het oprichten van spookfirma's in Luxemburg, Liberia en Liechtenstein - in totaal 137 beschuldigingen, waarmee een bedrag gemoeid was van meer dan honderd miljoen frank. Vanden Boeynants pleitte onschuldig.

De rechtbank spreekt een zware straf uit: een geldboete en drie jaar celstraf. In het vonnis verklaart de rechter dat de straf zo zwaar is gezien de voormalige functie van VDB en de symbolische waarde daarvan. Maar, zo argumenteert de rechter, de diensten die de gewezen premier aan ons land heeft bewezen gelden ook als 'verzachtende omstandigheid'. Zijn celstraf is dan ook voorwaardelijk - wat erop neerkomt dat VDB niet naar de gevangenis hoeft.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 9 oktober 1988 haalt VDB in Brussel verrassend veel voorkeurstemmen, als lijsttrekker voor de Franstalige christen-democratische partij, de Parti Social Chrétien (PSC). Op 11 oktober kondigt VDB aan kandidaat te zijn voor het burgemeesterschap. Premier Martens geeft hem in een onderhoud te kennen dat de regering hem niet tot burgemeester zal benoemen vooraleer uitspraak is gedaan over een nieuw corruptiedossier - uit de periode toen VDB minister van Landsverdediging was. Op 12 oktober trekt VDB zijn kandidatuur in.

14 januari 1989. Vanden Boeynants wordt in de parkeergarage van zijn woning in Brussel ontvoerd (*). Een dag later wordt de ontvoering opgeëist door een onbekende groepering die zich de Brigade Socialiste Révolutionaire noemt. Een maand later. Vanden Boeynants wordt vrijgelaten bij het station van Doornik. Hij reist per trein linea recta naar een voormalige Brusselse Schepen van Sport en belt ten huize van deze dame naar zijn familie en naar de pers. Er zou tussen de vijftig en tachtig miljoen frank losgeld voor hem betaald zijn.

Enige tijd later zullen zijn ontvoerders worden aangehouden. In Rio de Janeiro. Ze hebben geen enkele band met om het even welke politieke groepering of brigade.

Een week na de vrijlating van VDB. De Kamer van Volksvertegenwoordigers verwerpt unaniem de beschuldigingen tegen de ex-Ministers van Landsverdediging Freddy Vreven en Paul Vanden Boeynants, als zouden zij tijdens hun ambtsperiode smeergelden hebben aangenomen voor het toewijzen van belangrijke opdrachten.

9 mei 1989. Ex-rijkswachtofficier Herman Vernaillen verschijnt voor de zogenaamde Bendecommissie, een parlementaire commissie die zich gedurende twee jaar bezighoudt met het onderzoeken van het onderzoek naar het groot banditisme en terrorisme. De directe oorzaak van het oprichten van deze commissie ligt in het onopgehelderd blijven van de aanslagen van de Bende van Nijvel. Deze bende opereerde tussen 1982 en 1985 en overviel vooral warenhuizen van de Delhaize-keten. Zij schoot in koelen bloede neer wie haar voor de voeten liep en maakte telkens een relatief kleine buit. Bij diverse overvallen kwamen achtentwintig mensen om. Tot op de dag van vandaag zijn de daders niet gevonden.

Ex-rijkswachtofficier Vernaillen was in 1981 zelf het slachtoffer van een aanslag toen hij een onderzoek leidde naar een drugsschandaal binnen de rangen van de rijkswacht, waarbij drugs onder andere in bevroren vlees werden getransporteerd. Vernaillen verklaart nu, onder ede, dat een van de slachtoffers van de Bende van Nijvel, een Brusselse bankier [Léon Finné], op de hoogte was van plannen om in België een staatsgreep te plegen. Mede door deze getuigenis groeit bij menige waarnemer de overtuiging dat de Bende van Nijvel geen blinde terreur toepaste, maar dat zij bij de aanslagen doelbewust een aantal getuigen heeft opgeruimd, samen met een groot aantal onschuldigen wier dood moest dienen als dekmantel voor de terechtstelling van anderen. Bij de plannen voor een staatsgreep zou de naam van Vanden Boeynants meermaals gevallen zijn - althans, dat verklaart Vernaillen.

Hij is niet de enige door wie ex-premier Vanden Boeynants wordt geblameerd. Op het einde van de jaren tachtig dreigde de grond wel zeer heet te worden onder de voeten van de vleesgroothandelaar en staatsman.

'In de pers leverden gewezen rijkswachters, prostituées en politici vernietigende commentaren op de handel en wandel van VDB,' schrijft journalist Hugo Gijsels in 1990 in zijn boek 'Het Leugenpaleis van VDB'. Gijsels vat alle geruchten, halve en hele feiten als volgt samen: 'De Bendecommissie botste voortdurend op de naam van Vanden Boeynants. Getuigen brachten (hem) in verband met drughandel, de Bende van Nijvel, een neo-nazi militie, smeergeld bij legerbestellingen, de oprichting van een illegale parallelle inlichtingendienst, roze balletten, destabilisatie van de staat, de financiering van extreem-rechts en plannen tot een staatsgreep.'

(...)

Als antwoord op de vele beschuldigingen aan zijn adres, eiste VDB tenslotte dat ook hij door de Bendecommissie gehoord zou worden. "Na lang aarzelen gebeurde dit ook. Le Crocodile deed zijn roepnaam alle eer aan. Op 21 februari 1990 maakte hij zijn opwachten. [...] Een dag lang zou hij handig om de waarheid heen zwemmen, er lustig op los liegen en lastige parlementsleden afsnauwen", schrijft Hugo Gijsels in 'Het Leugenpaleis van VDB'.

Journalist Frank De Moor zou in het weekblad Knack aantonen (16 mei 1990) dat VDB loog tijdens zijn verklaringen. Zijn collega Walter De Bock zou in De Morgen blokletteren: 'VDB heeft onder eed gelogen' (16 mei 1990). Een dag na het bezoek van VDB besluit de Bendecommissie haar werkzaamheden af te sluiten en zich alleen nog toe te leggen op het opstellen van het eindverslag.

'Begin maart 1992 werd Paul Vanden Boeynants door een arrest van het Hof van Beroep in Brussel in ere hersteld. Zijn veroordeling tot drie jaar celstraf met uitstel wegens fraude en schriftvervalsing werd hierdoor definitief uitgegomd. De man heeft opnieuw een blanco strafregister. Hij is de eerste die op die manier geniet van een wijziging inzake de wetgeving op het gerechtelijk eerherstel, die begin 1991 van kracht werd. [...] De nieuwe wetgeving lijkt hem op het lijf geschreven. [...] Omdat de hele procedure niet publiekelijk verloopt, is het nieuws pas nu, bijna twee maanden na datum, uitgelekt.' (De Morgen, 30 april 1992)

Bron: Doen | Tom Lannoye

(*) Meer informatie over de ontvoering van Vanden Boeynants vind je hier » Forum