6,311

(26 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Senatoren vragen nieuwe Gladio-comissie

"Het is niet uitgesloten dat de Verenigde Staten betrokken zijn geweest bij een aantal onopgeloste dossiers zoals de Bende van Nijvel.' Dat heeft Agalev-senator Cecile Harnie gisteren gezegd tijdens het debat over het verslag van onderzoekscommisie. Harnie was plaatsvervangend lid van deze kommissie. Zij vraagt dat de commissie haar werkzaamheden kan verderzetten. Ook verslaggever Erdman (SP) dringt hier op aan. (...)

Lees hier het hele artikel » Nieuws

6,312

(4 replies, posted in Magistraten)

Christian Baeyens over zijn werk op het parket van Nijvel:

(...) Ook onderzoeksrechter Christian Baeyens van het parket van Nijvel hield het vervroegd voor bekeken. Baeyens was de eerste onderzoeksrechter belast met de bloedige overvallen van twee Delhaize-filialen in Eigenbrakel en Overijse in '85. Het was een parodie, zo herinnert Baeyens zich het onderzoek. 'Op de duur was ik beschaamd onderzoeksrechter van Nijvel te zijn. Tijdens contacten buiten het gerecht, verzweeg ik mijn beroep.' Ook hier wees hij ondubbelzinnig in de richting van zijn overste Deprêtre die een man was met een dubbel gezicht: autoritair tegenover de onderdanen, kruiperig tegenover zijn oversten.

Later nam Schlicker de dossiers over. Baeyens kon toen met eigen ogen zien hoe zijn jonge collega Schlicker helemaal ten onder zou gaan aan de tirannieke attitude van Deprêtre. Baeyens was zeer formeel: Deprêtre wilde tot elke prijs de Bendefeiten aan de bende-Cocu toeschrijven. Het enige wat men echter als bewijzen had, was een bekentenis die men na een nachtelijk kruisverhoor van Michel Cocu had afgedwongen en een wapenexpertise die totaal fout zat. 'Het was voor iedereen, behalve voor Deprêtre, evident dat Coco en zijn kompanen niet de Bende konden geweest zijn', aldus Baeyens.

Bron: De Tijd | 22 Februari 1997

6,313

(42 replies, posted in Andere Personen)

Uit een interview met Léon-François Deferm:

(...) Is het juist dat Trident de Agusta-kompensaties kreeg en dat ze niet konden overgeheveld worden naar andere firma's?

"Luister eens mijnheer', begint Deferm met licht grijze marmeren pretoogjes, "we hebben veel horen praten over die kompenstaties, we hebben er echter nooit iets van gezien. We hebben ook nooit enige bevestiging gekregen, van geen enkel ministerie. We hebben officieel nooit gehoord over welk bedrag het zou gaan of onder welke vorm het zou worden toegekend. We zijn trouwens in juli '89 in vereffening gegaan, de kompensaties zijn een jaar later uitgevoerd.'

In de Franstalige pers verscheen evenwel dat er twee konventies tussen Trident en Agusta ondertekend werden?

Deferm: "Ik herinner mij zeer goed hoe op dat moment Remouchamps, kaderlid van Trident, en Claude Delperdange, die helemaal niet betrokken was bij het bedrijf maar wel een klant was aan wie we toeleverden en die ook een deel van onze gebouwen huurde, naar Agusta zijn gegaan voor een leveringskontrakt. Ik heb dat achteraf ontdekt. Ze zijn daar naar toe getrokken zonder me vooraf in te lichten. Deze zaak leidde tot zware spanningen. Remouchamps heeft ontslag genomen wegens zware fout. En we hebben de relatie met Delperdange verbroken en gevraagd dat hij uit onze gebouwen zou trekken.'

Bron: De Tijd | 23 april 1993

6,314

(12 replies, posted in Politiek & Business)

Alfred Cahen stierf in april 2000:

Belgiës meest bevreemdende topdiplomaat is overleden

Woensdag overleed in Brussel ereambassadeur Alfred Cahen. Gedurende zijn dertig jaar durende loopbaan bezette Cahen de allerhoogste functies die de diplomatie in ons land te bieden heeft. Cahen had zijn hart aan Afrika verloren. Alleen leverde die liefde ook dubieuze vriendschappen op. Die brachten hem meer dan eens in opspraak.

Lees hier het hele artikel » Nieuws

Extreem korte boekbespreking:

Utilitair maar pamflettair

Brussel en vastgoed: dan kom je onvermijdelijk terecht in de wereld van Paul Vanden Boeynants, callgirls, Charly De Pauw, megalomanie en "duister' kapitaal. Over een dergelijk onderwerp met enige afstand schrijven, is geen makkelijke opgave, zoals duidelijk blijkt uit het jongste boekje van freelance-journalist Georges Timmerman "In Brussel mag alles. Geld, macht en beton'.

Dit duidelijk pamflettaire boek heeft wel verdiensten. Wie op een korte tijd een volledig beeld wil krijgen van het Brusselse vastgrond-moeras met al zijn krokodillen, is hier aan het juiste adres. De meeste bekende feiten worden zorgvuldig door Timmerman op een rijtje gezet, wel zonder dat de auteur veel toegevoegde waarde levert.

Het boek is dan ook zeer zeker een bruikbaar werkinstrument voor lobbyisten en politici in spe. Die moeten dan wel het boekje louter utilitair opvatten en de suggestieve tussenzinnen overslaan. Timmerman insinueert immers al te vaak verbanden waar hij die niet voldoende kan aantonen, terwijl ook de subjektieve toon een beetje passé aandoet.

Bron: De Tijd | 3 december 1991

6,316

(52 replies, posted in Onderzoekspistes)

Merovinger wrote:

Twee weken geleden verscheen volgend nieuws in de Belgische media. Misschien is dit nieuws niet zo onschuldig als het op het eerste zicht lijkt. Zo werd – onder druk van procureur-generaal Christian De Valkeneer - , tijdens de ambtstermijn van Vincent Houssiau als kabinetschef van minister Koen Geens, de wetgeving rond de verjaringstermijn voor de Bendefeiten aangepast. De rol in zulke materie van een kabinetschef mag hierin niet onderschat worden. Is onderstaand feit een promotie voor bewezen diensten?

Of het een gevolg is, is moeilijk te zeggen. De procureur en de kabinetschef hebben in ieder geval wel dezelfde politieke stempel:

Kabinetschef Vanackere naar Oeso

Eric Kirsch, de kabinetschef van ex-minister van Financiën Steven Vanackere, gaat voor de Belgische vertegenwoordiging voor de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (Oeso) werken. Het wordt een blij weerzien met Yves Leterme, de nummer twee bij de Oeso.

Minister van Financiën, Koen Geens, maakte dinsdag bekend dat Vincent Houssiau zijn nieuwe kabinetschef wordt. Houssiau is een diplomaat uit de cdH-stal. Hij werkte eerder voor Herman Van Rompuy, Yves Leterme en Philppe Maystadt.

Houssiau vervangt Eric Kirsch. Kirsch heeft er een lange carrière als kabinetschef op zitten. Hij werd bekend eind jaren 80 als één van de Toshiba-boys, die op een computer van het merk Toshiba een nieuwe financieringswet schreef.

Voor Kirsch bij Vanackere ging werken, was hij kabinetschef van Yves Leterme. Die laatste gaat Kirsch binnenkort ongetwijfeld meer tegen het lijf lopen. Leterme is de nummer twee van de Oeso. Kirsch wordt vertegenwoordiger voor Financiën en Economie op de Belgische vertegenwoordiging bij de Oeso.

Bron: De Tijd | 13 maart 2013

6,317

(95 replies, posted in Bewijsstukken)

Merovinger wrote:

Sinds de verplichte registratie op 1 juli 1989 van riot guns en aanverwante vuurwapens, zijn 15.565 riot guns aangegeven bij de politie. Volgens het ministerie van justitie vertegenwoordigt dit 85% van het totaal aantal riot guns dat in ons land is verkocht vóór de vrije verkoop van dit type wapen werd verboden.

Nog een artikel uit de oude doos over de verplichte registratie en vergunning:

Vergunning noodzakelijk voor bezit van riot gun

Voor de aankoop van een 'riot gun' is vanaf vandaag een vergunning noodzakelijk. De personen die een riot gun bezitten, moeten vóór 1 mei dit wapen bij de gemeentepolitie laten inschrijven. Het bezit van een riot gun zonder dat men over de vereiste vergunning beschikt, is vanaf 1 mei strafbaar met een gevangenisstraf van één maand tot één jaar of een geldboete van 6.000 tot 300.000 fr. Dezelfde straffen zijn vanaf vandaag reeds van toepassing op de verkoop van dergelijke wapens zonder voorafgaande vergunning.

Deze maatregelen werden getroffen door minister van justitie Wathelet die op deze wijze de vrije verkoop van gevaarlijke wapens aan banden wil leggen. De twee koninklijke besluiten die de materie regelen, staan vandaag in het Belgisch Staatsblad en zijn onmiddellijk uitvoerbaar. Minister Wathelet wil ook de bestaande reglementering voor andere wapens herzien. Hiervoor is echter een wetswijziging noodzakelijk. De minister wil het betreffende wetsvoorstel - waaraan momenteel nog gewerkt wordt - zo vlug mogelijk aan de ministerraad voorleggen.

Jachtgeweer

De riot gun is oorspronkelijk een jachtgeweer. Kenmerkend voor het wapen is dat zeer snel verschillende patronen na elkaar kunnen worden afgevuurd die elk meer dan tien kogels bevatten. Het wapen is geschikt voor de jacht op middellange afstand. Door de waaier van hagel kan bewegend klein wild geraakt worden. Nu wordt de riot gun niet meer gebruikt voor de jacht. De loop werd verkort zodat de verspreiding van de hagel vergroot wordt en het wapen gemakkelijk kan worden opgeborgen. Wegens de korte loop is de terugstoot van een "riot gun" echter veel te groot en het schot niet precies genoeg om het bij de jacht nog doeltreffend te zijn.

Wel wordt het wapen meer en meer gebruikt door politiediensten en misdadigers. Vorige eeuw reeds werd het wapen ingezet om opstanden in de Amerikaanse gevangenissen te onderdrukken. Dit verklaart ook de naam van het wapen. In 1917 werd het wapen in Europa ingevoerd door de Amerikaanse troepen. Sedertdien wordt het ook gebruikt door politiediensten. In België is het wapen sinds 1981 het reglementair wapen van de gemeentepolitie. Maar de riot gun wordt ook meer en meer voor kriminele doeleinden gebruikt. Zo werden vorig jaar 62 overvallen gepleegd met riot guns.

Het nieuwe KB steunt zich op de internationale norm om jachtwapens te onderscheiden van verweerwapens. Deze norm bedraagt 60 cm en het KB verbiedt alle wapens met een of meer gladde lopen korter dan 60 cm. Het verbod betreft "riot guns" met een pomp en een half-automatisch mechanisme, maar ook tweeloopsgeweren waarvan de lopen korter zijn dan hoger genoemde norm. Met dit KB wordt de riot gun op gelijke voet geplaatst met andere verweerwapens zoals pistolen en revolvers.

Een tweede KB verbiedt de verkoop van wapens waarvan de kolf is afgezaagd of vervangen door een greep. Ook de wapens die op deze wijze vervaardigd worden, en de wapens met een glijdende, plooibare of gemakkelijk uitneembare kolf vallen onder dit KB. Deze wapens worden eveneens verboden omdat zij kunnen weggestoken worden onder een kledingsstuk of in de wagen.

Voor de bezitters van dergelijke wapens is een termijn van vier maand voorzien om zich in regel te stellen. Het volstaat zich met het wapen vóór 1 mei op het politiekommissariaat van zijn woonplaats aan te melden. In landelijke gemeenten kan men eveneens terecht bij de plaatselijke rijkswachtbrigade. Het wapen wordt dan onmiddellijk ingeschreven op naam van de eigenaar en er wordt een inschrijvingsgetuigschrift afgeleverd.

Bron: De Tijd | 6 januari 1989

En:

Wapenwet

Volgens het wetsontwerp ter wijziging van de wapenwet zullen wapenhandelaars een erkenning moeten vragen aan de provinciegoeverneur. Verder zal voor het kopen van de karabijnen ".22' en de halfautomatische vuurwapens een vergunning van de politiekommissaris vereist zijn. Deze vergunningen kunnen door de bevoegde autoriteiten worden ingetrokken. Verder verbiedt het wetsontwerp het dragen van nepwapens, de verkoop van vuurwapens op schriftelijke bestelling en de verkoop van bepaalde types van munitie (bv. dum-dum kogels). Ook wordt de publiciteit voor vuurwapens gereglementeerd. Tot slot bepaalt het ontwerp dat iedereen die in het bezit is van een vuurwapen dit moet laten registreren in het wapenregister. Voor nieuwe wapens is dergelijke registratie nu reeds noodzakelijk.

Minister voor justitie Wathelet deelde gisteren nog mee dat de termijn voor de verplichte aangifte van de riot-gun met twee maanden is verlengd tot 1 juli. Op 6 januari had de minister een KB uitgevaardigd waardoor voor de aankoop van een riot-gun een vergunning noodzakelijk is. De eigenaars die reeds een riot-gun in het bezit hebben, moesten deze wapens aangeven. Volgens Wathelet blijkt de registratie in de praktijk traag te verlopen. Met de verlenging van de termijn geeft de minister de eigenaars alsnog de kans zich in regel te stellen. De minister leverde tenslotte kritiek op de gemeentebesturen die voor de aangifte een taks vragen. Hierdoor wordt het publiek immers afgeschrikt om aangifte te doen.

Bron: De Tijd | 29 april 1989

6,318

(770 replies, posted in Westland New Post)

dolorean wrote:

Kan het zijn dat die twee riot guns niet van het merk Winchester waren bij Libert?

Het is inderdaad belangrijk om te weten welk type riot guns Libert in zijn bezit had. Maar zelfs zonder dat we dat op dit moment weten, zijn er belangrijke vragen te stellen: waarom is er geen expertise uitgevoerd? Was dit omdat Libert op dat moment nog geen verdachte in het Bende-onderzoek was of omdat het niet mocht? Waarom had Libert twee riot guns in zijn bezit? Heeft hij ooit geoefend met deze riot guns in bv. het Bois de la Houssière? Leende hij deze riot guns soms uit? Enzovoort.

Aansluitend nog dit: ooit zei iemand me na een tip over Libert (die tip staat trouwens niet op het forum) dat dit [de tip die ik net had gekregen] één van de vele elementen is die Libert aan de Bende van Nijvel linken. Wat ik daarmee wil zeggen:

  • het is geen toeval dat Libert twee riot guns in zijn bezit heeft die nooit zijn onderzocht;

  • het is geen toeval dat Libert opgepakt wordt om 24 uur later terug vrij te zijn;

  • het is geen toeval dat Libert en co warenhuizen gaan verkennen;

  • het is geen toeval dat Libert van in de pers zegt dat hij "de dodende raids van de Bende van Nijvel hielp voorbereiden".

  • ...

6,319

(770 replies, posted in Westland New Post)

Onderstaande info over twee riot guns die Libert in bezit had, werd dit weekend ook op het anneesdeplomb-forum gedeeld door forumlid 'BUDWEISER':

qui connait l'affaire des 2 Riot-guns de Michel Libert, saisi lors de son arrestation, le 22 octobre 1988, qui non jamais été expertisés, c'est en 2014 au changement d'équipe de la CBW (Commissaire Gilles Quinet) ont le lien entre les armes recherchées et celles de Libert, c'est cela qui a motivé son arrestation en 2016, ces 2 Riot-guns ont été détruits début 2000, incroyable, merci.

6,320

(131 replies, posted in Organisaties)

In diezelfde Terrorism Review van 2 december 1985 staat nog een artikel met als titel 'Belgium: Coping with terrorism'. Hieronder het volledige artikel: 

Belgium, once relatively untouched by the terrorist phenomenon, now finds itself increasingly vulnerable because of its open borders, large number of attractive international targets, and the appearance of indigenous terrorist groups during the past year. A national counterterrorist boy [de Anti-Terroristische Gemengde Groep], championed by Minister of Justice Jean Gol, was established in September 1984, but a lack of training and experience, continuing interservice rivalries, and austere budgets will impede Belgium’s counterterrorist efforts.

Terrorism: Foreign and Domestic

Belgium historically has served as a supply base and sanctuary for terrorist groups from all corners of Europe. Foreign terrorists transit Belgium with ease. The border with France alone has 600 crossing points, only 40 of which are checked by police. The Spanish Basque separatist organization Basque Fatherland and Liberty (ETA) created an infrastructure in Belgium in the 1960s and received open support from some extremist movements. More than 100 sympathizers attended the trial of four ETA members in 1983, and, according to ETA, the powerful bomb that extensively damaged the Palace of Justice in Antwerp was its retaliation for the extradition of two of the four to Spain.

[Meer info over die bomaanslag in Antwerpen vind je in het topic Operatie ETA » Forum]

As host to numerous exiles, particularly Albanians and Yugoslavs, as well as a growing Middle Eastern community, Belgium has been the venue of violent activity in the past. The Provisional Irish Republican Army carried out bombings in 1978 and 1979; the West German Red Army Faction attempted to blow up NATO Supreme Commander Haig’s car in 1979; Palestinian guerrillas tried to seize an Israeli airplane at Brussels airport the same year; and an Armenian group claimed responsibility for the murder of a Turkish attache in 1982, Gol pushed for a central policymaking group - the Antiterrorist College - to collect intelligence and combat terrorism. Two years of study and negotiations on the complicated and politically sensitive organizational and control aspects of the College preceded the signing of protocols among the various police and security services.

Despite this progress, the Belgians were not fully prepared to deal with the series of bombings begun in October 1984 by the Communist Combatant Cells (CCC), a domestic group, which emerged during the heated debated on Intermediate Nuclear Force deployment. The CCC initially attacked NATO facilities and foreign subsidiaries of defense-related businesses initially, but the group recently has broadened its targets to include domestic companies, banks, and even the pacifist movement. Two other Belgian-based organizations, the Revolutionary Front for Proletarian Action (FRAP) and a radical environmental group, the Peace Conquerors, have also claimed credit for bombings. The nation’s counterterrorist units have also had to deal with mindless criminal violence committed (*) by a gang - nicknamed the Crazy Brabant Killers - which has robbed supermarkets and killed bystanders indiscriminately, as many as seven at a time.

(*) In het topic over de CIA heb ik al aangegeven dat het vreemd is dat de CIA de feiten van de Bende van Nijvel zonder meer beschouwd als criminele feiten.

Failures and successes

Pas performance by Belgian authorities has not been impressive, and such breakthroughs as have occurred have been fortuitous:

  • Pamphlets prepared by a Belgian printer, Pierre Carette, for the French terrorist group Action Directe (AD) in 1982 were discovered only after the car delivering them had an accident on the Brussels-Paris expressway.

  • Operation Mammoth, a major counterterrorist effort launched with much fanfare in the fall of 1984, yielded few concrete results, despite more than 120 searches by hundred of police officers.

  • In march 1984 several AD leaders evaded arrest despite surveillance by the Judiciary Police for several days.

  • In June 1985 the Gendarmerie surprised a group digging up weapons near Leuven, but the detainees were later released because of a lack of evidence tying them to a terrorist group.

Even successful antiterrorist operations often reveal police clumsiness. In a major succes this summer, Belgian authorities discovered several apartments in the Brussels suburbs linked to the FRAP. Searches of the apartments yielded components for manufacturing bombs, money, weapons, false identification cards, and terrorist literature. During the several weeks in which police shadowed suspected FRAP member Chantal Paternostre, however, she and her husband copied down the license numbers of more than 30 undercover vehicles that followed them. Most of these belonged to the Group Diane, considered the country’s elite counterterrorist unit. Following her arrest, she has not cooperated with police and is unlikely to do so because the judicial system makes no provision for plea bargaining.

Expanded Cooperation

Brussels has displayed some interest in exchanging information with other countries. West Germany and France, for example, drew Belgium into cooperative efforts in February when they agreed to form a joint operational working group to intensify police and intelligence exchanges. The Belgian Interforces Antiterrorist Group (GIA), the German Federal Police (BKA), and the individual French services plan to establish a direct secure communication link for exchanging information pertaining to the Red Army Faction, Action Directe, and the CCC. [hierna volgt een kort gecensureerd stuk]

Foreing Minister Tindemans also stressed international cooperation. During Vice President Bush’s visit in June, Tindemans pointed out that the Belgian Parliament had just approved a plan to work within the Council of Europe against terrorism. In his UN speech in September, Tindemans also urged countries to seek agreement on what acts constitute terrorism and to take some universally recognized measures to combat them.

Outlook Mixed

In a period of economic austerity, Brussels, until recently, devoted few resources to counterterrorist efforts. Between 1976 and 1983, the security budget did not increase as a share of GNP. Last fall, however, funds for security forces were augmented substantially, and money was earmarked to automate files of the State Security Service, establish a Senior Police Institute, and equip and train regional Gendarmerie special intervention units. These units are scheduled to be fully trained by late 1986 and will be responsive to tasking from both the GIA and the Gendarmerie. In addition, Brussels has authorized an increase in the strength of the Gendarmerie to nearly 17.000 by the end of 1986.

Rivalry among and within Belgium’s various security services is rampant and obstructs the sharing of information. The services have been known to conduct investigations independently and refuse to share evidence or leads. Different functional responsibilities between the Gendarmerie and the State Security Service also restrict cooperation. The Gendarmerie is primarily a paramilitary organization with law and order functions, [gecensureerd].

The lack of a clearly defined chained of command will continue to create problems. Four different police forces answer to three different ministeries. The Gendarmerie, for example, is tasked by the Ministry of Defense but also assists the Ministries of Interior and Justice. A study group is exploring the question of command structure, but this is likely to be a lengthy process.

As bombings by the CCC and criminal violence continue unchecked, public anxiety is mounting. The government has announced measures to increase the coordination of police forces and to improve counterterrorist training. Justice Minister Gol is considering the formation of an as yet undefined "super police". The death penalty, which has not been applied since 1984, is again under discussion

Despite the formation of the new Antiterrorist College and expanded counterterrorist cooperation, financial and personnel limitations and the inexperience of the newly formed GIA do not augur well for immediate results. For the time being, Belgium’s response to terrorism is likely to be reactive rather than anticipatory, but public pressure should ensure continued focus on the problem.

Bron: CIA Terrorism Review | 2 December 1985