Op de avond van 9 oktober 1981, toen het onderzoek naar het Nationaal Drugsbureau zo goed als rond was, liep er een anoniem telefoontje binnen bij de Brusselse BOB. Een informant beloofde een tip over een moordzaak en sprak af op de eerste verdieping van de Drug Opera, een café in de buurt van de Beurs. Boven de Drug Opera lag een privé-club waar de DEA-agenten kind aan huis waren. De BOB’ers reden ernaartoe in een Peugeot 404, maar de informant kwam niet opdagen. De dag nadien ontplofte een bom die in de koffer van de auto was gelegd. Charles Toumpsin, een gepensioneerd BOB’er, onderzocht destijds de aanslag.

Charles Toumpsin: "In het begin dacht iedereen - ik ook - dat drugssmokkelaars onze collega’s naar het café hadden gelokt om de bom in de auto te plaatsen en zo het speurdersteam te treffen dat de drugszaak rond het Nationaal Drugsbureau en commandant François moest uitmesten. Dat vermoeden werd nog sterker toen even later ook de chef van het onderzoek, majoor Herman Vernaillen, en zijn vrouw in hun huis onder vuur werden genomen en zwaar gewond raakten. Maar al snel bleek dat de batterijen die voor de bom gebruikt waren, pas na het anonieme telefoontje gekocht waren. Dat telefoontje vanuit en het ritje naar de Drug Opera waren dus bedoeld om iedereen op het verkeerde been te zetten. Ik ben ervan overtuigd dat het geen drugssmokkelaars maar rijkswachters waren die de bom in de BOB-auto hebben verborgen en de aanslag op Herman Vernaillen hebben uitgevoerd."

(...) Rijkswachter Bouhouche deed zelf het onderzoek naar de bom in de BOB-auto. Hij zat in het team van rijkswachtadjudant Guy Goffinon, die de leiding had over dat onderzoek. De ondertussen overleden Goffinon had zijn team in twee ploegen opgedeeld. De ene ploeg werkte op de springstoffen, de andere - waar Bouhouche in zat - op het ontstekingsmechanisme. Voor het maken van de bom waren 24 batterijen van het merk Tandy gebruikt. De uitbater van de Tandy-winkel in de Willemsstraat in Sint-Joost kende de naam van de koper niet, maar kon hem wel beschrijven. In die beschrijving herkende rijkswachter Bouhouche - tot zijn grote verrassing - zijn vriend Buslik.

Twee weken na de aanslag werd Buslik gearresteerd. Busliks toenmalige vriendin begreep niet dat Bouhouche zijn boezemvriend zoiets kon aandoen. Ze werd nijdig en sprak er Bouhouche over aan, maar die weigerde iets te zeggen. Buslik gaf Bouhouche meteen een koekje van eigen deeg. Hij gaf toe dat hij het mechanisme in elkaar had gezet, maar hij had dat gedaan op verzoek van een ex-klant van de winkels van zijn ouders, beweerde hij. Die had hem wijsgemaakt dat het tuig moest dienen voor de afstandsbediening van een garagepoort. Jammer genoeg kende hij de man niet, maar hij had diens trekken zo goed ingeprent dat hij graag wilde helpen bij het samenstellen van een robotfoto. De figuur op de robotfoto leek verdacht veel op ... Madani Bouhouche.

Bouhouche mocht het komen uitleggen, maar hij praatte zich eruit. Hij had van Buslik geleerd hoe je tijdens een verhoor altijd mensen moet beschrijven die je kent - familie of bekende tv-figuren - zodat je ze bij de volgende ondervraging op dezelfde manier kunt beschrijven.

Ondertussen stapelden de bewijzen tegen Buslik zich op. Al een half jaar voor de aanslag was hij bij een schoolkameraad die bij de Staatsveiligheid werkte, gaan zeuren om een handleiding om bommen te maken. Eind september 1981 bezorgde de man hem er één. De ontmijningsdienst van de landmacht kwam tot de conclusie dat de Peugeot-bom bijna zeker met behulp van die handleiding was gemaakt.

Bron: Humo | Hilde Geens | Oktober 2001

Uit de getuigenis van François Raes voor de Eerste Bendecommissie:

"(…) Je ne sais donc bous dire que cela. Les attentats s’enchaînent et s’arrêtent ensuite brusquement. A présent, je comprends mieux, je ne savais pas que Bouhouche travaillait avec Goffinon. Pour moi, il était toujours aux stupéfiants. Or, il entre-temps avait été détaché chez Goffinon. Il a donc pu connaître le nom du civil. Par la suite, lorsque le juge Bellemans a envoyé deux gendarmes chez Tandy, à Naninnes, pour y retirer la facture concernant les deux batteries, on a appris par le directeur du magasin que quelqu’un était déjà venu le chercher. C’était en fait Bouhouche qui était allé la prendre sans rien dire à personne. A mon avis, s’il a agi ainsi, c’est qu’il avait intérêt à tout effacer. Si le juge Bellemans n’avait pas envoyé les gendarmes chez Tandy, on n’aurait sûrement jamais su que Bouhouche avait été chercher cette facture et elle aurait sans doute disparu."

François Raes tegenover Guy Bouten:

"Zeg nu zelf, wat bouten in een zeepdoos en een ontstekingsmechanisme gekocht in de Tandy door Francis Buslik, de boezemvriend van Bouhouche. Een commissaris van de Staatsveiligheid adviseerde hem zelfs hoe hij het springtuig moest fabriceren. Zijn naam weet ik niet meer."

Bron: De Bende van Nijvel | Guy Bouten

Beijer over het moment dat Bouhouche zijn leven heeft gered:

(...) Bouhouche frequenteer ik al lang niet meer. C’est un typedangereux que je n’aimais pas, wat men ook moge beweren. Hij ging soms opgewelddadige manier met verdachten om en was een racist. Toch heeft hij mij het leven gered toen ik in Antwerpen door de Suleimans KO werd geslagen. Hij schoot een van hen dood en verwondde een tweede. Ik ben hem daarvoor dankbaar, meer ook niet. We zijn nooit echt vrienden geweest. 

(...) Plots begint hij weer te praten over zijn verleden, eerst voorzichtig over de schietpartij bij de familie Suleiman in Antwerpen. "Ik handelde in opdracht van twee Sovjetdiplomaten in Parijs, die mevroegen om een speelschuld te gaan innen. Ik had Bouhouche als bodyguard meegenomen. We deden ons voor als telegrambestellers. Toen wehet appartement aan de Van Eycklei [Google Maps] wilden betreden, rook ik onraad envreesde een valstrik. Dany wou niet luisteren en zette door. Eenmaal binnen kreeg ik meteen een tand van een olifant op het hoofd. Dany schoot twee man neer en sleepte me naar de uitgang en redde zo mijn leven."

De politie heeft de namen van de diplomaten nooit gevonden. "Toch normaal. Het waren spionnen."

Bron: De Bende van Nijvel | Guy Bouten

Op 26 april 1997 kopte De Tijd dit: "Troch mogelijk gemanipuleerd door rijkswacht" (10 jaar later weten we dat de Tweede Bendecommissie gelijk had)

De Dendermondse onderzoeksrechter Freddy Troch – thans voorzitter van het comité P – is in zijn onderzoek naar de Bende van Nijvel mogelijk gemanipuleerd door een luitenant-kolonel van de rijkswacht. Die zorgde ervoor dat in het kanaal Brussel-Charleroi een wapenarsenaal werd gevonden waardoor voor het eerst een verband zou worden gelegd tussen een aantal Bende-feiten uit 1982-1983 en de bloedige Delhaize-overvallen in het najaar 1985. Ogenschijnlijk zorgde de wapenvondst voor een belangrijke doorbraak in het onderzoek. Tegelijk werd mogelijk ook een dwaalspoor gelegd.

Lees hier het hele artikel » Nieuws

De belangrijkste punten uit het artikel:

• Tot nu toe werd aangenomen dat Troch louter toevallig in de zwaaikom van Ronquières terecht kwam.

• De Delta-cel had een aantal processen-verbaal van het parket van Nijvel herlezen.

• Een Dendermondse speurder ontdekte het pv van de eerste zoektocht en suggereerde om opnieuw te zoeken.

• Volgens nieuwe gegevens zou de vondst niet toevallig gebeurd zijn.

• Opperwachtmeester Vermeersch botste op het bewuste pv.

• Vermeersch was nog maar enkele dagen eerder naar de Delta-cel gestuurd door zijn overste Lhost.

• De taak van Vermeersch zou eruit hebben bestaan de Delta-cel naar Ronquières te loodsen.

Hieronder nog een getuigenis van de ex-werknemer:

Er staan trouwens nog wel enkele fouten op uw forum (...). Zo las ik daarstraks dat het labo waar de vesten in de kast lagen, slechts 1 toegang had. Ook dit is niet correct. Het labo had ook een toegang langs de fabriekshal. Wat er enigszins op wijst dat de daders nooit eerder in de fabriek geweest zijn anders hadden ze dat geweten. Naast de kast waar de kogelvrije vesten waren opgeborgen, bevond zich een muur , achter deze muur bevond zich de slaapkamer van het jongste dochtertje van Jos. Dus eigenlijk was er in het labo een kleine hoek gemetseld en daarachter was een kleine slaapkamer gemaakt voor het kleinste dochtertje  van Jos en Linda.

Ik weet dat omdat ik samen met Karel B. heel dit gebouw vanuit de fundering gebouwd heb, tot zelfs het dak en de schilderwerken hebben we gedaan. Jos was de beste vriend van Frans B., de zoon van Karel, mijn baas. Beide schilders in Antwerpen, allebei motorfanaten zoals ik toentertijd ook.

Eigenlijk had de heer Wittock aan mij gevraagd of ik conciërge wilde worden, maar mijn echtgenote toen zag dat totaal niet zitten. Wanneer ik dat vertelde aan Karel vroeg die mij om dat efkens aan niemand te vertellen want zijne zoon Frans had ne kameraad ... de Jos dus en die zocht eigenlijk zoiets. En zo is het dus gekomen, en soms voel ik mij daar nog schuldig/verantwoordelijk voor, want eigenlijk had ik daar gewoond.