Samenvatting
Michel Duquet verscheen eind jaren zeventig voor het Assisenhof van Namen nadat hij op 14 juni 1976 in café “Le Grill” in Ham-sur-Sambre na een ruzie het vuur had geopend op meerdere klanten. Daarbij kwam Jacques Hubeaux om het leven, terwijl Alfred Warmont zwaar gewond raakte en later een voet moest laten amputeren; een derde slachtoffer - Jules Becker - liep lichte verwondingen op. (*)
Tijdens het proces werd Duquet afgeschilderd als een impulsieve, alcoholverslaafde vechtersbaas en leider van een motorrijdersbende, maar verschillende getuigen verklaarden tegelijk dat Hubeaux zelf een gewelddadige reputatie had en Duquet zou hebben uitgedaagd en bedreigd.
De jury aanvaardde uiteindelijk provocatie als verzachtende omstandigheid en verwierp voorbedachtheid en poging tot moord, waardoor Duquet in december 1977 veroordeeld werd tot vijf jaar gevangenisstraf.
(*) Of dit Jules Becker van de Becker-clan is, weet ik niet zeker.
Michel Duquet tijdens zijn proces:
Drama in herberg te Ham-sur-Sambre
Een onbegrijpelijk en onthutsend drama speelde zich maandagavond af in het café “Le Grill” te Ham-sur-Sambre (niet ver van Charleroi). Onverwachts haalde een man een revolver te voorschijn en schoot twee medeverbruikers zonder meer neer... Eén van hen werd gedood, terwijl de andere met zware verwondingen naar het ziekenhuis werd overgebracht.
Het was enkele minuten voor 21 u., toen een verbruiker, Michel Duquet, wonende in de Rue Prise des Batis, te Ham-sur-Sambre, plotseling een revolver bovenhaalde en er twee herbergbezoekers mee neerschoot. Eén van hen, Jacques Hubeau, wonende te Mornimont, werd gedood. De tweede. de 22-jarige Alfred Warnant uit Velaine-sur-Sambre, werd zwaar gewond en moest naat het ziekenhuis van Auvelais worden overgebracht. Daar werd zijn toestand kritiek genoemd. Ook Jules Becker uit Tongrinnes, werd door een kogel licht gewond aan de schouder.
Vlucht en aanhouding
Onmiddellijk na de misdaad sloeg de dader op de vlucht met een bromfiets. Even voor middernacht kon hij echter aangehouden worden door commissaris Bastin van de Naamse gerechtelijke politie, in café “Le Rubens”, Kaaiplaats te Moustier-sur-Sambre.
De oorzaak van de schietpartij kon nog niet achterhaald worden. Michel Duquet is vader van twee kinderen: de 7-jarige Nathalie en de 5-jarige Christophe.
Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Juni 1976
Duquet naar Assisenhof
De Kamer van Inbeschuldigingstelling te Luik heeft maandag Michel Duquet (27), fabrieksarbeider uit Ham-sur-Sambre, naar het Assisenhof van Namen verwezen. Duquet wordt vervolgd omdat hij op 14 juni in zijn dorp een moord pleegde op Jacques Hubeaux (37) uit Monimont en een moordpoging op Alfred Warmont (25) uit Velaine en Jules Becker uit Tongrinnes. De feiten, gevolgen van een twist, grepen plaats in een herberg te Ham-sur-Sambre.
Bron: Gazet van Antwerpen | 27 September 1977
Schietgrage Waal voor Assisenhof van Namen
Maandag begint voor het hof van assisen van Namen het geding te laste van de 27-jarige fabrieksarbeider Michel Duquet, uit Ham-sur-Sambre. Hij wordt beschuldigd van moord en twee moordpogingen.
Op 14 juni 1976 begaf hij zich te Ham-sur-Sambre naar de herberg “Les Caves”, waar hij herrie kreeg met andere verbruikers, onder wie Jacques Hubeaux (35), uit Ham-sur-Sambre, die pochte met de verdiensten van zijn overleden tweelingbroer, een bendeleider, die twee weken tevoren gestorven was.
Een vergelijking met Duquet viel in diens nadeel uit en de woedende Duquet ging thuis een pistool halen, waarop hij terugkeerde naar de herberg en er aan de tapkast een glas water dronk. Hubeau begon daarom opnieuw te spotten, bijgevallen door zijn metgezellen. Duquet haalde zijn wapen te voorschijn en vuurde vijf keren.
Hubeau stortte ineen, dodelijk getroffen in het hart. Nog twee andere kogel troffen hem. Een vierde kogel raakte de klant Alfred Warmont en de vijfde Jules Becker, die poogde te vluchten. Warmonts voet diende afgezet te worden. De debatten zullen 4 dagen duren en er zullen ongeveer 40 getuigen gehoord worden.
Bron: Gazet van Antwerpen | 10 December 1977
Moordenaar Duquet wil er een lolletje van maken
Maandagmorgen is voor het Hof van Assisen te Namen het proces begonnen van de 27-jarige fabrieksarbeider Michel Duquet, uit Ham-sur-Sambre. Hij wordt ervan beschuldigd op 14 juni 1976 in een drankgelegenheid te Ham-sur-Sambre de 37-jarige Jacques Hubeaux te hebben vermoord en gepoogd te hebben twee andere personen eveneens om het leven te brengen.
Het Hof wordt voorgezeten door raadsheer Viatour. Duquet zit bij de aanvang van het proces ontspannen in de beschuldigdenbank. Bij het betreden van de assisenzaal groet hij enkele in de zaal aanwezige vrienden. Tijdens de ondervraging blijkt Duquet goed geluimd. “Ik ben een plezante kerel”, zegt hij en dat blijkt snel wanneer hij iedereen aan het lachen krijgt.
Spijtig genoeg schijnt hij zich geen rekenschap te geven van de ernst waarmee het juridisch apparaat werkt. Hij vergeet te licht dat het gaat om een dode, een zwaargewonde en een lichtgewonde.
Naar verluidt haalt hij de gemiddelde intelligentiegraad niet en is hij een vechtersbaas. Hij is echter handiger dan normaal. Na de lagere school ging Duquet werken onder meer in een glasfabriek. Hij verdiende goed zijn brood en daar kwam nog een centje bij toen hij in de ouderlijke herberg meewerkte. Nadien nam hij de leiding van een motorrijdersbende.
Duquet dronk graag en was opvliegend. Over de feiten zelf vertelt hij niet te hebben gemikt. “Ik heb al die mensen op mij zien afkomen. Warmont had een stoeltje in de hand. Dan heb ik geschoten. Het was een grote zwarte ruimte voor mijn ogen. Ik heb niemand zien vallen, maar achteraf heb ik gemeend dat, wanneer men van zo dichtbij schiet, er doden moeten vallen. Ik heb enkel geschoten om hen tegen te houden.”
Na de feiten heeft Duquet zijn wapen uiteengehaald om te zien waarom het klem geraakt was.
De namiddagzitting begon met het getuigenis van de gerechtsarts, die uitleg verstrekte over de aard van de verwondingen die de dood van Jacques Hubeaux tot gevolg hadden, en er de oorzaak van waren dat Alfred Warmont een helft văn de rechtervoet verloor.
Vervolgens getuigde Alfred Warmont en zijn zuster Marie-Jeanne, die de verklaring van beklaagde tegenspraken. Warmont beweert dat hij al het mogelijke deed om een gevecht te voorkomen, terwijl Duquet staande houdt dat hij geslagen werd en bedreigd door Warmont.
Het getuigenverhoor wordt hedenochtend voortgezet.
Bron: Gazet van Antwerpen | 13 December 1977
Getuigenissen niet ongunstig voor Duquet
Dinsdag is voor het Hof van Assisen van Namen het proces ten laste van de 28-jarige Michel Duquet uit Ham-sur-Sambre verder behandeld.
De eerste getuige, die wordt opgeroepen, is Jojo, een dame die zich de dag van de feiten in het café «Aux Caves» bevond. Zij was er getuige van hoe Warmont de beklaagde een vuistslag toediende en hem met een klapstoeltje bedreigde.
Vervolgens worden door het hof en de juryleden nog drie getuigen waaronder twee knapen gehoord. Zij waren op het ogenblik van de feiten in het café bijeen. Zij hebben de aanleidingen tot het tragisch voorval van zeer nabij kunnen volgen, omdat zij toen op de elektrische biljart aan het spelen waren. Het verhaal dat zij over de feiten brengen verloopt hortend maar stemt toch overeen met wat Duquet heeft verteld.
Op een bepaald ogenblik stelt de voorzitter van het hof volgende vraag: “Heeft iemand op Jacques Hubeaux geschoten?”
A: “Natuurlijk. want hij is toch dood.”
Tot zo ver de logica van de getuigen, die eensluidend verklaren dat Warmont bijzonder opgewonden was en moeilijkheden zocht met Duquet.
Ook vrienden van Duquet, die hij naar het café had meegebracht, zullen in die zin getuigen.
De getuigenissen Kloppen ook met wat de echtgenote van de beklaagde komt verklaren: “Mijn echtgenoot verkeerde werkelijk niet in een normale toestand, hij was zeer geprikkeld.”
De echtgenote die als laatste getuige van de voormiddag wordt gehoord, zegt dan al snikkend en met tranen in de ogen: “Mijn man is koppig en zeer vlug geprikkeld. Nochtans is hij nooit stout geweest met mij of met de kinderen. Toen de rijkswacht arriveerde dacht ik dat er hem iets was overkomen.”
De namiddagzitting is gewijd aan de getuigen, die de feiten van nabij hebben gevolgd. Die getuigen lijken elkaar soms tegen te spreken. Zo ontstond er heel wat heibel over het feit of de slachtoffers en hun vrienden al dan niet aan tafel zaten, op het ogenblik dat de vuurschoten werden gelost. Ook inzake de al of niet dreigende houding van de slachtoffers raken de getuigen het niet eens.
Een weldaad
Een van de getuigen beweert dat de slachtoffers op stoelen aan tafel zaten. Een andere beweert echter het tegendeel en voegt eraan toe dat Hubeaux zelfs recht sprong in de richting van Duquet.
Alle getuigen waren het echter eens om te verklaren dat Hubeaux een vechtersbaas was. Zelfs de uitbaters van de herberg hadden angst voor hem, vermits zij, toen Hubeaux bij hen binnenkwam, hun kinderen naar familie stuurden, ondanks het feit dat Hubeaux hun instelling slechts driemaal had bezocht. Maar zijn reputatie was hem voorafgegaan, gegaan, zo wordt opgemerkt.
De broer van de beschuldigde beweert dat de verdwijning van Hubeaux voor de inwoners van de gemeente een weldaad is.
Dat lokt van de burgerlijke partij, die Hubeaux vertegenwoordigt, een heftige reactie uit: “Niemand mag zich verheugen over de dood van een medemens”, aldus Mr. Heger.
In de zaal, waar talrijke inwoners van Basse-Sambre hebben plaatsgenomen, wordt echter een instemmend gemompel gehoord, alsof deze mensen de woorden van de getuige willen beamen.
Bron: Gazet van Antwerpen | 14 December 1977
Onverdraaglijk karakter maakte Marcel Duquet onbemind
Woensdagvoormiddag is voor het Hof van Assisen van Namen de zaak voortgezet van de 28-jarige Michel Duquet, uit Ham-sur-Sambre. Als eerste getuige kwam de zenuwarts Goffaux aan h woord, die de persoonlijkheid van de beklaagde op een zeer menselijke manier belichtte.
Michel Duquet is verantwoordelijk voor zijn daden, hoewel een lichte vermindering moet worden aangerekend. De arts is van oordeel dat de verslaafdheid aan de alcohol van de beschuldigde meer is dan een neiging tot alcohol. Voorts geniet Duquet een goede gezondheid.
Het is geen slecht kerel en, in tegenstelling tot de uiterlijke tekenen, lijdt hij zoals de meeste mensen aan een bestaansangst die hij door opschepperij en pocherij tracht te verbergen. Hij is impulsie maar dat dient slechts om te verhinderen dat zijn angst zal toenemen. Duquet is scherpzinnig, met een gezond verstand en kan het onderscheid tussen goed en kwaad onderkenner. Hij liegt weinig. Duquet heeft zijn angst tot zich getrokken en zijn onzekerheid gericht op de persoon van Hubeaux.
De beklaagde heeft angst om zijn gezicht te verliezen voor zijn dood: daarom heeft hij geschoten. “Hij is een papieren caïd”, zo zegt de arts.
Agressief
Tijdens de zitting van woensdagvoormiddag kwamen ook de inspecteurs aan het woord, die het moraliteitsonderzoek verrichtten. Uit hun getuigenis blijkt dat de familie van he slachtoffer in de streek een zeer goede naam en faam genoot.
Hubeaux zelf toonde zich van zijn jeugd af een moeilijk kind. Zijn ouders ondervonden moeilijkheden bij zijn opvoeding. Later toonde hij zich, wanneer hij gedronken had, agressief, wat leidde tot vechtpartijen in herbergen en in zijn familie. Zijn vader had schrik voor hem en ook de herberguitbaters slaakten een zucht van verlichting, wanneer hij hun instelling verliet. Naar verluidt zou het als gevolg van een meningitis zijn dat hij een onverdraaglijk karakter kreeg.
De juryleden hoorden voorts nog enkele spontane getuigenissen onder hen de onderwijzeres van de zoon van de beklaagde: het kind noemt ze getraumatiseerd, omdat zijn vader in de gevangenis vertoeft.
Daarmee wordt de zitting geschorst. Ze wordt heden voormiddag hervat.
Bron: Gazet van Antwerpen | 15 December 1977
Michel Duquet tot vijf jaar veroordeeld
Donderdagavond is voor het Hof van Assisen te Namen vonnis geveld in de zaak ten laste van de 28-jarige Michel Duquet, die terechtstond wegens moord op Jacques Hubeaux uit Ham-sur-Sambre, en poging tot moord op Alfred Warmont, eveneens uit Ham-sur-Sambre, en op Jules Becker uit Moustier. Duquet werd veroordeeld tot 5 jaar gevangenisstraf.
Gehoord worden de pleidooien en het rekwisitoor. Namens de beproefde familie Hubeaux voert Mr. Wouters het woord. “Ik kom hier niets vragen, geen verzoek doen, ik houd hier een pleidooi voor een weduwe die achterblijft met drie kinderen, een familie die op vreselijke wijze werd beproefd. Men zou makkelijk begrijpen dat de weduwe van Hubeaux om wraak zou gaan roepen, maar neen, deze vrouw doet dat niet. Het enige wat zij vraagt is rechtvaardigheid, omdat haar man zulk een schandelijke dood niet heeft verdiend.”
“Ook mag ik stellen dat Hubeaux zijn moordenaar niet heeft uitgedaagd. Men schildert Hubeaux hier ter zitting af als een stoute jongen, als een vechtersbaas. Niets is minder waar. Wat ik wens dat is dat Duquet zou inzien dat hij een man heeft gedood en dat er geen rechtvaardiging voor dat misdrijf bestaat. Iedere moord is natuurlijk het antwoord of de reactie op iets, maar ze kan nooit door een of andere provocatie gerechtvaardigd worden. Een normaal mens reageert niet op iets door iemand te doden.”
Nadat de verdediging verzachtende omstandigheden had gepleit, moest de jury zich uitspreken over de schuld van Duquet. Na anderhalf uur beraadslaging kwam de jury terug meteen bevestigend antwoord wat betreft de moord op Hubeaux met de provocatie als wettelijke verontschuldiging. De voorbedachtheid en de poging tot moord op Warmont en Becker werden verworpen.
De aanklager vordert de zwaarste straf, rekening houdend met de wettelijke verschoning van uitdaging, wat neerkomt op 5 jaar. De verdediging van haar kant vraagt ten hoogste drie jaar met uitstel.
Te 19.50 u. viel het vonnis, Duquet werd veroordeeld tot 5 jaar gevangenisstraf en 100 fr. boete. Ingevolge de Wet Lejeune kan hij binnen twee maanden de gevangenis verlaten. De burgerlijke partij zal als provisie 1 frank schadevergoeding eisen.
Bron: Gazet van Antwerpen | 16 December 1977
Cafémoord te Ham-sur-Sambre voor correctionele rechtbank
In december 1977 verscheen Michel Duquet uit Ham - sur - Sambre voor het Assisenhof van Namen. Bij een hoogoplopende ruzie in een café, een jaar tevoren, was Duquet naar huis een revolver gaan halen, was naar de drankgelegenheid teruggekeerd en had in het wilde weg op de klanten geschoten. Jacques Hubeaux die bij de ruzie betrokken was geweest bleef op slag dood, twee andere klanten werden gewond.
Michel Duquet werd door het Assisenhof tot 5 jaar gevangenisstraf veroordeeld omdat het argument dat Hubeaux hem geprovoceerd had zwaar had doorgewogen. Over de twee personen die verwondingen hadden opgelopen werd op het Assisenhof niet gesproken.
Daarna hebben het parket van Namen en de burgerlijke partij de zaak voor de correctionele rechtbank gebracht en staat Duquet nu terecht voor slagen en verwondingen van een van de caféklanten. Alfred Warmont.
Warmont had een kogel in het been gekregen en zijn voet moest afgezet worden. Warmonts advocaat vraagt voorlopig 20.000 fr. en een onderzoek door deskundigen.
Op het proces donderdag werden de feiten nog eens op een rijtje gezet. Voor Mr. Delooz van het openbaar ministerie staan de beschuldiging van vrijwillige slagen en verwondingen evenals de voorbedachtheid vast.
De verdediging is helemaal niet deze mening toe gedaan en meent dat het Hof van Assisen door slagen en verwondingen niet meer ter sprake te brengen al een vonnis heeft geveld. De correctionele rechtbank zou dus onbevoegd zijn. Verder stelde de verdediger, Mr. Saels, dat de slagen en verwondingen op Warmont samen met de moord gebeurden en dat voor dit feit Duquet al veroordeeld werd.
De rechtbank doet uitspraak op 6 december.
Bron: Gazet van Antwerpen | 10 November 1979
Naamse rechtbank deed uitspraak over schadevergoeding in assisenzaak
De correctionele rechtbank van Namen heeft uitspraak gedaan in een zaak van het vrijwillig toebrengen van slagen en verwondingen, die eerder al door het assisenhof was behandeld.
In juni 1976 vuurde Michel Duquet, een jongeman uit Ham-sur-Sambre, na een ruzie in een plaatselijk café verscheidene kogels af op de caféklanten. Een zekere Hubeau, zijn voornaamste tegenstander bij de woordenwisseling, was op slag dood. Twee andere cafébezoekers werden gewond. Eén van hen, Alfred Warmont, kreeg een kogel in het been en zijn voet diende te worden geamputeerd.
Het hof van assisen veroordeelde Duquet voor de moord tot vijf jaar gevangenis. Maar het hof had geen enkele vraag gesteld over Warmont. Daarom spande Warmont een proces aan voor de correctionele rechtbank.
De rechtbank stelde vrijdag dat Duquet reeds door het hof van assisen was veroordeeld voor de slagen tegen Warmont, maar was voorts van oordeel dat deze slagen blijvend letsel tot gevolg hebben en recht geven op een eis tot schadevergoeding. Het bedrag van die eis werd op 3 miljoen geschat. De rechtbank stelde een medisch expert aan en veroordeelde Duquet tot de procedurekosten.
Bron: Gazet van Antwerpen | 15 December 1979