731

(286 replies, posted in 1980-1989)

Heel boeiende post, bedankt voor je werk.

swansongunsung wrote:

Allereerst is er PV 12637 van de Gerechtelijke Politie van Brussel, van 22 mei 1984, waarin melding wordt gemaakt van de ontdekking op 161 Brand Whitlocklaan van een schrift met geplastificeerde kaft en blanco geruite bladen, waarvan meerdere bladen waren uitgescheurd. Dit schrift werd formeel herkend door de vader van Christine, en ook haar broer heeft het herkend.

Bij die spullen werden ook volgende zaken gevonden:

- un carnet de membre des mutualites chretiennes au nom de GUSS Raymond (1)
- ainsi qu'un petit livre du CAPd'lxelles au meme nom.
- une carte reclame u cafe bar MESSAGER
(2)

(1) Raymond Guss heeft op 4 februari 1981 een 75-jarige vrouw gewurgd. Voor die moord werd hij in september 1982 tot tien jaar dwangarbeid veroordeeld. Hoe die spullen van Guss in dat appartement terecht zijn gekomen, weet ik niet.

(2) Of dit het café "Le Messager" in Lasne was, weet ik niet. Ik vermoed dat er meerdere cafés de naam "Messager" hadden.

732

(0 replies, posted in Wagens)

Op 7 oktober 1983, één uur voor de overval op het Delhaize-warenhuis van Beersel, wordt in Watermaal-Bosvoorde een zwarte VW Golf gestolen. De wagen had nummerplaat EFT-489.

Na de overval in Beersel ziet de politie op de Chaussée de Waterloo deze zwarte VW Golf rijden en ze zetten de achtervolging in. De wagen werd aan de Hallepoort in Sint-Gillis onderschept. De twee inzittenden kunnen te voet vluchten.

De VW Golf aan de Hallepoort:

http://nsm07.casimages.com/img/2017/12/08//17120809493414738715406663.jpg

(…) Aanvankelijk dacht men dat de gangsters gevlucht waren in een Golf GTI, in de richting van de Hallepoort, naar het centrum van de hoofdstad toe. Daar werd een gelijkaardige wagen door de politie tegengehouden. De persoonsbeschrijving van de inzittende klopte echter niet met die van de overvallers. Wel was de auto kort voordien gestolen. Van de daders was er gisterenavond laat nog geen spoor.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 Oktober 1983

(…) Na de schietpartij sprongen de gangsters in een klaarstaande zwarte Volkswagen Golf die eerder gestolen werd in Watermaal-Bosvoorde. De rijkswacht en politie achtervolgden deze wagen tot in Brussel. Aan de Hallepoort kon de auto onderschept worden maar de gangsters konden te voet door het Brusselse vluchten. Een speraktie werd op het getouw gezet.

Bron: Het Nieuwsblad | 8 oktober 1983

(...) De daders verdwenen met een zwarte Volkswagen Golf, die een uur voordien gestolen was te Watermaal-Bosvoorde. De auto werd later teruggevonden aan de Hallepoort op het grondgebied Sint-Gillis.

Bron: Het Laatste Nieuws | 10 oktober 1983

(...) De politie van Brussel meent de wagen te zien rijden op de Chaussèe Waterloo richting de Hallepoort in Sint-Gillis. De twee inzittenden springen uit de wagen en vluchten te voet via de Avenue Henri Jaspar. Laat in de avond blijkt echter dat dit voertuig (kenteken EFT-489) minder dan een uur voor de overval is gestolen in de Brusselse agglomeratie en dus niet gebruikt kan zijn bij de overval.

Bron: Le Soir | 8 Oktober 1983

(…) Onmiddellijk werd het veiligheidsapparaat dat zopas voor Waals-Brabant op de been was gebracht, in staat van alarm gehouden. Tevens werden versterkingen van rijkswacht en gerechtelijke politie uitgestuurd. De vluchtwagen van de daders is op het grondgebied van Sint-Gillis teruggevonden maar men beschikt nog niet over gegevens betreffende de daders.

Bron: De Standaard | 8 Oktober 1983

733

(0 replies, posted in 1980-1989)

Samenvatting

  • Wat? Autodieven plegen verschillende feiten

  • Wanneer? 7 oktober 1983

  • Waar? Antwerpen

  • Wie? Drie personen, waarvan twee minderjarigen

  • Status: Opgelost

Op 7 oktober 1983, dezelfde dag als de overval op het Delhaize-warenhuis in Beersel, voerde de Antwerpse politie een grootschalige actie na meerdere pogingen tot autodiefstal door een trio daders. De dieven probeerden achtereenvolgens wagens te stelen aan de Frankrijklei, het AZ Middelheim en het Crest-hotel aan de Le Grellelaan, waarbij ze bij die laatste poging zelfs schoten af tijdens hun vlucht.

Na dit incident sloeg de politie groot alarm en werden uitvalswegen afgesloten in de veronderstelling dat de daders richting E19 of Boudewijnlaan vluchtten. De klopjacht eindigde aan de GB in Edegem, waar veel politie aanwezig was, maar waar de verdachten alsnog wisten te ontsnappen met een andere vluchtauto.

Op 7 oktober 1983 wordt bij D’Ieteren in Antwerpen een rode VW Golf gestolen. Of dit ook door deze daders is gebeurd, is niet geweten.

Links op de foto de achtergelaten Golf op de parking van de GB in Edegem:

http://nsm08.casimages.com/img/2016/09/28//16092802311714738714521890.jpg

Felle jacht op autodieven in het Antwerpse

Vrijdagnamiddag is het in het Antwerpse erg druk geworden voor de politie. Er werd verwoed klopjacht gemaakt op autodieven.

Uiteindelijk strandde de actie aan de GB-vestiging te Edegem. Daar kwam toen zoveel politie samen - compleet met wapen in aanslag - dat kopers en voorbijgangers niet wisten wat er op handen was.

In het optreden van de dieven zit een vreemd patroon, dat nog niet helemaal duidelijk is en waarschijnlijk niet zal opgehelderd worden. vermits de daders konden ontsnappen.

Omstreeks vier uur in de namiddag werd getracht een wagen te stelen aan de Frankrijklei te Antwerpen. De poging mislukte en de drie dieven namen de vlucht (in een eveneens gestolen) wagen.

Zelfde scenario aan het Algemeen Ziekenhuis Middelheim, waar de dieven er evenmin in slaagden een voertuig te ontvreemden. Feller ging het er echter toe aan het Crest-hotel, aan de Le Grellelaan te Antwerpen, waar het trio door personeel betrapt werd bij hun derde poging. De daders namen de vlucht, maar vuurden schoten af toen het personeel de diefstal voorkwam.

Toen was het meteen groot alarm en kreeg de operatie van de politie omvang. De uitvalswegen werden afgezet en een kernactie begon - de twee laatste pogingen vonden immers aan dezelfde kant van de stad plaats en de vluchtweg moest haast zeker richting Boudewijnlaan of E10 leiden.

Op de parking bij de GB te Edegem zijn de opgejaagden er toch nog in geslaagd te ontkomen met een andere vluchtauto. De wagen die zij voordien gebruikten, werd toen als gestolen voertuig geïdentificeerd.

Alles wijst duidelijk op een groter onderneming dan een gewone voertuigdiefstal. Ging het om bendeleden, die dringend één of neer auto's nodig hadden voor een grote overval? Was er eer brutale hold-up gepland en raakten de dieven in tijdnood zodat zij niet minder dan driemaal na elkaar probeerden?

De schoten aan het Crest-hotel (en de recente ervaringen te Temse en te Nijvel) wijzen erop dat vrijdag echt zware jongens in het Antwerpse actief waren.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 Oktober 1983

In een artikel over de overval op het Delhaize-warenhuis in Beersel wordt ook verwezen naar dit feit:

(…) De kans is groot dat de bandieten voor hun moorddadige overval te Beersel al een dolle rit met gestolen wagens achter de rug hadden. Zoals we in onze weekendkrant reeds meldden, hield de politie vrijdagnamiddag een felle jacht op autodieven in het Antwerpse.

Op de Frankrijkiei te Antwerpen ontstond vrijdag omstreeks 16 uur een ruzie tussen de inzittenden van een VW Golf en de eigenaar van een Franse Renault over een parkeerplaats. De inzittenden van de VW sloegen daarbij de achterruit van de Renault stuk.

Een tijdje later zag een bediende van het Crest-hotel te Antwerpen in de ondergrondse parking van de zaak een VW Golf met twee inzittenden. Een derde was aan een Cadillac aan het prutsen. Omdat hij het zaakje niet vertrouwde riep de hotelbediende de hulp van een collega in. Zodra deze ter plaatse kwam, werden beide mannen door de inzittenden van de VW onder vuur genomen. Niemand werd gewond. De Golf verdween dan met gierende banden.

Kort daarop werd dezelfde VW gezien aan de hoofdingang van het Middelheim-ziekenhuis. De bandieten konden daar een Alfa Romeo stelen, nadat een poging om een Mercedes te stelen mislukte. Zowel de Golf als de Alfa Romeo verdwenen. De Golf werd teruggevonden op de parking van de Supermarkt GB te Edegem. Een getuige zag dat de inzittenden overstapten in een bruine wagen, vermoedelijk de Alfa Romeo.

Op de autoweg naar Brussel te Rumst poogden onbekenden met geweld een auto te stelen. Dat mislukte en ze verdwenen met een … Alfa Romeo. Een tijdje later werd op de parking van de Makro te Machelen de autobestuurder F. Kleermaker uit Meise overvallen door twee kerels. Hij werd bedreigd met een mes en de mannen wilden er met zijn wagen vandoor gaan.

Dat lukte evenwel niet en de boeven gingen aan de haal omdat andere Makro-bezoekers aan kwamen. Ook hier sloegen de boeven met een Alfa Romeo op de vlucht.

In politiekringen sluit men niet uit dat de bandieten er later toch in geslaagd zijn een andere auto te stelen. Dat kan dan de Golf GTI zijn. die gebruikt werd bij de overval te Beersel en die in Watermaal-Bosvoorde gestolen was. (*)

Bron: Gazet van Antwerpen | 10 Oktober 1983

(*) Meer info over de in Watermaal-Bosvoorde gestolen VW Golf » Forum

Klungelende autodieven ontsnappen aan speractie

Vrijdagnamiddag [7 oktober 1983] zorgden drie onbekende autodieven er op nog geen twintig minuten tijd voor, dat de Antwerpse politie de handen meer dan vol had. Toen in de vroege vooravond het alarm werd afgeblazen, doordat de gezochten – vermoedelijk Arabieren – ontkomen waren in de richting van Brussel, viel de balans nog mee: een stukgeslagen autoruit en enkele schoten, die voor de nodige deining hadden gezorgd, maar niemand verwondden.

Het politiealarm ging van start omstreeks 16u20 toen één van de drie een ruit insloeg van een personenwagen, geparkeerd op de Frankrijklei, zonder zich veel aan te trekken van het op dat moment zeer drukke verkeer op de Leien. Het bleef echter bij het inslaan van de ruit, want de man sprong in een zwarte Volkswagen Golf GTI, die er vandoor ging.

Enkele minuten later werden de inzittenden van de Golf bemerkt op de parking van het Crest Hotel, aan de Gérard Le Grellelaan, waar ze enkele auto’s aan het beschadigen waren. Toen de drie bemerkten dat ze betrapt waren, loste één van hen enkele schoten, vermoedelijk met een alarmpistool, waarop de zwarte Golf GTI weer wegstoof.

Het vreemde drietal moet dan bijzonder snel in de richting van het Middelheimziekenhuis gereden hebben, want zeer korte tijd nadien zag men daar aan de Middelheimlaan hoe één van de inzittenden van de zwarte Volkswagen daar aan het slot van een Mercedes stond te prutsen. Weerom vluchtten de drie.

Inmiddels was de Antwerpse politie gestart met een speraktie. Omstreeks 17u vond een patrouillewagen van de Mobiele Brigade de zwarte Golf, die was achtergelaten, op de parking van de GB-supermarkt aan de Prins Boudewijnlaan in Edegem. De drie inzittenden waren volgens een vrouwelijke ooggetuige overgestapt in een bruine Ford met een vinyl-lederen dak, die wegscheurde in de richting van de E10-autoweg van Antwerpen naar Brussel.

In de achtergelaten Golf, die bleek te zijn gestolen van een Brusselaar op de luchthaven van Zaventem, hadden de klungelende autodieven een brandblusapparaat gedeeltelijk leeggespoten. Later op de avond kwam de technische dienst van het Antwerpse parket naar de parkeerplaats om te zoeken naar eventuele vingerafdrukken.

Bron: Het Nieuwsblad | 8 oktober 1983

Waren de doders van Beersel de autodieven van Antwerpen?

Of de autodieven, die vrijdagavond aan de Antwerpse politie ontsnapten, uitstaans hebben met de Waals-Brabantse moordbende, is niet zeker, maar wordt evenmin uitgesloten. Vast staat dat de drie, die naar Antwerpen gereden waren met een in Zaventem gestolen, zwarte Volkswagen Golf GTI, er niet voor terugdeinsden om op klaarlichte dag tot in het stadscentrum van Antwerpen doldriest te werk te gaan, in hun poging een auto van zwaar kaliber (Cadillac, Mercedes, Alfa Romeo) te roven. Mogelijk betrof het een bende die zich liet inspireren door de beruchte Bende.

De eerste maal dat ze van zich lieten spreken, was om 16u op de Frankrijklei aan het nummer 25, een op dat tijdstip van de dag zeer drukke verkeersader in het volle centrum. Daar kregen de drie inzittenden van de zwarte Golf het aan de stok met een Borgerhoutenaar met een Renault, meer bepaald een betwisting over een parkeerplaatsje. Na enige discussie sloeg één van de drie zonder meer de achterruit van de Renault in, waarop de Golf wegscheurde.

Een kwartier later zag een bediende van het Crest Hotel aan de Le Grellelaan in de – ondergrondse – hotelparking diezelfde Golf met nummerplaat 5.T.778 staan. Er zaten twee mannen in, een deur stond open. De derde man stond te prutsen aan een geparkeerde Cadillac. Toen de hotelbediende vroeg of de Cadillac hem toebehoorde, werd hij met een "ja" afgesnauwd. De bediende werd achterdochtig, en noteerde zichtbaar de nummerplaat van de Golf.

Toen de onbekende dat zag, sloeg hij de hotelbediende in zijn gezicht. De man vluchtte, en kwam terug met een collega. Prompt werden beiden vanuit de Golf onder vuur genomen, en zochten dekking. Toen de Golf pijlsnel uit de garage weggereden was na een tweede schot, bleken er echter geen hulzen of kogelinslagen te vinden zijn. Vermoed wordt dat er geschoten werd met een alarmpistool.

Weerom een kwartier later werd de Golf gesignaleerd aan de Middelheimlaan, waar de inzittenden trachtten een Mercedes en een Alfa Romeo open te breken. De Alfa, eigendom van een Schotenaar, kregen ze open. Dan moeten de drie onbekenden 'gesplitst' zijn, want zowel de zwarte Golf als de bruine Alfa werden omstreeks 17u samen gezien op de parkeerplaats aan de GB aan de Prins Boudewijnlaan in Edegem, waar de drie in de Alfa plaatsnamen, en wegreden naar de E10. De Golf lieten ze in de brand.

Even vóór 18u vrijdagavond werden de drie gesignaleerd op de parking van het grootwarenhuis Makro aan de Woluwelaan in Machelen, vlakbij de E10. Daar bedreigden ze een autobestuurder met een mes om zijn auto te kunnen roven, maar het opzet mislukte. Daarna nam de bruine Alfa verder de vlucht over de E10 in de richting van Brussel.

Indien het opzet van de drie drieste autodieven was om een extra auto te roven in het Antwerpse, dan is dat mislukt. Politie en Rjikswacht vinden het alleszins zeer vreemd dat het trio zich weinig aantrok van de speraktie die op gang was gekomen na de schoten in het Crest Hotel, en quasi ongestoord verder snelle personenwagens trachtte te stelen.

Zondagavond was nog niet geweten of de vingerafdrukken aan de in Edegem achtergelaten Golf GTI het Antwerpse parket enige duidelijkheid verschaften over de identiteit van de drie personen, van wie weinig meer is geweten dan dat ze van het 'Arabische' type zouden zijn.

Bron: Het Nieuwsblad | 10 oktober 1983

Ook Humo bracht eind oktober 1983 dit verhaal:

Vrijdag 7 oktober, om 16u00: een Renault met Franse nummerplaat en een zwarte Volkswagen Golf met drie inzittenden, betwisten elkaar een parkeerplaats ter hoogte van het nummer 25 van de Frankrijklei [in Antwerpen]. Eén van de inzittenden van de zwarte Golf stapt uit en slaat prompt de voorruit van de Renault aan diggelen. Daarna slaat de Golf op de vlucht. Een kwartier later merkt een bediende in de ondergrondse parkeergarage van het Crest-hotel diezelfde zwarte Golf. In de wagen zitten twee personen. Een derde persoon prutst aan een Cadillac. "Is dat uw wagen?" vraagt de bediende.

De man bij de Cadillac knikt van ja. Toch blijft de bediende argwaan koesteren. Hij noteert de nummerplaat van de Golf. Onmiddellijk wordt hij op een vuistslag in volle gelaat getrakteerd. De bediende ontkomt en roept een collega te hulp. Wanneer zij terug naar de zwarte Golf lopen, worden zij op vuurschoten onthaald. De Golf giert weg.

De Golf wordt door de politie geseind. Niet ver van het Crest-hotel hebben de gangsters ondertussen een bruine Alfa Romeo gekraakt. De twee auto's rijden naar de GB-vesting, aan de Prins Boudewijnlaan, in Edegem. Daar wordt de Golf achtergelaten en de reis wordt met de Alfa in de richting van Brussel verder gezet. De politie vindt de Golf, binnenin werd een brandblusser leeggespoten. Controle wijst uit dat de Golf op de luchthaven van Zaventem werd gestolen.

Omstreeks 18u30 loopt het bericht binnen dat er in Rumst een poging werd ondernomen om met geweld een wagen te stelen. Getuigen zagen daar eveneens een bruine Alfa Romeo wegrijden. Even later duikt de bruine Alfa op aan de Makro-parking te Machelen-Vilvoorde, dicht bij de E10 (momenteel de E19, red). Een automobilist wordt er met een mes bedreigd: men heeft het op zijn auto gemunt. De overval mislukt en de gangsters vluchten.

Bron: Humo | 27 oktober 1983

734

(15 replies, posted in Andere)

dim wrote:

Ik vind dat jullie het argument nogal vernauwen - ik trek nergens lijntjes tussen Casolaro en de Bende, of tussen Shackley en Beijer.

Je plaats deze post in het forum "Motief". Ik ga er dus van uit dat je de hypothese van Casolaro beschouwt als een motief voor de misdaden van de Bende van Nijvel.

735

(12 replies, posted in Wagens)

Spectator Of Life wrote:

Op 7 oktober 1983 wordt bovenstaande Golf gestolen in Antwerpen en diezelfde avond is er het Bende feit in Beersel. Dezelfde heren?

Hangt ervan af: was de diefstal in de nacht van 6 op 7 oktober of in de nacht van 7 op 8 oktober? Dat heb ik nog niet kunnen ontdekken, maar beide momenten kunnen omschreven worden als "op 7 oktober".

Ter info: D'Ieteren had in Antwerpen drie vestigingen:

  • Kempisch dok - Westkaai 101 - 2000 Antwerpen

  • Bredabaan 1209 - 2120 Schoten

  • Onze Lieve Vrouwstraat 8 - 2600 Berchem

736

(107 replies, posted in Bibliografie)

Op VRT Max kan je de schitterende film Capote zien » www.vrt.be/vrtmax

Samenvatting

De gewaardeerde maar nog niet zo heel bekende auteur Truman Capote leest in een krant het verhaal van een meervoudige moord in Holcomb, Kansas. De landbouwer Herbert Clutter, zijn vrouw en twee van hun kinderen zijn op brutale manier om het leven gebracht. (*) Capote raakt gefascineerd door de zaak en trekt naar Kansas om er een stuk over te schrijven voor de New Yorker. Hij wordt vergezeld door een vriendin, de schrijfster Harper Lee.

Samen verzamelen ze informatie en interviewen ze de mensen uit de buurt. Capote slaagt erin het vertrouwen te winnen van Alwin Dewey, de detective die de moorden onderzoekt. Hij ontmoet ook de moordenaars, Dick Hickock en Perry Smith. Met die laatste sluit hij zelfs vriendschap. Het geplande artikel wordt een boek waaraan Capote ruim zes jaar werkt. De 'non-fictieroman' en bestseller 'In Cold Blood' wordt algemeen beschouwd als een meesterwerk in het misdaadgenre.

(*) Op 15 november 1959 worden in Holcomb, Kansas, de boer Herbert Clutter, zijn vrouw Bonnie en hun twee tienerkinderen Nancy en Kenyon in hun woning vermoord tijdens een overval. De daders, Perry Smith en Dick Hickock, waren op zoek naar een vermeende kluis met geld, maar vonden die niet en vermoordden het gezin om geen getuigen achter te laten. De buit bedroeg 50$.

Na hun vlucht uit Kansas worden ze enkele weken later gearresteerd in Las Vegas. Het boek volgt zowel het misdrijf als de zoektocht naar de daders en hun uiteindelijke proces en veroordeling. In 1965 worden Smith en Hickock ter dood gebracht door ophanging in de gevangenis van Kansas.

737

(2 replies, posted in Plaatsen)

In zijn boek "Rattenkwartier" neemt Charlie Hédo de informatie van Hilde Geens over. Hierdoor neemt hij ook de fout over de arrestatie van De Staerke over: De Staerke werd niet twee dagen na de moord op Van Camp gearresteerd, maar op 5 oktober. Wanneer El Bourajradji werd gearresteerd, heb ik nog niet gevonden.

(...) Twee dagen na de Bendemoord op architect Van Camp in restaurant Aux Trois Canards te Ohain worden Philippe De Staerke en de onbekende Mohammed El Bourajradji gearresteerd. De toenmalige bazin van Le Messager de Bruxelles, een eettent in Ohain, heeft De Staerke een uur voor de moord in haar taverne gezien in het gezelschap van een andere man. De bazin pikte het duo eruit wanneer een politieman haar foto's toonde van bekend staande gangsters.

Bron: Het Rattenkwartier | Charlie Hédo (2015)

738

(2 replies, posted in Onderzoekspistes)

Ik botste recent op onderstaand artikel. Het heeft niets met de Bende van Nijvel te maken maar het artikel bracht me op het idee om voorbeelden te zoeken van 'legionairs' die misdadiger werden. Ik heb naast het verhaal van Pascal Blanc ook nog Bruno Sulak gevonden. Het zijn twee ex-legionairs met een totaal verschillende criminele "loopbaan".

Deserteur bekende

Pascal Blanc, (*) de 24-jarige deserteur uit het Vreemdelingenlegioen die sinds juli 1982 werd gezocht door de Franse politie en zondagavond in Mont Dore (Puy de Dôme) werd aangehouden, heeft maandag bekend de dader te zijn van de vier moorden waarvan hij werd verdacht.

Blanc, in de Franse pers maandenlang afgeschilderd als “de moordenaar van de Ardeche”, gaf toe de h. Michelle Petit (de ex- directeur van een verbeteringsgesticht waar hij tien jaar had doorgebracht), de jonge kampeerders Philippe Vigneron en Isabelle Alison, en de arbeider Jean-Claude Kaiserlian te hebben vermoord.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 Augustus 1983

(*) Pascal Blanc is hoogstwaarschijnlijk niet zijn echte naam. Die naam is zeer generiek in Frankrijk (het is vergelijkbaar met “Jan Peeters” bij ons).

Pascal Blanc

Het verhaal van Pascal Blanc

Het Vreemdelingenlegioen heeft historisch een reputatie gehad als toevluchtsoord voor mensen die hun verleden wilden ontvluchten, inclusief criminelen. Door de anonimiteitsregel konden rekruten onder een andere naam dienen, wat identificatie achteraf bemoeilijkt.

Desertie kwam voor, en ex-legionairs duiken soms op in criminele milieus, maar concrete dossiers zijn meestal goed gedocumenteerd wanneer ze ernstig zijn, zoals bij moord.

“Pascal Blanc” is opgegroeid in een instelling in Crevant-Laveine. Na zijn desertie uit het vreemdelingenlegioen werd hij een zwervende seriemoordenaar, te vergelijken met de Bende met rode 205.

De feiten

Op 22 juli 1982 slaat de dader voor het eerst toe in Crevant-Laveine. Het slachtoffer is Michèle Petit, een voormalige directrice van een instelling waar hij als jongere verbleef. De feiten dragen duidelijke sporen van voorbereiding en controle: de vrouw wordt vastgebonden, ontkleed en gewurgd, terwijl de telefoonlijnen vooraf zijn doorgesneden. Nadien gaat hij aan de haal met haar wagen, een Talbot Horizon. De moord wijst op een persoonlijk motief, mogelijk een vorm van afrekening, en markeert een eerste, duidelijke escalatie naar dodelijk geweld.

Enkele maanden later, op 8 april 1983, volgt een dubbele moord in het afgelegen Bois de Païolive. De slachtoffers, de jonge Philippe Vigneron en Isabelle Alison, lijken willekeurig gekozen. De man wordt met twee schoten gedood, de vrouw gewurgd. Hun lichamen worden verborgen in een grot. De feiten tonen een verschuiving: van een persoonlijk doelwit naar toevallige slachtoffers, en van één methode naar een combinatie van vuurwapen en manueel geweld. In diezelfde periode leeft de dader in het bos, waar hij zich in leven houdt met inbraken. Bij die inbraken schoot hij soms het slot van een deur kapot.

Op 6 juli 1983 slaat hij opnieuw toe, dit keer in Rocles. Het slachtoffer, Jean-Claude Kaiserlian, had hem onderdak geboden en werkte met hem samen aan de bouw van een woning. De dader schiet hem neer met een jachtgeweer en verstopt het lichaam onder bouwmateriaal. Wat volgt, is even verontrustend als veelzeggend: hij nodigt kort nadien buren uit voor een aperitief, terwijl het lichaam nog op de plek ligt. Het wijst op een verregaande emotionele ontkoppeling en een manipulatieve omgang met zijn omgeving.

Nog geen maand later, op 31 juli 1983, wordt hij opgepakt in Mont-Dore. Bij zijn arrestatie treft de politie een afgezaagd jachtgeweer, munitie, een mes en zelfs een handgranaat aan. Het arsenaal doet vermoeden dat hij zich opmaakte voor nieuw geweld. Hij bekent vier moorden en wordt door de pers al snel bestempeld als de “tueur de l’Ardèche”.

Het proces volgt in 1986. Voor de eerste moord krijgt hij twaalf jaar cel, voor de drie daaropvolgende feiten wordt hij tot levenslange opsluiting veroordeeld.

Het profiel

Zijn parcours toont een typisch profiel van sociale ontworteling, een nomadisch bestaan, escalatie van geweld en overleving via diefstal en improvisatie.

De dader bewoog zich als een nomade door het zuiden van Frankrijk, vaak langs routes zoals de GR4 en door afgelegen natuurgebieden. Hij zocht beschutting in bossen, grotten en geïmproviseerde schuilplaatsen, wat hem niet alleen moeilijk traceerbaar maakte, maar ook perfect past binnen het profiel van een rondtrekkende dader zonder vaste uitvalsbasis.

Zijn geweld was functioneel en weinig gestandaardiseerd. Hij schakelde moeiteloos tussen het gebruik van een jachtgeweer en meer directe methodes zoals wurging. Die afwezigheid van een vaste werkwijze wijst niet op impulsiviteit alleen, maar op een pragmatische benadering: het middel werd gekozen in functie van de situatie.

Ook in zijn slachtofferkeuze ontbreekt elke lijn. Het eerste slachtoffer kende hij uit zijn verleden, wat op een persoonlijke afrekening kan wijzen. Daarna volgden een toevallig koppel en een man die hem onderdak had geboden. Dit suggereert geen uitgewerkt motief of ritueel, maar een opportunistische logica waarbij omstandigheden primeren op intentie.

Na de feiten probeerde hij de sporen te wissen door lichamen te verbergen, onder meer in een grot of onder bouwmateriaal. Tegelijk vertoonde hij gedrag dat wijst op een opmerkelijke emotionele afstand: hij bleef soms in de buurt van de plaats delict en ging kort na de feiten opnieuw sociale interacties aan.

Om te overleven pleegde hij inbraken en diefstallen en maakte hij gebruik van gestolen voertuigen. Zijn militaire achtergrond speelde daarbij in zijn voordeel: hij wist zich efficiënt te verplaatsen en slaagde erin lange tijd uit handen van de politie te blijven.

Bruno Sulak

Bruno Sulak was geen moordenaar, maar een van de meest opvallende en mediagenieke Franse gangsters van het begin van de jaren ’80. Zijn parcours leest als dat van een gedisciplineerde, bijna esthetische misdadiger, met een duidelijke voorkeur voor spectaculaire maar gecontroleerde operaties.

Sulak, een voormalige legionair, bouwde een reputatie op met gewapende overvallen op luxeboetieks en juwelierszaken, vooral in steden (bv. Parijs) en aan de Côte d’Azur. Zijn handelsmerk was een combinatie van minutieuze voorbereiding, snelheid, efficiëntie en een opvallende poging om geweld te vermijden.

Hij opereerde met een kleine, goed georganiseerde ploeg en richtte zich op hoogwaardige buit (juwelen, luxeartikelen), waarbij hij risico’s probeerde te beperken door korte, strak geplande acties. In tegenstelling tot veel andere gangsters uit die periode, viel hij op door een zekere “professionele ethiek”: hij probeerde slachtoffers niet nodeloos te verwonden en vermeed escalatie waar mogelijk.

Minstens even bekend als zijn overvallen waren zijn ontsnappingen. Sulak slaagde er herhaaldelijk in om uit de gevangenis te ontsnappen, wat zijn reputatie alleen maar vergrootte en hem in de Franse pers een bijna mythische status opleverde.

Zijn carrière eindigde in 1985, toen hij na een nieuwe ontsnappingspoging om het leven kwam. Volgens de officiële lezing viel hij van een gebouw tijdens zijn vlucht, al bleef die dood aanleiding geven tot speculatie.

Kort samengevat

Bruno Sulak was geen "egionnaire killer", maar een overvaller bij wie militaire discipline, organisatorisch talent en een zekere drang naar spektakel samenkwamen in een reeks gedurfde, maar doorgaans niet-dodelijke misdrijven.

739

(15 replies, posted in Andere)

Dankzij het concept "six degrees of separation" kan je oneindig veel connecties leggen tussen personen. Je zou zelfs een lijntje kunnen trekken tussen Madani Bouhouche en Donald Trump. Maar wat zegt dat? Niets. Enkel als er een bewijsbare link is tussen twee personen, kan dit relevant zijn.

Het is ook niet omdat Madani bevriend is met Donald, en Donald was goed bevriend met Leo, dat Madani ook Leo kent.

dim wrote:

Niets is "bewezen" m.b.t. de Bende, Xenophon - dat is het hele punt van deze site. We werken met hypothesen.

Klopt, maar je moet wel hypotheses maken die gebaseerd zijn op de feiten. Daarvoor heb ik de "koffiebonen-test" ontwikkeld. Iedere hypothese moet deze test doorstaan. Hoe werkt dit? Ik geef een voorbeeld:

"Het Octopus-netwerk van Casolaro zit achter de Bende van Nijvel."

Oké. Maar waarom stelen ze dan 's nachts in een warenhuis koffiebonen en olie?

Enkel als de hypothese die vraag op een logische manier kan beantwoorden, kan je de hypothese serieus nemen. wink

dim wrote:

Niet noodzakelijk om alle Bende-aspecten te verklaren, maar wel m.b.t. Mendez, Haemers, WNP, ... Is het bewezen dat die laatste drie te maken hebben met de Bende? Nee, en eerlijk gezegd kan mij dat niet eens veel schelen, ik vind deze dossiers op zich veel interessanter dan de Bende-aanvallen zelf.

We zijn hier natuurlijk wel om in de eerste plaats de misdaden van de Bende van Nijvel beter te begrijpen. Al zijn al die nevendossiers natuurlijk ook interessant.

Voor de rest ken ik niets over Casolaro en zijn onderzoek. Dus ik kan er ook niets relevant over zeggen.

740

(1 replies, posted in Onderzoeksdaden)

Jacques Spiette, geboren in 1953 in Namen, verscheen voor de correctionele rechtbank van Dinant nadat hij in oktober 1973 was ontsnapt uit een heropvoedingsinstelling in Mol en vervolgens een reeks diefstallen had gepleegd. Hij stal meerdere auto’s in onder meer Mol, Luik en Herentals, die hij telkens achterliet en vaak beschadigde, en probeerde ook voertuigen te stelen in Waver en Vierves.

Daarnaast pleegde hij diefstallen van geld en goederen, waarbij één feit gepaard ging met geweld en bedreigingen. Hij werd uiteindelijk in Vierves opgepakt na een snelheidsovertreding, waarbij bleek dat hij met een gestolen wagen reed. Ondanks een pleidooi van zijn advocaat die wees op verwaarlozing door zijn ouders, werd hij veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf met uitstel onder voorwaarden, waaronder sociale begeleiding en werkverplichting, en moest hij samen met andere partijen een schadevergoeding van 18.083 frank betalen.

Trois ans de prison et sursis probafoire pour un jeune voleur

Mardi a comparu devant le tribunal correctionnel de Dinant Jacques Spiette, né à Namur en 1953, arrêté à Vierves-sur-Viroin le 21 octobre 1973 et détenu depuis cette date à la prison de Dinant. Ce jeune homme s'était évadé de l'établissement de rééducation de Mol vers le 15 octobre 1973 en compagnie de deux mineurs d'âge.

Il a volé des voitures à Mol, à Liège et à Herentals. Il abandonnait ces véhicules au fur et à mesure de ses pérégrinations et endommagea plusieurs d'entre elles. Il est aussi prévenu de tentatives de vols de voitures à Wavre et à Vierves.

Non content de cela, il a volé diverses sommes d'argent et ob-jets, et notamment un sac de provisions et 400 fr à Mme Angèles Massaux, de Feurus. Ce dernier vol fut exécuté à l'aide de violences et de menaces. Jacques Spiette a été arrêté à Vierves pour un délit mineur: l'excès de vitesse.

Les verbalisants s'aperçurent alors qu'il s'agissait d'une voiture volée. Le jeune délinquant a séjourné dans plusieurs maisons de correction. Son défenseur a fait valoir qu'il avait été totalement délaissé par ses parents.

Le tribunal a condamné Spiette à trois ans de prison avec sursis pour deux ans sous condition de se soumettre à une guidance sociale, à travailler régulièrement et à ne pas quitter son emploi sans l'autorisation de la commission de probation. Les e parties civiles ont obtenu en principe une somme globale de 18.083 fr. de dommages et intérêts pour les dommages causés aux autos volées.

Bron: Le Peuple | 24 Januari 1974

In juni 1984 ontsnapte hij uit de gevangenis van Saint-Hubert:

Trois détenus se sont évadés, samedi peu avant minuit, du centre pénitentiaire de Saint-Hubert. Il s'agit de Jacques Spiette, 28 ans, de Grez-Doiceau, de Christian Guidez, 27 ans, de Verviers et de Christian Van Wanzele, 32 ans, de Mons. En fait, les trois détenus pour vagabondages et petits vols, ne se sont pas présentés à l'appel. samedi à 23h 15.

Bron: Drapeau rouge - Le quotidien du Parti communiste de Belgique | 12 Juni 1984