In het verhaal van de Bendefeiten is het wel iets anders, HIPA. De tweede bendeaanslagen vielen ongeveer tesaam met de acties van de CCC. Met dat verschil ter opsporing van de CCC, heeft men een antiterroristische groep opgericht. Te zeggen, een gemengde groep waarin alle organisaties werden opgenomen zoals de Gerechtelijke politie, RW-BOB, Politie OD, SV met medewerking van justitie.

De bende van de CCC werd bijgevolg dan ook snel opgelost.

Ipso facto werd het politiek motief in de Bende van Nijvel onmiddellijk ter zijde geschoven. Kwam men niet uit op politieke sporen?  De redenen waarom speurders van het onderzoek werden gehaald en de Cel Delta het dossier is ontnomen. Het zou grote gevolgen kunnen gehad hebben op maatschappelijk vlak. Ik herinner me nog de woorden van de PdK uit Brussel, dat het mislukken van het onderzoek naar de Bende van Nijvel te verklaren was door het verraad en de werking binnen het Gerecht zelf. Dat ook bewust de speurders op het verkeerde spoor werden gezet.

Onlangs, nader bepaald op Dinsdag 11 december 2018, heb ik nog telefonisch contact gehad met het diensthoofd van de CWB, de heer M.W. ivm met belangrijke inlichtingen die mij zijn toegekomen. Waarvan u ondertussen ook kennis hebt gekregen volgens mijn informatie. Het is ook een feit dat er zich speurders binnen de CBW de rug hebben gekeerd door hun enorme frustraties in het onderzoek. De CWB bestaat momenteel uit 25 speurders en waarvan geen enkel lid vanuit het Comité P is toegevoegd tot op heden.

Ik kan u nog meedelen dat de speurders binnen de CWB zich vrijwillig hebben aangeboden in de kandidatuur dat hiervoor werd uitgeschreven. Met de intentie alsnog een oplossing te bereiken in het onderzoek.

Over de Gerechtelijke instanties gesproken, Edwig Steppé is ook een op rust gesteld magistraat met enorme frustraties waarvan hij recentelijk en terecht blijk heeft gegeven.

De Stedelijke en gemeentepolitie als tevens de Rijkswachtploegen van Mobiele Permanentie (MP ploegen) werden geacht hun PV's op te maken inzake hun interventies met vermelding uur van de opdracht en het uur van aankomst op de interventieplaats.

Vanzelfsprekend, naargelang alwaar zich een ploeg bevond van de plaats van interventie, de tijd die nodig was om ter plaatse te zijn.

Al van bij mijn aantreden in april 1979 werd ik beschermd door agenten van het Speciaal Interventie Eskadron van de rijkswacht, een combattieve antiterreureenheid die in de volksmond bekendstond als de groep Dyane. Binnenlandse Zaken wilde immers niets aan het toeval overlaten, gezien het toenemend aantal gijzelnemingen en aanslagen op het einde van de jaren zeventig. Terecht, want enkele maanden later ondernamen twee gangsters een poging om Leo Tindemans te ontvoeren. De rijkswacht kon hun plan gelukkig tijdig verijdelen.

De eerste keer dat ik plaatsnam in de gepantserde Mercedes van het SIE was ik nogal onder de indruk van de gesofisticeerde uitrusting en de zware bewapening van mijn begeleiders. Ze waren perfect getraind en mijn veiligheid was voor honderd procent gegarandeerd. Maar na verloop van tijd begon ik mij toch wat te storen aan hun optreden in commandostijl. Ik ben nu eenmaal opgegroeid in een antimilitaristisch milieu en had het moeilijk om te midden van zovele politieke stress te wennen aan al dat opzichtig wapenvertoon en het artificiële onveiligheidsgevoel dat dat met zich meebracht. Maar er was geen sprake van om de bewaking op te heffen. Toen de CCC in het najaar van 1984 hun bommencampagne aanvatten, drong koning Boudewijn erop aan dat ik zou overschakelen naar een speciaal veiligheidsregime met haast doorlopende politiebewaking. Ditmaal werd de groep B7 van de Belgische Staatsveiligheid met mijn bescherming belast. De rijkswacht nam van dan af enkel nog de bewaking van mijn huis in Gent voor haar rekening.

In totaal heb ik zeven jaar samengeleefd met de agenten van de Staatsveiligheid. Het waren stijlvolle, trouwe en vooral discrete bodyguards met wie ik een uitstekende band kon opbouwen. In vergelijking met de agenten van Dyane waren zij veel rustiger in de omgang. Dankzij hun discretie leed mijn privéleven op geen enkel vlak onder de bescherming. Ik vind het overigens een goede zaak dat politici die een doelwit kunnen vormen, worden beschermd. Misschien komt dat omdat ik ben opgegroeid met de tragische moord op president Kennedy, die onuitwisbare sporen heeft nagelaten op mijn generatie.

Eenmaal had ik de close protection van de Staatsveiligheid zeer hard nodig. Op dinsdag 31 januari 1989 deed zich een incident voor op het kruispunt van Groot-Bijgaarden, net op het moment dat ons konvooi daar passeerde. Op nauwelijks twintig meter van de ministeriële wagen werd een gepantserd geldtransport van de GMIC door anderhalve kilo TNT opgeblazen. De klap was enorm. De bende van topgangster Patrick Haemers ging in een minimum van tijd met de buit aan de haal. Hoewel de veiligheidsmensen van GMIC er alleen voor stonden - waren ze al uitgeschakeld? - zag onze chauffeur zich genoodzaakt in volle vaart door te rijden in plaats van hen ter hulp te snellen. De explosie kon immers een afleidingsmanoeuvre zijn. Dit maar om aan te geven hoe professioneel de agenten van de Staatsveiligheid te werk gingen, zelfs in onverwachte noodsituaties.

Bron: De memoires, Luctor et emergo | Wilfried Martens

Idd.

Beste Bert, frustratie is wat te hoog gegrepen wat mij betreft. Dat er fouten zijn gemaakt binnen de Delta cel, dat is door Fons Van Rie in het verleden ook al kenbaar gemaakt. Men verwijst vaak naar de Parlementaire onderzoekscommissie. Daar is men in veel zaken in gebreke gebleven door beslissingen te verwerpen die wel tot hun bevoegdheid behoorde. Zaken die mij wel frustreren, magistraten die hun bevoegdheden niet aanwenden om zaken werkelijk aan het licht te brengen. Als voorbeeld, onderzoeksrechter Lyna die verzaakte om aan haar verplichtingen te voldoen tot zoeking en eventueel verdere inbeslagname van een dossier berustende bij de Staatsveiligheid. De juiste beweegredenen hiertoe zullen we nooit meer achterhalen.

Wat ook frustraties doet opwerpen, zijn burgers die denken als tipgever te kunnen fungeren om bij het einde van het onderzoek te verklaren hun info uit een leesboek te hebben gehaald.