Willy Van Mechelen is een gewezen BOB’er bij de Antwerpse rijkswacht, waar hij in 1973 aan de slag ging. In het milieu stond hij bekend als 'de Nonkel' of 'de Kiezel'. Hij stond bekend als een straatflik die 's nachts in de bars in de Antwerpse stationsbuurt rondhangt en als een jachthond op wild aast, verslaafd aan de adrenaline. In een paar jaar tijd wordt hij de ster van de afdeling Zware Criminaliteit, met een enorm netwerk van informanten. Maar van in het begin doen ook verhalen de ronde over zijn louche methodes en te losse omgang met informanten.

Voor hij bij de rijkswacht aan de slag ging, is hij paracommando geweest. Hij is 1,90 meter groot, sportief en voor niemand bang. Hij is een scherpschutter en hij kon zelfs vanuit de heup schieten. Vanaf de jaren ’80 was hij ook actief in het criminele milieu, voornamelijk in drugshandel.

In 2002 wordt hij door het Hof van Beroep van Antwerpen veroordeeld tot vijf jaar cel. Hij wordt echter niet onmiddellijk aangehouden en vlucht naar Afrika. In Angola gaat hij aan de slag als veiligheidsagent bij een diamantbedrijf. Na vijf jaar keert hij terug naar Europa en zet zijn clandestien leven verder in Nederland. Hij komt geregeld naar België. Hij wordt gesignaleerd in Sint-Niklaas en op de Antwerpse Linkeroever. In 2011 wordt hij in Dordrecht gearresteerd.

Lees hier het volledige levensverhaal van Willy Van Mechelen » Nieuws

Was Jacques Van Camp betrokken bij de inbraak in Nijvel? Het wordt soms vernoemd als mogelijke hypothese voor zijn dood.

Het HUMO-interview uit oktober 2004 met Catherine Van Camp, de dochter van Jacques Van Camp, en Hilde Geens bevat een aantal vreemde passages. Zo wordt in het interview op een bepaald moment de hypothese besproken dat haar vader zou deelgenomen hebben aan de inbraak van de Colruyt in Nijvel.

Francis Van Binst beschuldigde in een verklaring bij de BOB van Waver namelijk Vincent Louvaert en Van Camp van betrokkenheid bij de Bende van Nijvel:

Door een zekere Francis Van Binst werd op een gegeven moment verklaard dat Vincent Louvaert en Jacques Van Camp behoorden tot de bende van Nijvel. Jacques van Camp was de uitbater van het restaurant Aux Trois Canards in Ohain, en werd op 2 oktober 1983 vermoord door de bende van Nijvel. Het wapen waarmee Van Camp werd vermoord, zou door Louvaert zijn doorverkocht aan de Libanees Hage Maroun.

Catherine Van Camp gaf in 2004 het volgende antwoord op die beschuldiging:

(...) Een andere Bende-verdachte beschuldigde uw vader ervan dat hij, kort voor hij vermoord werd, zelf deelgenomen zou hebben aan de overval op de Colruyt in Nijvel. Daar ging de Bende opnieuw met voedingswaren aan de haal: koffie, olie. 

“Dat was weer het verhaal van de ‘verdachte afwezigheid op het cruciale moment’. Dat zat zo. Elke vrijdagavond gingen wij samen met ons personeel eten in Chez Rino in Eigenbrakel. De nacht van de overval op de Colruyt heeft mijn vader één van de jobstudenten naar huis gebracht. Die woonde aan het andere eind van Brussel. Wij, de rest van het gezelschap, zijn misschien vijf minuten na hem vertrokken naar Les Trois Canards. Toen we onderweg een kruispunt in de buurt passeerden, had de politie daar al een versperring opgesteld. De overval op de Colruyt was toen dus al gebeurd. Amper een paar minuten na ons is mijn vader ook thuisgekomen.”

Het antwoord van Catherine Van Camp is op zijn minst merkwaardig te noemen. Zo zegt ze dat ze elke vrijdagavond samen met het personeel gingen eten in ‘Chez Rino’ in Eigenbrakel. Ik stel mij daar de volgende vragen bij:

• Waarom gingen die op een ander restaurant gaan eten waar ze moesten betalen i.p.v. in hun eigen restaurant te eten?

• Was het restaurant Les Trois Canards dan elke vrijdagavond gesloten? Nochtans is de vrijdagavond de restaurantavond bij uitstek.

• Als het restaurant Les Trois Canards wél open was op vrijdagavond, wanneer zijn ze dan gaan eten in ‘Chez Rino’? Na de shift van hun eigen restaurant? Maar tot hoe laat was die shift dan? Want we weten dat de overval in Les Trois Canards, op zaterdagavond 2 oktober 1983, waarbij Jacques Van Camp vermoord werd, omstreeks 01u05 gebeurd is en dat er op dat late uur nog klanten aanwezig waren. Indien Les Trois Canards op vrijdagavond ook open was dan zullen er toch ook klanten aanwezig geweest tot minstens middernacht. Zijn ze dan zo laat nog gaan eten in ‘Chez Rino’?

Laten we ervan uitgaan dat ze op vrijdagavond 17 september 1983 effectief gaan eten zijn in ‘Chez Rino’. Uit het KBO kunnen we volgende adressen terugvinden gelinkt aan ‘Chez Rino’:

• Restaurant Chez Rino - Rue Jules Hans 54 in 1420 Braine-l’Alleud (in het KBO pas ingeschreven op 26 november 2003) » Google Maps

• Immobilière Chez Rino - Rue des croix du Feu (*) 2 in 1420 Braine-l’Alleud (in het KBO ingeschreven op 21 januari 1985) » Google Maps

Beide adressen en ondernemingen zijn aan elkaar gelinkt want het gaat telkens om dezelfde eigenaars en de twee locaties liggen naast elkaar om de hoek. Hoewel de ondernemingen pas later ingeschreven zijn dan 1983 in het KBO wil dit niets zeggen want die ondernemingen kunnen al in 1983 ingeschreven geweest zijn onder een andere ondernemingsnaam.

Nemen we even aan dat dat restaurant effectief aan het station van Eigenbrakel gelegen was en dat de familie Van Camp en het personeel van Les Trois Canards daar op vrijdag 17 september 1983 zijn gaan eten. Feit is dat Van Camp het restaurant daar op een bepaal ogenblik heeft verlaten en pas opnieuw is aangekomen in Les Trois Canards toen zijn dochter daar ook al aangekomen was. Wat kan Jacques Van Camp in die tussentijd gedaan hebben? Heeft hij een sluitend alibi voor de inbraak in de Colruyt van Nijvel? Hieronder schets ik een à charge en een à décharge analyse van vier mogelijkheden:

1. Van Camp brengt de student naar Brussel

Als alibi voor haar vader verklaart Catherine Van Camp dat haar vader vanuit het restaurant Chez Rino vertrokken is en een student naar huis is gaan brengen aan het andere eind van Brussel. Gezien de ligging van Eigenbrakel ten opzicht van Brussel, dan moet het andere eind van Brussel zowat de noordwestkant van Brussel geweest zijn (Sint-Agatha-Berchem, Ganshoren, Laken, …).

Verder zegt Catherine dat zijzelf en de rest van het gezelschap misschien vijf minuten na hem vertrokken zijn naar Les Trois Canards. En ze voegt eraan toe dat ze in Eigenbrakel langs een politieversperring zijn moeten rijden wat er volgens haar op wijst dat in de regio reeds alarm was geslagen geweest voor de inbraak aan de Colruyt. Die versperring kan de versperring geweest zijn aan het kruispunt Cosmos maar het kan evengoed nog om een ander kruispunt gaan in de buurt van Eigenbrakel. Vermoedelijk werden de dochter en het gezelschap even tegengehouden aan die versperring maar langer dan 5 minuten zal dit zeker niet geduurd hebben aangezien de dochter en haar gezelschap zeker niet als de vermeende gezochte inbrekers zullen beschouwd geweest zijn door de politie.

Dit betekent wel dat de dochter na 1u34 (maar zéker niet vroeger) moet vertrokken zijn van Chez Rino want om 1u34 heeft rijkswachter Lacroix alarm geslagen en zijn noodoproep gemaakt voor de inbraak in de Colruyt en het beschieten van de combi. Finaal is Catherine Van Camp op een bepaald moment aangekomen aan in Les Trois Canards. Volgens haar is haar vader amper een paar minuten na hen thuisgekomen.

Volgens Google Maps is de kortste route van Chez Rino naar Les Trois Canards amper 6,5 km en duurt de route slechts 13 minuten. De tijd om vanuit het restaurant tot aan haar wagen te geraken en rekening houdend met een oponthoud aan de politieversperring ga ik ervan uit dat de terugweg naar Les Trois Canards een kleine 20 minuten in beslag heeft genomen.

Als Jacques Van Camp slechts 5 à 10 minuten vóór haar vertrokken is vanuit Eigenbrakel om de student te gaan afzetten aan ‘het andere eind’ van Brussel en Jacques Van Camp slechts een paar minuten na zijn dochter al aangekomen is in Les Trois Canards dan zou de rit van Jacques Van Camp amper 30 à 35 minuten geduurd hebben. Dat lijkt mij gewoon onmogelijk om in die korte tijdsspanne een rit vanuit Eigenbrakel via Brussel naar Les Trois Canards te voeren. Want zelfs een rit Eigenbrakel-Ukkel-Les Trois Canards zou al minstens 55 minuten in beslag hebben genomen. Tenzij Jacques Van Camp met zijn Porsche keihard zou gevlamd hebben.

De vragen die ik mij hierbij stel zijn:

• Klopt het dat Jacques Van Camp op 17 september 1983 gaan eten is met zijn dochter en zijn personeel in Chez Rino?

• Zo ja, om hoe laat is Jacques Van Camp vanuit dat restaurant vertrokken naar de woning van de student en waar woonde die student?

• Hebben de speurders die tijdlijn van Jacques Van Camp geverifieerd? Hebben ze de restauranthouder van Chez Rino en de student ondervraagt?

• Wie was die student?

De tijdinschatting in de antwoorden van Catherine Van Camp in het interview van 2004 kan natuurlijk ook verkeerd geweest zijn en was Jacques Van Camp in werkelijkheid veel langer weggeweest na het etentje in ‘Chez Rino’. Dit interview dateert immers van 21 jaar na de feiten. En dan hoeft er niets bijzonders onderzocht worden over de tijdelijke afwezigheid van Jacques Van Camp tijdens het moment van de inbraak in de Colruyt.

2. Van Camp moest de gestolen goederen in ontvangst nemen aan het station

Maar wat als Van Camp niet de zo brave burger zou geweest zijn en hij – zoals Van Binst heeft verklaard – wel een kompaan was van de bende en de inbraak in de Colruyt?

Er is de merkwaardige verklaring van Michel Cocu van 24 november 1983 tegen onderzoeksrechter Guy Wezel en de griffier Maria Miknevicius. In dat verhoor verklaart Cocu het volgende:

Nous avions prévu un point de chute avec une voiture Fiat 132 qui avait été amenée la veille sur le parking de la gare de Braine-l'Alleud. Cette voiture ne se trouvait pas à l'entrée principale de la gare mais un peu plus loin. J'ai omis de vous dire qu'il y avait un quatrième auteur dans ma voiture qui a aidé à décharger la voiture BMW. Celui-ci m'a été présenté comme habitant la région de Braine-l'Alleud et connaissant bien la route. Il a fait avec Adriano [Vittorio], [Michel] Baudet et moi-même le trajet de Drogenbos au Colruyt de Nivelles et il a réintégré ma voiture au même moment qu'Adriano. 

Donc, pour en revenir au point de chute à la gare il était convenu que nous nous retrouverions tous à la gare et que là on verrait s’il n’y avait pas eu de problèmes. Dans le cas où il n’y aurait pas eu de problèmes, le contenu de la SAAB devait être déchargé dans la Fiat pour éviter des problèmes en cas de contrôle et cette Fiat ne devait être récuperée que le lendemain. Quand je parle du contenu ici je veux préciser qu'il s'agissait de l'argent qu'on aurait dû normalement avoir, des armes, des gilets pare-balles, chalumeau et bonbonnes etc ... 

Je ne sais pas si la voiture Fiat avait été volée ou non. Donc s'il n'y avait pas eu de problèmes nous aurions dû rejoindre Bruxelles avec la Saab et la BMW mais en conservant un temps de dix minutes un quart d'heure entre les deux voitures. Mais étant donné l'incident du barrage dans lequel ont été impliquées la Mercédès et la Saab, j'ai sur indications du Brainois qui se trouvait dans la BMW, rejoint la gare de Braine-l’Alleud.

Om dan weer even later in hetzelfde verhoor plots andere dingen te verklaren en te zeggen dat hij niet naar het station van Eigenbrakel geweest is na de inbraak in de Colruyt:

A deux cents mètres- de ce carrefour environ, Adriano m'a dit de faire des appels de phares. Nous nous sommes donc retrouvés à sept dans cette voiture BMW que je conduisais. Il n'y avait donc pas de Fiat 132 à la gare de Braine-l’Alleud où nous n’avons jamais été.

Zoals Xenophon al heeft geschreven, mag men gerust twijfelen aan de verklaringen van Cocu van 24 november 1983 (een verhoor dat nochtans is afgenomen geweest door onderzoeksrechter Wezel en niet door speurders met losse handen en dikke telefoonboeken), zeker over het aantal personen die hij in zijn auto zou hebben vervoerd. Maar toch. Wat als er wel iets van een halve waarheid in zijn verklaringen zit? Waarom heeft Cocu het ineens over het station van Eigenbrakel?

Het restaurant ‘Chez Rino’ bevindt zich aan het station van Eigenbrakel. En het is nét van daaruit dat volgens zijn dochter, diezelfde avond op 17 september 1983 Jacques Van Camp naar Brussel zou gereden zijn. Was Jacques Van Camp de geplande chauffeur van de Fiat 132 of van een andere wagen die klaarstond aan het station van Eigenbrakel en was het plan dat hij met de Borains naar Brussel (in casu Drogenbos) zou rijden na zijn etentje in ‘Chez Rino’ maar hebben ze, doordat de inbraak totaal anders is verlopen dan gepland en door het kruisvuur en de politieversperringen, hun plannen moeten wijzigen en hebben ze het vervolg van de vlucht op de parking van het station besproken waarna Van Camp gewoon naar Les Trois Canards is gereden en daar dan slechts een paar minuten na zijn dochter aangekomen is?

3. Van Camp is een mededader van de inbraak in de Colruyt

Als het verhaal rond het etentje in Chez Rino rammelt dan zou Jacques Van Camp misschien wel de mogelijkheid hebben gehad om al dan niet samen met student de inbraak in de Colruyt te plegen. In dat geval zou Van Camp op een slimme manier getracht hebben om een alibi voor hem te creëren voor die avond.

In die hypothese zou Van Camp niet naar Brussel gereden zijn vanuit Chez Rino maar zou hij – zoals verklaard door Van Binst – effectief deelgenomen hebben aan de inbraak in de Colruyt van Nijvel. Was dit al dan niet mogelijk binnen de tijdsspanne van zijn afwezigheid bij het gezelschap dat gaan eten was bij Chez Rino?

De kortste route tussen het restaurant Chez Rino en de Colruyt van Nijvel is 9,6 km en duurt aan de huidige snelheidsregels 16 minuten. Maar de route loopt quasi alleen maar over de kaarsrechte N27 waar serieus op kon gevlamd worden. De tijdlijn van de feiten aan de Colruyt zou als volgt verlopen zijn (zie » Forum en volgende):

• Rond 1u10: aankomst van de Mercedes aan het station DATS 

• 1u16: de tijd waarop het uurwerk van Jacques Fourez stopt. Dit is waarschijnlijk het moment waarop Fourez sterft. 

• 1u23: Het inbraakalarm wordt geactiveerd en doorgestuurd naar de meldkamer van Colruyt 

• 1u26: Het alarm wordt doorgegeven en ontvangen bij de rijkswacht van Nijvel 

• 1u30: Bericht van aankomst van de rijkswacht aan het Colruyt-warenhuis

• 1u34: Noodoproep van rijkswachter Lacroix 

• 1u35: Laatste beweging gedetecteerd door het Colruyt-alarm 

• 1u44: Bericht van de Golf van de politie die de schietpartij voor de Diable Amoureux meldt 

In totaal hebben de feiten tussen het moment van het stilvallen van het uurwerk van Fourez (1u16) en het alarm van het kruisvuur aan de Diable des Amoureux (1u44) 28 minuten geduurd. Tel daar nog 10 minuten bij voor de heenrit tussen Chez Rino en de Colruyt bij in de veronderstelling dat Van Camp zou gevlamd hebben, dan zou Van Camp al minstens 38 minuten onderweg zijn geweest na het verlaten van het restaurant in Eigenbrakel. Daar moet dan nog de tijd bijgeteld worden om na het kruisvuur aan de Cosmos toch nog tot Les Trois Canards te geraken. Dat zou minstens een dikke 15 minuten in beslag genomen hebben.

In totaal zou Van Camp dan minstens 53 minuten onderweg geweest en moet hij zijn eigen wagen ook ergens gerecupereerd kunnen hebben, tenzij Van Camp heel die route met zijn eigen wagen zou hebben afgelegd. Maar bij het kruisvuur was enkel de Saab en de Mercedes van Fourez betrokken. Geen Porsche of geen Golf die van Van Camp zou geweest zijn. Het lijkt mij dat deze piste dus uitgesloten is.

4. Van Camp heeft iets gezien wat hij niet mocht zien

De meest logische en normale mogelijkheid is dat Van Camp niets te maken heeft met de inbraak in de Colruyt noch met daders van deze inbraak. De verklaring van Cocu over het station in Eigenbrakel blijft triggeren. Zou het kunnen dat de daders na het kruisvuur toch tot aan het station zijn geraakt en dat Van Camp op dat ogenblik net vertrok met de student naar Brussel? Dan heeft Van Camp misschien de daders per toeval gezien en iets gezien dat hij eigenlijk niet mocht zien? Of hebben de daders Van Camp en/of diens auto gezien en heeft dit de interesse van de daders getriggerd.

Is die toevallige ontmoeting aan het station in Eigenbrakel in de nacht van 17 op 18 september 1983 de aanleiding geweest voor de daders om twee weken later toe te slaan in Les Trois Canards? Of hebben de daders in Les Trois Canards plots Van Camp herkend als de man die hen al twee weken daarvoor had opgemerkt of betrapt aan het station van Eigenbrakel? En werd daarom Van Camp neergeschoten? En heeft een dader daarom nog naar het ziekenhuis gebeld met bedreigingen tegen Van Camp (dit laatste onder voorbehoud dat dat telefoontje effectief werd gepleegd want de bron van dat gegeven is onduidelijk)?

(*) De vreemde toevalligheden in het bendedossier zijn eindeloos want het moet weer lukken dat het om de ‘rue des croix du Feu’ gaat wat ‘kruisvuren’ betekent.

Magistraten leren met wapens omgaan

De aanslag op rijkswachtmajoor Vernaillen en zijn vrouw, nu al meer dan een maand geleden, is nog altijd niet opgelost. Maar sommige speurders menen dat er nu toch wel licht in de tunnel te bespeuren valt. Intussen blijft een zekere vrees bestaan dat de daders nog zouden kunnen toeslaan.

Het proces in de “zaak François”, die door de neergeschoten rijkswachtofficier werd uitgediept, begint pas op 18 januari, dit is dan drie jaar na de arrestatie van Leon François zelf...

Men wil bij de speurders en ook bij de magistraten niettemin voorkomen dat er nog anderen door moorddadige kogels worden getroffen. En hoewel men op het gerechtshof in Brussel niet met de bibber op het lijf loopt, blijft men er zeer waakzaam. Ongewensten staan er voor gesloten deuren en verdacht uitziende kerels worden goed in het oog gehouden.

Enkele magistraten dragen zelfs een wapen en ze leren daarmee omgaan bij de gerechtelijke politie. Tot voor kort was het overigens niet zo moeilijk om door te dringen tot de kantoren van de onderzoeksrechters. Nu is daar toch wel verandering in gekomen. Het wordt zelfs regelrecht gevaarlijk zonder reden of met kwade bedoelingen tot bij de onderzoeksrechter te komen.

Sommige van die onderzoeksrechters hebben geprobeerd een systeem als in Spanje uit te werken, maar veel steun kregen ze niet. In Spanje is het namelijk zo dat elke onderzoeksrechter een nummer heeft, zijn naam komt dus nooit in de krant. Ze dreigen dus ook niet spaak te lopen op personen met moord- of andere plannen. In Belgie daarentegen weet iedereen vlug dat onderzoeksrechter X belast is met het onderzoek in
de “zaak Y”.

Onderzoeksrechters, die altijd met de neus op de feiten zitten, worden dikwijls bedreigd door betichten die zich benadeeld voelen.

Garage

En omdat er in Frankrijk een onderzoeksrechter werd vermoord, de gangsters in België een rijkswachtofficier naar het leven hebben gestaan en er doodsbedreigingen bij het parket binnenliepen, hebben sommige magistraten zich nu bewapend. Het klinkt nogal vrij ongeloofwaardig maar in de garage, waar de magistraten hun auto parkeren zit, bij wijze van spreken, geen enkel hangslot.

Al maanden is geweten dat ongure kerels er ongemoeid kunnen in- en uitlopen. Niemand wordt evenwel met de nek bekeken omdat er helemaal geen toezicht is. Wie bv. een verdacht voorwerp zou achterlaten of een springtuig plaatsen in een auto van de een of andere magistraat zou daarvoor niet veel moeite moeten doen.

De ongerustheid die daaruit voortvloeit is demoraliserend voor de magistraten, maar het zou fel overdreven zijn te beweren dat er paniek heerst op het gerechtshof. Ook niet omdat een gewezen lid van de DEA, de Amerikaanse drugs-opsporingsdienst, in België zou zijn opgedoken om zware jongens het zwijgen op te leggen. Die Amerikaan, zo werd gisteren uit goede bron vernomen, zou reeds het land uit zijn. Wel verbleef hij in België in de periode van de aanslag op de auto van de BOB te Brussel. Of de man in kwestie bij die aanslag betrokken is, daar wordt zelfs niet aan gedacht.

Bron: Gazet van Antwerpen | 4 December 1981