Gangster doodgeschoten door eigen dochter

De 36-jarige Joegoslavische gangster Ramadan Dodack is zaterdagavond door zijn eigen 15-jarige dochter doodgeschoten in de Brusselse gemeente Neder-Over-heembeek. Dat gebeurde toen Dodack het meisje wou verkrachten. Het kind verzette zich heftig, nam een revolver van de schoorsteenmantel en schoot haar vader een kogel in de slaap. De man was op slag dood.

Dodack is helemaal geen onbekende voor het gerecht. Zijn naam werd zelfs een tijdlang genoemd in verband met de bende van Nijvel. De Joegoslaaf leerde in zijn roemruchte verleden onder meer Alain Moussa kennen, die thans te Dendermonde wordt vastgehouden, op verdenking van bindingen met de bende van Baasrode, die betrokken zou zijn bij de bloedige overvallen op warenhuizen te Overijse, Eigenbrakel en Aalst.

In 1985 schoot hij in de rosse buurt van het Brusselse Noordstation diezelfde Moussa neer. Het ging toen om een afrekening in het prostitutiemilieu. Dodack is eveneens een kennis van Jean Bultot, de gewezen onderdirecteur van de gevangenis van Sint-Gillis, die eind 1986 naar Paraguay vluchtte en van wie gezegd wordt dat hij het brein is van de bende van Nijvel en bindingen heeft met extreem-rechts.

Dodack heeft zelf ook al heel wat op zijn kerfstok. De jongste vijftien jaar werd hij herhaaldelijk opgepakt en veroordeeld wegens hold-ups, oplichterij, diefstallen en verboden wapendracht. Vooral in de buurt van het Noordstation was hij actief in het prostitutie-en misdaadmilieu. De jongste jaren exploiteerde hij ook een café-restaurant op de Waterloosesteenweg te Brussel, maar dat moest onlangs zijn deuren sluiten na problemen met de fiscus.

Dodack had ook nog een veroordeling te goed. Beticht van poging tot moord zou hij in het begin van volgend jaar moeten verschijnen voor de correctionele rechtbank.

De omstandigheden waarin Dodack zaterdagavond om het leven kwam, typeren nogmaals de leefwereld waarin de gangster leefde. Dodack terroriseerde sinds jaren zijn jonge dochter Sandra, met wie hij een incestueuze verhouding onderhield. Als zij weigerde, gaf Dodack haar slaag. Dodacks vrouw moest dit alles lijdzaam ondergaan.

De feiten van zaterdagavond deden zich voor in de Kraatveldstraat 119, waar Dodack woonde. Omstreeks 19u. ging de man zijn dochter opnieuw te lijf. Het meisje verzette zich, moest enkele slagen incasseren, maar kon een wapen nemen en schieten. Dodacks vrouw verwittigde onmiddellijk de politie en vertelde dat zij het dodelijk schot had gelost. Pas tijdens de ondervraging op het politiecommissariaat gaf zij toe dat niet zij, maar haar dochter, Ramadan Dodack had doodgeschoten.

Er bestaat geen enkele twijfel over dat het meisje in een staat van wettige zelfverdediging handelde.

Bron: Het Laatste Nieuws | 23 December 1986

De verklaringen van Freddy S. bevatten verschillende elementen die moeilijk met elkaar of met andere beschikbare gegevens te verzoenen zijn. Dat betekent niet noodzakelijk dat de getuige bewust onwaarheden vertelde, maar wel dat zijn verklaringen kritisch moeten worden beoordeeld.

Uit de oorspronkelijke informatie blijkt dat Freddy S. zich aanvankelijk op de parking bevond en daarna naar een café aan de overzijde van de straat liep om de politie te verwittigen. Een deel van zijn waarnemingen deed hij dus vanop de parking, een ander deel vanuit het café. Daardoor is niet altijd duidelijk vanuit welke positie hij een bepaald detail heeft gezien.

Wanneer Freddy S. vanuit het café de vluchtwagen als een Golf GTI identificeerde, verdient die vaststelling enige voorzichtigheid. Als medewerker van D’Ieteren beschikte hij ongetwijfeld over meer voertuigkennis dan een gemiddelde getuige. Toch blijft de vraag in welke mate hij onder de gegeven omstandigheden voldoende zicht had om het exacte model met zekerheid te bepalen.

Hetzelfde geldt voor de kleur van de wagen. In verschillende verklaringen spreekt hij over een zwarte Golf, terwijl hij later verklaart dat de achterbank aantoonde dat het oorspronkelijk om een rode Golf ging. Uit later onderzoek van Hilde Geens bij D’Ieteren blijkt echter dat de bekleding van de achterbank geen verband hield met de kleur van het koetswerk. Indien Freddy S. werkelijk verklaarde dat hij de oorspronkelijke kleur uitsluitend uit de bekleding kon afleiden, dan is dat technisch onjuist.

Ook zijn verklaring dat hij de daders de achterbank zag verwijderen, roept vragen op. Volgens verschillende bronnen stonden op het ogenblik van de overval nog talrijke voertuigen op de parking. Bovendien bevindt zich tussen het café en de ingang een aanzienlijke afstand. Daardoor is het niet vanzelfsprekend dat hij precies kon waarnemen wat zich achter of naast de Golf afspeelde.

Opvallend is bovendien dat andere getuigen die zich dichter bij de wagen bevonden, hierover niets hebben verklaard. Dat bewijst niet dat het niet gebeurde, maar het blijft een opmerkelijk verschil tussen de getuigenissen.

Ook over zijn waarnemingen in de winkel bestaan vragen. Freddy S. beschreef onder meer hoe de bedrijfsleider reageerde vlak voor hij werd doodgeschoten. Zijn versie verschilt echter van andere reconstructies, waarin Freddy Vermaelen de dader fysiek zou hebben benaderd of geduwd.

Daarnaast verklaarde Freddy S. dat hij de Golf na de overval achtervolgde tot aan de S-bocht van Beersel. De achtervolging zelf is op zich niet onmogelijk, maar de precieze timing blijft moeilijk te reconstrueren. Volgens de pers moest hij eerst in het café de politie telefonisch verwittigen voordat hij opnieuw naar buiten kon. Dat roept vragen op over de afstand die hij uiteindelijk nog achter de Golf kon afleggen.

Een ander moeilijk punt betreft de melding van de achterbank. Freddy S. verklaarde dat hij hierover reeds de avond van de feiten de politie had ingelicht. De politie- en rijkswachtdiensten die diezelfde avond de parking onderzochten, verklaarden echter dat zij geen achterbank hadden aangetroffen. Pas enkele dagen later werd de achterbank teruggevonden.

Ten slotte is het opmerkelijk dat ook andere getuigen die een goed zicht hadden op de parking, waaronder een getuige aan de overzijde van de straat, geen melding maakten van het verwijderen of achterlaten van een achterbank. Dat vormt geen bewijs dat het niet gebeurde, maar het betekent wel dat dit cruciale element uitsluitend door Freddy S. wordt beschreven.

Conclusie

Wanneer alle beschikbare bronnen naast elkaar worden gelegd, blijkt dat de verklaringen van Freddy S. verschillende sterke punten bevatten, maar ook een aanzienlijk aantal onduidelijkheden en tegenstrijdigheden. Vooral de chronologie, de omstandigheden waarin bepaalde waarnemingen werden gedaan en het verhaal rond de achterbank blijven moeilijk met zekerheid te reconstrueren.

Dat betekent niet dat zijn volledige getuigenis onbetrouwbaar is. Wel moet worden vastgesteld dat een aantal cruciale onderdelen geen bevestiging vinden in andere getuigenissen of moeilijk te verzoenen zijn met de objectieve gegevens uit het dossier. De grootste voorzichtigheid is daarom geboden wanneer zijn verklaringen als bewijs voor specifieke gebeurtenissen worden gebruikt.

Dat betekent dat de twee andere daders nog steeds hun wapen vast hadden. En waarom doet die dader de moeite om die geldkoffer mee te sleuren? Voor zijn plezier? Of voor de inhoud?

Willi Tenaerts, veiligheidschef bij Delhaize, zei daarover:

(...) Dat ding [de geldkoffer] weegt verdorie twintig kilo en er hangt een ketting aan van anderhalve meter! Daar zat hooguit 48.000 frank (1200 euro) in aan munten. Dat is toch te stom om los te lopen. Je moet vluchten, je moet snel zijn, je hoort de politiesirenes en dan zo’n waardeloos gewicht meesleuren en stel dat je struikelt over die ketting. Ik heb dat nooit gesnapt. Volgens mij waren ze geen goeie gangsters.’

Hoe dan ook, die niet echt goeie gangsters hebben hun leven geriskeerd om dat zware koffertje mee te slepen. Getuigen van Aalst beschrijven hoe een wegvluchtende dader krom liep van het gewicht en moeilijk vooruit kwam.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

Dat konden ze niet weten. Net daarom is er een gangster naast de auto blijven wandelen en is er ook een schietpartij geweest tussen de gangsters en de politie.

Omdat het voor hen de meest eenvoudige manier was om geld te bemachtigen.

De buit in Aalst bedroeg 263.077 fr. uit de kassa's en 229.016 fr. uit de kluis. Daarnaast hebben ze ook 6.689 fr. aan kortingsbonnen gepikt. Die kortingsbonnen dienden waarschijnlijk om de staatsgreep te sponseren.

Ja, oké. En wat heeft dat te maken met de dubbele moord in Anderlues?