3,881

(30 replies, posted in Politiek & Business)

Simonet-brief zou vals zijn

Terwijl een Brusselse krant woensdag kon melden dat het onderzoek i.v.m. de “brief van Simonet” zowel door het parket als door het Hoog Comité van Toezicht is afgesloten, begon het weekblad Knack op dezelfde dag de publicatie van een blijkbaar goed gedocumenteerd dossier waaruit kan opgemaakt worden dat de beruchte brief wel degelijk vals is.

Zoals bekend werd de brief op 28 november vorig jaar door De Standaard gepubliceerd. Boven een handtekening van Simonet deed het ministerie van Economische Zaken in die brief de belofte om tegen eind 1975 naar het World Trade Center te verhuizen en er gedurende negen jaar 55.000 vierkante meter kantoorruimte te huren voor 1,7 miljard fr.

Het ging meer bepaald over de nog te bouwen torens 3 en 4 in het WTC-project. Simonet heeft van de eerste dag staande gehouden dat hij de brief niet had opgesteld en niet ondertekend, en hij blijft in deze zaak trouwens burgerlijke partij, nadat hij eind vorig jaar klacht tegen onbekenden heeft ingediend.

Wapen

Uit het dossier van het weekblad blijkt dat de brief met de huurbelofte in feite een waardevol wapen was in handen van een groepje immobiliënmakelaars die van de oorspronkelijke WTC-promotor Charly De Pauw de realisatie van de derde en de vierde toren hadden overgenomen. Een dergelijke brief hadden zij nodig om van financiers leningen los te krijgen die het mogelijk maken dergelijke projecten te verwezenlijken, zelfs wanneer men zelf slechts over een betrekkelijk klein kapitaal beschikt.

Het weekblad vermeldt dat er in feite twee brieven bestaan, een van 3 januari 1973 en een van daags nadien. Het is de brief van 4 januari 1973 die destijds in de pers kwam. Het is niet alleen eigenaardig dat op twee opeenvolgende dagen eerst beslist wordt 15.000 vierkante meter kantoorruimte te reserveren en daags nadien nog 40.000 bijkomende vierkante meter.

Grootse plannen

Van grote betekenis blijkt ook te zijn dat Simonet op 3 januari 1973 de ontslagnemende regering Eyskens-Cools (2) verlaat om lid te worden van de EG-commissie. De geldigheid van zijn handtekening werd van 3 tot 6 januari verlengd, omdat de koning op dat ogenblik in Spanje vertoefde. Bovendien meent het weekblad te weten dat de brieven met de belofte pas beslissingen voor gevolg hebben na 26 januari 1973, d.w.z. na het aantreden van de regering-Leburton.

Uit het dossier zou blijken dat de betrokken makelaars pas na de vorming van de regering-Leburton aan de groep CPD bevestigd hebben dat zij de realisatie van de torens 3 en 4 op zich zouden nemen, omdat zij van de regering de bevestiging op zak hadden dat zij de torens voor een belangrijk deel zou afhuren. Ook de datum op de brieven zou dus vals kunnen zijn. De hele geschiedenis is doorweven met ingewikkelde en tegelijk grootse plannen waarin men onder meer de bouw van gastankers, het project Noordzeepoort (oliehaven 28 km uit de kost voor Zeebrugge) en het beruchte project voor een gemengde raffinaderij in het Luikse (Ibramco) terugvindt.

Voorts hangt over de hele zaak een sluier van politieke intriges rond de vorming van de regering-Leburton.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 Februari 1975

3,882

(59 replies, posted in 1983)

Ik merk nu pas dat de naam van het slachtoffer van deze overval vaak verkeerd wordt geschreven. Het staat in dit topic - en op deze website - vaak geschreven als "De Jeugd". Haar echte achternaam is echter "Van Lidth de Jeude", zoals bv. in dit artikel:

(...) 14 februari 1983, Plancenoit (Lasne)

Als Geneviève Van Lidth de Jeude op 14 februari 1983 om 19u20 aan haar woning te Plancenoit met haar VW Golf stopt, stapt uit een Peugeot 504 een gewapend individu, die haar verplicht hem de sleutels van haar auto te overhandigen. Een handlanger blijft intussen achter het stuur van de Peugeot. De gangster gaat er met de VW Golf vandoor.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Januari 1988

3,883

(217 replies, posted in Andere Personen)

Nog twee foto's van Bruno Vandeuren:

https://i25.servimg.com/u/f25/11/22/12/24/bruno_10.jpg

https://i25.servimg.com/u/f25/11/22/12/24/bruno_11.jpg

3,884

(77 replies, posted in Westland New Post)

Ben wrote:

Volgens een psychiater die hem ooit onderzocht heeft, is Barbier wel degelijk een psychopaat:

(...) Toen Barbier door een psychiater werd onderzocht, kwam deze tot de vaststelling dat hij een psychopaat is die met een meerderwaardigheidscomplex. zit en zich inbeeldt tot de elite te behoren omdat hij blank en European is.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 November 1984

Voor de volledigheid het volledige artikel:

Barbier loopt 22 maanden op

De correctionele rechtbank te Brussel veroordeelde woensdag Marcel Barbier (25), leider [sic] van de Westland New Post tot 22 maanden cel waarvan de helft met uitstel en 12.000 fr. boete.

Barbier werd schuldig bevonden aan verboden wapendracht, het bedreigen met een vuurwapen van twee Noordafrikanen, het stelen onder bedreiging van een wagen die hij vervolgens te pletter reed.

Op 16 augustus 1982 kreeg Barbier in dronken toestand, op het grondgebied van Vorst, ruzie met zijn broer wat uiteindelijk met een vechtpartij op straat eindigde. Toen kwamen er toevallig twee Noordafrikanen langs die tussen beide poogden te komen. Barbier die als man van uiterst rechts geen vreemden kon zien, trok zijn Colt 45 en schoot tussen de benen van de twee Noordafrikanen.

Bij aankomst van de politie poogde Barbier er vandoor te gaan met een voertuig waaraan de eigenaar herstellingen uitvoerde. Doordat deze wagen niet rijklaar was, ging Barbier naar een ander voertuig toe warvan hij de bestuurder verplichtte uit te stappen. Toen Barbier zelf met de wagen wegreed maakte hij een verkeerd manoeuvre en reed te pletter tegen een muur.

Toen Barbier door een psychiater werd onderzocht, kwam deze tot de vaststelling dat hij een psychopaat is, die met een meerderwaardigheidscomplex zit en zich inbeeldt tot de elite te behoren omdat hij blank en Europeaan is.

Anderzijds wordt Barbier verdacht een dubbele moord te hebben gepleegd te Anderlecht. De slachtoffers waren toen Fons Vandermeulen en zijn vriendin. De verdenking als zou hij bij deze tweevoudige moord zijn betrokken berust op het terugvinden in de woning van Barbier van bepaalde gegevens over de rituele moord in Anderlecht.

Aldaar werd een vrouw vermoord eenvoudig omdat ze een lid van Westland New Post had verlaten om bij een ander te gaan inwonen. De moord moest als het ware dienen als straf.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 November 1984

3,885

(0 replies, posted in 1970-1979)

Samenvatting

Tijdens de identiteitscontrole van een aantal inbrekers in de kelder van het Green Park-flatgebouw, aan de Tervurenlaan in Etterbeek, worden op 1 juni 1977 twee politieagenten neergeschoten door de gangsters. Beide agenten krijgen een kogel in het hoofd. Eén rijkswachter overlijdt, de andere raakt zwaargewond.

De inbrekers waren:

  • Amate Flores, een Spanjaard maar woonachtig in Vilvoorde.

  • Gaetan Gasset, een Fransman

  • Daniel Leonard, uit Ganshoren

https://i25.servimg.com/u/f25/11/22/12/24/moorde10.jpg

Gebruikt wapen:

  • Een 9mm-revolver

Flores en Gessat werden in juli 1977 gearresteerd in de Italiaanse badplaats Ancona. Flores stierf in november 1979 in de gevangenis van Vorst aan de gevolgen van een longonsteking.

In november 1979 werden de overige bendeleden -Gessat en Leonard - voor het assisenhof van Brabant gebracht. Voor het assisenhof werden Leonard en Gessat niet schuldig bevonden voor de moord en schietpartij, maar ze werden wel schuldig bevonden aan inbraak en diefstal. Volgens justitie was het Amate Flores die de dodelijke schoten afvuurde.

Politiemannen neergekogeld door betrapte inbrekers

Brussel is een gangsterstad geworden. Het aantal gewelddelicten met dodelijk gevolg is de jongste tijd sterk gestegen. Woensdag, op deze eerste dag van juni, bleek nogmaals dat misdadigers er niet voor terugdeinzen te schieten. Twee jonge politieagenten werden door betrapte inbrekers onder vuur genomen. Een van de agenten werd gedood, zijn collega ligt met zware verwondingen in een Etterbeeks ziekenhuis. Van de gangsters werd er één aangehouden.

Burgemeester Defosset van Etterbeek vroeg dat de strijd tegen de misdadigheid op een andere manier zou worden aangepakt. De doodgeschoten politieagent is de 28-jarige Roger Geyns, de zwaargewonde Jacques Seghers, 32 jaar, beiden woonachtig te Etterbeek.

Woensdagochtend te 4u20 had de huisbewaarder van een flatgebouw, Tervurenlaan 66C te Etterbeek, verdacht lawaai gehoord in de kelders en meteen een beroep gedaan op de politie. Die kwam met een patrouillewagen ter plaatse. Twee agenten met machinepistolen gewapend, stapten uit. De huisbewaarder toonde hun de weg. Ze kwamen oog in oog te staan met de inbrekers, aan wie ze een verklaring over hun aanwezigheid in het gebouw vroegen. In het Frans, met volgens de conciërge een Brussels accent, antwoordde een van de twee mannen: "We zijn aan het verhuizen voor rekening van barones Houtart". Deze vrouw woont inderdaad in het gebouw.

Hulzen

Hierop vroeg agent Roger Geyns de identiteitspapieren van de verhuizers. Een van hen deed alsof hij die persoonsbewijzen ging tonen, terwijl de tweede vliegensvlug een 9mm-pistool trok en van dichtbij op de politiemannen vuurde. Geraakt boven het rechteroor zeeg agent Roger Geyns neer. De huisbewaarder nam de vlucht op het ogenblik dat ook agent Jacques Seghers op de grond viel, getroffen door een kogel in het voorhoofd. Een derde schot trof eveneens agent Seghers. De politiemannen zelf hadden geen kans om terug te vuren.

Vanop de derde verdieping heeft een bewoner gezien dat even later een bestelwagen Volkswagen razendsnel is weggereden. Die wagen werd enkele honderden meters van de plaats van de schietpartij teruggevonden. Hij was in de loop van de nacht te Groot-Bijgaarden gestolen en bevatte een lading koffie.

Met drie?

Op het ogenblik dat de politiemannen het gebouw binnengingen verloor het politiecommissariaat het radiocontact. Het is slechts na de schietpartij dat er een tweede telefoontje bij de wachtdienst van politie binnenliep en dat de andere patrouilles werden uitgezonden. Ook werd algemeen politiealarm gegeven.

Na de bestelwagen te hebben achtergelaten zijn de twee kerels gevlucht in een blauwe Mercedes, die met draaiende motor stond te wachten. Daaruit heeft men afgeleid dat de daders met drie waren.

Vroeg in de morgen hadden de speurders reeds een spoor gevonden dat leidde naar een taxichauffeur uit Vorst (Brussel). Hij werd omstreeks 10u aangehouden door de antigang-brigade van de Schaarbeekse politie op het ogenblik dat hij op zijn gewone standplaats aan het stuur zat van de Mercedes, toebehorende aan de taximaatschappij. Het gaat vanzelfsprekend nog maar om een verdachte.

Parket

De twee slachtoffers werden inderhaast naar het ziekenhuis van Etterbeek gevoerd, waar Roger Geyns even later aan zijn verwondingen zou bewijzen. Hij was sedert negen maanden politieman, gehuwd en vader van een 6-jarig dochtertje.

Zijn collega Jacques Seghers, gehuwd en vader van twee kinderen, werd naar de reanimatiekamer overgebracht. Zijn toestand is zorgwekkend en de artsen durven zich in de eerste 24 uren niet uitspreken. Jacques Seghers is een bekende in voetbalkringen. Hij speelde FC Aat, Racing Doornik en bij de invallers van Racing White. Vooraleer in politiedienst te treden te Etterbeek, twee jaar geleden, was hij bij de politie te Brussel.

Leden van het parket zijn in de vroege ochtend naar de Tervurenlaan gekomen. Daar waren reeds burgemeester Defosset en de hoofdcommissaris van Etterbeek, de h. Omer Wathee. Later kwam ook het parket van Brussel, aangevoerd door procureur des Konings Piret, ter plaatse.

Wapenhandel

In de kelders van het gebouw aan de Tervurenlaan werden pelsmantels, wijn, flessen alcohol en andere voorwerpen die hoogstwaarschijnlijk afkomstig waren van diefstallen, teruggevonden. De twee mannen hadden immers de tijd om verscheidene kelders open te breken.

De FDF-burgemeester van Etterbeek, Leon Defosset, sprak woensdag zijn verbijstering uit over het drama. De zwarte reeks gaat verder, aldus de burgemeester, die erop wees dat zijn manschappen amper 5 minuten na het alarm reeds ter plaatse waren. Hij verklaarde ook dat België in West-Europa het slechts beschermde land is wat de wapenhandel betreft. Hij vroeg zich af of men verder nog zal gedogen dat kelderdieven met 9mm-pistolen rondlopen ...

Van de twee slachtoffers zei hij dat ze gunstig stonden aangeschreven. Ze hadden beiden geslaagde tussenkomsten op hun actief. In de loop van de namiddag werden nog verdachten ondervraagd, maar het parket liet daaromtrent niet veel los.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 Juni 1977

Spoor in moord op Etterbeekse politiemannen

In een Etterbeeks ziekenhuis vecht de 32-jarige Jacques Seghers nog altijd voor zijn leven. Hij werd woensdagochtend aan de Tervurenlaan neergeschoten door betrapte inbrekers. Zijn collega Roger Geyns wordt vermoedelijk zaterdag ter aarde besteld.

Intussen wordt gezoch naar de moordenaars, die toen ze werden betrapt bij een kelderdiefstal, het vuur op de agenten openden. De verdachte die woensdag werd opgebracht werd vrijgelaten. Toch zou de politie een spoor volgen.

De bestelwagen die te Groot-Bijgaarden werd gestolen in een opslagplaats, hoort toe aan de Antwerpse koffiebranderij "Rode Pelikaan" uit de Broederminstraat. In de bestelwagen vonden de speurders voorwerpen die een richting kunnen geven aan het onderzoek.

Een belangrijk detail is wel dat de politie de dieven van de bestelwagen kent.

Anderzijds werd de vertegenwoordiger van de "Rode Pelikaan", die met de bestelwagen reed, langdurig ondervraagd. Het is niet bekend of zijn verklaringen nieuwe elementen aan het licht hebben gebracht.

Sleutel

De politie van Etterbeek deed eveneens een belangrijke ontdekking. In de gang van de kelder, waarop een tiental deuren  van individuele kelders uitkomen, werd een sleutel gevonden, een soort passe-partout. Tevens werden vingerafdrukken aangetroffen op flessen wijn die de kelderdieven, bij gebrek aan tijd, niet konden overbrengen naar de gestolen bestelwagen. Heel waarschijnlijk zijn deze vingerafdrukken afkomstig van de dieven die de agenten neerschoten.

Men weet nog niet zeker of de inbrekers met twee of met drie waren, zoals woensdag werd verondersteld. In de plaats van drie schoten, hebben ze de verraste dieven echter zes kogels naar de agenten afgevuurd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 3 Juni 1977

Vermoedelijke moordenaars van Etterbeekse politieman bekend

De gerechtelijke politie van Brussel heeft in samenwerking met de BOB en de anti-gangbrigade van de Brusselse stadspolitie vrij vlug de vermoedelijke daders geïdentificeerd van de moord en moordpoging op de Etterbeekse agenten Roger Geyns en Jacques Seghers. Het drietal is voortvluchtig en men denkt dat ze in het buitenland zitten.

Het zijn de 28-jarige Fransman Gaetan Gessat geboren in Rouen en wonende te Brussel, de 27-jarige Spanjaard Jose Amate-Flores, geboren in Malaga en ingeschreven te Vilvoorde en de 30-jarige Belg Daniel Leonard die in Ganshoren woont.

Twee personen die betrokken waren bij de diefstal van de bestelwagen waarmee de moordenaars naar Etterbeek reden, werden eveneens geïdentificeerd en intussen aangehouden. Het betreft de 27-jarige Daniel Denis, chauffeur bij de Antwerpse firma "Rode Pelikaan", en de 27-jarige Eric Smets, een restaurantuitbater te Brussel.

Contactsleutel

Toen het parket woensdagvoormiddag onder de leiding van onderzoeksrechter Preuveneers ter plaatse kwam, werden verscheidene voorwerpen, achtergelaten door de daders in de kelders onder het flatgehouw aan de Tervurenlaan te Etterbeek, gevonden. Er kon ook worden vastgesteld op welke manier de inbrekers waren gevlucht. Toen enkele tijd later de bestelwagen waarmee de daders zich hadden verplaatst, in een nabijgelegen straat werd aangetroffen, lag op het instrumentenbord van het voertuig een namaaksleutel.

De man, die als werknemer bij de Antwerpse koffiebranderij de bestelwagen bestuurde voordat deze gestolen werd, nl. Daniel Denis, werd vlug gevonden en verklaarde dat er inderdaad een namaaksleutel voor de combi werd gemaakt die werd gebruikt voor het stelen van ongeveer 500 kg koffie op het grondgebied van Groot-Bijgaarden.

Chauffeur Denis verklaarde geldmoeilijkheden te hebben en hij had daarom met het maken van een namaaksleutel en de diefstal van de koffie ingestemd. Van de gestolen koffie werd achteraf ongeveer 250 kg opgestapeld in de woning van de Spanjaard Jose Amate-Flores te Vilvoorde. De overige 250 kg koffie lagen nog steeds in de bestelwagen toen na het neerschieten van de agenten het voertuig verlaten werd aangetroffen. De tweede dief van de bestelwagen, Eric Smets, werd donderdagavond aangehouden.

Na de diefstal van de koffie reden drie mannen naar Etterbeek om verscheidene kelders in het flatgebouw aan de Tervurenlaan te plunderen. Het blijkt dat dit Leonard, Gessat en Amate Flores waren.

In buitenland

De Spanjaard Amate-Flores bleek reeds woensdagnamiddag van zijn Belgische echtgenote afscheid te hebben genomen. Men veronderstelt dat hij ondertussen de grens, misschien wel de Spaanse, is overgestoken. Er werden een aanhoudingsmandaat en een uitwijzingsbevel uitgevaardigd.

Van de Fransman denkt men dat ook hij reeds ons land verliet en hetzelfde zou de derde dader, Daniel Leonard, gedaan hebben. In de woning van de Spanjaard te Vilvoorde werden talrijke vuurwapens teruggevonden, waaronder mogelijk het wapen waarmee de agenten te Etterbeek werden neergekogeld. De BOB van Brussel leidde donderdagnamiddag ook de Belgische vrouw van de Spanjaard op. Ze werd langdurig verhoord.

Bij de politie werd vernomen dat de begrafenisplechtigheid van het slachtoffer Roger Geyns (28) dinsdag te 10u te Etterbeek plaatsheeft. De toestand van de zwaargewonde Jacques Seghers was vrijdagmiddag onveranderd. Hij vocht nog altijd tegen de dood.

Bron: Gazet van Antwerpen | 4 Juni 1977

Vermoedelijke moordenaars van Etterbeek nog spoorloos

Bij de politie van Etterbeek verklaarde men ons maandag dat de gezondheidstoestand van de zwaargewonde Jacques Seghers (32), die vorige woensdag door betrapte inbrekers aan de Tervurenlaan werd neergeschoten, nog steeds zeer zorgwekkend is. Er is helaas weinig hoop hem te kunnen redden.

Het andere slachtoffer, de 28-jarige Roger Geyns, wordt heden dinsdag te Etterbeek ter aarde besteld. Zoals men weet zijn de vermoedelijke daders sedert eind vorige week geïdentificeerd. Het gaat om de 28-jarige Fransman Gessat die te Brussel verbleef, de 30-jarige Daniel Leonard uit Ganshoren en de 28-jarige Spanjaard uit Vilvoorde, Amate-Flores. Er deden maandag in de hoofdstad tegenstrijdige geruchten de ronde. Volgens sommige bronnen zouden er maar twee voortvluchtigen meer zijn en was een van de daders aangehouden. Volgens andere is het drietal nog altijd niet gevonden.

Wel is achterhaald dat de 28-jarige Spanjaard heeft getelefoneerd naar zijn schoonouders, die in het Brusselse wonen. Maar van waaruit hij contact zocht, werd niet aan de openbaarheid prijsgegeven. Sommigen denken dat Amate-Flores, alleen of met een van de andere vermoedelijke daders naar zijn moederland Spanje is gevlucht. Andere speurders zijn dan weer een andere mening toegedaan en gaan ervan uit dat de Spanjaard niet zo ver een veilig onderkomen heeft gevonden.

Straf

Want wordt er gezegd, alhoewel Amate-Flores en zijn medeplichtigen slechts kleine figuren zijn in de onderwereld, ziet het er toch naar uit dat ze sedert hun vlucht uit Etterbeek een handje kregen toegestoken. Mogelijk kregen ze wel bescherming van het Brusselse milieu.

Sedert de moord en de moordpoging zijn de BOB van Brussel, de gerechtelijke politie en ook de anti-gangbrigade van de stadspolitie onverpoosd aan het werk om de daders op te sporen. Ook interpol zoekt naar hen.

Indien de daders ooit gevat worden, dan zullen zij zich moeten verantwoorden voor doodslag gepleegd om diefstal te vergemakkelijken, of om er de strafloosheid van te verzekeren. Dit wordt met de zwaarste straf voorzien in ons strafwetboek.

Bron: Gazet van Antwerpen | 7 Juni 1977

Vermoorde Etterbeekse agent ten grave gedragen

Honderden personen hebben dinsdagvoormiddag te Etterbeek de uitvaartplechtigheid bijgewoond van de vorige woensdag aan de Tervurenlaan neergeschoten agent Roger Geyns (28), vader van een zesjarig dochtertje. Het slachtoffer, pas sedert negen maanden in dienst, kreeg een kogel in het hoofd, afgevuurd door betrapte inbrekers die nog altijd voortvluchtig zijn.

Alle politiekorpsen van het land waren op de begrafenis vertegenwoordigd. Ook burgemeester Defosset, thans minister van Brusselse Zaken en PTT; Piret, procureur des konings; Lovenweent, hoofdcommissaris van de gerechtelijke politie; Wathee, hoofdcommissaris van de Etterbeekse politie, e.a. zaten vooraan in de Sint-Antoniuskerk te Etterbeek.

Bij de ingang van de kerk wees de h. Janssens, vertegenwoordiger van de minister van Binnenlandse Zaken, in zijn lijkreden op de toename van het geweld. Hij zei dat de politie met de noodzakelijke middelen moet worden uitgerust wil zij niet steeds de verliezende partij zijn. Spreker verklaarde ook dat aan Roger Geyns postuum het burgerlijk kruis eerste klas werd toegekend.

De collega van het slachtoffer, de 32-jarige Jacques Seghers, ernstig gekwetst tijdens de schietpartij, ligt nog steeds bewusteloos in het ziekenhuis. Zijn toestand is er de jongste dagen niet op verbeterd.

Wapenliefhebber

Aangaande het onderzoek werd vernomen dat het moordwapen werd gevonden. Het is een 9mm-pistool, merk "Astra" en van Spaanse fabrikaat. BIj de andere wapens die bij de voortvluchtige Spanjaard Amate-Flores te Vilvoorde door de BOB werden gevonden, was er ook een pistool, dat vorig jaar werd gestolen in een wapenhandel aan de Koningstraat te Brussel. Het blijkt dat de Spanjaard een groot wapenliefhebber is. Hij bezit overigens verscheidene boeken over dat onderwerp.

Amate-Flores en de Fransman Gaetan Jessat, de vermoedelijke moordenaars, zijn nog steeds spoorloos. De derde vluchteling, de 30-jarige Daniel Leonard uit Ganshoren, werd door een van de arrestaten aangeduid als medeplichtige in de diefstal van 500 kg koffie, ten nadele van een Antwerpse koffiebranderij.

In gerechtelijke kringen, zo vernamen we dinsdag, zijn voldoende redenen aanwezig om aan te nemen dat de drie voortvluchtigen niet door het milieu zijn beschermd. Dit betekent dat ze eerstdaags ergens zullen moeten opduiken, al was het maar om zich van de nodige levensmiddelen te voorzien. Daaruit leidt men af dat er een goede hoop bestaat het drietal te kunnen inrekenen.

Veroordeeld

Daniel Leonard moet woensdag 15 juni voor het Hof van Beroep te Brussel verschijnen voor een diefstal in een warenhuis. Voor deze diefstal werd hij overigens door de correctionele rechtbank tot zeven maanden gevangenisstraf veroordeeld.

Voor de diefstal van de bestelwagen en de koffie werden twee personen aangehouden. Daniel Dennis, de chauffeur van de combi, waarmede de dieven naar de Tervurenlaan reden, en Eric Smets, de Brusselse restaurateur, bekenden inderdaad aan de diefstal van de camionette te hebben deelgenomen. Ze beweren evenwel niet aan de kelderdiefstal aan de Etterbeekse Tervurenlaan te hebben deelgenomen. Ze komen heden woensdagochtend voor de Brusselse raadkamer die zal beslissen of hun aanhoudingsmandaat moet worden verlengd of niet.

Ondertussen werd de vriendin van de Fransman Jessat vrijgelaten, doch de vrouw van chauffeur Denis blijft aangehouden. Ze wordt beschuldigd van verberging van misdadigers.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 Juni 1977

Spanjaard zeker een der moordenaars van Etterbeek

"Zelfs als een mirakel gebeurt zal hij zeer ernstig gehandicapt blijven", verklaarde ons woensdag een hoge politiefunctionaris over agent Jacques Seghers, die op 1 juni te Etterbeek werd neergeschoten door betrapte inbrekers. De kogel die hem trof drong tot in het achterhoofd.

Woensdag verschenen een man en een vrouw die bij deze zaak betrokken waren voor de raadkamer te Brussel. Eric Smets, een restaurateur uit de hoofdstad, wordt beschuldigd van diefstal van de bestelwagen en 500 kg koffie. De vrouw, echtgenote van de voortvluchtige Spanjaard Amate-Flores, wordt beticht van heling. Het aanhoudingsmandaat tegen beiden werd bevestigd. Maandag reeds was het aanhoudingsmandaat bevestigd tegen Daniel Denis, de bestuurder van de bestelwagen.

Samen

De vrouw van Amate-Flores heeft aan het parket verteld dat haar man haar in de nacht van het drama heeft getelefoneerd, zeggende dat ze een vergissing hadden begaan, dat ze op de politie hadden geschoten.

Amate-Flores heeft nadien zijn vrouw verzocht hem met de wagen naar de plaats te brengen waar de Fransman Gaetan Gessat op hem wachtte. Beiden zijn dan vertrokken.

Met deze verklaring van de vrouw is meteen duidelijk dat de Spanjaard een van de moordenaars is. Amate-Flores en Gessat zijn dus samen vertrokken, terwijl de derde opgespoorde, Daniel Leonard uit Ganshoren, alleen is gevlucht. Deze Leonard wordt verdacht van medeplichtigheid bij de koffiediefstal.

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Juni 1977

Moordenaars van Etterbeekse agenten steeds onvindbaar

Twintig dagen nadat door betrapte inbrekers in een Etterbeeks flatgebouw verscheidene kogels werden afgevuurd naar twee agenten, heeft de politie nog geen spoor van de daders kunnen terugvinden. Deze daders zijn vermoedelijk de 28-jarige Spanjaard José Amate-Flores, wonende te Vilvoorde en de 27-jaige Fransman Gaeten Gessat, die te Brussel verbleef.

Een derde voortvluchtige, de 30-jarige Belg Daniel Leonard van Ganshoren, heeft naar alle waarschijnlijkheid maar een ondergeschikte rol bij de schietpartij gespeeld. Hij meldde zijn advocaat dat hij zich eerlang zou gevangen geven.

Buitenland

Men herinnert zich misschien nog wel dat op de eerste dag van juni, 's morgens vroeg twee Etterbeekse politieagenten werden geroepen naar een flatgebouw aan de Tervurenlaan, waar de huisbewaarder verdacht lawaai in de kelder had gehoord. De agenten Roger Geyns en Jacques Seghers botsten er op inbrekers van wie één onmiddellijk het vuur opende met de fatale afloop. De 28-jarige Roger Geyns bleek op slag dood. Zijn collega, Jacques Seghers, 32, werd levensgevaarlijk gekwetst. De artsen durven zich steeds niet uitspreken. Hij verblijft nog altijd in zorgwekkende toestand in het ziekenhuis.

De politie geeft de moed niet op de daders aan te houden. Overal, en zelfs in het buitenland, wordt druk gezocht. Er zijn redenen om aan te nemen, dat de vermoedelijke daders: de Spanjaard en de Fransman samen zijn gevlucht, dat de Belg Leonard er alleen van onder trok. Maar of Amate-Flores en Gessat nu nog tezamen zijn is onwaarschijnlijk. Sommigen gaan ervan uit dat de Spanjaard de wijk naar zijn geboorteland heeft genomen, terwijl de Fransman wel in eigen land een onderkomen vond.

Milieu

Omdat men weet dat de Spanjaard een groot wapenverzamelaar is, zijn er zekere vermoedens dat hij de dodelijke schoten heeft gelost op 1 juni. Maar zeker is men daaromtrent niet. Wie agent Roger Geyns heeft doodgeschoten zal slechts met zekerheid achterhaald kunnen worden als de daders achter slot en grendel zitten.

Het blijkt dat het milieu niet erg ingenomen is met het neerknallen van de Etterbeekse politieagenten. Hieruit leidt de recherche af dat Amate-Flores en Gessat niet door het milieu zijn beschermd. Maar hoe leggen ze het dan aan boord om twintig dagen lang zich van de nodige levensmiddelen te voorzien? Tenzij zowel de Spanjaard als de Fransman bij verwanten een schuilplaats hebben gevonden.

Hoe dan ook, nergens zijn Amate-Flores noch Gessat tot dusver gezien geweest, ofschoon Interpol extra uitkijkt. In Brusselse gerechtskringen, zo vernamen we zondagnamiddag nog, wanhoopt men niet de laffe moordenaars te vinden. Indien ze worden gevat kunnen ze worden gestraft met de zwaarste straf, voorzien door ons strafwetboek.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 Juni 1977

Etterbeekse politieagent licht aan de beterhand

De geneesheren durven zich nog niet uitspreken, maar dinsdag werd vernomen dat de toestand van Jacques Seghers (32), de Etterbeekse politieagent die op 1 juni door inbrekers werd neergeschoten, lichtjes is verbeterd. De ongelukkige, die al drie weken vecht tegen de dood in een Brussels ziekenhuis, is tot het bewustzijn teruggekeerd. Hij kreeg reeds voedsel via de mond toegediend. Ook ziet hij uit het linkeroog. Het rechteroog is hij evenwel kwijt.

Jacques Seghers kreeg in de kelderverdieping van een Etterbeeks appartementsgebouw een kogel midden in het voorhoofd. Zijn collega, de 28-jarige Roger Geyns, vader van een 6-jarige dochtertje, die toen eveneens in het hoofd werd getroffen, was op slag dood.

De vermoedelijke daders, de in Vilvoorde wonende Spanjaard Amate-Flores en de in Brussel verblijvende Fransman Gessat, zijn steeds voortvluchtig. Ook een derde medeplichtige, de Belg Leonard, is steeds niet gevonden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 22 Juni 1977

Twee vermoedelijke moordenaars van politieagent aangehouden in Italië

Twee van de drie inbrekers die op 1 juni jl. in de kelders van een flatgebouw aan de Tervurenlaan te Etterbeek, betrokken waren bij het neerschieten van twee politieagenten, konden vrijdagnamiddag worden aangehouden op het strand van de badplaats Ancona aan de Adriatische Zee in Italië.

Het betreft de 27-jarige Fransman Gaëtan Gessat, ingeschreven Beenhouwerstraat 43 te Brussel, en de 28-jarige Spanjaard José Amate Flores, ingeschreven Heizellaan 4 te Vilvoorde. Een derde man die bij de schietpartij aanwezig was, de 30-jarige Daniël Leonard uit Ganshoren is nog steeds voortvluchtig.

Op 1 juni jl., omstreeks 4 uur in de morgen, was het drietal binnengedrongen in de kelders van het flatgebouw gelegen Tervurenlaan 66 te Etterbeek. De conciërge van het gebouw hoorde even later verscheidene kelderdeuren openbreken en verwittigde de plaatselijke politie. Toen twee politieagenten ter plaatse na enkele minuten nadien ter plaatse verschenen, kregen ze onder meer een kogel in het hoofd. Eén van de slachtoffers, de 28-jarige Roger Geyns uit Etterbeek was op slag dood. Zijn collega, de 32-jarige Jacques Seghers, eveneens uit Etterbeek, ligt nog steeds in comateuze toestand in het ziekenhuis.

De bestelwagen waarmee de daders op de vlucht sloegen kon spoedig worden teruggevonden. In het voertuig lag nog een hoeveelheid elders gestolen koffie en op het instrumentenbord was het dubbel van de contactsleutel blijven steken. De chauffeur van de wagen kon worden teruggevonden, nl. de 30-jarige Eric Smets uit Brussel, die weliswaar bij de diefstal van de koffie was betrokken maar er niet bij was toen de agenten werden neergeschoten.

Over de grens

Reeds enkele uren na de feiten vluchtten de daders de grens over. Er volgde toen lange opzoekingen, en uiteindelijk wist de BOB van Brussel twee van de drie daders te lokaliseren. Er werd dadelijk een beroep gedaan op de Italiaanse politie, die twee van de drie daders, Gaetan Gessat en José Amate Flores, vrijdagnamiddag in badpak aantrof op het strand van Ancona. Beide kerels die niet eens gewapend waren lieten zich zonder meer aanhouden.

Gezien de Belgische overheid reeds om hun uitlevering vroeg, wordt verwacht dat het tweetal eerlang naar ons land zal overgebracht worden. De derde man, Daniël Leonard, belde een paar weken geleden zijn advocaat te Brussel, Mr. Guy Delfosse op met de mededeling dat hij slechts een heel ondergeschikte rol speelde bij de schietpartij te Etterbeek en dat hij zich derhalve weldra zou gevangen melden. Intussen houdt Leonard zich zorgvuldig verborgen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 18 Juli 1977

Wedersamenstelling van moord en moordpoging te Etterbeek

In de kelderverdieping van het flatgebouw “Greenpark”, aan de Tervurenlaan te Etterbeek, werd woensdag overgegaan tot de reconstructie van de moord en moordpoging in de vroege ochtend van 1 juni 1977. Slachtoffers waren 2 politieagenten van Etterbeek, de 28-jarige Roger Geyns, die met een kogel in het hoofd werd gedaan, en de 33-jarige Jacques Seghers, gedeeltelijk gehandicapt.

Inbrekers

De conciërge van het flatgebouw te Etterbeek had op 1 juni om 4u ’s morgens verdacht lawaai gehoord, komende van de kelderverdieping. Hij belde de plaatselijke politie op en weldra kwamen de agenten Roger Geyns, gewapend met een revolver, en Jacques Seghers, gewapend met een machinepistool, opdagen.

De beide agenten botsten er op drie inbrekers. Toen ze hun identiteitskaarten vroegen, maakte één onder hen, die later de 28-jarige Spanjaard José Amate Flores bleek te zijn, een gebaar alsof hij deze uit zijn binnenzak opdiepte. In feite greep hij echter naar een 9mm-revolver waarmee hij 2 kogels afvuurde met het gekende gevolg. De drie inbrekers snelden naar hun bestelwagen, lieten in hun vlucht de reeds buit gemaakte flessen wijn en bontmantels ter plaatsen achter en reden er vandoor.

Een van de bewoners kon de nummerplaat van het voertuig noteren, zodat de politie vrij vlug de inbrekers op het spoor kwam. Zij vluchtten evenwel het land uit.

Uitgeleverd

Omstreeks half juli 1977 werden twee onder hen aangehouden in de Italiaans badplaats Ancona aan de Adriatische Zee, nl. de reeds vernoemde Spanjaard Jose Amate Flores, en de 27-jarige Fransman Gaetan Gessat. Het tweetal werd op 5 november aan België uitgeleverd. Een paar dagen later overleed de Spanjaard Amate Flores plots in de gevangenis van Vorst. Hij bleek een paar dagen voordien aan een muiterij in de gevangenis van Firenze te hebben deelgenomen en daarbij een grote hoeveelheid traangas te hebben ingeslikt, wat hem uiteindelijk fataal werd.

Wat de derde dader betreft, de 30-jarige Daniël Leonard uit Ganshoren, deze was zich reeds einde september 1977 komen gevangen melden bij de onderzoeksrechter, verklarend dat hij zelf niet geschoten had, maar wel Amate Flores. Gaetan Gessat en Daniel Leonard zullen voor deze zaak vermoedelijk eerlang voor het Hof van Assisen van Brabant verschijnen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 5 Oktober 1978

Het verslag van het proces:

Moord op Etterbeekse politieagent maandag voor Brabantse assisen

Van maandag 12 november af verschijnen voor het Hof van Assisen van Brabant, voorgezeten door Raadsheer Pierre Van de Walle, de 32-jarige Daniel Léonard (immobiliënagent), wonende Oscar Maesschalckstraat te Ganshoren, en de 30-jarige Gaetan Gessat, variété-artiest, wonende Beenhouwerstraat te Brussel.

Beiden worden er van beschuldigd tijdens de nacht van 31 mei op 1 juni 1977 een diefstal met inbraak gepleegd te hebben in het flatgebouw “Green Park” te Etterbeek, en bij deze gelegenheid een opzettelijke doodslag te hebben gepleegd op politieagent Roger Geyns en bovendien aan politieagent Jacques Seghers verwondingen te hebben toegebracht die een blijvende werkonbekwaamheid tot gevolg hebben.

Tijdens voormelde nacht waren Daniel Léonard en Gaetan Gessat in het gezelschap van Amate Flores aanvankelijk elders een diefstal van koffie aan het plegen ten nadele van de firma “De Rode Pelikaan”. Vervolgens begaven ze zich naar de kelderverdieping van het flatgebouw “Green Park”, Tervurenlaan te Etterbeek, waarvan Léonard de toegangssleutels bezat. Terwijl ze het plunderen waren, werden ze er betrapt door de conciërge, die de politie van Etterbeek verwittigde.

Koelbloedig

Twee agenten, nl. Roger Geyns en Jacques Seghers, werden ter plaatse gestuurd. Toen de politiemannen in de kelderverdieping opdaagden, werden ze er koelbloedig neergeschoten door Amate Flores. Beide agenten kregen een kogel in het hoofd. Roger Geyns overleed weldra aan de opgelopen verwondingen. Jacques Seghers is als gevolg van de opgelopen kwetsuren zwaar aangetast in zijn geestelijk vermogen.

Léonard wordt verdedigd door Mrs. Guy Delfosse en Chantal Blanchoud, en Gessat door Mrs. Pascal Vanderveeren en Claudine Galand. Het openbaar ministerie is vertegenwoordigd door advocaat-generaal P. De le Court. Er worden een dertigtal getuigen onderhoord en de debatten nemen vijf dagen in beslag.

De burgerlijke partij voor de weduwe Geyns en voor het zesjarig zoontje van de agent is Mr. Cocle, burgerlijke partij voor agent Seghers en voor de verzekeringsmaatschappij van deze agent is Mr. Lamon.

Ongewoon

Het wordt een niet-alledaagse assisenzaak omdat de hoofdbetichte, Jose Amate Flores, die bekende te hebben geschoten, inmiddels in de gevangenis overleden is.

Op 5 november 1977 was hij samen met Gessat door de Italiaanse overheid aan België uitgeleverd, nadat beiden door de Italiaanse politie op 15 juli ’77 waren aangehouden.

Op 8 november werd Flores dood in zijn cel aangetroffen. Hij was bezweken aan een zware longaandoening. De dag voor zijn uitlevering had in de gevangenis te Firenze, waar hij opgesloten zat, een opstand plaats waarbij de ordediensten traangas gebruikten. Flores was zijn stem kwijt toen hij te Brussel aankwam en hij verklaarde zich onwel te voelen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 10 November 1979

Politieagenten hadden zelf niet geschoten

Voor het Hof van Assisen van Brabant, voorgezeten door raadsheer Pierre Van de Walle, verschenen maandag de 32-jarige Daniel Léonard, immobiliënagent, wonende Oscar Maesschalckstraat te Ganshoren, en de 30-jarige Gaeten Gessat, variété-artiest, wonende Beenhouwersstraat te Brussel.

Beiden worden er van beschuldigd tijdens de nacht van 31 mei op 1 juni 1977 een diefstal met inbraak te hebben gepleegd in het flatgebouw “Green Park” aan de Tervurenlaan te Etterbeek, en bij deze gelegenheid opzettelijk doodslag te hebben gepleegd op politieagent Roger Geyns. Bovendien werden aan de politieagent Jacques Seghers verwondingen toegebracht met blijvende werkonbekwaamheid tot gevolg.

Leonard wordt verdedigd door Mrs. Guy Delfosse en Chantal Blanchoud, Gessa door Mrs. Pascal Vanderveeren en Claudine Galand. Het openbaar ministerie wordt waargenomen door advocaat-generaal Pierre de Le Court. Voor de burgerlijke partij agent Seghers pleit Mr. Lamon en voor de familie van agent Geyns Mr. Coele. De jury bestaat uit 7 dames en 5 heren.

Na de voorlezing van de akte van beschuldiging door griffier De Smedt, begon voorzitter Van de Walle met de ondervraging van de beklaagden. Hieruit bleek dat de vader van Leonard als aannemer het appartementsgebouw “Green Park” liet optrekken. Hij is er eigenaar van vier appartementen en vier garages. Daarnaast bezit hij nog vier andere appartementen en 31 garages.

Leonard behaalde schitterende resultaten op de lagere school. Naderhand bezocht hij verscheidene colleges om er zijn humaniora te doen, maar hij hield het nooit lang uit. Ook op zijn werk was hij onstandvastig en als vrijwilliger bij het leger, poogde hij tot tweemaal toe zelfmoord te plegen.

41 jaar gevangenisstraf

Het eerste huwelijk van Leonard werd een mislukking door ontrouw van zijn vrouw. Zijn tweede echtgenote kwam om het leven in een verkeersongeval. In maart 1978 trouwde hij in de gevangenis voor de derde maal met Marie-Christine, die veel van hem schijnt te houden. Op erg jonge leeftijd liep Leonard reeds verscheidene veroordelingen op wegens autodiefstallen. Later had hij met het gerecht te maken wegens diefstallen in grote warenhuizen. In totaal werd hij wegens al deze misdrijven reeds veroordeeld tot 41 jaar  gevangenisstraf.

Gessa van zijn kant werd als onecht kind geboren in Frankrijk uit ouders die verslaafd waren aan de drank. Op 5-jarige leeftijd werd hij toevertrouwd aan de openbare onderstand en later leidde hij een zwerversleven, waarbij hij o.m. in de gevangenis van Marseille belandde. In 1973 kwam hij naar België. Hij werkte hier eerst als kelner en hield later samen met een Belgische vrouw een snackbar aan de Beenhouwersstraat te Brussel.

Wie was in de kelder?

Beide beklaagden waren het eens over het verloop van de feiten tot op het ogenblik waarop de twee politieagenten in de kelder van “Greenpark” werden neergeschoten door de intussen overleden Spanjaard Amate Flores.

Net voor de misdaad hadden Leonard en Gessa aanvankelijk te Groot-Bijgaarden een bestelwagen met een partij koffie gestolen, die toebehoorde aan de firma “De Rode Pelikaan”. Zij reden er mee naar de woning van Amate Flores te Vilvoorde, waar de koffie werd afgeladen. In drie verschillende wagens reden Leonard, Gessa en Flores daarna naar de Green Park-residentie. Leonard, die de vier appartementen van zijn vader in het gebouw beheerde, bezat er de sleutel van maar beweert hem niet te hebben gebruikt.

Hoe dan ook, op een bepaald moment werden de inbrekers in de kelder betrapt door twee politieagenten van Etterbeek, die beiden door Flores werden neergeschoten. Zowel Leonard als Gessa beweren op dat ogenblik op een andere verdieping te zijn geweest, terwijl ze er elkaar van beschuldigen bij Flores te zijn geweest. Voorzitter Van de Walle liet hierbij opmerken dat Leonard reeds de dag na de feiten voor zijn vader ging neerknielen en hem vertelde dat hij niet had geschoten, maar wel bij Flores was toen die schoot. Leonard ontkent deze versie.

Tijdens de namiddagzitting werd als eerste getuige onderzoeksrechter Preuveneers gehoord. Hij vertelde hoe het terugvinden van de bestelwagen leidde tot de identificatie van een bediende van de firma “De Rode Pelikaan”, een zekere Denis. Hij gaf toe de diefstal van de koffie te hebben geënsceneerd en deelde ook de namen van zijn medeplichtigen mee. Het ging om de drie daders Leonard, Gessa en Amate Flores.

Vijf kogels

Na zijn aanhouding samen met Gessa te Ancone in Italië, verklaarde Amate Flores dat Leonard de nacht van de feiten bij hem thuis de sleutels was gaan halen om gemakkelijk te kunnen binnendringen in “Green Park”. Hij gaf ook toe alleen te hebben geschoten en verklaarde dat zijn metgezellen niet wisten dat hij was gewapend. Er werden in de kelder vijf kogels afgevuurd, waarvan er twee de agenten Geyns en Seghers troffen, telkens in het hoofd.

De h. Hervens, politiecommissaris te Etterbeek, vertelde dat de conciërge van “Green Park” de nacht van de feiten tweemaal naar het commissariaat belde, een eerste maal om te zeggen dat inbrekers waren binnengedrongen en een tweede maal om te zeggen dat er gekwetsten waren. Toen getuige ter plaatse kwam, was agent Geyns reeds overleden. Seghers was bewusteloos.

Gerechtelijk commissaris Alfons Asselman vond in de kelder drie hulzen uit een 9mm-pistool. De laders van het machinepistool en het dienstpistool van de agenten waren nog vol, wat er op wijst dat zij niet de gelegenheid kregen om te schieten.

Dinsdag gaat het getuigenverhoor verder.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 November 1979

Zwaar gehandicapte agent kan zich niets herinneren

In het proces van Daniel Léonard en Gaetan Gessat voor het Hof van Assisen te Brussel betreffende het neerschieten van twee politiemannen van Etterbeek (Roger Geyns en Jacques Seghers), werden dinsdagvoormiddag verscheidene getuigen gehoord.

Zo ook de zwaar gehandicapte agent Jacques Seghers die 5 minuten lang kon worden verhoord. Bij de aanvang van de zitting is het woord aan de gerechtsartsen Rillaert en Lambert. Dr. Rillaert verrichtte de lijkschouwing op agent Geyns, die een kogel kreeg in het achterhoofd. Het projectiel doorboorde de hersenen en bleef steken achter het voorhoofd. De agent verloor onmiddellijk het bewustzijn, maar de dood trad pas veel later in.

Van haar kant onderzocht Dr. Claudine Lambert Seghers. Deze kreeg een kogel in het voorhoofd. Het projectiel bevindt zich nog steeds in de hersenen van Seghers. De kwetsuur veroorzaakte een verlamming aan de rechterzijde en de agent lijdt aan geheugenverlies. Hij is nagenoeg blind. Toch laten zijn geestvermogens hem toe normaal te spreken.

Bestelwagen

De volgende getuige is gerechtelijk commissaris Fernand Tack, die het onderzoek aanvankelijk leidde. Bij de ontdekking van de gestolen bestelwagen die de daders op een binnenpleintje op 800 meter van de plaats van de feiten achterlieten, konden de namen van de betrokken personen vrij vlug worden teruggevonden. Het voertuig van de firma “De Rode Pelikaan” diende normaal bestuurd te worden door een bediende van deze firma, Daniël Denis. Op de motor van de bestelwagen werd een namaaksleutel teruggevonden en weldra bleek dat Denis samen met Leonard, Gessat en Amate Flores de diefstal van het voertuig had geënsceneerd. Denis kende Gessat omdat hij koffie leverde voor de snackbar die laatstgenoemde aan de Beenhouwersstraat te Brussel uitbaatte. Gessat was bevriend met Amate Flores en Leonard.

Commissaris Tack kwam tot de vaststelling dat het licht in de kelders van het flatgebouw, waar de feiten zich afspeelden, de nacht van de tweevoudige misdaad bijna bestendig bleef branden. Zulks bewijst dat iemand de lichtschakelaar geklemd had. Dat kon niemand anders zijn dan Leonard zelf omdat hij het gebouw goed kende en er de vier appartementen van zijn vader beheerde. De commissaris stelde eveneens vast dat de toegangsdeur niet was opengebroken, maar dat werd gebruik gemaakt van een sleutel die alleen Leonard kon bezitten.

Geheugenverlies

De zwaar gehandicapte agent Jacques Seghers moet zich van een kruk bedienen om te komen getuigen en wordt bijgestaan door andere personen. Voorzitter Van de Walle feliciteert de agent dadelijk voor de moed die hij aan dag legt en vraagt of hij zich herinnert wat er zich de nacht van de feiten voordeed. De agent, die nochtans helder van geest is, antwoordt duidelijk zich niets meer te herinneren. Op een vraag hoe het is gesteld met zijn gezondheidstoestand antwoordt hij dat hij zich probeert te behelpen in de mate van het mogelijke en dat hij ook door andere personen wordt bijgestaan. Hij verklaart eveneens geen spijt te hebben over het feit dat hij een jaar lang bij de politie van Etterbeek te hebben gediend. De agent stelt zich vervolgens burgerlijke partij.

Wapendeskundige Van Der Stock zegt dat hij vier 9mm-kogels terugvond, al werd er blijkbaar vijfmaal geschoten. Het wapen van de misdaad werd nooit teruggevonden. Wat de agenten Geys en Seghers betreft, zegt hij dat zij niet eens de gelegenheid kregen om gebruik te maken van hun machinepistool en hun dienstpistool. Ze werden dadelijk door Flores neergeschoten.

Psychiater

Tijdens de namiddagzitting werd aanvankelijk psychiater Dr. Dumon als getuige ondervraagd. Van beklaagde Leonard zegde deze getuige dat hij noch zwakzinnig, noch krankzinnig is, maar een bestendige neiging vertoont om zich te valoriseren. Leonard is intelligent en zelfs ontwikkeld. Hij houdt van risico’s en zou aan de diefstal te Etterbeek hebben deelgenomen om de grote angst waarop hij zo was gesteld, opnieuw te kunnen ondervinden. Zijn verantwoordelijkheid is in lichte mate verminderd.

Van beklaagde Gessart zegde de psychiater dat zijn moeder aan de drank was verslaafd en later zelfmoord pleegde. Gessat vertoont een volgzame persoonlijkheid en is eerder schuchter aangelegd. Hij werd weinig vertroeteld in zijn kinderjaren. Ook zijn verantwoordelijkheid is in lichte mate verminderd.

Conciërge

Vervolgens kwam George Secq, gewezen conciërge van het flatgebouw “Green Park” getuigen. Hij kende goed vader Leonard die er vier appartementen bezat en voorzitter was van de raad van beheer. Getuige verklaart dat toen in de kelderverdieping werd geschoten hij Gessat opmerkte en niet Leonard zoals uit andere getuigenissen zou moeten blijken. Toch gaf getuige toe dat alleen een man die met het gebouw vertrouwd was - en zulks bleek het geval te zijn voor zoon Leonard - in de kelderverdieping zijn weg kon terugvinden.

De echtgenote van vorige getuigen Michèle Mineur, die eveneens conciërge was in hetzelfde gebouw, hoorde herhaaldelijk in de kelderverdieping schieten en dacht aanvankelijk dat haar man zwaar was gekwetst geworden.

Volgende getuige was Jules Leonard, vader van beklaagde Leonard. De man is oud en ziekelijk en sprak zichzelf herhaaldelijk tegen. Hij verklaarde op het ogenblik dat zijn zoon Leonard op 2 juni 1977 op zijn knieën voor hem was komen vallen, zeggende dat hij in de kelder van het flatgebouw “Green Park” aanwezig was toen de twee agenten werden neergeschoten, maar dat hij zelf niets met de misdaad had te maken. Enkele minuten later zegde de vader dat zijn zoon niet eens in de Green Park vertoefde op het ogenblik van de feiten en dat hij alleen met de diefstal van koffie had te maken. Zijn zoon Leonard zou niet eens de sleutel tot de toegangsdeur van Green Park hebben bezeten, steeds volgens de getuige.

De moeder van Leonard, de genaamde Germaine Vandenbroek, kwam ook vertellen dat haar zoon, alleen een zeer kleine dief is die bang is voor wapens en zeker niet bij het neerschieten van de agenten was betrokken. Al wenend vroeg ze om haar zoon terug te hebben, niet alleen voor haar zelf maar ook voor zijn jonge vrouw met wie hij een paar jaar geleden in de gevangenis trouwde.

Vandaag gaat het getuigenverhoor verder.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 November 1979

Verklaringen van getuigen gunstig voor betichten

Voor het Hof van Assisen te Brussel kwamen woensdag nog enkele getuigen aan het woord. Hun verklaringen waren overwegend gunstig voor de twee betichten. Daniel Leonard en Gaetan Gessat, die worden beschuldigd van medeplichtigheid aan het neerschieten van twee politiemannen van Etterbeek, Roger Geyns en Jacques Seghers.

Eerste getuige, André Van Cutsem, broer van de eerste echtgenote van betichte Leonard, verklaarde dat Leonard hem na de feiten gezegd heeft dat hij in de kelders van het flatgebouw aan de Tervurenlaan had horen schieten maar dat hijzelf geen wapen had gehanteerd. Volgens Leonard was het Amate Flores die de agenten had neergeschoten.

Getuige wist verder te vertellen dat Amate Flores de reputatie had vaak gewapend te zijn en op zekere dag zelfs verklaarde dat hij in geval van noodzaak niet zou aarzelen als eerste te schieten indien zijn leven in gevaar was.

Patricia Gaillard, echtgenote van Van Cutsem, bezocht samen met haar man vaak de snackbar die te Brussel werd uitgebaat door Gessat. Enkele dagen voordat Leonard zich in september 1977 ging gevangen melden vertelde hij aan deze getuige dat hij in de kelders van het flatgebouw “Green Park” aanwezig was toen hij twee agenten op zich zag afkomen. Leonard had reeds zijn identiteitskaart te voorschijn gehaald toen de agenten werden neergeknald waarna hij ging lopen.

Daniel Denis was de man die samen met Leonard, Gessat en Amate Flores de diefstal van zijn eigen bestelwagen met 500 kg. van de firma Rode Pelikaan had opgezet. Denis had er namelijk voor gezorgd dat zijn gezellen in het bezit kwamen van zijn autosleutels. Denis en Gessat zouden door de diefstal van de koffie elk 30.000 fr. kunnen opstrijken.

Het woord was dan aan Eric Smets die eveneens aan de koffiediefstal deelnam maar die zijn gezellen niet volgde naar het flatgebouw “Green Park”, zodat hij uiteindelijk aan het proces voor het Hof van Assisen ontsnapte.

De huidige echtgenote van Leonard, Marie-Christine Jacobs, trad begin 1977 met Leonard in het huwelijk in de gevangenis van Vorst. Zij verklaarde dat Van Cutsem voor het Hof is komen liegen door te zeggen dat hij van Leonard had vernomen dat hij in de kelders van de “Green Park” aanwezig zou zijn geweest toen de agenten werden neergeschoten. De echtgenote van Leonard sprak de wens uit dat hij zo spoedig mogelijk vrij zou komen om een nieuw leven te beginnen.

Vervolgens getuigden de twee aalmoezeniers van de gevangenis van Vorst. Zij kwamen respectievelijk voor Leonard en Gessat heel wat positiefs vertellen.

Vandaag volgens het rekwisitoor en de pleidooien.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 November 1979

Was Leonard in de kelder toen de schoten vielen?

Voor het Hof van Assisen van Brabant kwamen donderdagvoormiddag de burgerlijke partijen en het openbaar ministerie aan het woord in het proces van Daniel Leonard en Gaetan Gessat, beschuldigd van het neerschieten van twee politiemannen van Etterbeek.

Mr. Lamon pleitte voor de burgerlijke partij Jacques Seghers, de politieman die door een kogel in het hoofd zwaar gehandicapt werd. Volgens de advocaat waren beide beklaagden aanwezig in de kelders van het flatgebouw Green Park te Etterbeek op het ogenblik dat de politiemannen er door de thans overleden Spanjaard Amate Flores, werden neergeschoten. Voor Gessat bestaat er geen probleem omdat hij toegeeft ter plaatse te zijn geweest. Leonard houdt echter vol dat hij elders vertoefde.

Mr. Lamon bewees dat Leonard eveneens bij de misdaad was betrokken. IN de eerste plaats zijn er de beschuldigingen van Flores en Gessat, na hun aanhouding in Italië tegenover Leonard. Ook viel Leonard na de feiten op zijn knieën voor zijn vader en zei dat hij er bij was, maar zelf niet had geschoten. Tevens verklaarde hij hetzelfde aan een bevriend echtpaar. Daar komt bij dat alleen Leonard vertrouwd was met de kelders van Green Park.

Vervolgens pleitte Mr. Cocle voor de tweede burgerlijke partij, de familie van de overleden politieman Roger Geyns. De advocaat zei dat de twee beklaagden als medeplichtigen van A. Flores optraden, Leonard als brein en Gessat als ondergeschikte helper. Flores pleegde een doodslag waarvoor Leonard en Gessat eveneens verantwoordelijk zijn.

Groeiend geweld

Advocaat-generaal Pierre de le Court bestempelde de misdaad als het zoveelste bewijs van het groeiend geweld. De politiemannen werden koelbloedig neergeschoten bij het uitoefenen van hun ambt. Over de diefstal van 500 kg. koffie, voor een waarde van 200.000 fr., bestaat er geen betwisting vermist beide beklaagden dat toegeven. Leonard houdt echter vol naar de Belgische kust te zijn gereden op het ogenblik van de feiten.

Toch is het duidelijk dat hij de toegangssleutels tot de Green Park bezat en dat geen enkele toegangsdeur van het gebouw werd opengebroken. Hij alleen kende de gangen van de kelders. Rekening houdend met de beschuldigingen van de andere daders en zijn eigen verklaringen aan de familie en vrienden, staat het ontegensprekelijk vast dat Leonard in de Green Park vertoefde tijdens de schietpartij.

Leonard en Gessat dragen een grote schuld en moeten naar verhouding worden gestraft, aldus de advocaat-generaal.

Tijdens de namiddagzitting kwam alleen de verdediging van Daniel Leonard aan het woord. De eerste advocate van de verdediging, Mr. Chantal Blanchoud kwam tot de vaststelling dat de burgerlijke partijen en de advocaat-generaal tot elke prijs wilden bewijzen dat Leonard in het Green Park-gebouw aanwezig was toen de agenten er werden neergeschoten. Doch de advocate legde tegenover deze thesis de grootste terughoudendheid aan de dag.

Mr. Blanchoud zegde dat haar eigen thesis was zoals een tiercé waar ze zes tegen een moet spelen. De tegenpartij kwam immers met zes verschillende bewijzen te voorschijn dat Leonard bij het doodschieten van de agenten was betrokken. Hierbij werd gewag gemaakt van de verklaringen afgelegd door de ouders van Leonard, de verklaringen van een bevriend echtpaar, de verklaringen van Amate Flores en Gessat en eveneens het feit dat Leonard alleen vertrouwd zou zijn geweest met de kelders van het Green Park-gebouw dat als een ware doolhof wordt beschreven. Mr. Blanchoud hield zich van haar kant aan één enkele getuige, nl. de conciërge van het gebouw, de h. Secq die formeel verklaarde Amate Flores, de man die schoot, te hebben opgemerkt in het gezelschap van Gessat en zeker niet in het gezelschap van Leonard.

Trouwens niets bewijst dat Amate Flores, die een beroepsdief is, de hulp van Leonard nodig had om de kelders van Green Park te gaan plunderen. De advocaat trok de verklaringen van de ouders, het bevriend echtpaar en die van Amate Flores en Gessat in twijfel omdat ze alle op verdachte gronden rusten. Indien Leonard ten slotte na de feiten naar Frankrijk wegvluchtte, was het omdat hij door de kranten werd afgeschilderd als een van de moordenaars van de agenten terwijl hij in feite onschuldig was.

Als tweede advocaat van de verdediging zegde Mr. Guy Delfosse dat er twijfel bestaat over de schuld van zijn cliënt wat zijn aanwezigheid bij het neerschieten van de agenten betreft. Die twijfel moet gunstig voor Leonard uitvallen. De jury moet bij haar beraadslaging vooral rekening houden met haar innerlijke overtuiging.

Mr. Delfosse stelde de vraag of men kerels als Amate Flores en Gessat eerder moet geloven dan Leonard, van wie de verklaringen nochtans als leugens worden bestempeld. Niets bewijst volgens de advocaat dat Leonard in het bezit was van de sleutels die de toegang tot het Green Park-gebouw moesten vergemakkelijken. Zoals hij het achteraf verklaarde voelde Leonard er niets voor een diefstal te plegen in een gebouw waar hij enigszins was gekend vermits hij er vier appartementen van zijn vader beheerde.

Ten slotte was Mr. Delfosse van oordeel dat met het getuigenis van de ouders van Leonard geen rekening mag worden gehouden gezien het om gestoorde personen gaat. Het getuigenis van een bevriend echtpaar moet eveneens van de hand worden gewezen omdat ze slecht begrepen wat Leonard hun kwam vertellen. Mr. Delfosse beëindigde met te zeggen dat de personen die Amate Flores vergezelden in het flatgebouw niet wisten dat hij gewapend was. Leonard had zeker niets te maken met het neerschieten van de agenten en moet voor deze beschuldiging worden vrijgesproken.

Het arrest volgens vrijdagavond.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 November 1979

Leonard en Gessat zijn niet schuldig aan moord

De jury bij het Assisenhof van Brabant heeft gisteren geoordeeld dat Daniel Leonard en Gaetan Gessat niet schuldig zijn aan het neerschieten van twee politieagenten te Etterbeek.

Wel werden zij schuldig bevonden aan diefstal met braak. Daardoor werd Leonard veroordeeld tot 10 jaar cel, Gessat tot 6 jaar.

Vrijdagvoormiddag kwam eerst de verdediging van Gessat aan het woord.

Als eerste advocate van Gessat had Mr. Claudine Galand het aanvankelijk over de persoonlijkheid van haar cliënt. Gessat werd in een arm gezin geboren en zijn ouders waren aan de drank verslaafd, zodat hij reeds op 5-jarige leeftijd aan de openbare onderstand werd toevertrouwd. Op 13-jarige leeftijd kwam hij in een instelling voor delinkwenten terecht, al had hijzelf geen enkel misdrijf gepleegd. Op 18-jarige leeftijd liep hij twee jaar gevangenisstraf op wegens zijn aandeel in een autodiefstal. Hij kwam later naar Brussel en baatte er met zijn vriendin een snackbar uit waar hij Amate Flores en co onder zijn klanten telde.

De psychiater die hem onderzocht sprak zijn verwondering uit over het feit dat Gessat, rekening houdende met de omstandigheden waarin hij opgroeide, niet meer misdaden bedreef. Gessat was zeker niet de man die de diefstal in het Green Park-gebouw te Etterbeek, waar de twee agenten werden neergeschoten, plande. Hij was zeker niet de man die er het wapen hanteerde. Wel maakte hij zich schuldig aan de diefstal van koffie die in feite door een medeplichtige was opgezet en hij was eveneens betrokken bij de diefstal in de kelders van Green Park.

Als tweede advocaat herhaalde Mr. Pascal Vanderveeren vervolgens dat zijn cliënt zeker geen moordenaar is. Gessat vluchtte ongetwijfeld na de feiten naar Italië maar alleen omdat hij als een van de moordenaars van de agenten werd afgeschilderd door de kranten. Mr. Vanderveeren had het vervolgens over getuige Secq, de huisbewaarder van het Green Park-gebouw. Deze man had de politie van Etterbeek gebeld en beide agenten de weg getoond in de kelders.

Getuige had er twee mannen aangetroffen die verklaarden dat ze een verhuis aan het verrichten waren voor een barones die in het gebouw woonde. Er werd door de inbrekers eveneens geroepen dat er zou worden geschoten indien iemand durfde bewegen. Toen liep getuige naar boven en even later werden de agenten neergeschoten.

Achteraf gaf de huisbewaarder vreemde verklaringen over de mannen die hij in de kelderverdieping had gezien. Hij zegde dat beiden met een Brussels accent spraken, wat zeker niet van toepassing is op Gessat die een geboren Fransman is. Toch verklaarde de huisbewaarder later aan de hand van de ene foto van de daders die hem werd getoond, nl. die van Gessat, dat hij hem herkende als een van de inbrekers.

De advocaat betoogde dat de huisbewaarder werd misleid omdat hem slechts één enkele foto werd getoond. Wat Leonard betreft verklaarde de huisbewaarder hem nooit te hebben gezien. Nochtans moet de huisbewaarder hem kennen want Leonard beheerde de vier appartementen die zijn vader in het gebouw bezat. De huisbewaarder heeft zich vermoedelijk vergist toen hij beweerde Gessat te hebben gezien in gezelschap van Amate Flores, de man die schoot, terwijl het in feite om Leonard ging.

Mr. Vanderveeren haalde vervolgens de strafwet aan die bepaalt dat wanneer een doodslag wordt gepleegd om een diefstal te vergemakkelijken alle personen die bij deze diefstal betrokken waren schuldig zijn aan de doodslag. Volgens de advocaat mag de jury zich niet laten leiden door deze wet omdat Gessat moet worden gestraft voor een tweevoudige diefstal, maar zeker niet wegens doodslag.

Spijt

Na de replieken verklaarde Leonard slechts een kleine dief te zijn en zeker geen doder. Hij zegde onschuldig te zijn betreffende het neerschieten van twee agenten en spijt te hebben. Van zijn kant zegde Gessat beschaamd te zijn aan de hele zaak te hebben deelgenomen. Hij verklaarde pijnlijk te zijn getroffen door het gebeurde.

Voorzitter Van de Walle las daarop de 26 vragen voor die aan de jury worden gesteld. De eerste twee vragen betreffen de diefstal van huisraad. De derde tot de zesde vraag betreffen het gebruik van geweld en het plegen van een opzettelijke doodslag op politieman Geyns. De 7e tot de 22e vraag betreffen het feit of de diefstal in Green Park zonder hun aanwezigheid niet had kunnen plaatsvinden, dat ze daarbij agent Seghers ernstig hebben verwond, dat de diefstal werd gepleegd met geweld, bij nacht, met het vertoon of het gebruik van wapens en door verscheidene personen en met de omstandigheid dat van een gestolen voertuig werd gebruik gemaakt om de aftocht te vergemakkelijken. De 23e tot de 26e vraag betreffen het aandeel van de twee betichten bij de diefstal van een bestelwagen met een hoeveelheid koffie te Groot-Bijgaarden met de omstandigheid dat valse sleutels werden gebruikt.

Na een beraadslaging van bijna 4u bleek uit de antwoorden van de jury dat Leonard aanwezig was in het Green Park-gebouw om er diefstal te plegen, dat hij geen geweld gebruikte maar mededader was bij de doodslag op agent Roger Geyns. Leonard was daarentegen, volgens de jury, niet schuldig aan kwetsuren aan agent Seghers. Wat Gessat betreft, deze nam ook deel aan de diefstal maar pleegde geen geweld en ook geen doodslag op agent Roger Geyns.

Na voorlezing van het verdict merkte voorzitter Vandewalle op dat er tegenspraak was tussen de antwoorden op de vragen 3 en 5 wat Leonard betreft: volgens vraag 3 maakte Leonard geen gebruik van geweld ten opzichte van agent Geyns, die hij volgens vraag 5 zou hebben doodgeschoten.

Na een nieuwe beraadslaging verklaarden de gezworenen dat Leonard niet schuldig was aan geweld en evenmin aan doodslag op agent Geyns. Hij werd dus alleen, samen met Gessat, schuldig bevonden aan twee diefstallen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 17 November 1979

3,886

(1 replies, posted in Andere Personen)

Hieronder het hele verhaal van de Réunis-affaire, waarbij Juan Pinilla gewond raakte:

Samenvatting

In juli 1980 verdwijnt de Joodse oplichter Goldberg met 35 miljoen fr. (!) aan diamanten. Een aantal opgelichte diamantairs besloten daarop om een vijftal zogezegde privédetectives in te huren om Goldberg terug te vinden. Zij besloten Lucien Reunis te observeren in de hoop dat hij hen naar Goldberg zou kunnen brengen.

Op een bepaald moment was Reunis dit zo beu dat hij in Westmalle de auto met de privédetectives onder vuur heeft genomen met een tweeloop jachtgeweer kaliber 12. Daarbij werd één man gedood en raakt Pinilla zwaar gewond.

De mannen die in de auto zaten, waren:

  • Salvatore Gruttadoria  - Italiaan - overleden

  • Alfonso Pinilla - Spanjaard, wonende in Bergen - zwaar gewond

  • Daniel Castiaux uit Elouges

Gehuurde zware jongens neergeschoten te Westmalle

Opgejaagd en moegetergd door gehuurde zware jongens die hem al dagenlang op de hielen zaten en intimideerden, greep de Antwerpse ex-baruitbater Lucien Reunis (32) woensdagnacht naar zijn zwaar jachtgeweer. Op de parking van de Westmalse Sint-Pauluskerk, waar hij na een achtervolging was beland, stapte hij uit zijn Ford Mustang. Van dichtbij knalde hij op zijn achtervolgers: één dode, één zwaargewonde.

De voorruit van de rode BMW waarin de passagier levenloos in mekaar zakte en de chauffeur zwaar gewond werd was op elf plaatsen doorboord. Een andere lading hagel had de zijruit verbrijzeld. De derde inzittende kende het geluk van zijn leven: hij werd niet gewond omdat hij net tevoren was uitgestapt. Lucien Reunis was zijn achtervolgers voor geweest, want ook zij waren gewapend. In hun auto vond men een pistool en een geweer.

Toen de schoten waren gevallen stapte Reunis weer in zijn luxewagen en reed terug naar Antwerpen. Daar wandelde hij om 3u10 het politiecentrum binnen met het geweer op de schouder en de woorden: “ik heb ze van kant gemaakt”.

Wat wilde de gehuurde zware figuren van Lucien Reunis? Niets anders dan een adres. De verblijfplaats van de Joodse oplichter Goldberg die twee weken geleden 35 miljoen verdonkeremaande in het Antwerpse diamantkwartier. Met hem wilden zij afrekenen.

Goldberg is een naam die in het diamantwereldje tegenwoordig over alle tongen rolt. Het is een bijzonder geheimzinnig personage dat er in geslaagd was zich lid te laten maken van de Antwerpse Diamantclub. Zo had hij het vertrouwen van verscheidene kleine diamantairs gewonnen.

Zes makelaars hadden hem een paar weken geleden een partij steentjes ter waarde van 35 miljoen frank in handen gestopt om ze door eventuele klanten te laten keuren.

Goldberg zegde “dankjewel”, stak het kapitaal aan steentjes op zak en in plaats van zich naar de wachtende klanten te begeven, verdween hij in zuidwaartse richting, na eerst uitbundig zijn succes te hebben gevierd in de gore bars van Antwerpen.

Voor de diamantmakelaars was die vlucht een ramp: enkele gingen zelfs over kop. Om Goldberg terug te vinden namen ze een vijftal zogezegde “privédetectives” onder de arm. Harde jongens van allerlei nationaliteit die al onmiddellijk bij Lucien Reunis kwamen aankloppen.

De reden: Lucien was vroeger uitbater geweest van de zeer gekende maar even duistere bar Pimm’s, vlakbij het De Coninckpleintje, in het Statiekwartier. Bovendien werkte zijn 23-jarige vriendin Christine er nog. Uitgerekend in de Pimm’s zou Goldberg kwistig de “gezelschapsdames” hebben getrakteerd, althans volgens de informaties van de gehuurde kerels.

Vermits Goldberg enkele dagen geleden weer in Antwerpen was opgedoken, waren de zogenaamde privédetectives ervan overtuigd dat de vroegere uitbater Lucien Reunis beslist moest weten waar hij de laatste tijd zoal uithing.

Lucien Reunis werd met alle middelen onder druk gezet. Hij werd voortdurend achtervolgd met twee wagens, men trachtte hem door bedreigingen de schrik op het lijf te jagen en de banden van zijn auto werden doorgesneden.

Ook de Gerechtelijke Politie van Antwerpen legde intussen een levendige belangstelling voor de ex-baruitbater aan de dag. De rechercheurs dachten eveneens dat Reunis hen naar Goldberg zou kunnen leiden.

Woensdagnamiddag - enkele uren voor de schietpartij - werd hij daarover nog ondervraagd. Maar hij hield ook tegenover de politie vol dat hij doodeenvoudig niet wist waar de fel begeerde oplichter woonde.

“Ik zou het graag vernemen, want ik heb nog een half miljoen fr. van hem te trekken”, zo zegde hij. Toen hij dezelfde avond Christine na haar werk in de Pimm’s ging ophalen, was het weer zover. De gehuurde jongens zaten hem opnieuw op de hielen.

In de binnenstad slaagde Reunis erin zijn achtervolgers af te schudden. Hij zette de jonge vrouw af en liet ze met een taxi naar huis voeren.

Weer de plaaggeesten

Toen hij uiteindelijk bij zijn woning aan de Borgerhoutse Van de Perrelei stopte, stonden de plaaggeesten er weer. Reunis was over zijn toeren heen. Hij laadde zijn jachtgeweer en een doos patronen in zijn auto en riep het wachtende gezelschap toe “dat ze hem maar moesten volgen als ze hem nodig hadden”.

De rit ging over de Antwerpsesteenweg, richting Westmalle. In de rode BMW zat de genaturaliseerde Spanjaard Juan Alfonso Penilla (28) achter het stuur. Naast hem de Italiaan Salvatore Gruttadouria (28) en op de achterbank de Belg Daniël Castiaux (25).

Te Westmalle draaide Lucien Reunis de Sint-Pauluslaan in, een verlaten dreef die naar het bezinningsoord “Drieboomkensberg” leidt. Achter hem stopte de BMW en draaide de parking van de Sint-Pauluskerk op. Reunis reed een eindje de dreef in en keerde dan terug. Ter hoogte van de parking ramden de twee auto’s mekaar. Wie de andere wilde aanrijden is nog niet bekend.

Feit is dat de ex-uitbater volledig aan het eind van zijn zenuwen was: hij stapte met het geweer in de hand uit zijn Mustang. De eerste regen hagel doorzeefde de voorruit. Juan Alfonso Penilla zakte getroffen tegen het stuur aan. De volgende lading schoot Reunis vanop enkele centimeters dwars door de zijruit: dit schot doodde Salvatore Gruttadouria op de slag.

Een stom toeval redde de derde achtervolger, Daniël Castiaux. Op het ogenblik dat de auto’s tegen mekaar opbotsten stond hij tegen een boompje te plassen …

Donderdagochtend stapte het parket in de bosrijke omgeving rond de Sint-Pauluskerk af. Aan onderzoeksrechter Walravens toonde Daniël Castiaux hoe Reunis tewerk was gegaan. De verdachte volgde met de boeien aan, de summiere reconstructie. Men liet tijdens de wedersamenstelling ook nog eens het jachtgeweer knallen om zich van het effect te overtuigen.

Donderdagavond laat werd Lucien Reunis tot voor de onderzoeksrechter geleid. Intussen zoekt men nog onverminderd voort naar de man die onrechtstreeks de aanleiding tot het drama was: Goldberg.

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 augustus 1980

Schutter van Westmalle voor de raadkamer

Vandaag verschijnt Lucien Reunis (32) uit Borgerhout voor de Antwerpse raadkamer. Reunis was de man die woensdagnacht op de parking van de Sint-Pauluskerk te Westmalle het vuur opende op drie zogezegde privé-detectives die hem sinds enkele dagen aan het volgen waren. Eén bleef dood, een tweede werd zwaar gewond.

De “privé-detectives” die overigens ook gewapend rondreden met een geweer met knaldemper, een pistool en een steekmes, waren door zes Antwerpse diamantairs afgehuurd om van Lucien Reunis te vernemen waar zich Maurice Goldberg bevond, een diamanthandelaar die hen voor in totaal 35 miljoen fr. Oplichtte.

Reunis, die beweerde dat hij niet wist waar Goldberg uithing, raakte door de intimidaties van de gehuurde zware jongens zo over zijn toeren dat hij hen na weer een achtervolging te Westmalle beschoot.

Ongeval

Tijdens de ondervragingen zegde hij dat het in feite om een ongeval ging: eerst had hij over de wagen heen willen schieten. Hij hanteerde daarbij zijn dubbelloops jachtgeweer dat met extra zware kardoezen was geleden: negen loden bollen per projectiel. De lading doorboorde de voorruit van de achtervolgende BMW-wagen en trof de chauffeur, de genaturaliseerde Spanjaard Juan Alfonso Pinilla, in het hoofd.

De inzittenden wierpen zich neer op de zetels en de auto ramde vervolgens de wagen van Reunis. Die stapte uit en richtte zijn geweer van dichtbij op de passagier, de 28-jarige Italiaan Salvatore Gruttadouria. Volgens Reunis ging het wapen tijdens het geharrewar onverwacht af. De Italiaan kreeg de volle lading in het het gelaat en was op slag dood.

Niet alleen Reunis maar ook de derde inzittende van de auto, de Belg Daniël Castiaux, moet vandaag voor de raadkamer verschijnen. Deze man bleef bij toeval ongedeerd. Hij wordt beschuldigd van verboden wapendracht.

Intussen zet het gerecht zijn speurtocht voort naar de oplichter Goldberg, die onrechtstreeks aanleiding tot het drama was.

De gewonde Spanjaard kon nog niet over zijn versie van de feiten verhoord worden. Hij ligt nog in het ziekenhuis met zware kwetsuren aan één oog en de benen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 5 augustus 1980

Antwerpse politie jaagt op “man van 35 miljoen”

De Antwerpse politie zit nog steeds fel achter de veren van “Moukti” Goldberg (32), de Joodse playboy-oplichter die er in het Antwerpse diamantkwartier vandoor ging met een verzameling diamanten van een slordige 35 miljoen frank.

Gezien de kleurrijke levenswandel van “Moukti” zoekt men zijn sporen vooral in de Antwerpse bars en en nachtclubs, waar de mondaine diamanthandelaar de centen gul liet rollen.

De gerechtelijke politie, die met het onderzoek belast is, heeft het daarmee niet erg getroffen, want net zoals in het diamantmilieu zelf, is men ook in het frivole wereldje van het uitgangsleven gewoonlijk zeer karig met woorden als er vervelende zaken gebeurd zijn.

Mooie jongen

“Moukti” is wat je noemt een schilderachtig figuur. De in Parijs geboren 32-jarige is weliswaar gehuwd, maar hield er desondanks een uitbundig leven op na. In zijn Alfa Romeo liet hij zich bij voorkeur in jong en vrouwelijk gezelschap opmerken in de uitgangsbuurten rond het De Coninckplein. Steeds zeer goed uitziend en sjiek opgetipt maakte hij aldus heel wat indruk.

Zijn talenkennis (hij beheerst zowel Nederlands als Frans, Duits, Engels, Spaans, Italiaans, Hebreeuws en Jiddisch) plus zijn afkomst en beroepsbezigheden in de wereld van het “steentje”, droegen ertoe bij dat hij opgenomen werd in de Diamantclub.

Daardoor kwam hij automatisch in de gunst van de handelaars. Zo kon hij het klaarspelen om eind juli op één week tijd en in het volste vertrouwen (wat in de diamantkringen trouwens de handelswaarde nummer één is), van zes makelaars en diamantairs, edelstenen los pingelen voor een waarde van 35 miljoen frank. Hij had hen meegedeeld dat hij de stenen kon verkopen aan oliesjeiks uit Saoedi-Arabië, maar noemde geen namen.

“Moukti” had afgesproken om uiterlijk op 23 juli de in bewaring gekregen diamanten ofwel af te rekenen ofwel terug te geven. Toen hij die woensdag niet opdaagde, sloeg de diamantairs de schrik om het hart en schakelden ze de Gerechtelijke Politie in.

Hun paniek was verantwoord, vermits ze geen beroep konden doen op de verzekering. De eigenaars van de toevertrouwde stenen waren namelijk niet ingelicht over de identiteit van de potentiële kopers. Enkele gingen trouwens al over de kop.

Drama te Westmalle

Hoe Goldberg van zijn steentjes af zal raken is een andere vraag. Het gaat om diamanten van ten minste één karaat. Ze te telde maken via de gewone wegen is praktisch onmogelijk, vermits voor elke bewerkte edelsteen tegenwoordig een certificaat wordt afgeleverd en de diamantwereld nu uiteraard extra uitkijkt wat er zoal wordt aangeboden. Goldberg zal dus ongebruikelijke wegen moeten volgen.

Het zou voor de hand liggen dat dit in het buitenland zou gebeuren, maar de indruk heerst dat “Moukti” ergens in het land ondergedoken is.

Drie partijen zitten hem op de hielen. De diamantairs en enkele door hen afgehuurde privé-detectives, de Gerechtelijke Politie en tot voor kort een groepje duistere figuren, die naar alle waarschijnlijkheid op eigen houtje een goede slag dachten te slaan door de diamanten van de oplichter af te pakken voor de neus van de politie en de private speurders.

Het zijn deze laatsten die verleden week de aanleiding waren tot de schietpartij die te Westmalle één dode en één zwaargewonde eiste.

Het groepje, dat flink bewapend was, dacht namelijk via Lucien Reunis (32), een Antwerpse ex-baruitbater aan het adres van Goldberg te raken. De zware jongens hadden in het milieu vernomen dat de twee elkaar goed kenden en dat Goldberg de instelling waarvan Reunis vroeger eigenaar was, frequenteerde. Ze gingen er meteen keihard tegenaan en brachten Lucien Reunis met achtervolgingen en intimidaties ten slotte zo van zijn melk dat hij het vuur op hen opende.

De Italiaan Salvatore Gruttadauria (28) werd op slag gedood door een zware lading hagel in het hoofd, de van Spaanse afkomst zijnde Juan Pinilla werd zwaar gewond.

Lucien Reunis blijft nog steeds volhouden dat zijn jachtgeweer per ongeluk afging op de Parkin van de Westmalse Sint-Pauluskerk. Of dat inderdaad zo is, moet de wapendeskundige nog uitmaken.

De dode en de zwaargewonde gaven deze op zich al spectaculaire oplichterszaak een dramatisch karakter.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 Augustus 1980

Antwerpse Raadkamer liet “privé-detective” vrij

De Antwerpse raadkamer heeft gisteren Daniël Castiaux in vrijheid gesteld. Castiaux is één van de drie zogenaamde privé-detectives die woensdagnacht de Antwerpse ex-baruitbater Lucien Reunis (32) achtervolgden omdat ze dachten dat Reunis hun op het spoor kon brengen van “Moukti” Goldberg, de man die voor 35 miljoen diamanten van de Antwerpse handelaars aftroggelden.

Reunis doodde in Westmalle één van zijn achtervolgers, de 28-jarige Salvatore Gruttadouria en verwondde een tweede, Juan Pinilla. Castiaux ontsnapte bij toeval aan de kogelregen, maar werd toch aangehouden onder de beschuldiging van verboden wapendracht. In de wagen werden voornamelijk vuurwapens aangetroffen.

Intussen zoekt men verder naar “Moukti” Goldberg, die nog steeds spoorloos is. Men vermoedt dat hij in het land verblijft en een gunstige gelegenheid afwacht om de achterover gedrukte diamanten aan de man te brengen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 6 augustus 1980

Dodelijke afrekening onder gangsters voor de rechtbank in Antwerpen

Vijf jaar vorderde procureur Schram gisteren voor de 9e kamer van de Correctionele Rechtbank te Antwerpen tegen de 34-jarige Lucien Reunis uit Borgerhout die op 31 juli 1980 Salvatore Gruttadoria had omgebracht en zijn kornuit Juan Pinilla levensgevaarlijk had verwond.

Het was een afrekening geweest in het milieu van barmannen en barmeiden met allerlei bijverdiensten die het daglicht schuwen. De schietpartij werd gecatalogeerd als opzettelijke doding omdat de raadkamer aanvaardde dat er uitlokking was geweest van de kant van de slachtoffers, wat een grond van verschoning is. Reunis geniet dus eigenlijk van een gunstmaatregel, had de procureur betoogd want de naakte feiten zijn eigenlijk moord en moordpoging en daarvoor geldt het assisenhof.

Sinds wanneer wordt toepassing van de wet een gunstmaatregel genoemd, zo vroeg Mr. Erdman, de verdediger van Reunis, zich af, die nog een lichtere kwalificatie voorstond: slagen en verwondingen zonder het oogmerk te doden maar met de dood tot gevolg.

Trouwens bij de ondervraging betoogde Reunis zelf dat hij boven de auto van zijn belagers heeft willen schieten om deze schrik aan te jagen. De kogels vlogen dus per abuis door de voorruit en wat het vierde schot betreft, dat dodelijk was voor Gruttadoria, dat ging per abuis af omdat de trekker van het geweer een trekkracht behoefde van 2 kg en dat is over de drempel van wat men een veilige trekkracht noemt.

De debatten werden maandag niet uitgeput en zullen heden worden voortgezet. Het proces wordt bijgewoond door een vrij talrijk publiek dat tot de vriendenkring schijnt te behoren van de beklaagde.

Geen lieverdjes

Dat noch de beklaagde, noch de slachtoffers lieverdjes zijn, bewijst wel de voorgeschiedenis waarin die andere lepe jongen, “Moukti” Maurice Goldberg opduikt. Deze had een partij diamanten ter waarde van 32 miljoen scheefgeslagen en had een gedeelte daarvan aan Gruttadoria afgestaan met het verzoek daar een koper voor te vinden. Moukti bezat dus nog een gedeelte van de buit waarmee hij echter verstoppertje speelde. Om hem op het spoor te komen zette hij Reunis, bevriend met Goldberg, onder druk. Deze werd geschaduwd door de vrienden van Gruttadoria, kreeg bedreigingen en de dag van de feiten werden zelfs de banden van zijn wagen stukgesneden. De dolk waarmee dit was geschied, zou men later terugvinden in de auto van het slachtoffer.

Om Goldberg toch op het spoor te komen had Gruttadoria een tweetal handlangers uit Bergen laten overkomen, die de dag van 31 juli Reunis eveneens moesten volgen. Zij kwamen maandag hun wedervaren voor de rechtbank vertellen. De ene is Juan Pinilla die sinds de ontmoeting met Reunis zijn linker oog kwijt is. Hij zelf was nochtans ook gewapend maar dat was om eventueel de hond van Reunis op afstand te houden. De Spanjaard Pinilla had zijn vriend Daniel Castiaux, eveneens uit Bergen, uitgenodigd voor “une ballade”, een avondje uit in Antwerpen. Op verzoek van Pinilla en omdat ze niet bekend waren in Antwerpen hadden ze maar een geweer .22 meegenomen … Castiaux tilde daar niet zo zwaar aan, hij was het bijna vergeten te zeggen.

Overigens was het geweer volgens zijn zeggen toch niet veel waard, want het haperde. Nadien zou de deskundige in de ballistiek komen getuigen dat het geweer inderdaad niet helemaal in orde was maar dat er wel degelijk mee kon worden geschoten.

Reunis werd nabij zijn woning inderdaad door Gruttadoria, Pinilla en Castiaux onderschept en moet dan gezegd hebben: “Als ge Goldberg wilt vinden, moet ge mij maar volgen”. En Reunis was dan de weg naar Westmalle ingeslagen. Ergens tussen de bossen had hij plots volgas gegeven en had zijn achtervolgers afgeschud. Deze stonden op een parking uit te blazen en Castiaux was zelfs uitgestapt om de benen te strekken toen de rode Ford Mustang plots bleek teruggekeerd en de parking was opgereden.

Reunis was eruit gesprongen en had het vuur geopend op de auto van de achtervolgers. Het eerste schot ging over het dak, bij het tweede en het derde werd de voorruit verbrijzeld en werd Pinilla zwaar gewond. Toen stak Reunis de loop door het geopende raam van de wagen, siste dat men Goldberg nooit zou te zien krijgen, drukte opnieuw af, een fataal schot voor Gruttadoria, maar dat was niet zo bedoeld.

Castiaux getuigde ter zitting dat hij helemaal niet wist wat hij eigenlijk te Antwerpen kwam doen. Na de schietpartij had hij toch maar het geweer dat hij had meegebracht in de bossen weggeworpen … Reunis ging zichzelf aangeven bij de politie.

Procureur Schram vergeleek de schietpartij met bepaalde tonelen die in bloedige westerns en politiefilms voorkomen en waarin de wederzijdse tegenstrevers als vliegen worden neergeknald en hij vroeg de strengste straf. Hij verwierp de thesis van “schrik aanjagen” want Reunis, hoewel beschikkend over een ander schiettuig had maar liefst een tweeloops jachtgeweer kaliber 12 meegenomen waarvan elke kogel uit 9 projectielen bestaat. Een wapen waarmee op everzwijnen wordt gejaagd. Na over de kwalificatie te hebben gepleit zal de verdediging heden de feiten zelf en de persoonlijkheid van Lucien Reunis belichten.

Bron: Gazet van Antwerpen | 17 November 1981

Op 18 december vonnis in Reunis-proces te Antwerpen

Voorzitter Mw. L. Wouters van de 9e Correctionele Kamer te Antwerpen zal op vrijdag 18 december Lucien Reunis uit Borgerhout vonnissen die op 31 juli 1980 Salvatore Gruttadoria doodschoot en een andere man, Juan Pinilla levensgevaarlijk verwondde.

Dinsdag werden de debatten gesloten met de voortzetting van het pleidooi van Mr. Erdman. Zich vooral richtend tot de burgerlijke partij betoogde de advocaat dat er hier sprake is van een gedeelde verantwoordelijkheid vermits de slachtoffers het risico hebben gezocht. Hij ontleedde dan de persoonlijkheid van zijn cliënt: zacht van karakter, trouw aan vrienden, maar die geen onrechtvaardigheid kan verdragen en die in dat geval impulsief reageert. Op de avond van de afrekening had hij geen ander middel om zichzelf te affirmeren. Hij drong verder nogmaals aan op herkwalificatie van de feiten - slagen en verwondingen met de dood tot gevolg i.p.v. opzettelijke doding - omwille van de zware gewelddaden die vooraf tegen de dader zelf werden begaan.

Hij wees er verder op dat Reunis nog van voorwaardelijkheid kan genieten. Mr. Erdman vroeg net niet de vrijspraak maar wel dat een voorwaardelijke gevangenisstraf, die als een zwaard van Damocles boven zijn hoofd zal blijven hangen een betere maatregel zou zijn dan effectieve opsluiting. Ook wees hij op de gunstige mogelijkheden tot resocialisatie van zijn cliënt.

Huurdoders

Procureur Schram repliceerde evenwel dat de voorbedachtheid niet kan ontkend worden: Reunis heeft zijn slachtoffers meegelokt naar een verlaten plaats maar toen hij merkte dat ze niet meer volgden is hij teruggekeerd op de parking om de afrekening te voltrekken. Dat Reunis zich daarna zelf ging aangeven bij de politie vond hij ook al geen verzachtende omstandigheid: dat was immers het veiligste voor hem; zo bleef hij immers buiten schot voor eventuele wraakacties van het milieu.

“Integendeel”, repliceerde Mr. Erdman op zijn beurt. “Reunis dacht dat hij door volgas te geven zijn achtervolgers had afgeschud en wilde daarom terugkeren naar de stad. Maar op de terugweg bemerkte hij plots dat zijn belagers hem hadden opgewacht op een parking en toen is hij in woede ontstoken met het gekende gevolg. Ook de advocaat vond dat zijn cliënt eigenlijk beter een ander wapen had gekozen want het “olifantengeweer” was een zeer onhandig wapen en bijzonder omslachtig om te laden.

De advocaat liet er toen ook geen twijfel over bestaan dat Castiaux en Pinilla als huurdoders naar Antwerpen waren gekomen om hier iemand uit te schakelen en hij geloofd niet in het smoesje van een wandeling in de Scheldestad en een avondje-uit.

Ook op de tweede procesdag was in de publieke omheining het Teunis-milieu present. De rechtbank hield haar vonnis in beraad tot 18 december.

Bron: Gazet van Antwerpen | 18 November 1981

Vijf jaar voor Lucien Reunis

De 34-jarige Antwerpse barman Lucien Reunis uit Borgerhout werd dinsdag door de Antwerpse correctionele rechtbank veroordeeld tot 5 jaar effectieve gevangenisstraf en een boete van 4.000 fr. Hij stond terecht wegens opzettelijke doding en poging tot opzettelijke doding.

De feiten deden zich voor in de zomer van 1980 in een bos te Westmalle. De 28-jarige Italiaan Salvatore Gruttadoria kreeg er een kogel in het hoofd en stierf. Tweede slachtoffer was Spanjaard Alfonso Pinilla, die een projectiel in het oog kreeg en bovendien zwaar aan de benen werd gewond. Een derde achtervolgden, de 23-jarige Daniel Castiaux, ontsnapte aan de moordende kogels.

Reunis heeft steeds volgehouden dat hij alleen maar schoot om de mannen schrik aan te jagen. Hij verscheen trouwens niet voor het Hof van Assisen daar de raadkamer oordeelde dat er provocatie in het spel was en op verschoningsgronden werd de zaak dan maar naar de correctionele rechtbank verwezen.

Aanleiding tot de schietpartij in Malle was de jacht die de Italiaan Gruttadoria maakte op de toen spoorloos verdwenen Antwerpse diamantair Maurice Goldberg, die intussen wegens oplichting en misbruik van vertrouwen werd veroordeeld. Goldberg was naar Nederland gevlucht met een partij diamanten ter waarde van 35 miljoen fr., die hij had ontfutseld bij een aantal Antwerpse diamantairs die het volste vertrouwen in hem hadden. Gruttadoria was bij de oplichting betrokken. De Italiaan kreeg van Goldberg een deel van de diamanten om ze te verkopen.

Goldberg liet dan Gruttadoria in de steek en dook onder in Nederland. De Italiaan was razend. Overeengekomen was volgens hem dat hij de ganse partij zou gekregen hebben om ze tegen 80 procent van de waarde te verkopen.

Gruttadoria ging op zoek naar Goldberg en kwam zo aan de weet dat de vrouw van Goldberg goed bevriend was met de barman Lucien Reunis. De Italiaan besloot deze laatste te schaduwen. Voor dit werkje deed hij beroep op de 28-jarige Spanjaard Alfonso Pinilla en de 23-jarige Daniel Castiaux.

Hij vroeg steeds gewapend te zijn daar Reunis een gevaarlijk man was.

De dag van de feiten - 30 juli 1980 - wist Reunis, die eveneens een wapen droeg, zich opnieuw geschaduwd door de twee mannen. Woedend nam hij contact op met Gruttadoria en zei: volg me maar, ik zal U tonen waar Goldberg zich bevindt. Hij lokte het drietal mee naar Westmalle, waar dan de schietpartij volgde.

Wat de burgerlijke partijen van de slachtoffers betreft oordeelde de rechtbank dat hier een gedeelde verantwoordelijkheid geldt, zodat Reunis slechts twee derden van de kosten zal moeten dragen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 December 1981

Voorwaardelijke straffen voor gangsterduo

De 9e kamer van de Correctionele Rechtbank te Antwerpen behandelde maandag de aanklacht wegens verboden wapendracht tegen twee gangsters die op 31 juli 1980 te Kapellen betrokken waren bij een dodelijke afrekening in het milieu.

De twee betichten, de 30-jarige Juan Alfonso Pinilla uit Bergen en de 27-jarige Daniël Castiaux uit Elouges, waren handlangers van Salvatore Gruttadouria, een Italiaanse heler die alles op alles zette om de rest van een belangrijke partij diamanten in handen te krijgen die enige tijd voordien door een andere jongen uit het milieu, “Moukti” Maurice Goldberg, waren ontvreemd.

Gruttadouria had al een deel van die miljoenenbuit in handen gekregen van Goldberg met het verzoek ze aan de man te brengen.

De rest van de steentjes bleven achterwege, zodat Gruttadouria beroep deed op Pinilla en Castiaux om een vriend van Goldberg, de 34-jarige Lucien Reunis uit Borgerhout, onder druk te zetten. Diens aanwijzingen zouden immers kunnen helpen bij het opsporen van Goldberg die met de resterende diamanten “verstoppertje” speelde. Reunis, zelf geen lieverdje, werd op een dag van de feiten in het bosrijke Kapllen nagezeten door Gruttadouria en zijn handlangers. Op een parking kwam het tot een vuurgevecht waarbij Gruttadouria dodelijk werd getroffen en zijn kornuit Pinilla een oog verloor.

Over het aandeel van Reunis in deze typische afrekening in het milieu besliste de rechtbank in de loop van november 1981. Nu was het de beurt aan Pinilla en Castiaux die in het bezit werden gevonden van een Long Rifle, een dolkmes, een alarmpistool en een boksbeugel. Ook de vader van Daniel Castiaux, Odon Castiaux, moest zich voor de rechtbank komen verantwoorden.

In zijn woning waren immers twee karabijnen aangetroffen. Volgens de betichte “souvenirs” van de oorlog, maar volgens het Openbaar Ministerie volwaardige schietwapens.

De geweren waren evenwel op een of andere manier onbruikbaar gemaakt. De rechtbank onder voorzitterschap van Mw. Wouters, achtte de tenlastelegging jegens Pinilla en Castiaux bewezen. Beiden werden veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 3 maanden, rekening houdend met de periode die de gangsters in voorarrest doorbrachten. Het hof legde de kerels bovendien een geldboete op van elk 8.000 fr. Vader Castiaux ging vrijuit.

Bron: Gazet van Antwerpen | 6 April 1982

3,887

(5 replies, posted in 1970-1979)

Dertig revolvers en 400 patronen gestolen bij rijkswacht te Elsene

Stoutmoedige dieven pleegden in de rijkswachtschool te Elsene een belangrijke wapendiefstal. Dertig revolvers en 400 patronen verdwenen er.

Deze verdwijning werd zo ernstig beschouwd, dat dadelijk na de vaststelling ervan over het ganse land een uitgebreide opsporingsactie werd georganiseerd. Tot nog toe werd geen spoor van de daders teruggevonden.

Gerechtelijke en rijkswachtmiddens trachten ook het motief te kennen van deze diefstal. De mogelijkheid dat men hier met subversieve elementen te doen heeft wordt helemaal niet uitgesloten, ofschoon het eveneens mogelijk is dat de wapens werden ontvreemd door personen die gangsterstreken op het oog hebben.

De diefstal, die door de staf van de rijkswacht werd toegegeven nadat eerst enkele kranten het nieuws lanceerden, werd gepleegd in de nacht van vrijdag op zaterdag. De revolvers van 7,65 mm en 9 mm, lagen opgeborgen in het magazijn van de rijkswachtschool. Ook de patronen bevonden zich in ditzelfde magazijn. Naar verluidt werd onmiddellijk alarm geslagen, maar de dieven waren vlugger dan de gendarmen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 December 1970

Dood spoor in wapendiefstal te Elsene

Het onderzoek in de diefstal van revolvers en kogels uit de rijkswachtschool te Elsene, leverde donderdag geen enkel nieuw element op. Er werden de jongste dagen al een 50-tal huiszoekingen verricht. Alle bleven zonder resultaat.

De rijkswacht geeft de moed niet op. Het is nu bijna zeker dat er medeplichtigen bij die ophefmakende wapendiefstal betrokken zijn. Men denkt aan een gendarm of gewezen rijkswachter of aan een arbeider. Het onderzoek gaat ook de richting uit van buitenlandse stagiairs.

Bron: Gazet van Antwerpen | 18 December 1970

3,888

(0 replies, posted in Andere Personen)

Nicolas Evrard was een nogal actieve gangsters uit het Luikse die verschillende keren werd veroordeeld voor overvallen. Hij kende ook Maurice Florizoone.

Tijdlijn

  • 27 November 1970: Overval op het postkantoor van Retinne

  • 4 Januari 1971: Mislukte ontsnappingspoging waarbij hij gewond geraakt.

  • 24 Februari 1971: Tweede mislukte ontsnappingspoging

  • Maart 1971: Hij wordt veroordeeld voor de overval op het postkantoor van Retinne. De rechter oordeelt dat hij in observatie zou genomen worden in de psychiatrische afdeling van de gevangenis.

  • 23 Maart 1975: Overval in Sint-Joost-ten-Node. Hij vuurde toen een kogel af met zijn pistool om zijn vlucht te dekken.

  • April 1975: Overval op een kantoor van het Gemeentekrediet in Sint-Gillis. De daders maakten daarbij 845.000 frank buit.

  • Mei 1976: Evrard wordt tot 12 jaar cel veroordeeld voor de overval van maart en april 1975. Hij werd ook veroordeeld voor het bedreigen van een politieagent tijdens zijn aanhouding. Hij woonde toen in Elsene en werkte officieel als handelsvertegenwoordiger.

  • Tussen zijn veroordeling in mei 1976 en december 1983 zou hij overvallen hebben gepleegd in Knokke, Malmedy en Alleur.

  • 18 December 1983: Evrard ontsnapt uit de gevangenis van Verviers. Zijn vriendin smokkelde een Colt 45 binnen.

  • 3 Maart 1984: Overval op uitbater van het Colruyt-warenhuis van Nijvel » Forum

  • 30 April 1984: Evrard wordt gearresteerd in een Brussels appartement

  • Juni 1985: Evrard wordt door de correctionele rechtbank van Verviers veroordeeld tot 20 jaar. De bende Evrard heeft 16 overvallen en één gijzeling op haar actief.

  • 19 November 1985: Proces-Evrard voor het Hof van Beroep van Luik. Er is voor dit proces in beroep een waslijst van beschuldigingen voor de acht beklaagden: onder meer 43 diefstallen met geweldpleging, diefstallen, valse naamdracht, hulp aan georganiseerde benden, bendevorming, gijzeling, wapendracht. Zes beklaagden zijn aangehouden, één van hen verschijnt vrij en één is nog voortvluchtig.

  • 6 December 1985: Tijdens het proces-Evrard wordt mede-beklaagde Maurice Florizoone buiten vervolging gesteld.

  • 15 Mei 1986: Uitspraak in het proces-Evrard. Nicolas Evrard wordt veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf.

  • 24 Oktober 1988: Opstand in de gevangenis van Lantin. Evrard wordt hiervoor in mei 1990 vrijgesproken, nadat hij eerder bij verstek tot 15 maanden cel was veroordeeld voor zijn rol bij de muiterij.

https://i25.servimg.com/u/f25/11/22/12/24/nicola11.jpg

Hold-up van Retinne opgehelderd

De die daders van de hold-up die vrijdagnamiddag gepleegd werd in het postkantoor van Retinne nabij Luik, zitten achter slot en grendel. Het zijn de 27-jarige Nicolas Evrard, wonende Rue des Eburons 29 te Luik, leider van het trio, de 22-jarige Jean-Pierre Mallet, een Fransman van Saint-Malo en wonende aan de Quai Saint-Barbe 14, te Luik, en de 19-jarige Daniël Granziero, eveneens wonende te Luik, Rue de Tête de Boeuf 4.

Bendeleider Nicolas Evrard werd vrijdagavond in zijn woning aangehouden. De politie lokte hem in de val. Bij een huiszoeking werd 130.000 fr. ontdekt onder een platenspeler, alsook het automatisch geweer en de revolver, die vrijdagmorgen dienst had gedaan bij de diefstal van de wagen, waarvan de misdadigers te Retinne gebruik gemaakt hadden. De wapens waren onder een matras verborgen.

Zijn beide medeplichtigen werden in de nacht van vrijdag op zaterdag aangehouden in een privé club aan de Rue Tête de Boeuf, waar zij een koffer kwamen halen. Zij wilden naar Frankrijk vluchten. Een van hen trachtte op de vlucht te slaan toen de politie binnenkwam en werd gepakt, terwijl hij aanstalten maakte om uit een venster op de eerste verdieping van het gebouw te springen. Zij werden aan het parket overgeleverd en gingen alle drie tot bekentenissen over.

Dinsdag waren Evrard en Mallet naar Retinne gegaan om in een wagen van een vriend de omtrek te verkennen. De postbediende vond dat hij zich vreemd gedroeg en noteerde het nummer van de auto. Daardoor werd de identiteit van de eigenaar van de wagen, die overigens geen uitstaans heeft met de hold-up, ontdekt. Door de verklaringen van deze laatste kon Evrard geïdentificeerd worden. 

Bron: Gazet van Antwerpen | 30 November 1970

Nieuwe aanhoudingen na overval op postkantoor te Retinne

In de zaak van de gewapende overval, die vrijdag op het postkantoor te Retinne, nabij Luik, werd gepleegd en waarbij de drie daders, Nicolas Evrard, Jean-Pierre Mallet en Daniel Granziero dezelfde avond werden aangehouden, heeft de rijkswacht te Luik drie nieuwe aanhoudingen verricht: de 32-jarige Georgette Warnier, vriendin van Nicolas Evrard, de 22-jarige Simon Beaujean, Rue des Cloutiers uit Retinne, en de 19-jarige Louis Martinez, Rue du Marche 16 te Herve.

Georgette Warnier werd wegens heling opgesloten: op haar werkplaats, een café te Luik waar ze dienster is, werd de rest van de buit (53.000 fr.) gevonden. Beaujean en Martinez hadden de wapens gestolen, die de bandieten bij de overval hadden gebruikt en hadden hen die verkocht. Beaujean had in FN te Herstal, waar hij werkte, de GP 9 mm gestolen, terwijl Martinez het machinegeweer bij een wapenhandelaar uit Herstal, de h. Peltier, had bemachtigd. Warnier, Beaujean en Martinez werden ter beschikking van het parket gesteld.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 December 1970

Misdadiger in ontsnappingspoging door kogel geremd

Na zijn mislukte ontsnappingspoging uit de Sint-Leonardgevangenis te Luik maandagmorgen, werd Nicolas Evrard in het Bavièreziekenhuis aldaar opgenomen.

Nicolas Evrard is de dader van een mislukte roofoverval op het postkantoor te Retinne. Hij werd na een bliksemonderzoek van de rijkswacht aangehouden. Sedertdien hield hij zich schuil achter een muur van stilzwijgendheid. Hij weigerde elke verklaring af te leggen tot op de dag dat hij aan de rijkswacht een brief overhandigde waarin hij aankondigde tot bekentenissen te willen overgaan.

Hij werd toen aan de gevangenis per jeep afgehaald door twee inspecteurs van de BOB. Evrard gaf een van de rijkswachters een kniestoot in de maagstreek en sloeg op de vlucht. De tweede inspecteur zette onmiddellijk de achtervolging in en loste hierbij drie schoten in de lucht. Op dat ogenblik is hij uitgegleden, neergevallen en is een vierde schot afgegaan. Evrard stortte neer met een gebroken been.

Toen hij werd geraakt bevond hij zich op meer dan 20 meter van zijn achtervolgers. Dit lijkt de officiële versie te steunen, die zegt dat het schot per ongeluk is afgegaan.

Bron: Gazet van Antwerpen | 6 Januari 1971

Daders van postoverval te Retinne veroordeeld

De correctionele rechtbank van Luik deed woensdag uitspraak in de zaak van de hold-up van 27 november laatstleden in het postkantoor van Retinne. Drie mannen met kappen op het hoofd hadden 200.000 fr. als buit meegenomen. De rechtbank beval dat de chef van de bende, Nicolas Evrard, uit Luik, in observatie zou genomen worden in de psychiatrische afdeling van de gevangenis. Zijn beide medeplichtigen, de 23-jarige Jean-Paul Maclet uit Saint-Malo (Frankrijk), wonende te Luik, en de 19-jarige Daniel Granziera uit Gembloers, werden tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld.

Vijf andere beklaagden, die zich moeten verantwoorden wegens handel in wapens, diefstal en heling van een deel van de buit, die sedertdien bijna volledig werd teruggevonden, werden veroordeeld van 3 tot 8 maanden gevangenisstraf.

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 Maart 1971

Bankovervaller voor Brusselse rechtbank

De 32-jarige N.E., handelsvertegenwoordiger uit Elsene, verscheen donderdag voor de Correctionele Rechtbank te Brussel. Hij wordt beschuldigd van drie overvallen, voertuigen diefstal, verboden wapenbezit, bedreiging van een politieagent. De gewapende overval op 9 april 1975 gepleegd in het Gemeentekrediet te Sint-Gillis (buit 845.000 fr.) wordt hem ondermeer ten laste gelegd.

In zijn rekwisitoor eiste eerste subsituut Jaspar dat N.E. voor elk feit waaraan hij zich schuldig maakte, afzonderlijk zou worden veroordeeld. Van haar kant zegde de verdediging, bij monde van meesters Pierreux en Piette, dat haar cliënt na aanvankelijk bekentenissen te hebben afgelegd, aan niet één van de drie overvallen deelnam. N.E. maakte zich hoogstens schuldig aan weerspannigheid tegenover de politie en aan verboden wapendracht, aldus de advocaten.

Vonnis op 19 mei.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Mei 1976

Tien jaar cel voor gangster uit Elsene

De correctionele rechtbank van Brussel veroordeelde de 32-jarige Nicolas Evrard, handelsvertegenwoordiger uit Elsene, tot twaalf jaar gevangenisstraf. Men achtte hem verantwoordelijk voor twee gewapende overvallen, verboden wapenbezit en het bedreigen met een vuurwapen van een politieagent tijdens zijn aanhouding te Sint-Jans-Molenbeek. De aanvankelijke straf werd tot tien jaar cel teruggebracht.

Samen met enkele medeplichtigen was Evrard op 23 maart 1975 betrokken bij een mislukte overval te Sint-Joost-ten-Node. Om zijn aftocht te dekken, vuurde hij toen een kogel af met een pistool, dat later bij zijn aanhouding werd teruggevonden. In april 1975 wist hij met enkele medeplichtigen 845.000 fr. buit te maken bij het Gemeentekrediet te Sint-Gillis. Een honderdtal bankbriefjes van 500 fr., die tijdens de overval werden buitgemaakt, overhandigde hij later aan een echtpaar uit Luik. Deze twee personen werden wegens heling tot elk zes maanden cel veroordeeld, waarvan de vrouw weliswaar uitstel bekwam.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 Mei 1976

Gevangene ontsnapt te Verviers

Uit de gevangenis van Verviers is zondagmorgen, omstreeks 9.20 uur, de gevangene Nicolas Evrard ontsnapt. De ontsnapte gevangene is 40 jaar en gedomicilieerd in de rue de Gerin 23 te Onhaye. Hij kreeg het wapen waarmee hij een bewaker overmeesterde van een vriendin die hem in de gevangenis bezocht. Nicolas Evrard zat in voorlopige hechtenis.

Hij wordt ervan verdacht drie gewapende overvallen te hebben gepleegd, te Knokke, Malmedy en Alleur. De man kwam ook al vroeger, toen hij nog in Luik woonde, met het gerecht in aanraking. Hij ontsnapte een eerste keer uit de gevangenis, op 4 januari 1971 te Luik, maar werd kort daarop ingerekend. Een tweede ontsnappingspoging, op 24 februari 1971, op een sisser uit.

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 December 1983

Bendeleider

De correctionele rechtbank van Verviers heeft de leider van de bende Evrard, de 43-jarige Nicolas Evrard, veroordeeld tot 78 jaar en 1 maand gevangenis die teruggebracht werden tot 20 jaar. Zijn vriend Lorenza Runfola kreeg eveneens 20 jaar gevangenisstraf. De bende Evrard heeft 16 overvallen op haar actief en één gijzeling.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Juni 1985

Anderhalve eeuw cel voor acht beklaagden

Het Hof van Beroep te Luik is dinsdag begonnen met het proces van de 42-jarige Nicolas Evrard uit Onhaye, die aangehouden ter zitting verscheen, en zeven medebeklaagden.

Het proces in eerste aanleg, dat in juni jl. voor de Correctionele Rechtbank van Verviers werd gehouden, liep uit op een veroordeling van alle beklaagden samen, met een gevangenisstraf van 150 jaar en 4 maanden. Evrard alleen moet hiervan 73 jaar en één maand uitzitten.

Evrard is de man die in december 1983 erin slaagde uit de gevangenis van Verviers te ontvluchten. Tijdens het bezoekuur overhandigde zijn vriend Lorenza Runfola hem een colt 45 waarmee een bewaker werd bedreigd. Door gijzeling van deze laatste kon Evrard ontsnappen.

Er is voor dit proces in beroep een waslijst van beschuldigingen voor de acht beklaagden: onder meer 43 diefstallen met geweldpleging, diefstallen, valse naamdracht, hulp aan georganiseerde benden, bendevorming, gijzeling, wapendracht. Zes beklaagden zijn aangehouden, één van hen verschijnt vrij en één is nog voortvluchtig.

Dinsdag boog het Hof zich over de eerste zeven beschuldigingen. Elke dinsdag zal het proces worden voortgezet, met als mogelijke einddatum 17 december.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 November 1985

Twee verdachten ontslagen van rechtsvervolging

De Kamer van Inbeschuldigingstelling van het Hof van Beroep te Luik heeft de ontslagen van rechtsvervolging voor twee mannen door de raadkamer van Verviers in oktober uitgesproken in verband met valste getuigenissen in het aanslepend proces van Nicolas Evrard en zijn zeven medeplichtigen, bevestigd.

Nicolas Evrard en zijn medeplichtigen werden op 13 juni 1985 door de correctionele rechtbank van Verviers veroordeeld tot een totaal van 150 jaar en 4 maanden gevangenisstraf. Deze zaak werd nu onderzocht door het Hof van Beroep te Luik.

Twee van de medebeklaagden van Evrard dienden klacht in tegen de getuigen en stelden zich burgerlijke partij. Maurits Florizoone (52) uit Beersel, die tot 14 jaar en zes maanden gevangenisstraf werd veroordeeld, diende klacht in tegen een agent van de BOB van Antwerpen wegens valste getuigenis en wegens het verduisteren van een document van een tipgever in verband met een overval op een juwelierszaak te Antwerpen op 18 januari 1984. De raadkamer van Verviers besliste op 22 oktober tot een buitenvervolgingstelling.

Een andere medebeklaagde, François Desmet (48) uit Anderlecht, veroordeeld tot vijf jaar en zes maanden, diende klacht in wegens een valse getuigenis van de kantoorhouder van de Raiffeisenkas te Puurs en slachtoffer van een hold-up op 22 maart 1984. Deze man had de wagen van de gangsters achtervolgd en hen geïdentificeerd. Deze getuige werd echter niet door de Correctionele Rechtbank gehoord maar alleen door de onderzoeksrechter. Bijgevolg gold de klacht van Desmedt vanaf dan niet meer en werd ook daarvoor ontslag van rechtsvervolging verleend.

Naast het bevestigen van de buitenvervolgingstelling, veroordeelde de Kamer van Inbeschuldigingstelling Florizoone en Desmedt tot een schadevergoeding van respectievelijk 20.000 en 5.000 fr.

Bron: Gazet van Antwerpen | 7 December 1985

53 jaar strafvermindering voor gangster Evrard

De beruchte Luikse gangster Nicolas Evrard zag zijn straf in beroep met 53 jaar en een maand verminderd. Het Hof van Beroep te Luik bracht gisteren zijn straf terug tot 20 jaar. Evrard stond terecht voor een hele waslijst misdaden.

In 1983 pleegde hij overvallen in Luik, Verviers, Knokke, Brussel, Nijvel en Leuze. In Leuze had hij een bankbediende met benzine overgoten en vervolgens gedreigd hem in brand te steken. Toen hij in december 1983 in de gevangenis van Verviers zat, maakte hij zich schuldig aan de gijzeling van een cipier.

Na zijn ontsnapping pleegde hij een reeks overvallen die voor 18 miljoen fr. buit opleverden. Evrard werd op 30 april 1984 in een Brussel appartement aangehouden. De correctionele rechtbank van Verviers veroordeelde hem op 13 juni 1985 tot 73 jaar en 1 maand gevangenis.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Mei 1986

Eén van de muiters van Lantin vrijgesproken

De correctionele rechtbank van Luik heeft maandag één van de vermeende leiders van de gevangenisopstand op 24 oktober 1988 in Lantin bij gebrek aan bewijs vrijgesproken. Nicolas Evrard, die momenteel een lange straf uitzit in de gevangenis van Bergen, was eerder voor zijn rol in de muiterij bij verstek veroordeeld tot 15 maanden.

Evrard zei onschuldig te zijn aan de betichting: “Ik wou niet tot de leiders van de muiters behoren om achteraf overbodige veiligheidsmaatregelen te ondergaan”. Hij betwistte niet bij de harde kern te hebben aangeleund die de muiterij heeft ontstoken, maar ontkende wel elke deelname aan de uitbarsting van geweld.

Ook zijn advocaat wees op het onzekere karakter van de bewering als zou zijn cliënt deelgenomen hebben aan het kort en klein slagen van de inboedel van de gevangenis. Slechts één cipier zei gezien te hebben dat Evrard aan de vernielingen deelnam.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 Mei 1990

3,889

(3 replies, posted in Overzicht Bendes)

De overvallen van de Bende Van Binst:

Overval in post te Meise brengt 120.000 fr. op

Twee gangsters van middelmatig gestalte, beiden met een carnavalmasker op en gewapend met een geweer en een revolver, overvielen maandagvoormiddag omstreeks 9u50 het postkantoor aan de Brusselsesteenweg 107 te Meise. Ze lieten zich onder bedreiging 120.000 fr. overhandigen en sloegen met hun buit op de vlucht aan boord van een bordeauxkleurige wagen, waarmee ze verdwenen in de richting van het centrum.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 November 1983

Overval op postkantoor te Elewijt

Vier mannen, gemaskerd en gewapend, stapten vrijdag omstreeks 14u het postkantoor binnen aan de Tervurensteenweg te Elewijt. Onder bedreiging werd de bediende verplicht hen het geld te overhandigen. Met een buit van 400.000 fr. vluchtten de overvallers weg aan boord van een auto. Uit het eerste onderzoek, gevoerd door de rijkswacht van Zemst en de BOB van Vilvoorde, bleek dat de daders aan de hoofdingang van het Rijksdomein te Hofstade in een andere wagen zijn overgestapt en vermoedelijk via de E10 zijn ontkomen. Een speurhond werd door de onderzoekers ingeschakeld, maar dat leverde geen resultaat op.

Bron: Gazet van Antwerpen | 5 November 1983

Postkantoor Breendonk overvallen

Drie gemaskerde en met pistolen gewapende mannen hebben woensdagvoormiddag het postkantoor aan de Beenhouwerstraat te Breendonk overvallen. Twee overvallers stapten het kantoor binnen, terwijl een derde de wacht hield aan het stuur van een grijze R18. De bediende werd onder bedreiging aangemaand op de grond te gaan liggen. Daarna graaiden de overvallers 400.000 fr. uit een brandkast en gingen aan de haal.

De overvallers vluchtten naar Breendonk-centrum langswaar ze waarschijnlijk via de autostrade in de richting van Antwerpen zijn ontkomen. Van daders noch buit is er enig spoor.

Bron: Gazet van Antwerpen | 10 November 1983

Magere buit bij postoverval te Veltem-Beisem

Door het moedig optreden van een postbediende kon een overval op het postkantoor te Veltem-Beisem half verijdeld worden. De gangsters konden enkel het geld uit de laden meegraaien. Zij verdwenen met een kleine 200.000 fr. De overval werd woensdagnamiddag om 15u15 gepleegd op het Stationsplein te Veltem-Beisem. Twee jonge gemaskerde mannen parkeerden hun donkergrijze Simca voor het postkantoor. Met een pistool en een riot gun stapten zij de lokettenzaal binnen.

De postmeester die de twee zag komen riep naar de andere bedienden: “mannen, het is van dat”, waarop deze laatsten het op een lopen zetten naar een achterbouw. Een van de overvallers kwam daarop over de loketten geklauterd. Ondanks de bedreiging van twee wapens grabbelde de postmeester een stoel vast en gooide die met alle kracht door het venster. Hij hoopte hiermee de aandacht van mogelijke voorbijgangers te trekken. Ondanks dit voorval hielden de overvallers het hoofd koel en konden zij nog bijna 200.000 fr. uit de geldladen stelen.

Ondertussen was de rijkswacht van Herent al verwittigd door een dame die de overvallers gekruist had en die hun gedrag verdacht vond. De rijkswachtpatrouille stond twee minuten na de oproep aan het postkantoor, maar de vogels waren al gaan vliegen. Later werd hun auto teruggevonden te Haasrode in de nabijheid van de E5-autosnelweg. Het bleek te gaan om een voertuig dat in de nacht van dinsdag op woensdag te Brussel werd gestolen. Het verder onderzoek is in handen van de Leuvense BOB en de rijkswacht van Herent. Tot gisterenavond was er van de overvallers nog geen spoor.

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 December 1983

Postoverval te Merchtem

Vrijdag even na het middaguur overvielen twee gewapende kerels, de ene met een pistool en de andere met een jachtgeweer, het postkantoor van Merchtem aan de Koning Albertstraat 13. Zij waren 18 à 20 jaar oud, droegen rode mutsen en spraken Frans. Van één is ook nog geweten dat hij jeans droeg, een anorak en witte pantoffels aan de voeten had.

Zij bedreigden de twee bedienden en gingen aan de haal met 400.000 fr. In een rode auto, die achteraf een gestolen wagen bleek, verdwenen zij in de richting Mollem-Assa. Daar werd trouwens hun wagen teruggevonden. Naar verluidt zouden getuigen vanop straat de hele overval gezien hebben. (…)

Bron: Gazet van Antwerpen | 3 December 1983

3,890

(3 replies, posted in Overzicht Bendes)

Samenvatting

De bende Van Binst was actief in het najaar van 1983. Ze pleegden voornamelijk overvallen op postkantoren. Met het geld van de overvallen kochten ze drugs aan. Francis Van Binst werd op 3 december 1983 gearresteerd. De bende verscheen in oktober 1984 voor de correctionele rechtbank van Brussel.

Overvallen:

  • 19 Oktober 1983: overval op het postkantoor van Wezembeek-Oppem

  • 31 Oktober 1983: overval op het postkantoor van Meise (193.000 fr.)

  • 4 November 1983: overval op het postkantoor van Zemst-Elewijt (542.000 fr.)

  • 9 November 1983: overval op het postkantoor van Breendonk (345.000 fr.)

  • 30 November 1983: overval op het postkantoor van Herent (217.000 fr.)

  • 2 December 1983: overval op het postkantoor van Merchtem (501.000 fr.)

  • Overval op een taxichauffeur

Leden:

Twee broers aangehouden in Brusselse

In het Brusselse zijn de afgelopen dagen twee broers, verdacht van overvallen, aangehouden. Tijdens een huiszoeking vond men ondermeer enkele carnavalsmaskers, wat de argwaan van de politie nog deed toenemen.

De arrestatie heeft niet het minste verband met de zogeheten “Bende van Nijvel”, maar het gearresteerde broederpaar zou wel kunnen worden geconfronteerd met getuigen van onopgehelderde overvallen.

Zo werd op 31 oktober een hold-up gepleegd in het postkantoor van Meise. Achter carnavalsmaskers onherkenbare gangsters gingen daar aan de haal met circa 120.000 frank. Ze verplaatsten zich met een rode auto. Ook is de postoverval te Elewijt nog niet opgehelderd. Daar drongen op 4 november drie gewapende en gemaskerde kerels de post binnen en bemachtigden circa 500.000 frank. Toen wachtte buiten een vierde dader aan het stuur van een wagen. In beide gevallen waren er getuigen.

Voorts werd gisteren op het parket te Brussel het bericht bevestigd dat de BOB van Halle een ganse reeks hold-ups in Vlaams-Brabant en ook een in Luttre heeft opgelost. Daarbij is ondermeer een in het milieu bekend persoon aangehouden. Het zou nu al gaan om 18 gewapende overvallen. Ook in dit geval is er geen verband met de enquête die door de Nijvelse onderzoeksrechter Wezel wordt geleid.

Volgens maandag verschijnen de “Vier van Bergen” (*) voor de raadkamer en ook de persoon die in de loop van de week door de gerechtelijke politie in Brussel werd aangehouden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 26 November 1983

(*) De Filière Boraine » Forum

Brusselse politie pakte overvallers-met-carnavalsmaskers

Terwijl de BOB van Halle al een dertigtal gewapende overvallen heeft opgelost en een vijfde verdachte heeft voorgeleid, deed ook de gerechtelijke brigade van de Brusselse stadspolitie thans een flinke vangst. Er werden vier overvallers aangehouden die betrokken zijn bij een ganse reeks hold-ups in postkantoren van de Brussels agglomeratie. Een vijfde dader is geïdentificeerd, doch voortvluchtig.

Tot dusver worden de vier gearresteerden verantwoordelijk geacht voor vijf overvallen. Sommige daarvan gebeurden op de manier van de zogeheten Bende van Nijvel, d.w.z. met carnavalsmaskers.

Zo werd onder meer op 31 oktober een holp-up gepleegd in het postkantoor van Meise. Door carnavalsmaskers onherkenbaar gemaakte gangsters roofden circa 120.000 frank. Ook de overval op de post van Elewijt is het werk van de door de Brusselse politie aangehouden kerels. Daar verdwenen ze met 500.000 frank en droegen toen ook die carnavalsmaskers.

De gerechtelijke brigade van de Brusselse stadspolitie begon op 9 november met haar onderzoek, dat intussen al een mooi resultaat heeft opgeleverd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 December 1983

Overvallers ontmaskerd na dood drugverslaafde

In het proces van negen beklaagden, onder wie vier vrouwen, kwam vrijdag eerste substituut Erauw aan het woord voor de correctionele rechtbank te Brussel. De negen beklaagden worden overwegend beschuldigd van gewapende overvallen op postgebouwen in het Vlaamse landsgedeelte, eveneens van diefstallen van voertuigen, gewone diefstallen met heling en uiteindelijk van de verkoop van heroïne, die aanleiding gaf tot een overlijden door overdosis.

Einde 1983 kwam een zekere Vincent Louvaert aan zijn einde als gevolg van een overdosis heroïne. Deze drug bleek te zijn geleverd door Victor Van Obbergh (26), die sinds twee jaren met zijn 24-vriendin Patricia Scittecat te Vorst, bij Brussel woonde.

Victor Van Obbergh bleek herhaaldelijk in Nederland hoeveelheden heroïne te hebben aangekocht, gedeeltelijk voor eigen gebruik en gedeeltelijk voor de verkoop aan anderen. Hij vroeg soms 3.500 fr. per gram heroïne. Volgens eerste substituut Erauw werd Van Obbergh bij de verkoop van drugs bijgestaan door zijn vriendin Patricia.

Toen bij Vincent Louvaert een huiszoeking werd gehouden, trof de Brusselse stadspolitie behalve enkele restanten van drugs, ook een revolver en een identiteitskaart aan op naam van een vrouwelijke postbediende uit Wezembeek-Oppem. Deze kaart bleek te zijn buitgemaakt tijdens een overval op 19 oktober 1983 in het postkantoor. De kassa was echter leeg en daarom namen de daders de handtas mee van de vrouwelijke bediende, waarin 3.350 fr. en identiteitspapieren zaten.

Foto’s

De politie vond in de woning van Vincent Louvaert ook verscheidene foto’s, waarop Louvaert samen met twee andere beklaagden stond afgebeeld, nl. de 24-jaige Francis Van Binst, zonder gekende woonplaats, en de 24-jarige Daniël Bernaert uit Schaarbeek. Ondervraagd door de politie bekende Bernaert vijf gewapende overvallen op postkantoren in het Vlaamse landsgedeelte te hebben gepleegd samen met Van Binst, en de drie eerste ook samen met Vincent Louvaert. Op zijn beurt gaf ook Van Binst de feiten toe.

Het ging om overvallen gepleegd in oktober, november en december 1983 op het postkantoor van Meise, waar 193.000 fr. werd buitgemaakt, het postkantoor van Zemst-Elewijt (542.000 fr.), het postkantoor van Breendonk (345.000 fr.), het postkantoor van Herent (217.000 fr.) en het postkantoor van Merchtem (501.000 fr.).

Toen bleek eveneens dat Van Binst erg verslaafd was aan heroïne, die hem door Victor Van Obbergh werd geleverd. Ook de 34-jarige beklaagde René Davignon, zonder gekende woonplaats, kocht regelmatig voor eigen gebruik drugs bij Van Obbergh. Davignon was ook nog betrokken bij een overval op een taximan, die hij van zijn portefeuille beroofde.

Voor de rechtbank eiste openbare aanklager Erauw tien jaar cel tegen Van Binst en Bernaert, vijf en drie jaar tegen Van Obbergh en Scittecat en vier jaar tegen Davignon. De uitspraak volgt op een latere datum.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 Oktober 1984

Postovervallers streng gestraft

Tegen vier gangsters die betrokken waren bij overvallen op zes verschillende postkantoren zijn gisteren door de Correctionele Rechtbank van Brussel bijzonder zware straffen uitgesproken.

De twee mannen die aan het hoofd van de bende stonden, de 24-jarige Francis Van Binst en de eveneens 24-jarige Daniël Bernaert, beiden uit Schaarbeek, werden respectievelijk tot 10 en 7 jaar cel veroordeeld.

Twee mededaders die een eerder ondergeschikte rol speelden, kregen elk vier jaar cel. Het gaat om de 26-jarige Victor Van Obbergh uit Vorst en de 34-jarige René Davignon, zonder gekende woonplaats.

Vijf andere medeplichtigen, onder wie vier vrouwen, kregen gevangenisstraffen die varieerden tussen drie maanden en twee jaar, alle met uitstel.

De overval werden achtereenvolgens gepleegd op postgebouwen te Meise, Zemst, Elewijt, Breendonk, Herent en Merchtem. Met de buit kochten de bendeleden drugs aan. De zaak kwam aan het licht toen een lid van de bende, een zekere Vincent Louvaert, door een overdosis heroïne overleed.

Bij een huiszoeking in de woning van Louvaert werd de identiteitskaart gevonden van een bediende uit het postkantoor van Wezembeek-Oppem, dat eveneens overvallen was. Ook lagen er verscheidene foto’s waarop Vincent Louvaert samen met andere bendeleden te zien was. Op die manier bleek het voor de gerechtelijke diensten een koud kunstje om alle overvallers op te sporen en aan te houden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 November 1984