Een artikel over de huiszoeking bij de gewezen paracommando uit Braine-le-Château:

Huiszoeking naar bende van Nijvel levert niets op

Een huiszoeking naar de daders van de bloedige overvallen op de warenhuizen van Delhaize te Eigenbrakel en Overijse, op 27 september jongstleden, heeft niets opgeleverd. In het kader van het onderzoek naar de bende van Nijvel zouden nog huiszoekingen gebeurd zijn. Doch daar zijn de resultaten nog niet van gekend.

Een oud-paracommando, uit Kasteelbrakel en momenteel wonende in Vlaams-Brabant, werd vrijdag ondervraagd. Zowel de huiszoeking als het verhoor leverden niets op. Klaarblijkelijk zou de man met de zaak niets te maken hebben.

De oud-paracommando met een Nederlands klinkende naam, maar wel Franssprekend, was twee dagen na de feiten door een familielid bij de politie aangegeven. Het gerecht wilde de oud-paracommando reeds op de verkiezingsdag 13 oktober oppakken aan het kiesbureau. Doch de man kwam niet stemmen.

Bron: Het Laatste Nieuws | 21 Oktober 1985

Een artikel over de huiszoeking van 20 november 1985 in Moerbeke:

Gerechtelijke politie jaagt onschuldigen stuipen op lijf

De h. A.Q., Kuiperstraat 43, te Moerbeke (Geraardsbergen) had net zijn boterham achter de kiezen en stond op het punt met de auto naar zijn werk te Brussel te rijden, toen er werd aangebeld. De deur was niet goed open, of de man had de handboeien om en voelde een revolver in zijn nek.

A.Q. (55): “Twee mannen in kaki-uniform waren op mij gesprongen. Ik dacht dat mijn laatste uur geslagen was. Weinig later stond mijn huis vol met overvallers. Er liepen er naar de kamers, waar mijn vrouw (57) met mijn ziek kleinkindje (2) en mijn moeder (79), die zich zelf niet meer kan helpen, nog te bed lagen.

“Met het geweer in de aanslag werden deze mensen, die geen vlieg kwaad zouden doen, bedreigd. Het huis werd van boven tot onder overhoop gehaald, zonder dat er enige verklaring voor werd gegeven. Pas langzaam drong het tot me door, dat het ging om de man van wie mijn dochter al twee jaar gescheiden leeft. Hij is beroepsvrijwilliger in Duitsland. Omdat hij zich een tijdje geleden ziek meldde, moet de gerechtelijke politie, want dat bleken mijn overvallers te zijn, gedacht hebben, dat hij wat met de schietpartij bij Delhaize te Aalst te maken heeft gehad.”

“Ik moest mee naar het adres waar hij opnieuw met mijn dochter en hun kleintje wil gaan samenwonen. Op elke hoek van het dorp stond een politie-auto! Meneer, ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. Ik heb een blanco-strafregister, heb gans mijn leven gewerkt en belasting betaald! We mochten zelfs onze zoon niet bellen! Ik weet het, die politiemannen hebben ook schrik, maar te ver gaat te ver. Ik ga ook mijn gerief kopen en niemand komt er bij mij nog in!”

Mevr. Q, nog diep onder de indruk voegt daar aan toe: "Er moet politie zijn, er moet een paus en een koning zijn, maar deze mensen gedroegen zich als beesten!"

Bron: Het Laatste Nieuws | 20 November 1985

Hij heeft inderdaad beroep aangetekend:

Twintig jaar cel voor eenzame overvaller

Jean-Luc Peteau, de eenzame overvaller, die in februari van dit jaar door de correctionele rechtbank veroordeeld werd tot 38 jaar en 75 maanden cel, is in beroep veroordeeld tot 20 jaar cel. Veel maakt dat niet uit, behalve op administratief vlak.

De rechter in eerste aanleg oordeelde dat Peteau 21 afzonderlijke misdrijven had gepleegd en hij weigerde het “eenheid van opzet” te aanvaarden, zodat hij tot zo'n hoog totaal kwam: meer dan 2 jaar cel per misdrijf, gemiddeld.

Administratief werd dit echter al teruggebracht tot 20 jaar. Het beroepshof wijzigde de straf en veroordeelde Peteau tot tweemaal tien jaar: tien jaar voor de feiten, gepleegd vóór zijn eerste aanhouding, en tien jaar voor de feiten die hij pleegde nadat hij die eerste maal wegens gebrek aan bewijzen was vrijgelaten.

Pas nadat onderzoeksrechter Bellemans en de BOB van Asse zich met de zaak gingen moeien, ging Peteau door de knieën en bekende hij de meeste feiten.

Meestal ging het om bank- en postovervallen o.m. te Dworp, Roosdaal, Eigenbrakel (1), Genepiën (Genappe), Binche-Epinois (2), Hoeilaart, Sint-Pieters-Leeuw, Luttre en Grimbergen (onder meer).

Bron: Het Laatste Nieuws | 29 Juni 1985

(1) Overval op een Delhaize-warenhuis » Forum
(2) Overval op een Super Delhaize » Forum

Onderstaand artikel biedt een zeldzame inkijk in het Brusselse prostitutie- en pooiersmilieu van de jaren 1970. Hoewel het gaat over de moordzaak tegen Camille Vanden Neucker, draait een groot deel van de getuigenissen rond de ongeschreven regels, machtsverhoudingen en gewoonten binnen dat milieu. 

Uit de getuigenissen blijkt dat het prostitutiemilieu volledig draaide om geld, geweld en reputatie. Prostituees werden beschouwd als handelswaar en wisselden geregeld van “eigenaar”. Wanneer een pooier een vrouw van een andere pooier overnam, leidde dat vaak tot bedreigingen met vuurwapens (“Bastos”) of tot zware geldboetes. De vrouwen moesten vrijwel hun volledige opbrengst afstaan aan hun pooier; één getuige verklaarde dat zij wekelijks tienduizenden frank aan Emmanuel “Manu” Deridder overhandigde. Zelfs de echtgenote van Deridder werd verplicht zich te prostitueren om het gezin te onderhouden.

De getuigen beschrijven een milieu waarin geweld de normale manier was om conflicten op te lossen. Vuurwapens waren alomtegenwoordig. Deridder liep volgens verschillende getuigen geregeld met een revolver rond, bedreigde mensen, legde willekeurige “boetes” op en gebruikte intimidatie om zijn wil op te leggen. Ook Vanden Neucker was bewapend en leende of eiste grote geldbedragen binnen hetzelfde netwerk.

Een opvallend element is de informele “rechtspraak” binnen het milieu. Geschillen over prostituees, schulden of gestolen goederen werden niet aan de politie voorgelegd, maar onderling geregeld met afpersing, geweld of financiële sancties. Getuigen spreken over boetes van 100.000 of zelfs 200.000 frank. Ook de heling van gestolen juwelen en diamanten maakte deel uit van de criminele activiteiten die met het prostitutiemilieu verweven waren.

Daarnaast komt een uitgesproken zwijgcultuur naar voren. Voorzitter Terlinden moest herhaaldelijk dreigen met vervolging wegens meineed om getuigen tot spreken te bewegen. Veel aanwezigen probeerden vragen te ontwijken of eerdere verklaringen in te trekken, wat volgens de rechtbank het gevolg was van de erecode van het Brusselse onderwereldmilieu.

Het artikel toont ook hoe nauw de sociale relaties binnen dit milieu waren. Prostituees, pooiers, café-uitbaters en helers vormden een kleine, hechte gemeenschap waarin men samenwoonde, geld uitleende, elkaars advocaten betaalde en voortdurend met elkaar in conflict kwam. Zo leefde prostituee “Jacky-la-Catcheuse” samen met Deridder én diens echtgenote, waarbij beide vrouwen afwisselend voor hem prostitutie bedreven.

Ten slotte blijkt dat status en reputatie van groot belang waren. Volgens het artikel konden pooiers zich geen gezichtsverlies permitteren. Een bedreiging die eenmaal was geuit, moest worden uitgevoerd, omdat terugkrabbelen als een teken van zwakte werd beschouwd. Die cultuur van eer, intimidatie en geweld vormde volgens de journalist de achtergrond waartegen de fatale afrekening tussen Camille Vanden Neucker en Emmanuel Deridder uiteindelijk ontstond.

Het Brussels milieu in zijn hemd gezet

Om de muur van stilzwijgen te doorboren, waarop de erecode van de onderwereld stoelt, heeft raadsheer Terlinden, voorzitter van het Brabants assisenhof, woensdag hevig vertoornd moeten zwaaien met dreigingen voor mogelijke meineed. Het scheelde niet veel of een van de al te stugge getuigen kreeg dadelijk de boeien om.

Het proces van pooier Vanden Neucker, die op 27 juni 1975 in de “Eagle Pub” te Brussel zijn “collega” Manu Deridder met een schot in het linkeroor afmaakte, zette nog andere gewetenloze aspecten van het milieu dik in de verf.

Eergevoel, zoals dit in de gewone wereld geldt, blijkt daar helemaal niet van tel. Voor alles is het om de poen te doen. Die moet worden verdiend met tippelen. Desnoods spant een pooier zijn eigen vrouw voor de kar van de ontucht. Vrouwen gaan in dit wereldje van “beschermers” van hand tot hand als koopwaar. Wie er eentje durft afsnoepen, wordt bedreigd met “Bastos” (kogels) of moet een zware boete afdokken. Soms delen tippelaarsters ook het echtelijk bed met de wettelijke vrouw van hun “beschermer”.

Anderzijds zijn pooiers de gevangene van de grote bek, die zij noodgedwongen opzetten. Om hun gezicht niet te verliezen, kunnen zij niet terugkrabbelen. Anders degraderen zij tot bespottelijke kinderen. Wellicht is dit het drama van de “grote Camille” over wiens lot donderdagavond wordt beslist.

Tippelplicht

Eerste getuige in de lange reeks, die woensdag gehoord werd, was de moeder van Manu Deridder. Zij begon te wenen toen de voorzitter eraan herinnerde dat haar zoon aangehouden werd als pooier, terwijl hij op kosten van de ziekenkas leefde.

Aan haar schoondochter Jeanine Faes zei Camille Vanden Neucker: “Ik zal Manu nog eens een kogel door het hoofd jagen.” Beschuldigde: “U bent een moeder. Ik betreur oprecht wat ik gedaan heb.”

Volgens Rodolf Dick, zwager van Deridder en vishandelaar, verplichtte deze laatste zijn vrouw te gaan tippelen. Na een tussenkomst van mr. Dumont, advocaat van de verdediging, merkte voorzitter Terlinden op: “Men kan zich best voorstellen dat een moeder van drie kinderen niet in de beruchte Noordwijk gaat tippelen voor haar genoegen of uit ondeugd.”

François Dewit, werkzaam bij vorige getuige, vertelde hoe hij tot zijn verbijstering op zijn werk eens door Deridder met een revolver werd bedreigd. Deze maande hem aan een boete van zo maar liefst 100.000 fr. te betalen. Waarom wist hij niet. Waarschijnlijk omdat Manu voor de zoveelste maal dronken was en dat hij dan altijd met een wapen zwaaide en geld eiste. Manu, die zich daarover achteraf verontschuldigde, at in zijn bijzijn ook eens een grote wijting rauw op.

Echtelijk delen

Volgde dan de voorlezing van de geschreven getuigenis van een prostituee, Jacqueline Habraken, in het milieu beter gekend als “Jacky-la-Catcheuse”. Zij ging in 1971 een tijdje te Sint-Joost met Manu samenwonen met instemming van diens echtgenote.

De juryleden keken verbaasd op toen zij hoorden dat Jacky en Manu daarna hun intrek namen ten huize van Deridder. Dit huishouden-met-drie was des te eigenaardiger, daar Jacky-la-Catcheuse en mevr. Deridder elk om beurten voor rekening van Manu gingen tippelen: mevr. Deridder overdag, omdat haar drie kinderen dan op school waren, en Jacky 's nachts.

Mevr. Deridder sliep dus 's nachts en Jacky overdag, telkens in het echtelijk bed. Deze beurtrol liet Jacky bv. de mogelijkheid zich 's avonds met het huiswerk van de kinderen bezig te houden. Jacky, die bevestigde dat zij Manu maandelijks tussen 20.000 en 35.000 fr. overhandigde, schreef het Hof ook dat er op dat ogenblik nog een derde vrouw voor Manu “werkte”.

Lucky Luke

Volgende getuigen schilderden Manu af als een echte revolverheld, ten minste als hij gedronken had. Een andere, ziekelijke neiging van hem was derden boeten op te leggen. Hij strooide die kwistig rond, zwaaide soms met een café-tafel om een bedreiging kracht bij te zetten en dreef het zover Jacky-la-Catcheuse op te sluiten toen ze blik gaf van weerspannigheid.

Traweels kent Manu Deridder van in de gevangenis. (1) Hij bestempelde hem als een “formidabele vriend”. Vanden Neucker kreeg van getuige de bijnaam “Lucky Luke”, omdat hij al wandelend met zijn schouders “rolde”.

Een vrij heftig incident deed zich voor toen Georges Papai, uitbater van de “Pont de Fer” en drie andere verdachte kroegen in de Markstraat, op de getuigenstoel zat. Uit zijn getuigenis bleek niet alleen dat in de Noordwijk met een ontstellend gemak geld werd geleend en ontleend.

Manu Deridder viel eens revolver zwaaiend bij hem in de “Pont de Fer” binnen om een boete van 200.000 fr. op te eisen, omdat getuige een “mislukte” kelner, genaamd Gino, in dienst had genomen. Gino was in Manu's ogen “mislukt” (milieuterm), omdat hij een tippelaarster van hem had overgenomen terwijl hij zich in de gevangenis bevond wegens pooierschap.

Getuige, die de boete niet betaalde, verklaarde tijdens het onderzoek onder ede dat hij Manu's bedreiging niet vreesde. Omdat hij dit aanvankelijk tijdens de zitting niet wilde bevestigen, schorste de voorzitter de debatten na getuige te hebben gewaarschuwd voor meineed en schikkingen trof voor een confrontatie met de onderzoeksrechter.

“Lijkenvreter”

Mohamed Elhamdaoni, naar het buitenland vertrokken, meldde schriftelijk dat hij in de gevangenis o.m. een cel deelde met Manu. Terwijl hij deed of hij sliep, vernam hij de reden van het conflict tussen Manu en Vanden Neucker: “onregelmatigheden” bij de heling en de verkoop van een partij diamanten.

Aan Joseph Rodriguez, bijgenaamd “Jef l'Espagnol”, Vroeg Vanden Neucker bij Manu te bemiddelen om zijn geleende geld en de in de “Dolce Vita” van Lucienne Baudoux geroofde juwelen terug te krijgen. De poging mislukte. Van afbetalen wou Manu niet weten en de juwelen waren al in pand gegeven bij de Berg van Barmhartigheid.

Pierre Dahan verscheen geboeid. Hij gaf toe in april 1975, kort voor de feiten, het initiatief te hebben genomen om samen met Manu herrie te schoppen in de “Dolce Vita”. “Ik was gewapend en Manu ook”, bekende hij in tegenstelling met wat hij verklaarde tijdens zijn proces. Toen hij tussen rijkwachters de zaal verliet, bekloeg Vanden Neucker er zich over dat Dahan hem in het voorbijgaan toefluisterde: “Dag, lijkenvreter”.

Lucien Bossu, zwager van beschuldigde en voogd van diens twee kinderen - hun moeder is inmiddels overleden - lichtte toe hoe het huwelijk van zijn zuster spaak liep. “De kinderen weten niet wat hun vader heeft gedaan en in de gevangenis zit. We hebben hen verteld dat hij in Canada woont.”

Op dat ogenblik barstte Vanden Neucker in tranen uit. Zichtbaar ontroerd deed hij zijn echtelijk leven uit de doeken. Tot juni 1971, nog eer hij kennis maakte met de uitbaatster van de “Dolce Vita”, ging alles goed. Hij hield dan een café open aan de Brusselse Van Arteveldestraat. Hij hield staande dat hij al het mogelijke heeft gedaan voor de opvoeding van zijn Kinderen.

Villa in 3 jaar

Het getuigenis van Micheline Persoons, de eerste vrouw van Lucien Bossu, werd voorgelezen. Hieruit blijkt dat Vanden Neucker, die zij niet sympathiek vond, haar cens een “gemakkelijke job voorstelde, waarbij na verloop van 3 jaar een villa te verdienen was”.

Daarop volgden nog twee dozijn getuigen, opgeroepen door de verdediging. Een van hen, Leon Hontoir, woonde een tijdje samen met Jacky-la-Catckeuse, die later voor Manu zou “werken”.

“Manu plaatste mij voor de keuze: Jacky laten of 200.000 fr. afdokken. Ik behoorde niet tot het milieu en liet Jacky, te meer omdat Manu me met Bastos bedreigde.” Bastos dekt in de onderwereld het begrip “kogels”.

Donderdag hoort men het requisitoir, de verdediging en de replieken. Verwacht wordt dat het verdiet pas 's avonds laat zal vallen.

Bron: Het Laatste Nieuws | 16 Juni 1977

(1) Deze Traweels vocht als huurling in Congo tijdens de Simba-opstand.

Voor de rechter te Nijvel

Jacques Kasier, sloper, wonende rue Noel te Eigenbrakel; Lucie Dealval, echtgenote Robert Desanne, wonende rue Jean Volderes te Eigenbrakel en Armand Cales, pompbediende, wonende rue de la Goette, te Brakel, verschenen voor de correctionele rechtbank te Nijvel, onder beschuldiging van diefstal.

Eerstgenoemde moest zich verder nog verantwoorden voor vluchtmisdrijf en het autorijden zonder verzekering, inschrijvings- en rijbewijs. Hij werd veroordeeld tot 12 maanden en 15 dagen gevangenisstraf, een boete van 23.280 fr. en 4 jaar rijverbod.

De tweede beschuldigde kreeg 6 maanden opgelegd en de derde 4 maanden. Het tribunaal beval de onmiddellijke aanhouding van de eerste twee veroordeelden.

Bron: Het Laatste Nieuws | 16 Maart 1973

L'arrestation mouvementée des agresseurs des automobilistes en Brabant Wallon

Ayant appris, au cours de leur enquête que les frères Jacques et Christian Kasier, suspects d'être les auteurs des agressions commises contre les automobilistes en Brabant Wallon et notamment à Waterloo, disposaient d'une seconde résidence à Libin, pres de St-Hubert, la BSR de Nivelles s'est rendue dans cette région d'Ardenne lundi après midi.

Accompagné de leurs collègues de Neufchâteau et des gendarmes de cette ville ainsi que de ceux de Libin, les policiers nivellois se sont présentés à la fermette louée par les Kasier. Au nid, ils n'ont trouvé que la temme de Jacques, Gisele Bordeaux d'Huy, 20 ans, et une mineure d'age, amie de Christian ainsi que les armes que les frères Kasier avaient négligé d'emporter pour aller faire ses “commissions”. Il ne resta aux gendarmes qu'a attendre leur retour.

Mais les deux gaillards, alertés par la présence des véhicules de police pres de la fermette, ont fait exécuter un magistral demi-tour à leur voiture et ont pris la fuite en direction d'Hatrival. Au volant de son “combi”, un gendarme, témoin de cette fuite, a donné aussitôt l’alerte et entrepris une poursuite qui devait se terminer une heure plus tard près du champ d'aviation de St-Hubert.

De nombreux gendarmes de la région ont participé à cette opération. C'est sur la route 28 alors que, venant de St-Hubert vers la barrière de Champlon, les deux fuyards aperçurent l'arrivée d'un combi des gendarmes de Champlon et ont fait à nouveau demi-tour pour se retrouver quasi nez-à -nez avec un autre combi des gendarmes de Neufchâteau, débouchant lui de la direction de Saint-Hubert.

Un coup de volant à gauche et la voiture des fuyards s'est engagée dans la seule route libre s'offrant à eux. Ils ont rapidement déchanté car elle se terminait en cul de sac devant le champ d'aviation de Saint-Hubert. Nouvelle manœuvre, et l'auto est repartie vers la route 28 où elle n'arriva jamais car elle est entrée en collision frontale avec le véhicule des gendarmes qui s'était aussi engagé dans ce chemin sans issue.

A la suite du choc, Christian s'est retrouvé prisonnier des débris de la voiture tandis qu'un gendarme a été légèrement blessé à une jambe dans le combi. Son collègue en est sorti sans dommage et a pu ainsi piquer un sprint et capturer Jacques qui, également, tentait de s'enfuir dans l'immense forêt.

Bron: Le Peuple | 11 Februari 1976

Broers die wegen onveilig maakten in Waals-Brabant aangehouden

De twee jonge kerels die wekenlang de wegen in Waals-Brabant onveilig maakten, talrijke aanrandingen pleegden op chauffeurs en auto's beschoten, werden aangehouden, Dit gebeurde maandagavond laat te Libin, in de omgeving van Saint-Hubert (provincie Luxemburg).

In het hoeventje gehuurd door de broers Jacques en Christian Kasier werden twee jachtgeweren en een revolver ontdekt. Hun aanhouding had een zeer bewogen verloop.

Klachten van aangerande chauffeurs waren de laatste dagen talrijk. Over het ganse land was de persoonsbeschrijving van de twee aanranders geseind. Overal keken rijkswachters nauwlettend toe. Vooral nadat vrijdagavond gemeld was dat een meisje uit Rixensart door een kogel werd gewond op het grondgebied van Ohain.

Het ganse weekeinde krioelde het van rijkswachtpatrouilles. Langs vele wegen werden versperringen aangebracht, Vooral in de streek van Waterloo, In de nacht van zondag op maandag reed te Lasne een verdachte wagen doorheen de versperring.

Alras zou de rijkswacht vernemen dat de vluchtende auto gestolen werd te Halle. Meteen lag het voor de hand dat de twee misdadigers zich over het ganse land verplaatsten. Waar hoorden zij thuis ? Opvallend was wel dat beiden ongetwijfeld buitengewoon goed de streek van Genval, van Sint-Genesius-Rode kenden.

Hun aanrandingen pleegden zij meestal langs verlaten wegen. Politiesteekkaarten werden geraadpleegd. Vermoedelijk waren de opgespoorden al eerder met het gerecht in aanraking gekomen. Aan de hand van persoonsbeschrijvingen gegeven door slachtoffers en getuigen, die twee verdachten opmerkten, dacht men de daders een naam te kunnen geven. Het ging om twee broers, die al verdacht werden van talrijke diefstallen in de streek van Céroux-Mousty. Het broederpaar had geen vaste verblijfplaats.

Hun aanwezigheid werd gemeld te Céroux-Mousty, te Eigenbrakel en te Lembeek. Familieleden wonende te Ruisbroek, Ways en Eigenbrakel, werden verhoord. Zij hadden Jacques en Christian (ook opgespoord als vaandelvluchtige) al enkele tijd niet meer gezien. Intussen was ook het signalement verspreid van de door de opgespoorden laatst gestolen auto.

De rijkswacht van Nijvel en Waver kwam aan een belangrijke tip. De gebroeders Kasier hadden bij een agentschap uit Terhulpen een hoeventje gehuurd te Libin (Luxemburg). Een krijgsplan werd op punt gesteld.

Meteen sloeg de rijkswacht maandag toe. De echtgenote van Jacques en de verloofde van Christian Kasier waren thuis. De broers waren echter gevlucht. Ver zouden zij niet lopen. Rijkswachtpatrouilles merkten de auto met de voortvluchtigen aan boord op te Saint-Hubert.

De achtervolging werd ingezet. De aanhouding volgde, toen de auto der vluchtenden in aanrijding kwam met een voertuig van de rijkswacht. Een rijkswachter evenals Jacques Kasier hepen lichte verwondingen op. Broer Christian had nog gepoogd door de velden te vluchten maar ook hij werd spoedig gevat. Beiden zullen naar Nijvel worden overgebracht.

Bron: Het Laatste Nieuws | 11 Februari 1976

Deux frères inculpés, a nivelles, pour une centaine de vols

Durant plusieurs semaines, au cours du mois de janvier dernier, deux bandits rançonnaient les automobilistes dans le Brabant wallon. La BSR de Nivelles acquit assez rapidement la conviction que les malandrins étaient Jacques Kasier, 25 ans, et son frère Christian, 19 ans.

Elle alerta les brigades luxembourgeoises qui, au cours d'une chasse mouvementée, arrêtèrent le duo, près du champ d'aviation de Saint-Hubert.

L'enquête révéla que lee cadet, pour désertion, avait été condamné à deux mois de prison par le Conseil de guerre de Gand et que lui et son ainés étaient impliqués dans d'importantes razzias dans des villes et soustraction frauduleuse d'autos dans l'arrondissement de Nivelles.

Ils étendirent l'aire de leurs méfaits dans le Namurois. notamment à Hogne où dix-huit résidences secondaires furent vidées de tous leurs objets mobiliers, vêtements et armes de collection, le tout ayant été revendu chez des brocanteurs de Bruxelles par la suite.

Au total, on compte pres de cent vols et l'utilisation à vingt-sept reprises de chèques volés. Enfin, ils menacèrent avec leurs armes, M. Maurice Defalque, cultivateur à Vieux Genappe, qui les avait surpris en train de braconner sur ses terres.

Les frères Kasier seront incessamment jugés par le tribunal correctionnel de Nivelles.

Bron: Le Peuple | 23 April 1976

Berucht broederpaar wegens 110 misdrijven voor Nijvelse rechtbank

Wordt het berucht broederpaar Kasier verder berecht op 24 augustus door de correctionele rechtbank te Nijvel of verklaart de rechter zich onbevoegd en moet het proces een verloop krijgen voor de Brabantse gezworenen? Dat is de vraag waarop de rechtbank nu moet antwoorden.

Jacques (20) en Christian Kasier (22) hadden zich te verantwoorden voor 110 misdrijven in het totaal, het ene misdrijf al erger dan het ander. Het gaat van vervalsing tot diefstal van cheques, van heling tot diefstal, van inbraken tot gewapende overvallen...

Maanden lang hebben beiden de wegen in Waals Brabant en ook in de Ardennen onveilig gemaakt. Zij overvielen voorbijrijdende chauffeurs. Bestalen hen en een paar keren vielen er zelfs karabijnschoten. Omwille van een magere buit aarzelden zij niet te vuren. Gelukkig waren er geen erge gewonden te betreuren, Dit alles werd dinsdag in de verf gezet door openbare aanklager, substituut Christian Bayens, die met nadruk vroeg dat de rechtbank geen eenheid van inzicht zou zien tussen de vele verschillende misdrijven.

Dit zou de mogelijkheid openlaten te veroordelen tot 10 jaren gevangenisstraf, het dubbel van de maximumstraf in correctionele zaken. Mr. Saels was het er uiteraard niet mee eens. Hij was wel akkoord dat men moeilijk zeggen kan dat de aanrandingen waarbij gewapend werd opgetreden niet verschillend en afzonderlijk staan van de overige betichtingen zoals diefstal van cheques enz.

“Gewapende overvallen horen tot de bevoegdheid' van een jury”, zo zei de advocaat. De rechtbank, voorgezeten door rechter Marescaux, zal zich daarover moeten uitspreken. Er is nog een ander juridisch twistpunt. Een der echtgenoten van de gebr. Kasier, die ook terechtstaan, is nog geen 18 jaar. Is de rechtbank wat haar betreft bevoegd?

Antwoord op 24 augustus.

Bron: Het Laatste Nieuws | 11 Augustus 1976

L'affaire Kasier à Nivelles: jugement le 9 septembre

Nouvelle audience à Nivelles à l'examen du dossier à charge des frères Jacques et Christian Kasier, voleurs de voitures, cambrioleurs de villas et détrousseurs d'automobilistes au cours d'une période de trois mois s'échelonnant de novembre 1975 à février 1976.

Le 10 août dernier, le réquisitoire avait été prononcé et avait demandé une peine dépassant les cinq ans de prison pour les deux principaux prévenus - dont, on le sait, les femmes sont également poursuivies - pour des motifs inhérents à la nouvelle loi de 1975 qui punit lourdement tous les faits de vois à main armée.

Le défenseur de Christian Kasier a plaidé l'unité d’intention et d'appliquer une juste peine à son client, qui n'a que vingt ans et qui s'est marié en prison.

Pour sa part, au début de sa plaidoirie en faveur de l'ainé des frères, Jacques, qui conteste plusieurs des cent préventions retenues à sa charge, l'avocat a estimé que son client n'a joué qu'un second rôle, n'utilisant jamais d'armes à feu. Son casier judiciaire ne comporte d'ailleurs que des condamnations pour roulage, ainsi que des peines relativement lourdes pour vols prononcées néanmoins par défaut. Aujourd'hui il pourrait bénéficier du sursis pour une partie de la peine.

Enfin, le défenseur de Erançois Carpentier, épouse de Jacques Kasier, a plaidé l’incompétence du tribunal car, a-t-il dit, la prévenue, 17 ans au moment des faits, relève de son juge naturel qui est celui de la jeunesse.

Quant à Gisèle Bordeaudhuy, 19 ans, épouse de Christian, qui est enceinte, elle pourrait bénéficier de la suspension du prononcé.

Prononcé le 9 septembre.

Bron: Le Peuple | 26 Augustus 1976