4,671 Reply by Ben

(27 replies, posted in Organisaties)

(...) 'Man' is de leider van 'Ecoovie', een sekte die het naturisme propageert. 'Man' roept de leden op opnieuw in stamverband te leven. De Franse anti-sektenbeweging CCMM omschreef Ecoovie als volgt:

'De leiders buiten de volgelingen meedogenloos uit. Zij negeren de sociale wetgeving en de werktijden. De leden krijgen geen loon en genieten geen sociale zekerheid. Die arme zwakke drommels worden door de opgelegde levenswijze misdadig uitgeput en fysiek en mentaal vernietigd. Familiale banden worden verbroken en meer algemeen poogt de organisatie onze samenleving te ontwrichten. Men kan zich afvragen welke occulte krachten de leiders manipuleren (waar komt het geld vandaan?). Typische voorbeelden van de kunst van het verhullen zijn: de ecologie om ondervoeding te wettigen, een coöperatieve structuur om handelsinkomsten te verbergen, en een nobel vredesideaal om de grootheidswaanzin van een goeroe te dienen.'

Bron: Ridders van Nu | André Van Bosbeke

Go to forum: Organisaties

4,672 Reply by Ben

(10 replies, posted in Terrorisme)

EPE

De Europese Partij (EPE) van Borsu organiseerde samen met de Vlaamse Militanten Orde (VMO) trainingskampen in de Ardennen.

Go to forum: Terrorisme

4,673 Reply by Ben

(8 replies, posted in Onderzoekspistes)

In de uitgebreide originele post van dim over de rol van occulte theorieën en (neo)nazi activiteiten ontbreken - volgens mij - de 'Ridders van Lucifer'. Ook hier gaat het niet alleen over folklore maar over banden met internationaal terrorisme, extreem-rechts, trainingskampen en voorbereiding op een gewapende strijd. De onderstaande stukken komen uit het boek 'Ridders van Nu' van André Van Bosbeke en ze tonen - kort samengevat - de denkbeelden en handelswijze aan van deze 'Ridders van Lucifer'. Vooral de laatste alinea - over het trainingskamp in Frankrijk - lijkt me relevant.

(...) Of hij Thulé of de Groene Orde kent?  'Dat zijn geen onderwerpen voor profanen. Maar je zou kunnen stellen dat al die groeperingen dezelfde doelen nastreven en dus samenwerken. Daarvoor hoeven we mekaar niet te ontmoeten!' 'Eén ding kan ik je wel verklappen', zegt Elymas, 'de Groene Ordè en Thulé hebben ons geïnspireerd en de vrije hand gelaten.' Dat is al wat hij wil zeggen. 'Ik kan je ook nog vertellen', zegt hij zacht, 'dat er momenteel een gevecht wordt geleverd tussen groepen als wij en bepaalde aanhangers van het monotheïsme. En geloof me, het gaat er hard aan toe. Het is een strijd boven de hoofden van de gewone mensen.'

(…) Het Thulé-Genootschap en de Groene Orde blijken goede bekenden in Luciferiaanse kringen! Die organisaties verdienen de nodige aandacht. Ze zijn niet enkel centra voor actuele paganistische filosofieën, maar hebben - tenminste - raakvlakken met... het internationale terrorisme. Maar laten we eerst dieper ingaan op de laatste markante bewering van Elymas, dat er momenteel een zwaar gevecht wordt geleverd tussen groepen als de Luciferianen en bepaalde aanhangers van het monotheïsme. Wie zijn die monotheïstische tegenstanders van Elymas? Gaat het om de katholieke kerk?

Thule

Ook in België ... Het Thulé-Genootschap is anno 1986 druk aan het rekruteren! Je zal de tentakels van het Genootschap voelen in esoterische en zeer traditioneel ingestelde organisaties. Je zal echter nooit kunnen zeggen, laat staan bewijzen dat iemand lid is van Thulé.'

Georges is een bevoorrechte getuige: hij weet waarover hij spreekt. Hij heeft indertijd zelf de beproevingen van Angela doorstaan. Hij waarschuwt: 'zoek niet naar de huidige Thulé-kern', en voegt er laconiek aan toe: 'je wil toch nog kunnen schrijven, niet?' Georges bevestigt dat Angela contacten had met Thulé. 'Of ze inderdaad afgevaardigd werd door het Thulé-Genootschap, zou ik niet durven zeggen.'

De groene orde

Er bestaat een Kerk van Mithras, met afdelingen in Londen en Brussel. De symboliek van de Mithras-cultus wordt opnieuw uitgedragen. De drie symbolen van de cultus én van de Groene Orde zijn: de hamer, symbool van de creatieve activiteit; de kroon, symbool van de zon, van de magische kracht; en het beeld van de stier of de bok, symbool van brute kracht, van vruchtbaarheid en viriliteit. De groene kleur van Lixons orde verwijst naar de mysterieuze groene straal, positief of negatief, de straal van leven of dood. 'Wij hebben ze reeds gebruikt om afvalligen te straffen. Deze dubbele straal komt voort van een rune, de rune van leven en dood, die LEVEND bestaat in een bos van het Luikse achterland. Deze macht is veel meer dan een symbool: zij is LEVEND... Zij behoort tot de wezenlijke geheimen waarvan de mensen van het type 11 geen vermoeden hebben, zelfs niet in hun stoutste dromen.'

(...) De voorwaarde om het zo begeerde goddelijke stadium opnieuw te bereiken is de ultieme zoektocht naar het Ik, ook genoemd: de 'Luciferiaanse Weg'. Het is een avontuur naar innerlijke kennis, dat veelal naar vreemde oorden leidt waar demonen, gnomen, kobolden, elfen, nixen en andere onderwereldfiguren heersen en werken. In naam van het beest, 666, worden soms gruwelijk bloederige rituelen opgevoerd, worden magische aanroepingen gedaan, en treden de aanbidders in contact met de Drager van het Licht, de god van de bliksem, Lucifer. De Luciferiaanse Weg is gevaarlijk en hard.

(...) René Lixon, 'Grand Lug', riep in 1975 op tot eenheid: "De tijden zijn gekomen om een HECHTE UNIE te maken van al onze verenigingen; het is hoog tijd dat de zonen en dochters van de Hyperboreeer de vlam van de nieuwe tijden en de goddelijke Übermenschen -erfgenaam van de Graal en de kroon van het Noorden - omhoog houden. Vanuit Shamballah, de heilige stad van Agartha, komt deze boodschap tot het Polaire volk: VERENIG U!"

Brussel, 14 mei 1975. De Lucifer- en Mlthras-aanhangers wachten met opgeheven hoofden. Ze zijn van overal gekomen. Er zijn afgevaardigden van orden als de 'Grote Loge van de Draak', (Grande Loge du Dragon) de 'Keltische Broederschap' (Fratermte Celtlque), de 'Arische Orde' (Ordre Aryen), de 'Zonen van het Vuur' (Fils du feu) , de 'Lucifer-G'. Ze luisteren aandachtig naar de woorden van de 'Grand Lug'. In de tempel van de Groene Orde zal zo dadelijk het charter worden getekend dat al deze groeperingen in de toekomst zal verenigen. Voortaan zullen de 'Nieuwe mensen', de afstammelingen der Hyperboreeërs onder gemeenschappelijke vlag varen: de vlag van de 'Internationale Luciférienne'! Op die manier zullen de Legioenen van Mithras' geünifieerd worden en gezamenlijk de strijd kunnen aanbinden tegen het morele verval, veroorzaakt door de beschamend valse dogma's opgelegd door de kerken.

Op het altaar brandt de vlam van de 'vuurvader', het eeuwige vuur, het teken van Mithras' aanwezigheid. De Grand Lug, bezieler van die avond in mei, neemt het woord: 'In naam van de ENE die de 3, de 2 en de 4 omvat, door de energieën H en S, en door de Wril, in naam van bloed en bodem, en in naam van de vuurvader, dat hetgeen gezegd werd zij geschreven en vervuld in de annalen der tijden en van de ruimte! Setu an Tan! Setu an Tan Tad! Setu Tan Beien!' De 'Internationale Luciférienne' is een feit. Voor deze gelegenheid schreef de grootmeester van de Keulse 'Lucifer-G', de Luciferiaanse anti-paus, een Luciferiaanse bijbel. Daarin wordt een alternatief scheppingsverhaal weergegeven en worden de principes van het paganistische geloof uitgewerkt. Enkele citaten hieruit staan hoger in dit hoofdstuk.

In 1975 gebeurde er dus iets heel belangrijks in bepaalde internationale occulte kringen. 'Het begin van een nieuw tijdperk!', zoals Origas vertelde. Het is onweerlegbaar dat Origas als vertegenwoordiger van de 'Ordre Renové du Temple' bij de stichting van de 'Internationale Luciférienne' was betrokken. Maar er is nog meer, nog veel meer...

De acties van de nieuwe 'Internationale' beperken zich niet alleen tot de duivelse magie en het eventueel oproepen van de mysterieuze dodelijke 'Groene Straal'. Er werden ook trainingskampen georganiseerd, waar de militanten kundig werden opgeleid om de strijd met de vijand ook lijfelijk aan te gaan. Op een tiental kilometer van het Franse Clermont-Ferrand ontdekten Franse politie-inspecteurs in de zomer van 1975 (dus slechts een paar maanden na de stichting van de 'Internationale') een militair trainingskamp van de 'Fils du Feu', een Franse Luciferiaanse beweging, mede-ondertekenaar van het charter van de 'Internationale'. Op de zetel van de 'Fils du Feu' wordt nog meer ontdekt: een karabijn 22 long rifle, een geweer met afgezaagde loop, een revolver 7.65, dolken, Molotov-cocktails... Bindingen met extreem-rechtse militante organisaties worden blootgelegd. Enige jaren voordien ontwarde de politie van Los Angeles nog andere banden van de 'Fils du Feu': de Satanische sekte van Charles Manson onderhield contacten met de Franse Luciferianen! Nog in 1975 vertrekken afgevaardigden van de 'Internationale' naar Madrid om er ultra-geheime akkoorden te tekenen met ... Lopez Rega (*), oud-minister van Juan Peron en leider van de moorddadige Argentijnse doodseskaders.

Bron: Ridders van Nu | André Van Bosbeke

(*) Zie het topic over Stefano Della Chiaie voor meer meer informatie over deze man.

Go to forum: Onderzoekspistes

4,674 Reply by Ben

(19 replies, posted in Terrorisme)

Ben wrote:

Della Chiaie stond ook in nauw contact met de 'slachter van Lyon', Klaus Barbie (2), en was lid van de loge P2, de vrijmetselaarsloge van Licio Gelli. Erg belangrijk is Della Chiaia's betrokkenheid bij de Argentijnse terreurorganisatie Allianze Argentina Anticommunista (AAA). De AAA waren de niet-officiële politietroepen van het Peron-regime, die mensen rekruteerden voor de moorddadige doodseskaders.

Iets meer informatie over de band tussen Della Chiaie, de AAA, het spirituele en het internationale terrorisme:

(...) De magie van de Umbanda-voodoo heeft onder meer tot doel tegenstanders en vijanden last te berokkenen en zelfs te doden. Een der leiders van de Umbanda-voodoo as José Lopez Rega, 'El Brujo', of nog, de 'Raspoetin van de Pampa'. In de Umbanda-voodoo vonden de moordenaars van Rega's doodseskaders de spirituele kracht en verantwoording om te moorden. Detail: de met kogels doorzeefde slachtoffers van de doodseskaders werden naderhand op een of ander publiek plein gedynamiteerd!

Geboren op 17 oktober 1916 te Buenos Aires maakt Lopez Rega carrière in de rangen van de federale politie. Hij brengt het tot korporaal-chef, maar verlaat de politiediensten op 45-jarige leeftijd. Daarna werkt hij in een textielfabriek en wordt tenslotte drukke. Niet alleen verspreidt hij pro-peronistische traktaten, ook astrologische en occulte werken, 'geschreven in samenwerking met de aartsengel Gabriël', vinden via hem hun weg naar het grote publiek.

In 1965 maakt Lopez Rega kennis met Maria Estela Martinez, beter gekend onder de naam Isabelita de derde vrouw van generaal Juan Domingo Peron. Sinds de staatsgreep van 1955 leeft ze in Spanje. Isabelita raakt zo onder de indruk van de occultist Lopez Rega, dat ze hem voorstelt haar persoonlijke bodyguard te worden. Rega aanvaardt. Op 52-jarige leeftijd schopt Rega het zelfs tot privé-secretaris van de generaal. Via die job kan hij zonder veel moeite de omgeving van Peron zuiveren én de Perons initiëren in de occulte wetenschappen. Vooral Isabelita is in de ban van Rega's kennis van de magie en wordt al vlug zijn volgelinge.

In november 1972 wordt Juan Peron triomfantelijk ingehaald te Buenos Aires om op 12 oktober 1973 verkozen te worden tot nieuwe president van Argentinië. Lopez Rega krijgt prompt de ministerportefeuille van sociale zaken toebedeeld, de belangrijkste functie na de job van president. Na de dood van Juan Peron op 1 juli 1974 behoudt hij die functie, ditmaal onder het presidentschap van Isabelita, die nog steeds een zwak heeft voor haar initiator, de 'Raspoetin van de Pampa' en 'prins van Umbanda'. Rega's macht wordt enorm.

Om de linkse oppositie in zijn land te bestrijden, heeft Lopez Rega zo zijn eigen methodes ontwikkeld. Reeds in 1973 richt hij de Anti-communistische Alliantie van Argentinië op, de zo gevreesde tripel A, die linksen, communisten en andere rivalen, onverbiddelijk uitschakelt. Moorden stapelen zich op. De gekendste raid van Rega's AAA is de slachting in Ezeiza op 20 juni 1973. Met mitrailletten en granaten werden die dag driehonderd linkse militanten vermoord. Maar Rega's macht taant vlug. Isabelita's zwak beleid voert het land recht naar de economische afgrond. In maart 1975 grijpen de militairen de macht om een einde te maken aan de chaos waarin het land is verzeild.

Lopez Rega vlucht naar Madrid, waar hij in de villa van de Perons een onderkomen vindt. De vlucht van Rega wordt gedekt door Emilio Eduardo Massero, lid van de nieuwe junta, indertijd op voorspraak van Rega zelf tot opperbevelhebber van de marine gebombardeerd. Hiermee is het met bloed besmeurde rijk van Lopez Rega echter nog niet ten einde. Vanuit Argentinië brengt hij trouwe AAA-ieden mee naar Spanje, die samen met een der meest beruchte terroristen van de twintigste eeuw, de Italiaan Stefano delle Chiaie, de strijd aanbinden tegen de ETA, de militie van de Baskische afscheidingsbeweging. Die commando's krijgen in hun strijd de hulp van de 'Guerilleros del Christo Rey', met aan het hoofd een zekere Mariano Sanchez Covisa.

De magiër van de Perons stond in contact met de 'Internationale Luciferienne'. Dat blijkt uit de ontmoetingen in 1975 in Madrid. Lopez Rega had echter ook nog andere nauwe relaties: hij was een vooraanstaand lid van de vrijmetselaarsloge Propagande Due (P-2) van grootmeester Licio Gelli. Die broederschap werd ervan beschuldigd een staatsgreep voor te bereiden in Italië. P-2 had overal tentakels: topfiguren uit de industrie, het leger, de politiediensten, de media.'.de regering en het gerecht stonden op de 962 namen tellende ledenlijst. Relaties met Vaticaanse kringen, banden met extreem-rechtse milIties werden blootgelegd. Nadat het dossier P-2 in de openbaarheid was gekomen, raakte Italië helemaal in de ban van een der grootste politieke schandalen van de laatste tijd. Ook de rest van de wereld volgde de ontwikkelingen met spanning.

Het was Lopez Rega die de Perons indertijd in contact bracht met de grootmeester van P-2, Licio Gelli. Gelli organiseerde zelfs de triomfantelijke terugkeer van Juan Peron naar Argentinië en was de enige niet-Argentijn aan boord van de DC-8 Giuseppe Verdi van Alitalia waarmee Juan Peron op 17 november 1972 naar Beunos Aires terugvloog. Voor wat hoort wat: Gelli werd adviseur van Peron en
kreeg het Argentijns staatsburgerschap. Gelli profiteerde van Perons tijdelijke populariteit om samen met Lopez Rega de Argentijnse vleugel van P-2 op poten te zetten: de loge Pro Patria. De latere admiraal Massera werd er onmiddellijk in opgenomen, naast ministers en hogere officieren. De 'maçonnieke' samenwerking tussen Gelli en Rega zou niet enkel op het politieke vlak lonend zijn. Ook op financieel vlak wierp de vriendschap haar vruchten af via olie- en wapentrafieken.

Ook nadat Isabelita in 1975 de weg moest ruimen voor de militairen bleven Lopez Rega en Licio Gelli broeders. Rega werd meermaals gemeld in het Zwitserse Villeneuve aan het Meer van Genève, waar Gelli over een riant verblijf beschikte. Op 13 maart 1986, na elf jaar 'on the run' te zijn, stelde Lopez Rega zich plots vrijwillig ter beschikking van de Amerikaanse FBI. Hij eiste politiek asiel in Amerika en dacht dat statuut te kunnen verkrijgen omwille van zijn virulent antl-communistische houding. De rechtbank oordeelde echter anders. Op 4 juli 1986 werd de inmiddels 69-jarige Raspoetin van de Pampa, onder politie-escorte uitgeleverd aan Argentinië om er berecht te worden. Zullen de familieleden en nabestaanden van Rega's slachtoffers ooit voldoening krijgen? Vermoedelijk niet.

De vragen stapelen zich op. Wat werd er tussen Lopez Rega en de 'Internationale Luciférienne' bedisseld, die dag in Madrid in 1975? Was de grootmeester van P-2, Licio Gelli hierbij betrokken? Wie gebruikte wie? Vragen die wellicht nooit zullen worden beantwoord. De raadsels van deze recente geheime wereldgeschiedenis zitten immers stevig vervat in de meer dan bizarre hersenkronkels van zwarte magiërs als een Lopez Rega. En die ophelderingen zijn zeker niet bedoeld voor 'profanen'. Ze behoren tot de geheimen van de magie, tot de 'superinitiatie' ...

Bron: Ridders van Nu | André Van Bosbeke

Go to forum: Terrorisme

4,675 Reply by Ben

(43 replies, posted in Politiek & Business)

Blijkbaar was Paul Cams ook een "ridder":

In de 'Observer', het blad van de 'Sovereign Order of St John of Jerusalem, Knights of Malta', van april 1980 beschreef Vella-Haber zijn Brussels bezoek: 'In december (1979) waren we in Brussel als gasten van het "Institut des Relations Diplomatiques" van België. Het Instituut werkt samen met verscheidene andere internationale ordes en organisaties. Het doel van ons bezoek was veelvoudig. In de eerste plaats hebben we de uitnodiging vanwege het Instituut geëerd en de gelegenheid en het genoegen gehad decoraties aan te bieden aan graaf van Huyneghem en Dr. Roger van de Kerckhove. Daarna hebben we enkele van onze Ridders van onze vroegere Benelux-Priorij ontmoet, zoals Dr. Deneef en anderen. Maar ons voornaamste doel bestond erin onze aanwezigheid in België opnieuw vorm te geven via de formele oprichting van een nieuwe Commanderij onder de leiding van Z.E. Baron de Vanderberg Paul J. Cams, erevoorzitter van het Instituut voor Diplomatieke Relaties en stichter van de 'Paul J. Cams Foundation'; de administratieve taken zijn in de bekwame handen van Z. E. de Graaf Emile Lucien van Huyneghem. Tijdens dit bezoek was de Internationale Groot-Prior vergezeld door Markiezin Vella-Haber. (...)

Het was vrij laat en we werden naar het vermaarde restaurant New Carlton gebracht voor een diner. Op zaterdag 1 december spraken we met Z. E. de Graaf van Huyneghem en Dr. R. van de Kerckhove en in de namiddag met Z.E. de Baron de Vanderberg Paul J. Cams. We hadden eveneens het genoegen H.E. de Gravin Bo-Ong Puoc en H.E. de Barones Cams Pannecoeck Antonella te ontmoeten. Het jaarlijkse Gala-diner van het Instituut werd gehouden op zaterdagavond. (...)

Er werden nogal wat onderscheidingen uitgedeeld, die avond van de eerste december in het luxueuze restaurant-hotel 'New Carlton', eigendom van Paul Cams, alias 'Zijne Excellentie de Baron de Vanderberg Paul J. Cams'. Cams zou voortaan de zware taak op zich nemen Vella-Habers Orde in België te dirigeren. 'Graaf' Emile van Huyneghem moest van zijn kant de administratieve rompslomp voor zijn rekening nemen. Een nieuwe start. De aanwezige heren en dames behoorden ontegensprekelijk tot een bepaald soort Brusselse high society. Die hadden ze, met succes, zelf gecreëerd. Ditmaal had Vella-Haber een echte elite te pakken. Een elite die bovendien beroep kon doen op belangrijke politieke bondgenoten om bepaalde plannetjes uit te werken.

Als de 'Samaritaanse' exploten van de vroegere leider van de Belgische afdeling van Vella-Habers Orde, 'graaf' Arthur Bogaerts, bij de lezer eerder lachwekkend overkomen, dan zal het lachen hem vanaf nu vlug vergaan. Laten we, voor een goed begrip, de gelofte van de ridder indachtig zijn: 'Op het ware Christelijk geloof, moge God er getuige van zijn dat ik zweer ten dienste te staan van Christus en de armen, de belangrijkste hoedanigheid van een trouw ridder. Als lid van deze godsdienstige organisatie beloof ik, trouw te blijven aan de idealen van de Souvereine Orde van St. Jan van Jeruzalem; al mijn krachten in te zetten om bij te dragen tot haar uitstraling, en tot de bescherming en de steun die zij biedt, te strijden tegen alles wat afbreuk doet aan haar bestaan, dit zonder de wetten van mijn land te overtreden, nooit handelingen te stellen die in strijd zijn met haar waardigheid, maar me altijd te gedragen als een trouwe ridder van Christus, dus als een overtuigde Christene en een man van eer.'

Op 28 oktober 1981, amper twee jaar nadat groot-prior Vella-Haber het genoegen had ze te ontmoeten, werden 'Dame' Jacqueline-Marie Speeckaert en 'Meester' Jacques-Odile Vanderhaeghe opgepakt en beschuldigd van fiscale fraude die zou oplopen in de miljoenen Belgische franken. De arrestatie van het duo veroorzaakt een wervelwind in de kringen van de nieuwe Brusselse high society, maar ook en vooral in bepaalde politieke milieus. Speeckaert en Vanderhaeghe waren immers de geprivilegieerde zakenpartners van minister van staat Paul Vanden Boeynants.

Tesamen met hem dirigeerden ze belangrijke vleesfirma's rond de 'Boucheries Ghysels', genoemd naar de overleden echtgenoot Isidore Ghijsels van Jacqueline Speeckaert. Toen Jacqueline Speeckaert twee dagen na haar arrestatie werd vrijgelaten, vluchtte ze hals over kop naar het eiland Malta, ver weg van de Belgische fiscus. Op dat wondermooie eiland vertoeft niet alleen 'groot-prior' Vella-Haber. Een van de hoofdschakels in de keten van vleesfirma's van Speeckaert, Vanderhaeghe en Vanden Boeynants heeft er zijn thuisbasis. Vanaf februari 1982 komt Jacqueline Speeckaert er aan het hoofd te staan van de Maltese firma 'Mediterranean Meat Company', een firma die sinds haar oprichting in mei 1981 gecontroleerd wordt door de Zwitserse firma AG für Gastgewerbe. Het was deze firma die door Paul Vanden Boeynants werd benut om de Belgische fiscus op een dwaalspoor te brengen.

Via Speeckaert en Vanderhaeghe kwam de welvarende 'baron de Vanderberg Paul J. Cams' uiteraard in contact met het zakelijke en politieke milieu rond Paul Vanden Boeynants. De vriendschap tussen Cams en de minister van staat wierp ook voor die laatste vruchten af. Cams wou immers wel 'wat pensen en compote' kwijt om de PSC-kas rond Vanden Boeynants te spijzen.

Was het 'feeling'? Was het 'gezond verstand'? Of, was het zakelijk 'instinct'? Hoe dan ook, self-made man en leider van de Belgische ridders van Vella-Habers Orde Paul Cams koos op het einde van de jaren zeventig resoluut een nieuwe koers. Voortaan zou hij zijn 'New Carlton' openstellen voor de grote liberale bonzen, die graag de door Cams georganiseerde feestelijkheden kwamen opvrolijken. In de 'New Carlton' werd echter ook gepraat over geld, nodig voor het voeren van een liberale politiek in België. PVV-boss Willy De Clercq nam miljardair-ridder Paul Cams prompt op in het zogenaamde financieel comité van de PVV. De 'baron', een titel die Cams had gekocht in het internationaal circuit van nep-ridderorden, sloot er vriendschap met onder meer Kirschen-vennoot en lokaal PVV-voorzitter Hilaire Beelen, de man die jaren later aan de basis zou liggen van het grootste fraude-schandaal in de Belgische geschiedenis.

Beelen vertelde: 'Ik had hem (Cams, nota van de auteur) leren kennen op dat financieel comité van de PVV, wij sympathiseren met dezelfde dingen, en wij zijn vrienden geworden, maar dat bleef bij tijdelijke ontmoetingen en diners. Ik kende hem alleen maar als een goed en eerlijk man.' Eerlijk? Reeds in 1979 onthulde Testaankoop, het ledenblad van de Verbruikersunie, dat Cams 'Medisch Laboratorium van Ganshoren' gemiddeld 25% teveel aanrekende voor vooral bloedanalyses. Met het beheren van medische laboratoria is veel geld te verdienen. Dat had Cams destijds goed bekeken. Vooral als je systematisch teveel aanrekent voor de onderzoekingen. Zo kan je het RIZIV oplichten. Je kan ook, zoals de Orde van Geneesheren ontdekte in het najaar van 1979, onnodige analyses te laten uitvoeren. Dokters werden aangemaand - tegen hoge commissielonen - stelselmatig voorschriften uit te schrijven voor bijvoorbeeld bloedanalyses. De 'patiënten' werden dan per taxi thuis opgehaald en naar Cams laboratoria gereden. Wat een luxe!

Pas in 1983 kwam de ware omvang van de zwendel aan het licht. Het gerechtelijk onderzoek ontwarde een gigantisch frauduleus netwerk. Het RIZIV en de fiscus werden opgelicht voor tot de verbeelding sprekende bedragen. En wat nog meer opzien baarde: tientallen artsen circuleerden in het duistere web dat 'ridder' Cams had gesponnen. Waarom pas in 1983? Toen klaarde het gerecht een routineklus. Speurders begaven zich naar de zetels van Cams laboratoria en keken er de boekhouding na, op zoek naar sporen van de moord op ...

Dood van een ridder

14 november 1983, rond half tien 's avonds. Op het gelijkvloers van zijn riante villa aan de Sermonlaan 25 te Ganshoren, op een boogscheut van de protserige basiliek van Koekelberg, kijkt 'baron' Paul Cams televisie. De drieënveertigjarige 'barones Antonella Cams- Pannecoeck', een voormalige schoonheidsprinses met wie Cams al enkele jaren samenwoont, bekijkt in haar kamer op de eerste verdieping een ander televisieprogramma. Plotseling hoort ze enkele doffe knallen. Opgeschrikt rent ze de kamer uit. Vanop de trapzaal die op de woonkamer uitgeeft, ziet ze haar levensgezel liggen, badend in het bloed.

De 'baron' was doodgeschoten met drie kogels, afgevuurd uit een revolver van zwaar kaliber, een P.38. Het wapen werd van dichtbij afgevuurd, waardoor het aangezicht van het slachtoffer verschrikkelijke verminkingen vertoonde. De speurders stonden voor raadsels. Dit was professioneel werk. Een afrekening? Eigenaardig dat het op en rond de villa aangebrachte elektronische beveiligingssysteem precies die avond niet werkte. Een onachtzaamheid? Of kon- (den) de moordenaar(s) rekenen op hulp van 'binnenuit'? De 'barones' werd ondervraagd, maar buiten verdenking gesteld. Ze vertrok naar de Spaanse luxe-badplaats Marbella, sinds de jaren zeventig omgedoopt tot ontspanningsoord bij uitstek voor de internationale jetset. Cams had er enkele jaren terug een huis gekocht.

De moordenaar(s) werd(en) nooit gevonden. Ook over het motief tastten de speurders in het duister. Wel bleek dat Cams er eigenaardige relaties op nahield. Niet alleen had hij in binnen- en buitenland stevige entrees in de gok- en casinowereld, waar, zoals bekend, de onderwereld en de rijke klasse mekaar plegen te ontmoeten. Bovendien, zo meldde het weekblad 'Pourquoi Pas?', zou Cams in verbinding hebben gestaan met leden van de Service d'Action Civique (SAC), de uit de hand gelopen privé-politie van Charles De Gaulle. Vreemde relaties...

De leider van de Belgische afdeling van Vella-Habers Orde van Sint-Jan van Jeruzalem was op een meer dan gruwelijke wijze om het leven gekomen. De dood van een ridder... 'van de vrede'! Want Paul Cams leidde ook een internationale organisatie, die zich bezighoudt met het uitdelen van vredesprijzen en waarmee Vella-Haber een samenwerkingsakkoord afsloot. Die organisatie heet 'Pax Mundi'. Aan het hoofd ervan staan de 'Ridders van de vrede' ...

Bron: Ridders van Nu | André Van Bosbeke

Go to forum: Politiek & Business

4,676 Reply by Ben

(10 replies, posted in Westland New Post)

'De plechtigheid vond plaats in de grote feestzaal van een café in Londerzeel. Marcel Barbier was getooid in een witte kapmantel met een Duits kruis op de rug; Marcelle Gobert had eveneens een wit kleed aan; ze stonden samen voor een tafel die vol stond met kandelaars; op de tafel lag een zwaard en een exemplaar van het SS-ordeboek Ah Neuerbe (de erfenis van onze vaderen).' Dat vertelde 'commandeur' Karl De Lombaerde. Hij dirigeert een Belgische vleugel van een mysterieuze internationale Teutoonse ridderorde die echter geen uitstaans heeft met de door het Vaticaan erkende Orde van 'hochmeister' Ildefons Pauler.

Karl De Lombaerde, een man met een uitgesproken Nazi-verleden, zegende die dag, omgeven door SS-vlaggen en zwarte kruisen, het huwelijk in van Marcel Barbier en Marcelle Gobert. Net als de SS-ers vroeger in hun Ordenburgen, organiseren neo-nazi's heden ten dage dergelijke rituele huwelijken en doopsels van hun kinderen. Toen Marcel Barbier in de Orde werd opgenomen, nam hij als riddernaam 'Herman von Salza', naar de vierde 'hochmeister' van de historische Orde. Zijn vriend Michel Libert liet er zich majestueus baron Michaël von Graffenberg noemen.

Een tijdje na die plechtigheid schrikt België op: 'Een bekend militant uit het extreem-rechtse milieu in Brussel wordt gearresteerd na een banale straatruzie (Vorst: 17 augustus 1983), waarbij hij een schot loste met zijn vuurwapen, weliswaar zonder iemand te raken.

(...) Even later raakt bekend dat zowel de gearresteerde extreem-rechtse militant Marcel Barbier als zijn vriend Michel Libert tot de leiding behoren van een tot dan toe bij het publiek totaal onbekende neo-nazistische, op militaire leest geschoeide organisatie: Westland New Post (WNP). Tot de top van WNP behoren ook Karl De Lombaerde en de mysterieuze Paul Latinus. De Teutoonse ridderorde vormde aldus de mystieke omkadering voor de militie, naar het voorbeeld van de SS.

Bron: Ridders van Nu | André Van Bosbeke

Go to forum: Westland New Post

4,677 Reply by Ben

(201 replies, posted in Plaatsen)

Er is al heel veel informatie verzameld over het Bois de la Houssière maar die gegevens zijn nog nooit - publiekelijk - samen gezet op een kaart. Daar wil ik verandering in brengen. smile

De kaart vind je hier » Google Maps

Het is "work in progress" dus alle feedback of hulp zijn welkom.

Go to forum: Plaatsen

4,678 Reply by Ben

(8 replies, posted in Organisaties)

(...) Er zijn ook groeperingen die op het eerste gezicht vrij onschuldige doelstellingen nastreven en daardoor niet als sekte worden gedefinieerd. Als een blik achter de schermen van zo'n organisatie het bestaan van interne veiligheidskorpsen aan het licht brengt, wordt het ernst. Dat de in 1957 door de Argentijn Jorge Angel Livraga gestichte internationale beweging 'Nieuw Akropolis' over veiligheidskorpsen beschikt, werd aan de hand van documenten bewezen door journalist De Meulenaer in het Franstalig weekblad 'Le Vif' van 14 februari 1985. Nieuw Akropolis is actief in 29 landen, waaronder België. Ze beweert een 'gedachtenschool' te zijn, een 'school voor actieve filosofie' en vragen te beantwoorden betreffende de mens, zijn essentie, zijn lotsbestemming. Nieuw Akropolis richt daartoe cursussen in over kunst, oude beschavingen, wetenschappen en filosofieën. Die cursussen zijn van de hand van de leider Jorge Angel Livraga.

Jorge Angel Livraga: 'Wanneer je toegeeft dat de ziel geen leeftijd heeft en dat men steeds jong is wanneer men een jeugdideaal beleeft; wanneer je toegeeft dat het zichtbare en meetbare de schaduwen zijn van het onzichtbare en onmeetbare; wanneer je voorrang geeft aan de geest in plaats van aan het vergankelijke van de materie; wanneer je dat alles toegeeft... dan ben jij de Nieuwe Mens.' Mooi. Maar wat blijkt? Achter de nobele intenties van de beweging schuilt een militair aandoende structuur.

In het geheime 'Bulletin du Corps de Sécurité' van Nieuw Akropolis staat te lezen dat 'we zeker nog ver zijn van de Wacht van het keizerlijke Rome of van het Napoleontische leger... maar we moeten weten dat wij het embryo zijn van het ene en van het andere, en dat op een dag ook het veiligheidskorps een groot leger zal zijn, een grote kracht... Het onmiddellijk doel van het veiligheidskorps bestaat erin de interne orde te verzekeren en de Akropolitaanse personen en bezittingen te beschermen. Het geestelijke doel is Ridders te vormen, heldhaftige en standvastige mannen ten dienste van het Ideaal... Mettertijd zal men een operationele waaier ontplooien door het ontwikkelen van Operatieve Manipels (een Romeinse leger- eenheid, nota vld auteur), die hun preventieve actie op diverse terreinen zullen beoefenen: bij brandgevaar, onlusten, diefstal en geweldplegingen van alle soorten. Zij zullen eveneens samenwerken met een substructuur: de Ridders van de Ronde Tafel.'

Pikant detail. Toen in augustus 1983 de geheime neo-nazistische militie 'Westland New Post' in het nieuws kwam, bleek Nieuw Akropolis niet ver weg. René Haquin, journalist bij het dagblad 'Le Soir' onthulde onder meer dat de 'universiteit' van 'Westland New Post', CEDIRE geheten, een onderkomen had in de lokalen van Nieuw Akropolis, toen gevestigd in de Troonstraat te Elsene. De leden van de militie volgden er lessen in 'Keltische filosofie', algemene filosofie en alchemie.

Het artikel in 'Le Vif' was allesbehalve objectief, zo stelde Nieuw Akropolis enige tijd later in een 'Recht op Antwoord. Niet de onthullingen betreffende de geheime interne militaire structuur werden op de korrel genomen, maar vooral de wijze waarop de journalist zich uitliet over bezieler Jorge Angel Livraga. Deze was met te weinig egards behandeld! Livraga is een man om naar op te kijken, een man met referenties, zo schreef Nieuw Akropolis boos. Hij is immers doctor in de filosofie van de 'Académie Aztèque des Arts, Sciences et Lettres'. Livraga is een gediplomeerde autoriteit op het vlak van de filosofie en verdient gehoord te worden. Hij is immers auteur van talloze filosofische werken. Die 'Académie Aztèque des Arts, Sciences et Lettres' is in werkelijkheid een annex van de 'International University Moctezuma', gesticht door Guillermo III om, naast ridderordes en adellijke titels, ook nog universitaire titels te kunnen verkwanselen. Voor honderd dollar ben je al een heel eind op weg... Misschien zijn enkelen een illusie armer.

Bron: Ridders van Nu | André Van Bosbeke

Go to forum: Organisaties

4,679 Reply by Ben

(10 replies, posted in Terrorisme)

Westland New Post

Onder de naam "Operatie Overleven" organiseerde WNP tijdens twee weekends oefeningen in de Ardennen.

Nieuw Akropolis

Ex-NA-leden hebben verklaard dat het Veiligheidskorps van Nieuw Akropolis trainingskampen hield in de Ardennen. In 1982 gaf Livraga daar zelf les in pistoolschieten.

Go to forum: Terrorisme

4,680 Reply by Ben

(19 replies, posted in Bibliografie)

Julien Vrebos (75) is overleden: filmregisseur en Brusselse "ket" met weelderige snor

Julien Vrebos (75) is overleden. Hij was geboren en getogen in Brussel en maakte veel reportages over wat hem trof, altijd met oprechte empathie, humor en ironie. Hij was ook filmregisseur, bekend van "Le bal masqué" en "The emperor's wife".

Julien Vrebos was geboren en getogen in Brussel. Hij zag het levenslicht in Elsene in 1947 en woonde in verschillende Brusselse gemeenten. Hij profileerde zich als een echte ket en had altijd wel een mening klaar over wat hij goed of slecht vond aan de hoofdstad. De verloedering en verkankering deden hem pijn, maar hij hield ook wel van het verval, van het niet-perfecte, en van graffiti en tags als antwoord van jongeren op de lelijkheid.

Van landmeter en ambtenaar tot reportagemaker

Het curriculum van Vrebos oogt indrukwekkend. Hij studeerde landmeetkunde en fotografie, en werkte jaren als gemeente-ambtenaar. Via freelance-sportjournalistiek kwam hij in de media terecht. Luckas Vander Taelen ontdekte hem daar en introduceerde hem bij verschillende producers.

Vanaf eind jaren zeventig draaide Vrebos sociale en maatschappelijke reportages met een duidelijk human interest-element. Dat deed hij voor "Terloops" op toen nog de BRT, in "Sanseveria" en "Het leven zoals het is". Ook de RTBf zag wat in zijn talent, hij maakte repo's voor het legendarische programma "Strip Tease". Voorts werkte hij voor TV Brussel.

In 2007 draaide hij de docu-soap, later tot film verwerkt, "De 8", over evenveel leerlingen van een technische school in Aarschot die een rijhuis in Herent renoveren om er een buurtcentrum in onder te brengen. In 2010 realiseerde hij "Kukelu", zijn kijk op Wallonië, en "Onder de sterren", over Brusselse thuislozen, zoals hij die groep noemt die hij in zijn hart draagt.

Voor "Onder de sterren" organiseerde hij een heus restaurant waar welgestelde Brusselaars en thuislozen kwamen eten, en werken in de keuken. Ook uit die reeks bleek het handelsmerk van Vrebos: een kritische blik maar een positieve attitude, echte communicatie, mensen in hun waardigheid laten, en vooral alle kansen op authentieke volkse humor uitspelen. In zekere zin is hij de beeldmedia-tegenhanger van Toots Thielemans en Lange JoJo.   

De bende van Nijvel

Zijn heel eigen visie op Brussel en België kon hij kwijt in de online satirische reeks "TV Belgiek". Zijn talent voor pure beeldtaal kwam tot uiting in zijn clip voor "Hard times" van The Scabs.

In 1998 debuteerde Vrebos als cineast van langspeelfilms met "Le bal masqué", geïnspireerd door de bende van Nijvel. Het was een dynamische relatief gewelddadige misdaadfilm waar de aandacht voor het slachtoffer weer centraal stond.

Vijf jaar later realiseerde hij "The emperor's wife", een film over macht die zich afspeelt in een land waar de keizerin geen kinderen kan krijgen, wat de politieke consensus overhoop haalt. Jonathan Rhys Meyers vertolkte de hoofdrol. In 2004 was er dan nog "De garnalenpelster", over een Turks meisje dat naar Nederland emigreert.

"Suske"

Naast dit alles leidde Vrebos nog een parallel leven als kleurrijke publieke figuur, met zijn opvallend grijs kapsel, zijn weelderige snor, hij was trouwens een prominent lid van "De Snorrenclub". Als "Brusseleir van 't joar" en fervent verdediger van het Brussels dialect, was hij een krachtige en overtuigende ambassadeur van de hoofdstad.

Negen jaar was actrice Pascale Bal zijn vriendin, ze vertolkte hoofdrollen in zijn films.  Zoals Robbe de Hert iedereen begroette als "schat", zo noemde Vrebos iedereen "Suske". De dynamische vitalist en levensgenieter Julien Vrebos was een van de eersten met een LEIF-kaart op zak, om het recht te hebben waardig uit het leven te stappen als hij dat nodig achtte. Brussel zal hem enorm missen.

Bron: VRT Nieuws | 14 Oktober 2022

Go to forum: Bibliografie