Het idee dat nucleaire bliksemafleiders eveneens worden gebruikt als zendapparatuur is interessant en ik sluit niet uit dat het systeem daarvoor naast Congo mogelijk ook in België werd gebruikt. Maar het is onmogelijk dat Roger Beuckels in zijn 35 jarige carrière als installateur van bliksemafleiders niets anders heeft gedaan dan geheime zendapparatuur plaatsen. Hij werkte wel degelijk als dakwerker bij de installatie van 'gewone' bliksemafleiders.

Hij begon zijn carrière bij de firma Van Droogenbroek, stichtte vervolgens met F.M. Sopadec op en nadien met L.T. Faradec. Hij eindigde zijn carrière in dienst van Dabib. De activiteiten van Van Droogenbroek werden overgenomen door L' Aigrette en vervolgens Dabib. De oorsprong van de naam Faradec verwijst mogelijk naar Faradje: een plaats in het toenmalige Congo waar Roger Beuckeks als huurling in het voorjaar van 1965 tegen de Simba's vocht.

In de jaren 80 werden nucleaire bliksemafleiders verboden. Maar dit was niet de enige reden waarom Faradec de boeken sloot. Want de firma's die tot dan tot nucleaire bliksemafleiders installeerden verdienden nadien geld met de afbraak ervan. Tussen L.T. en Beuckels liep het mis door een financieel conflict. Volgens L.T. sjoemelde Beuckels met facturen of onkostennota's. Het zelfde verhaal dook op bij F.M. van Sopadec. Voor F.M. was het gesjoemel van Beuckels een minder groot probleem omdat hij zijn werk altijd keurig en tijdig afleverde.

Vrijwel iedereen die Beuckels als collega heeft gekend schetst hem als een harde werker met een 'kort lontje': hij kon plots erg agressief uit de hoek komen. Familie en kennissen beweerden dat hij altijd gewapend was en voortdurend op zijn hoede. Iemand nam zelfs het woord paranoia in de mond. Vrijwel iedereen die hem kende wist van zijn verleden als huurling in Congo, anderen spraken van Angola en zijn medewerking aan een coup op een regime. Zijn afwezigheid op het werk in België wordt daardoor aan die activiteiten gelinkt. Maar met uitzondering van Congo 1965 is er geen bewijs terug te vinden dat hij aan andere militaire acties deel nam. Een familielid beweerde dat een reis naar Zuid-Afrika te maken had met een offerte voor de installatie van een bliksemafleider, een andere dacht dat het een excuus was voor een snoepreisje. Volgens de ene vertrok Beuckels hals overkop, volgens de andere reisde hij alleen tijdens de verlofperiode van het bedrijf om de gestolen goudstaven van Mobutu te vinden. Eigenlijk wist niemand de waarheid. Het toont aan dat Beuckels bijzonder goed kon liegen.

De aanhangers van het idee dat het VN vliegtuig van Hammarsjkold door een ongeval neerstortte denken daarom dat de valse verklaring van Beuckels in 1967 moet worden beschouwd als een zoveelste leugen van de huurling. Als Beuckels inderdaad een ziekelijke leugenaar was dan blijft de vraag waarom een hoge Belgische officier (die tevens een belangrijke functie had in Congo 1961) en een naast medewerker van de huurlingenleider Mike Hoare, beide aanwezig tijdens het gesprek tussen Beuckels en Hammarsjkold, de verklaring van Beuckels steunden. Zowel de Belgische officier als de medewerker van Mike Hoare wisten heel goed dat Beuckels geen piloot was.

Er wordt gesuggereerd dat alle 3 personen tijdens die vergadering van 1967 een valse naam gebruikten. Ook dat is mogelijk. Maar dan is er de vraag hoe ze ze konden weten dat Roger Beuckels een huurling was, in Brussel woonde en in de bouwsector werkte? De naam van Beuckels is op geen enkele officiële lijst van gewezen huurlingen terug te vinden en niemand van de nog in leven zijnde huurlingen heeft ooit de naam van Roger Beuckels gehoord. De enige die van zijn activiteiten als huurling afweten was zijn familie, kennissen, een expert in Katanga (die Roger in 1964 eenmaal heeft ontmoet en van zijn vertrek naar Congo afwist) en een gewezen hoge officier van het Belgische leger (die niet wilde bekendmaken waar hij de naam Beuckels had gevonden).

Roger Beuckels is dus vooral een mysterie. Niemand uit zijn directe omgeving wist trouwens af van de valse verklaring uit 1967 of kon ook maar enige bewijs op tafel leggen dat de huurling iets met de Bende van Nijvel had te maken. Het enige verband met dat laatste is de ondervraging van enkele personen die Beuckels hebben gekend door de federale politie.

De bewering dat hij voor 100% de killer is lijkt me daarom niet erg geloofwaardig, ook al weet ik dat zijn profiel (huurling en lid van een geheime extreme rechtse beweging) daarin perfect past. Zoals anderen reeds hebben aangegeven zijn de conclusies van Bouten ivm Beuckels op los zand gebouwd. Maar dat neemt niet weg dat Beuckels helemaal niets met het onderzoek naar de Bende zou te maken hebben.

‘Het archief van Walter’, terugblik op een verleden dat zeer actueel is

Met ‘Het archief van Walter – De onderzoeksjournalist, de historica en de waarheid’ neemt historica Klaartje Schrijvers de lezers mee naar een universum dat in internettijden bijna prehistorisch klinkt. Toch is het allemaal niet zo lang geleden. Wat onderzoeksjournalist Walter De Bock tussen 1966 en 2002 presteerde was uniek. Zijn werk houdt belangrijke lessen in voor de journalisten (de echte) van de toekomst.

Lees hier het hele artikel » Nieuws

Herman Geschier ging tijdens de burgeroorlog herhaaldelijk op reis naar Libanon. In 1976 bezocht hij Dany Chamoun, de leider van de Tijgermilitie. In 1978 volgde een tweede bezoek, dit keer in het gezelschap van Francis Dossogne, de leider van de extreemrechtse privé-militie Front de la Jeunesse. Dossogne overwoog ginds paramilitaire oefenkampen voor zijn militanten te organiseren.

Bron: Apache | Georges Timmerman | 16 April 2020

(...) Sommige leden van Jeune Europe (zoals Jacques Borsu en Noël Dedeken) vertrekken zelf naar Katanga om er te gaan vechten in de rangen van huurlingenleiders Jean Schramme en Bob Denard. Graaf Arnold de Looz-Corswarem, een MAC-sympathisant en fananiek Leopoldist, probeert huurlingen voor Katanga te ronselen via zijn Corps Franc Roi Baudouin en wil die vechtjassen vervolgens gebruiken voor een rechtse staatsgreep in België. Thiriart staat in contact met het beruchte Aginter Press in Portugal, zogenaamd een onschuldig persagentschap, maar in feite een terroristische mantelorganisatie van de Portugese geheime dienst PIDE. Opgericht door OAS-officieren en voormalige topnazi’s als Otto Skorzeny groeit Aginter Press uit tot een internationale draaischijf van extreemrechtse terroristen. MAC/Jeune Europe is ook een ideologische kweekschool voor tientallen militanten, van wie er een aantal in de daarop volgende decennia een (leidende) rol zullen spelen in allerlei andere extreemrechtse formaties.

(...) MAC/Jeune Europe was een opmerkelijk grote, stevig gestructuurde en op Europese schaal uitgebouwde organisatie. Dat werd grotendeels mogelijk gemaakt dankzij royale financiële steun van de Union Minière du Haut-Katanga (de voorloper van Umicore). UMHK, destijds onderdeel van de machtige holding Société Générale, was de belangrijkste initiatiefnemer en financiële sponsor van de Katangese Secessie. De organisatie van Thiriart kreeg ook geld van de Portugese dictatuur van Salazar (omdat ze onvoorwaardelijk het Portugese kolonialisme in Angola en Mozambique steunde) en van diverse Belgische, Nederlandse en Duitse koloniale holdings. Maar toen Algerije uiteindelijk toch onafhankelijk werd (in 1962) en de Katangese Secessie doodbloedde (in 1963) droogde die geldstroom op. In de kortste keren verloor Thiriart zijn greep op de miltanten.

(...) Op dat moment kwam het tot een rebellie tegen Thiriart. Die had zelf eerst al een aantal leden uit Jeune Europe gezet (onder meer Geschier, Karel Van Marcke en Fred Rossaert), omwille van hun “sterk Germaanse oriëntering en te uitgesproken neonazi-sympathieën”. Dat kan kloppen, want Van Marcke onderhield contacten met neonazileiders als Adolf von Thadden in Duitsland, Oswald Mosley in Groot-Brittannië en Fred Borth in Oostenrijk. Ook Geschier was na een conflict met Thiriart uit Jeune Europe gegooid wegens ongehoorzaamheid en “omdat hij zekere indiscreties zou begaan hebben nopens de beweging”. Thiriart verweet de dissidenten “een grote slordigheid, laksheid, en het overmatig vertoeven in ‘zwarte’ herbergen tot laat in de nacht. Ze zingen er liederen van de vroegere Wehrmacht en vergeten hun eigen taak.”

Op hun beurt bekloegen de uitgestoten leden zich over “het despotisme en de pretenties” van Thiriart. Ze begonnen hun eigen organisatie: Europafront. Hun programma: de verdediging van het blanke ras, de eenheid van de Nederlanden, voor een nieuwe Europese orde, tegen het belgicisme, het communisme, de politieke corruptie en de afhankelijkheid van de Verenigde Staten. De nieuwe organisatie nam deels de internationale contacten van Jeune Europe over, vooral in Duitsland, Oostenrijk en Nederland. In dat land ondernam de groep zelfs een mislukte poging om prins Bernhard, de echtgenoot van de Nederlandse koningin Juliana, te strikken voor een internationale conferentie. De Nederlandse afdeling van Europafront “doet zeer gewichtig”, noteerde de Nederlandse inlichtingendienst BVD. “Maar in werkelijkheid gaat het om een handjevol jongelui, waarvan enkelen afkomstig zijn uit een psychopatenasiel en wier invloed praktisch nihil is.”

Bron: Apache | Georges Timmerman | 16 April 2020