Hilde Geens over de ontwikkelingen in het Bende van Nijvel-onderzoek:
(...) ‘Ik stelde mij meteen vragen: welke details gaf hij zelf vrij? En vielen die te verifiëren? Tot welk milieu behoorde hij? Kan ik de man linken met om het even welke verdachtengroep die ooit in beeld kwam? Wat ik ook niet begrijp: hij werkte op een politiekazerne waar de robotfoto van de Reus uithing, en niemand van zijn collega-agenten merkte ooit de gelijkenis op. Dat vind ik veelzeggend, niet?’
De opwinding telkens bij een nieuw spoor begrijpt Geens, vanuit journalistiek opzicht. Het blijft een goed verhaal. Maar naar de slachtoffers toe blijft het dubbel. ‘De ene groep wil het absoluut weten en voelt de noodzaak om bij te blijven en het onderzoek op de voet te volgen. Maar dat maakt het voor de andere groep moeilijk om rust te vinden en om het hoofdstuk te kunnen afsluiten. Voorlopig blijft het woekeren, de verhalen blijven komen. Dat leidt tot grote ruzies tussen slachtoffers. Vreselijk triest allemaal.’
Geens wijst niet alleen naar de verhalen in de klassieke media, maar ook naar die op fora en blogs. ‘Op het internet circuleren veel vervalste documenten, waar mensen hun hoop op stellen, terwijl niemand die teksten of beweringen corrigeert en kritisch benadert. De achtergrond ontbreekt vaak ook, waardoor bepaalde details een eigen leven gaan leiden. En het geheugen van sommige betrokkenen valt niet altijd zomaar te vertrouwen.’
Geens vergelijkt het onderzoek naar de Bende van Nijvel enigszins met de eeuwige zoektocht naar de gestolen panelen van het Lam Gods. Het minste nieuwsfeitje fascineert, krijgt ruim aandacht, duidt op een doorbraak. ‘Met dat verschil natuurlijk dat de Bende dood bracht, en vernieling en verdriet. Dit verhaal zal zijn eigen leven blijven leven, zelfs allicht na een mogelijke opheldering die ik misschien niet meer meemaak.’
Lees hier het hele artikel » Nieuws