Forum

De forumleden Bossi en Cobra zijn vanaf vandaag permanent verbannen van dit forum. Ik heb genoeg geduld gehad met hun bedreigingen en intimidatie.

De zaak-Eurosystem

Het lijkt een zaakje van dertien in een dozijn als de Brusselse BOB’ers Lainé en Jacques op 19 februari 1978 in een flatgebouw aan de Louis Bertrandlaan in Schaarbeek op de deur gaan bonken. In hun tas zit een bevelschrift van onderzoeksrechter Schellekens. Bij hem is een anonieme klacht binnengelopen over het ‘aanzetten tot ontucht’. Volgens achteraf opgedoken gegevens nemen de speurders in de flat in beslag: ‘Adressenboekjes, foto’s, registers, sleutels, documenten, een vibrator en een kunstpenis-met-peer.’

‘Aanzetten tot ontucht’ is eindjaren zeventig nog iets waar het gerecht voor in actie komt. De bewoonster van de flat, ene Lydia Montaricourt alias ‘Madame Claude’, wordt op 21 februari in voorhechtenis genomen en ondervraagd. En dan beginnen de problemen. De vrouw legt uit dat ze zaakvoerster is van een netwerk van luxecallgirls, de Tuna-ring. Ze is zelf onderaan de ladder begonnen als prostituee en heeft in 1977 de leiding overgenomen van Fortunato Israel alias ‘Tuna’. Die Tuna is de maîtresse van Roger Boas, baas van het metaalconstructiebedrijf Asco. Dat is in die dagen de hofleverancier van het Belgisch leger: haast alle contracten gaan naar Asco. Boas onderhoudt meer dan vriendschappelijke banden met Defensieminister Paul Vanden Boeynants.

Vér springen onderzoeksrechter Schellekens en zijn speurders niet: substituut Jean Deprêtre trekt meteen het dossier naar zich toe. Eén van de speurders wordt ontboden op het kabinet-Vanden Boeynants en krijgt er een stevige reprimande. Voor de speurders ze kunnen bekijken, geeft de Brusselse substituut Francis Fischer twee van de vijf adresboekjes - met daarin het hele klantenbestand van de Tuna-ring - aan Lydia Montaricourt terug. Een ander adresboekje verdwijnt op mysterieuze wijze uit de volgens Schellekens ‘nochtans slotvaste dossierkast van de Brusselse griffie’.

De zaak-Eurosystem is in 1997 uitvoerig besproken door de tweede parlementaire Bendecommissie, die een mogelijk verband zag tussen seksfuiven (chantage?) en de Bende van Nijvel. Zo is aan het licht gekomen dat Fortunato Israel midden jaren zeventig als public relation officer in vaste loondienst werkte voor het consortium Eurosystem Hospitalier. Die Belgische bouwgroep wist in 1976 in Saudi-Arabië een megacontract (ruim 900 miljoen euro) te versieren voor de bouw van enkele militaire hospitalen. Daarvoor had de Belgische Dienst voor Buitenlandse Handel (BDBH) onder leiding van erevoorzitter prins Albert diverse handelsmissies naar het land georganiseerd. Of, zoals Fortunato Israel in 1979 in haar enige verhoor verwoordde: ‘Eurosystem Hospitalier betaalde me voor mijn pr-rol, die erin bestond meisjes te vinden die ermee instemden de prins en zijn gevolg in het buitenland gezelschap te houden. Ik erken dat die meisjes prostituees waren voor de relaties van Eurosystem.’

In het verslag van de Bende-commissie klinkt het zo: ‘Eurosystem vroeg haar om te voldoen aan alle behoeften van een veeleisende Arabische prins.’

Prins Albert zat er als voorzitter van de BDBH met zijn neus bovenop, maar scheen het allemaal prima te vinden. De Saudische ziekenhuizen kwamen er nooit. Eurosystem ging met een zware financiële knal over de kop. Oorzaak: flagrant wanbeheer. Bij het faillissement bleek dat er voor ruim 8 miljard frank aan ‘commissielonen’ was doorgedraaid om Saudische prinsen te behagen. Een groot deel van die uitgaven was gedekt via een exportverzekering, waardoor de Belgische schatkist er aan het eind voor moest opdraaien. Als gevolg van het Eurosystem-schandaal keurde het parlement een wet goed die bepaalt dat de voorzitter van de BDBH voortaan voor al zijn handelingen de goedkeuring moet hebben van de regering.

Lydia Montaricourt kwam er op 2 mei 1979 vanaf met een lichte straf: 15 maanden voorwaardelijk. Met aftrek van 70 dagen voorhechtenis kon ze meteen de trein in naar Frankrijk, wat ze ook deed. Wie de namen in haar schriftjes waren, werd nooit duidelijk. Tegenover de Bendecommissie verwonderde de inmiddels gepensioneerde onderzoeksrechter Schellekens zich op 22 maart 1997 over de razendsnelle afhandeling van zijn dossier: ‘In heel mijn loopbaan als magistraat heb ik dat nooit meegemaakt. Het is nu toch al zo’n veertig jaar dat ik me met gerechtelijke zaken bezighoudt en ik sta versteld als ik die data zie.’

Bron: Humo | Douglas De Coninck | 16 Januari 2017

Elio Ciolini was, zo bleek later, een agent van de CIA die van 1985 tot 1991 in België in een aantal duistere zaken betrokken was. Hij is hier opgedoken net toen de Bende van Nijvel hun bloedigste aanslagen pleegden in Overijse, Eigenbrakel en Aalst, waarbij in totaal zestien doden vielen. Via een Belgische stroman richtte hij de firma SIS op, La Société Belge d'Interventions Spéciales. Uit de oprichting van SIS, die in het Staatsblad verscheen exact twee weken na de Bendeoverval op de Delhaize van Aalst, valt op te maken dat de activiteiten van SIS zich toespitsen op handel in wapens, verkoop van beveiligingsmateriaal tegen aanslagen, het leveren van bodyguards en politiebewaking voor handelsgebouwen, organisatie van geldtransporten, beveiliging tegen het kidnappen van kinderen en allerlei detectivewerk. Een hele boterham dus. Ciolini gaf zich ook uit voor medewerker van de Franse veiligheidsdienst DST en bediende zich daarbij van een valse naam: kolonel Bastiani.

Bron: Mijn leven met Patrick Haemers | Denise Tyack

Patrick Haemers over de Bende van Nijvel (volgens Denise Tyack):

(...) Ik ben eergisteren in Chaumont-Gistoux [Rue Boissonnets 9 » Google Maps] gaan kijken naar een villa die daar te koop staat", zei hij plots. Het verraste me [Denise Tyack], want hij had  er geen woord over gesproken. "Het is perfect gelegen, geen andere huizen in de buurt en het terrein is ongeveer een hectare groot. Ideaal om er twee of drie paardenboxen en een kleine looppiste te installeren. In Lasne is dat onbetaalbaar. Ik heb dus een bod gedaan."

Hij zei het quasi terloops, maar ik zag dat hij trots was en benieuwd naar mijn reactie. "Dus binnenkort verhuizen we?" vroeg ik hem aarzelend. "Nog een paar maanden schat. Ik wil dat alles perfect in orde is voor mijn zoon. En voor jou, natuurlijk. We zijn nu een gezin en we hebben een eigen nest nodig." Een paar maanden later werd het land opgeschrikt door de brutaliteit van een overval-bende die vooral in onze streek actief was.

De zogenaamde Bende van Nijvel was na een korte onderbreking sinds 1983 blijkbaar weer tot leven gekomen, maar dan op een nietsontziende wijze. Het leek wel alsof ze enkel uit waren op gratuit geweld. Ik herinner me dat Patrick en Philippe er mateloos door geërgerd waren. Door de feiten op zich, maar ook omdat er sinds de Bende-aanslagen plots veel meer politie op straat was. "Die kerels bederven de stiel", gromde Patrick. "We kunnen zelfs ons werk niet meer doen zoals het moet. Hoe kun je nog iets voorbereiden als je om de vijf meter over de voeten van een flik struikelt. Het zijn gekken! Ze slachten gewoon onschuldigen af. Die kerels kunnen onmogelijk uit het milieu zijn. Het is tijd dat ze hen pakken!"

De huiszoeking in 1985 in Lasne:

(...) De ochtend nadien werden we op bruuske wijze uit onze slaap gehaald. Ik hoorde verdachte geluiden in de tuin van de villa. Onze hond Perla begon heftig te blaffen en plots baadde de villa in een hard wit licht. Patrick stond op en keek uit het raam. "Verdomme", zei hij, "heel onze tuin staat vol flikken. Ze hebben zelfs grote spots op ons huis gericht." Ik merkte dat zijn gelaat verstrakte. Er werd heftig op de deur gebonkt en ik kleedde me vlug aan.

Voor we het goed en wel beseften krioelde het van de flikken in al de kamers van onze villa. Ze waren duidelijk niet gekomen voor een beleefdheidsbezoek, want ze waren tot de tanden gewapend. Een van hen toonde een papier. "We hebben een mandaat om bij u een huiszoeking te verrichten in het kader van een lopend onderzoek", zei de officier. Patrick haalde zijn breedste lach boven. "Ga uw gang", zei hij zonder een spier te vertrekken. Ik ging naast Patrick in de zetel zitten en speelde het even koel. Maar echt gerust was ik niet. Patrick had altijd wel een of ander wapen in huis. En wat als ze de koffer zouden vinden? Ze deden hun werk grondig en even later werd Patrick bij de officier geroepen. Ze hadden blijkbaar gevonden wat ze zochten. Ik hoorde hem Patrick een aantal vragen stellen.

"Kan u mij zeggen waar dit wapen vandaan komt en of het uw eigendom is, mijnheer Haemers?" Hij toonde hem de riotgun die ze hadden gevonden.

"Tuurlijk is het van mij", antwoordde Patrick luchtig, "waarom zou ik het anders in huis hebben?" "Hebt u het onlangs nog gebruikt?" vroeg de officier onverstoord. "Ik ken niet veel van wapens. Ik hou ze meer als veiligheid, voor als er iemand zou willen inbreken, begrijpt u?"

De flik trok een bedenkelijk gezicht. "Ik ben wel verplicht dit wapen in beslag te nemen. Het zal door ons labo onderzocht worden en later eventueel aan u worden terugbezorgd." "U doet maar", zei Patrick onverschillig. De officier riep zijn manschappen bij zich en liet Patrick nog een document ondertekenen met een korte verklaring en de inventaris van de inbeslagname. "Gelieve ons nu te volgen naar ons bureau, mijnheer Haemers", zei de man, "uw vrouw kan hier blijven, maar u zullen we toch moeten ondervragen en we zullen uw tijdsgebruik van de laatste maanden moeten nagaan. Uw riotgun zal onderzocht moeten worden." Hij keek Patrick strak aan, maar die reageerde niet. "Wat een vertoning voor een riotgun. Dat is toch een wapen in vrije verkoop", dacht ik bij mezelf.

"Maakt u zich niet ongerust", zei de flik tegen mij. "Alle grote blonde mannen met een gerechtelijk verleden worden ondervraagd in het kader van de moordpartijen in de Delhaizes." Nog diezelfde middag werd Patrick al vrijgelaten. Ze hadden hem toch nog het vuur aan de schenen gelegd en hij had het even warm gekregen toen hij geen alibi kon opdissen voor de avond van de aanval op de Delhaizes van Eigenbrakel en Overijse. Er waren immers een heleboel getuigen die gezien hadden hoe een grote blonde man had deelgenomen aan dat bloedbad. Het was dus niet meer dan logisch dat hij ondervraagd werd. Maar ik redde hem uit de brand. Ik vond gelukkig onze restaurantrekening terug. We waren op de avond van de Benderaids gaan eten in Le Tagalo, dus waren ze verplicht hem te laten gaan. Ook het ballistisch onderzoek van de riotgun zou later negatief blijken en kon niet gelinkt worden aan de overvallen van de Bende van Nijvel.

Bron: Mijn leven met Patrick Haemers | Denise Tyack