Sinds 1952 volgt de Staatsveiligheid van nabij met name de Vlaamse Militanten Orde. Op 26 mei 1983 veroordeelde het Hof van Beroep te Gent bij arrest een reeks leden voor inbreuk op de wet betreffende de privé-milities. Bepaalde leiders, waaronder Eriksson, liepen een gevangenisstraf op. In november 1986 neemt de beweging vervolgens een nieuwe naam aan: Odal-groep. Aangenomen wordt dat het aantal leden van die groep 35 personen bedraagt, maar men stelt vast dat toentertijd er toch een Brussel kern van een tiental Franstalige leden was.

Een dissident lid heeft een beweging opgericht met de naam "De Ring". Eriksson en een andere leider organiseren in april 1987 een congres onder de naam Eurorink. 80 tot 90 personen uit Frankrijk, Groot-Brittanië en Nederland wonen het bij. De kameraad van Eriksson en vijf leden van het nieuwe VMO-Brabant verbleven in Spanje op uitnodiging van rechts-extremisten. Zij woonden verschillende feestelijkheden bij en brachten een bezoek aan Leon Degrelle. In april 1989 organiseert Eriksson in zijn café activiteiten naar aanleiding van de honderdste verjaardag van de geboorte van Hitler. De Staatsveiligheid heeft het verslag aan de bevoegde overheid overgezonden.

Bron: Getuigenis Albert Raes | Eerste Bendecommissie

De heer Marnette was nooit rechtstreeks betrokken bij het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Als verantwoordelijke voor de observatie- en schaduwingseenheid voerde hij wel opdrachten uit in het kader van het onderzoek. Gevraagd naar zijn idee over de Bende, antwoordt de heer Marnette dat het volgens hem om een ideologisch geïnspireerde groep gaat. De leden behoren niet tot het milieu, dat alles in het werk zou gesteld hebben om de premie voor nuttige tips in de wacht te slepen.

De getuige meent echter wel dat de bende voor de gewelddadige acties beroep doet op "uitvoerders". Bepaalde elementen wijzen in de richting van een betrokkenheid bij extreme groeperingen en een mogelijke beïnvloeding van het onderzoek. De getuige heeft in dit verband bedenkingen bij de rol van de heer Amory en van bepaalde speurders in Waver, wier namen hij zich niet herinnert en die tot de entourage van Eric Lammers zouden behoren. Een lid vraagt of het falen van het onderzoek naar de Bende van Nijvel moet geweten worden aan een slechte coördinatie tussen de politiediensten of aan een "verraad" van het onderzoek.

De getuige meent dat het falen niet alleen op rekening van de gebrekkige coördinatie geschreven kan worden. Anderzijds zijn er niet voldoende duidelijke aanwijzingen in de richting van "verraad", wel meent hij dat er lekken kunnen geweest zijn.

Ondanks zijn beperkte kennis van het onderzoek maar ingevolge zijn ervaring als politieman, meent getuige te moeten verklaren dat er op één of andere wijze obstructie in het onderzoek geweest is. Het onderzoek werd als het ware van binnenuit besmet. Getuige bevestigd zodoende de door een lid gebruikte uitdrukking. Er is kennelijk een gebrek aan coördinatie geweest. Het gaat om onloochenbare materiële feiten. De BOB van Waver is met een zaak bezig, evenals de gerechtelijke politie van Nijvel, die van Brussel en de Brusselse BOB; ook de generale staf van de Rijkswacht begint belangstelling voor de kwestie te tonen, asmede andere diensten van de Rijkswacht, de Staatsveiligheid, die inlichtingen probeert in te winnen, enz.

Een gebrek aan coördinatie was dan ook onvermijdelijk. Volgens getuige was de oplossing die in 1985 werd aangedragen, namelijk de oprichting van een cel, de goede oplossing. Zo'n cel moest er hoe dan ook komen, maar van iedereen moest dezelfde wil om te slagen worden gevraagd - en daarmee komen we terug bij vroegere vragen - en dezelfde intellectueel eerlijkheid orde verzamelde inlichtingen te verdelen. Hoewel getuige niet voltijds van die cellen deel heeft uitgemaakt - hij baseert zich op wat hem door vrienden en collega’s is verteld - kan hij zeggen dat voornoemde eigenschappen er niet gehonoreerd werden. Ziedaar het coördinatieprobleem. er was inderdaad ook een gebrek aan middelen. Pas na de CCC-aanslagen zijn er veel meer middelen vrijgemaakt voor de laboratoria enz.

Bron: Getuigenis Georges Marnette | Eerste Bendecommissie

Nadat de destabilisering van de Staat begin 1985 als mogelijke drijfveer van de slachtpartijen beschouwd werd, begonnen eind 1985 een aantal speurders te denken aan een mogelijke betrokkenheid van Opus Dei, dat het er op aangelegd zou hebben een totalitair bestel onder leiding van een adelijk persoon op te dringen. Om te verhinderen dat het onderzoek in die richting andermaal zou vastlopen, heeft de heer Dussart nooit iemand iets over die informatie meegedeeld.

Op 20 of 21 december 1985 en tussen 5 en 10 maart 1986 werd de heer Dussart telefonisch gecontacteerd door twee personen van de hoge Belgische adel die wel iets wilden loslaten mits zij anoniem zouden blijven. Die personen hebben hem toen bevestigd dat een groep leden van Opus Dei plannen voor een destabilisering van de Staat beraamd hadden. Volgens een van hem vormde het feit dat in december 1985 paracommando’s onder het bevel van de rijkswacht werden geplaatst een begin van uitvoering van dat destabiliseringsplan.

Een aantal door kolonel Vernaillen geciteerde namen van personen die reeds in 1973 vermeld werden in verband met "l’Ordre Bleu". De heer Dussart heeft het door Opus Dei in Dongelberg aangekochte kasteel herhaaldelijk discreet in het oog gehouden en hij noteerde daarbij de nummerplaten van een aantal wagens waarvan hij de eigenaars geïdentificeerd heeft. Die namen zijn dezelfde als die welke aan het einde van een boek over Opus Dei vermeld staan.

De heer Dussart heeft die informatie bezorg aan adjudant-chef Verdun van de BOB van Charleroi die voor de cel Jumet werkte. Laatstgenoemde heeft ontstemd zijn werk voor die cel opgegeven nadat hij met ongeveer dezelfde problemen geconfronteerd was als die welke de getuige gekend heeft.

De heer Dussart besluit zijn betoog met de opmerking dat hij informatie over Opus Dei niet kan bevestigen. Hij wenst de namen van de personen die hem zijn komen opzoeken, niet vrij te geven aangezien hij hun beloofd heeft hun anonimiteit te waarborgen.

Bron: Getuigenis Guy Dussart | Eerste Bendecommissie

Rechtstreekse banden tussen deze moord en het Bende-dossier zijn er - volgens mij - niet. Er worden wel bepaalde personen genoemd uit een extreem-rechts, radicaal en gewelddadig milieu dat in Brussel actief was in de jaren '80. Sommige van deze namen komen ook terug in het Bende van Nijvel-dossier en het WNP-dossier. Op zich zegt dat misschien niet veel, maar het is wel interessant.

De grote gelijkenis tussen deze moord en de moord in Beersel is het gruwelijke geweld (folteringen) die de daders hebben gebruikt.