You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Gewezen rijkswachter en collega van Bouhouche. Hij heeft ook nog samen met Didier Miévis gewerkt bij het CBO in Brussel. Hij was eveneens lid van Groep G, waar hij samen met Miévis en Lekeu de initiële harde kern vormde. Hij wordt door Graindorge en Magnée ook beschuldigd van betrokkenheid bij de Bende van Nijvel (zie hun nota).
Fastrez heeft een aantal interessante connecties:
In het stuk 56 van het strafrechtelijk dossier dat geopend werd ten laste van de heer Dussart, omwille van de verduistering van niet uitgevoerde apostilles (zie hoofdstuk 5), wordt melding gemaakt van het verhoor van de heer Antiges, lid van de rijkswacht van Brussel, verricht op 16 december 1988: hij geeft uitleg omtrent de verhoudingen tussen de heren Dekaise, Beijer, Bouhouche en kolonel Fastrez, die samen een complot hebben opgezet om van rijkswachters Bihay en Balfroid af te geraken via een zaak over uitgewisselde lopen; in hetzelfde dossier herneemt stuk 87bis het dossier met betrekking tot de uitgewisselde lopen, stuk 126 + submap 7 wat een kopie is van het dossier van het militaire auditoraat betreffende die zogenaamde uitgewisselde lopen, welk dossier door procureur des Konings Deprêtre zonder gevolg werd geseponeerd.
Bron: Verslag Tweede Bendecommissie
Maar - zo vervolgde hij [Bihay] - onze moeilijkheden begonnen toen wij inlichtingen inwonnen over extreem-rechts: "Zowel ik als Balfroid werden zonder enige reden gemuteerd. Ik denk te mogen stellen dat de procureur Deprêtre en de kolonel Fastrez aan die moeilijkheden niet vreemd zijn dat wil zeggen de mutatie. Men wou mij per tuchtmaatregel verplaatsen, maar toen ik kon bewijzen dat ik beroepshalve geen enkele fout had gemaakt, werd ik toch verplaatst om administratieve noodwendigheden, met die beperking dat ik mijn hoedanigheid als BOB'er verloor, en ik niet meer mocht werken in de rijkswachtdistricten Nijvel/Waver dit wil zeggen niet binnen het gerechtelijk arrondissement Nijvel. Derhalve had ik geen verhaal meer."
Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 4)
De Banque Copine, de familiebank van George en Alfred Copine, was op 12 augustus 1944 opgericht als een Commanditaire Vennootschap. In 1962 was er een kapitaalsverhoging doorgevoerd van vier naar zeven miljoen frank, waarbij Walter Pauwels en Charles de Meeûs d'Argenteuil, die Françoise Copine tot vrouw had genomen, hun intrede hadden gedaan in de bank. Georges kersverse schoonzoon Charles was niet van de minste. Hij was een afstammeling van Ferdinand de Meeûs, die ten tijde van de Belgische revolutie de allereerste gouverneur van de Société Générale was geweest.
De dynastie Meeûs was onder andere eigenaar van het kasteel Argenteuil op de grens van Waterloo en Ohain. Daar tekende Leopold II ooit zijn Afrikaanse expeditieplannen uit. In 1937 waren Paul en Arsène de Launoit via hun Compagnie Mobilière et Immobilière eigenaars geworden van het prestigieuze kasteel. De machtige familie de Launoit was de drijvende kracht achter de Banque de Bruxelles. Na WO II zou Argenteuil door de Belgische staat worden aangekocht. Dat de Banque Copine ter sprake kwam in samenhang met een geplande staatsgreep, kwam niet helemaal als een verrassing. Die samenhang kon worden gevonden gevonden in de collaboratie tijdens WO II en in de roep naar een sterke rechtse monarchie, die ook lang na de oorlog te horen was.
Bron: Crapule de Luxe | Walter Baeyens
Julien De Staerke was blijkbaar uit ander hout gesneden dan zijn familieleden. Hij was intelligent en sluw, de bankier van de clan. Insiders beschouwden hem als een middelman tussen de Bende en de stromannen van de opdrachtgevers. Zo kwam Julien onverwacht in beeld in het dossier rond de staatsgreep Opération Bleue van 1981. Hij bleek duistere zaken te doen met Léon Finné van de banque Copine. Daarbij was onder andere sprake van een schilderijenzwendel. Julien had trouwens met de eerder genoemde Baudry in voorarrest gezeten in een affaire van gestolen schilderijen.
Bron: Crapule de Luxe | Walter Baeyens
Luc Hennart is de laatste tijd weer volop in het nieuws:
Voert Hennart een kruistocht tegen Geens en centrumrechts?
Het zit er bovenarms op tussen minister van Justitie Koen Geens (CD&V) en Luc Hennart, de voorzitter van de Franstalige Brusselse rechtbank van eerste aanleg. Na de kritiek van Hennart en de N-VA-eis om een tuchtprocedure vraagt Geens nu een audit van diens rechtbank. Hennart toont zich al lang de luis in de pels van justitie.
Hennart zei gisteren dat de ontbrekende handtekening op het aanhoudingsbevel van Vlaams Parlementslid Christian Van Eyken een gevolg is van een tekort aan mensen en middelen in zijn rechtbank. Dat er heel wat werk aan de winkel is bij Justitie, spreekt niemand tegen. Er is wel degelijk een personeelstekort in de hoven en rechtbanken.
Maar na de splitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde werd de Franstalige Brusselse rechtbank al bevoordeeld door een forse uitbreiding van het kader. Ook de afgelopen maanden gaf Geens bij het aantrekken van extra mensen voorrang aan de Franstalige kant in Brussel. "Er is voor geen enkele rechtbank zo'n grote financiële inspanning gedaan als voor de Brusselse", zegt een gewezen lid van de Nederlandstalige Balie in Brussel. "Ik denk dat de situatie in andere rechtbanken in het land delicater is", zegt ook Kamerlid Stefaan Van Hecke van oppositiepartij Groen.
Volgens Hennart komt hij dertig magistraten en dertig griffiers te kort in zijn rechtbank. Klopt niet, zegt Geens. Volgens de minister zijn sinds eind december alle openstaande vacatures voor magistraten ingevuld. Dat er bij de griffie wel nog een tekort is, spreekt niemand tegen. Dat heeft alles te maken met de vereiste van tweetaligheid. "We hebben zelfs Nederlandstalige griffiers overgeheveld naar de Franstalige rechtbank", zei Geens in 'De Ochtend'. "Maar meneer Hennart heeft blijkbaar moeite om die daar te houden."
Kruistocht
"Het is duidelijk dat er van alles loos is", zei Geens over de rechtbank die Hennart voorzit. Dat onderschrijft ook Van Hecke. "Er is daar duidelijk een structureel probleem, en dat zou wel eens Hennart zelf kunnen zijn." Het groene Kamerlid ontmoette Hennart al verschillende keren en omschrijft hem als een erg intelligent man. "Maar hij doet te veel aan politiek." Dat Hennart een PS-stempel draagt, is een publiek geheim. Op zich hoeft dat ook geen probleem te zijn, benadrukt Van Hecke. "In het verleden waren er vaak politieke benoemingen, maar die mensen hielden zich gedeisd." En dat doet Hennart dus niet.
Als je zijn uitlatingen van de afgelopen maanden erop naslaat, lijkt hij wel een kruistocht te voeren tegen minister van Justitie Geens en bij uitbreiding tegen de hele centrumrechtse regering. Nog geen drie weken geleden sprak hij zich fel uit tegen de antiterreurmaatregelen van de regering-Michel. "De antiterreurmaatregelen kunnen een ideale voedingsbodem zijn voor een nieuwe generatie terroristen", zei hij op TV Brussel. Koen Geens omschreef hij dan weer als "een slaapmiddel voor Justitie".
Onpartijdigheid
"Indien meneer Hennart aan politiek wil doen: zeer goed. Maar dan moet hij ontslag nemen. Hij brengt de onpartijdigheid van justitie in het gedrang. Je mag in je verklaringen als rechter niet de indruk wekken dat je aan politiek doet", zegt het gewezen lid van de Nederlandstalige Balie. "Hoe hij de Nederlandstalige rechters heeft aangevallen, dat kan niet."
Ook sp.a-Kamerlid Johan Vande Lanotte stelt zich vragen bij de erg openlijke kritiek van Hennart. "Hij is heel communicatief, en het is de vraag of dat wel goed is." Maar Hennarts kritiek wegwuiven omwille van zijn PS-stempel gaat te ver, vindt Kamerlid Johan Vande Lanotte (sp.a). "Hij heeft een duidelijke politieke aanhorigheid, maar dat heeft hem nooit belet om ook zeer kritisch te zijn over regeringen waarin wel PS'ers zaten."
De audit waar Geens vanmiddag bij de Hoge Raad voor Justitie om gaat vragen, is zeer welkom, denkt Van Hecke. "Het lijkt me nuttig om na te gaan waarom al die griffiers daar weglopen. Dat duidt op een structureel probleem, en dat is veel erger dan deze menselijke fout." Volgens Vande Lanotte moet een audit een en ander objectiveren "en zo een einde maken aan dit welles-nietes spelletje".
Bron: De Morgen | 29 Januari 2016
Bedankt voor de artikels. Totaal andere terreur dan de aanslag op de Franse ambassade. Al blijft het doel en de werking van CODO wel interessant om de toekomstige activiteiten van WNP beter te begrijpen.
Wanneer Paul Latinus aan het werk is bij het Front de la Jeunesse richtte hij ook een kleine inlichtingendienst op, CODO (CODO is dus - strikt genomen - geen onderdeel van de structuren van WNP). De militanten van CODO moesten de nummerplaten van geparkeerde wagens in de buurt van linkse bijeenkomsten en van auto's met progressistische stickers noteren. Die nummers werden dan doorgegeven aan de BOB die ze op computer zette.
CODO begaf zich ook onder verschillende voorwendsels in de lokalen van linkse organisaties, in de Arabische ambassades en in de ambassade van Angola. Zo kon men de plannen van de 'vijand' leren kennen en de topografie van de wijk die het gebouw omringt, beschrijven.
Je kan hierbij met recht en reden bedenken, dat zulke positiebepalingen toch maar enkel kunnen dienen als voorbereidingen voor aanslagen. Opvallend is dat enkele maanden voor de oprichting van CODO al een aanslag gepleegd werd op de Angolese ambassade. (*)
Het nut van positiebepalingen wordt ook duidelijk als je weet dat Latinus op een gegeven moment besliste dat de militanten de anti-terroristische strijdmethodes moesten leren kennen. Hij deed daarvoor beroep op een van zijn kennissen, een zekere Robert [Robert Thomas]. Die Robert legde de militanten uit hoe men gebouwen en individuen moet bewaken, hoe men explosieven moet plaatsen of opsporen, hoe men gebouwen ontmijnt en tenslotte hoe men wapens uit elkaar haalt en terug in elkaar steekt.
Bron: Extreem-rechts en de staat | Verschillende auteurs | 1981
(*) Iemand meer info over deze aanslag? Zijn er bv. gelijkenissen met de aanslag op de Franse ambassade in 1983? Zien we hier trouwens ook gelijkenissen met de verkenningen die WNP-leden moesten doen aan warenhuizen?
De militie van het Front de la Jeunesse is echter slechts het bovenste deel van een ijsberg. Haar leden zijn handlangers die het grove werk verrichten, maar achter de schermen zijn invloedrijke figuren aan het werk, behoedzame professionelen, wier namen niet bekend zijn en die geen sporen achterlaten. De brand in de lokalen van Pour in juni 1981 is zeker en vast hun werk en vormt de zwaarste aanslag die extreem-rechts de laatste jaren tegen de democratische beweging gepleegd heeft.
Veelbetekenend zijn ook een reeks politiek geïnspireerde diefstallen of inbraken: de inbraak bij de rechter van instructie Lambeau, die belast is met het dossier van de maatschappij PDG (beter bekend als de zaak Bonvoisin), het stelen van het dossier van het Front de la Jeunesse bij advocaat Jean-Paul Dumont van de CEPIC en de inbraak bij de voorzitter van de Brusselse CEPIC, Jacques Nihoul.
Natuurlijk kan men niet zeggen of de ene zaak ernstiger is dan de andere, maar het blijkt in ieder geval, dat achter de schermen een gewapende bende bestaat, uitgerust en getraind voor technisch geperfectioneerde misdrijven waarvan de belangen die van het Front overstijgen. Dat belet natuurlijk niet, dat bepaalde goed uitgezochte Front-militanten van deze misdadigersbende kunnen deel uitmaken.
Bron: Extreem-rechts en de staat | Verschillende auteurs | 1981
Ter info: let er op dat dit boek uitgegeven is in 1981, dus voor de misdaden van de Bende van Nijvel, terwijl de omschrijving van "deze misdadigersbende" een perfecte beschrijving zou kunnen zijn van de Bende van Nijvel.
Het is ook interessant om te weten wat er na de moord is gebeurd:
Op 7 januari 1981 doorzocht het parket het huis van Latinus in de hoop daar Jean-Marie Paul te vinden. Het ontdekte dat Latinus zonder vergunning een riot gun en een long rifle 22 met geluidsdemper in zijn bezit had. Een paar dagen later, wanneer Pour de praktijken van Paul Latinus bekend maakte, verdween hij spoorloos. Opgelost in de natuur. Twee maanden later vernam men dat hij het nodig had gevonden naar Zuid-Amerika te vluchten, omdat hij anonieme doodsbedreigingen zou ontvangen hebben.
Bron: Extreem-rechts en de staat | Verschillende auteurs | 1981
(...) De twee militanten [Jean-Marie Paul en Alain Weykamp] kozen 'praktisch schieten', de meest gesofistikeerde discipline van het gevechtsschieten. Die schietmethode, uitgevonden door de Amerikaan John Cooper, werd door Roger Swaelens in België geïntroduceerd. Om die discipline te populariseren stichtte hij samen met de wapenhandelaar Paul Binet de Practical Pistol Club of Belgium. De leden van de club oefenen zich samen met de gemeentelijke politie en waarschijnlijk ook met enkele leden van de BOB in het sportcentrum van Etterbeek. Alain Weykamp, een vroeger lid van de schietclub van Anderlecht, werd in november stagiair-lid van de PPCB. Jean-Marie Paul, uit dezelfde Anderlechtse club, vroeg de toelating om lid te worden van de PPCB, nadat hij in maart 1980 de toestemming had gekregen om wapens te dragen.
Om u een beter beeld te geven van de schietdiscipline die de twee militanten kozen - en die trouwens erg in de mode is bij de elite van de verschillende politie- en veiligheidsdiensten - geven we hier een voorbeeld van een proef die moest afgelegd worden op het Europees kampioenschap praktisch schieten in 1980. De deelnemers waren de veiligheidsdiensten van de EEG, het tweede regiment commando's, de gerechtelijke politie van Luik, van Bergen en van Doornik en de gemeentelijke politie van Luik.
"In één test ging het erom zes doelen te raken, die verspreid stonden in een 'menigte' die niet mocht geraakt worden en die opgesteld waren op een afstand van zeven tot vijftien meter. De schutter werd geblinddoekt in de schietbaan gebracht. Hij moest in een wagen naast het stuur gaan zitten. Over die wagen hing een laken. De handen van de schutter lagen op de bovenkant van het dashboard. Het venster stond open. Als het laken viel moest hij van leer trekken en zoveel keer schieten op elk gewapend doelwit als hij nodig achtte."
Maar laten we Roger Swaelens zelf de grote lijnen van de Cooper-methode uitleggen:
"De Coopermethode is dikwijls tegengesteld aan de methode van de officiële polities. Daar zegt men, dat een agent in een moeilijk geval ten hoogste twee tot driemaal mag schieten. Dat is overdreven optimistisch. De dag dat een agent meer kogels moet gebruiken, zal hij de schietcursussen zegenen, waar men van de leerling verlangt, dat hij vlug en goed van lader kan veranderen. Zo vindt Cooper de FBI-stijl, met de doelwitten die steeds op dezelfde hoogte staan en met de lange tijd die aan de schutter gegund wordt, betreurenswaardig."
"In zijn cursus gaat het helemaal anders. De leerling leert eerst zijn wapen door en door kennen. Dat gebeurt op een andere manier die zowel voor hem als voor de anderen helemaal veilig is. Hij leert enkel op zichzelf te rekenen en niet een leraar te roepen als er een probleem opduikt. Hij moet zelf een oplossing vinden. Hij leert ook schieten op alle afstanden en in alle houdingen: gezeten aan een tafel, achter het stuur van een auto, ..."
"De doelwitten zijn opzettelijk neutraal gekleurd en op verschillende hoogten geplaatst. De leerling moet kunnen schieten met de linkerhand en met slechts één hand van lader kunnen veranderen. Hij leert ook enkel het hoofd van het doelwit te raken. Hij kan inderdaad zijn dat de tegenstander een kogelvrij vest draagt."
Wie dat leest twijfelt er niet meer aan, dat het 'praktisch schieten' van John Cooper geen sport is. Het gaat hier zeer zeker om een discipline, die tot doel heeft de tegenstander zo vlug mogelijk te doden. Dat het de Rhodesische en de Zuid-Afrikaanse agenten zijn die in dat soort sport uitmunten, is niet verbazend. Jean-Marie Paul en Alain Weykamp oefenen zich hierin.
Maar het sportcentrum van Etterbeek is niet hun enige oefenplaats. De minister van Landsverdediging maakte bekend, dat ze op 15 november 1980 ook op de schietbanen van het leger te Leopoldsburg oefenden. De twee militanten konden (waarschijnlijk) door bemiddeling van de schietclub Target 121, waarvan gepensioneerd kolonel Lermusiau voorzitter is, gedurende de weekends gaan trainen op de schietstanden van Leopoldsburg, samen met andere leden van die club en van de PPCB. Sinds het verdwijnen van de Tir National te Brussel trainen de Brusselse leden van de clubs als de PPCB immers gewoonlijk 'op lange afstand' op de militaire terreinen van Leopoldsburg.
Bron: Extreem-rechts en de staat | verschillende auteurs | 1981
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.