7,121

(323 replies, posted in Algemeen)

Interessant, hieronder het hele artikel van De Morgen:

Daar is de Rote Armee Fraktion weer, maar nu gepensioneerd

Gepensioneerde en nog steeds voortvluchtige Rote Armee Fraktion-terroristen verslikken zich in roofoverval

De Rote Armee Fraktion is terug van weggeweest. Niet als de beruchte Duitse terreurbeweging van weleer, maar als een groepje behoeftige boeven die in slapstickstijl geldtransporten overvallen.

Duitsland is opnieuw in de ban van de Rote Armee Fraktion (RAF), de linkse terreurgroep die ook wel bekendstaat als de Baader-Meinhof-groep en in de jaren 70, 80 en 90 34 dodelijke slachtoffers maakte.

Drie ondergedoken leden probeerden in juni een geldtransport te overvallen. Dat gebeurde op de parking van een supermarkt nabij Bremen. In de vluchtauto die na de aanval werd achtergelaten, vonden speurders vingerafdrukken en DNA-sporen van Ernst Volker Staub (61), Daniella Klette (57) en Burkard Garweg (47), drie RAF-activisten die al bijna dertig jaar voortvluchtig zijn. Het gerecht brengt het drietal ook in verband met een soortgelijke hold-up van eind 2015 nabij Wolfsburg, die eveneens mislukte.

Deze week bereikte het ZDF-opsporingsprogramma Aktenzeichen een miljoenenpubliek met een gefilmde reconstructie van de overval in Bremen. De reportage was gebaseerd op camerabeelden van de supermarkt. Daarop is te zien hoe drie gemaskerde personen in te grote camouflagepakken met kalasjnikovs en een granaatwerper zwaaien. Een van hen heeft een toestelletje om het gsm-verkeer rondom de supermarkt plat te leggen.

Het trio loopt naar een zwarte VW-geldtransportwagen en lost enkele salvo's op de banden en de zijkant van het voertuig. "Dit is een overval!", schreeuwen ze. "Uitstappen!" Een van de overvallers gaat naast het busje staan en begint al roepend een conversatie met de twee inzittenden. "We kunnen de deuren niet openen", roepen de twee angstige mannen. "Het veiligheidssysteem heeft zichzelf in werking gezet. Alle deuren zitten hermetisch dicht. Het geld is al automatisch vernietigd." De overvallers krijgen te horen dat de carrosserie van de bestelwagen uit kogelvrij staal is gemaakt.

Nog meer schieten, heeft met andere woorden geen zin meer. Tenzij de granaatwerper wordt gebruikt. Maar de rovers hebben blijkbaar afgesproken om geen doden of gewonden te maken. Ze kijken elkaar hulpeloos aan, trekken nog wat aan de schuifdeur van de VW-bus en druipen dan maar onverrichter zake af naar hun blauwe Ford Focus waarmee ze even later wegscheuren.

Het slapstickgehalte van de scène is bijzonder hoog. De hoofdrolspelers lijken een bende amateurs die met aanvalstactieken van de jaren 80 op de veiligheidstechnologie van de 21ste eeuw botsen.

Toch zorgde deze mislukte actie aanvankelijk voor de nodige ongerustheid in Duitsland. Toen na onderzoek van de Ford Focus kwam vast te staan dat de daders wel degelijk Staub, Klette en Garweg waren, ontstond even de vrees dat de RAF opnieuw voor een terreurgolf zou zorgen. Maar het gerecht kwam al snel met een geruststellend bericht: Alles wijst erop dat ze de overval puur voor het geld pleegden. "Waarschijnlijk zitten ze op droog zaad en hoopten ze enkele honderdduizenden euro's te verdienen. Dit zijn wanhopige mensen. Een roofoverval is de enige manier waarop ze nog aan geld kunnen geraken. Maar in terreur zijn ze niet meer geïnteresseerd. Anders hadden ze die bestelwagen wel met hun granaatwerper onder vuur genomen."

Het gerecht voegde er nog een detail aan toe, waardoor de drie terreurverdachten al helemaal niet meer kunnen ontsnappen aan het imago van gepensioneerde losers. "In de blauwe Ford Focus vonden we ook haren van een hond. Blijkbaar hebben ze een hond als huisdier."

Staub, Klette en Garweg verdwenen in 1986 van de radar. Het Duitse gerecht hield er rekening mee dat ze naar de toenmalige DDR waren gevlucht of een nieuwe identiteit hadden aangenomen. Maar in 1999 doken ze opnieuw op. Toen pleegden ze wél een geslaagde overval op een supermarkt waarbij ze 520.000 euro buit maakten. 

Het drietal behoort tot de zogenaamde derde generatie RAF-leden die in de jaren 80 en 90 enkele moordaanslagen pleegden. Hun aanpak leek sterk op die van Andreas Baader en Ulrike Meinhof, hun beroemde voorgangers die in de gevangenis om het leven kwamen: officieel zouden ze zelfmoord gepleegd hebben, maar onderzoeken beweren dat het tweetal door agenten is omgebracht.

Ook de derde generatie had het vooral gemunt op personen die vereenzelvigd werden met het 'kapitalistische imperialisme'. In juni 1979 pleegden zij in het Belgische Casteau een aanslag op toenmalig NAVO-opperbevelhebber Alexander Haig. De RAF probeerde diens auto op te blazen met een landmijn. Haig overleefde de aanslag.

Uiteindelijk slaagde het Duitse gerecht erin om ook de kopstukken van de derde generatie op te pakken en tot jarenlange celstraffen te veroordelen. Onder hen Birgit Hogefeld en kunstenares Eva Sybille Haule die de jongste jaren vervroegd werden vrijgelaten omdat ze volgens de autoriteiten geen gevaar meer vormden voor de samenleving. Een van de belangrijke elementen voor hun vrijlating was een RAF-verklaring van 1998 waarin de leden meldden dat ze de organisatie hadden opgeheven.

Maar een klein groepje voortvluchtige RAF-leden zou zich nooit aangeven en besloot onder te duiken. Jarenlang werd niets van hen gehoord en het gerecht staakte zijn pogingen om de vogelvrije leden op te sporen. "De politie was hen helemaal vergeten", vertelt expert Butz Peters aan de Britse pers. "En nu duiken ze opnieuw op als terreurspoken."

Bron » De Morgen | 25 januari 2016

7,122

(4 replies, posted in Terrorisme)

Hieronder een aantal artikels van het tweede proces in 1989:

On va rejuger, à Mons, le "casse de la rue Haute"

La Cour de cassation, suivant en cela l'avis de l'avocat général, M. Piret, a annulé mercredi l'arrêt de la cour d'appel de Bruxelles qui, le 20 octobre 1982, avait condamné Serge de Thibault de Boesinghe, à cinq ans de prison pour faux, escroquerie et recel.

Cette condamnation, survenue après un acquittement en première instance, lui avait été infligée dans le cadre du dossier du "casse de la rue Haute" à Bruxel-les. La Cour de cassation, qui était présidée par M. Screvens, a décidé de renvoyer le dossier devant la cour d'appel de Mons.

Durant le week-end pascal du 11 au 14 avril 1980, plus de 200 coffres avaient été fracturés dans la salle des coffres de l'agence "Chapelle" de la Société générale de banque située au coin de la rue Haute et de la rue Stevens à Bruxelles.

L'enquête avait abouti à plusieurs arrestations, dont celle d'un certain Robert Wellens, chez qui on avait trouvé des titres provenant du "casse" et des documents bancaires falsifiés. Robert Wellens avait alors accusé Serge de Thibault de Boesinghe, un administrateur de sociétés d'Uccle, de lui avoir confié les titres.

Serge de Thibault de Boesinghe, qui avait été acquitté par le tribunal correctionnel de Bruxelles, avait cependant ensuite été condamné, le 20 octobre 1982, par la cour d'appel de Bruxelles à 5 ans de prison. L'homme d'affaires ucclois avait alors introduit une demande en révision de cette condamnation.

La Cour de cassation s'était déjà penchée une première fois sur cette requête en révision et avait estimé l'action recevable puisqu'elle avait, le 12 novembre 1986, suivant déjà en cela l'avis de l'avocat général Piret, chargé la cour d'appel de Mons d'instruire le dossier pour voir s'il y avait lieu à révision.

Il faut dire que M. Piret avait alors, dans son avis, signalé que Robert Wellens s'était, après les accusations qu'il avait portées contre Serge de Thibault de Boesinghe, rétracté par trois fois. Tout en estimant que ces rétractations n'étaient guère convaincantes, M. Piret pensait cependant qu'elles justifiaient un nouvel examen de la cause.

C'est ainsi que l'affaire a été portée devant la cour d'appel de Mons qui, le 11 janvier 1989, a, dans un avis longuement motivé, jugé qu'il y avait lieu à révision. Le dossier est alors revenu devant la Cour de cassation qui vient d'annuler l'arrêt litigieux et de renvoyer le dossier devant la cour d'appel de Mons qui devra trancher sur le fond.

Bron: Le Soir | 13 april 1989

Casse de la rue Haute rejugé à Mons

Arrêté en 1980 et inculpé de recel de titres provenant du casse de la rue Haute à Bruxelles, acquitté en correctionnelle mais condamné à cinq ans par la cour d'appel, le financier ucclois Serge de Thibault de Boesinghe, parti de Belgique à la veille de sa condamnation, a obtenu de la Cour de cassation la révision de son procès, après les rétractations d'un coprévenu, Robert Wellens, qui l'avait accusé. Le procès s'ouvre ce matin devant la cour d'appel de Mons.

Le casse du siècle à Nice, en 1976, fut réédité à Bruxelles, dans la salle des coffres de l'agence Chapelle de la Société générale de Banque, pendant le week-end pascal de la mi-avril 1980, il y a plus de neuf ans. Plus de deux cents coffres éventrés, un butin de deux cent millions peut-être. On ne l'a jamais su avec précision.
On retrouva rapidement en Hollande le fournisseur de la scie-cloche à tête diamantée utilisée par les perceurs. L'acheteur, Guy Vincent, arrêté en octobre, mit en cause un Yougoslave.

Mais, entre-temps, l'arrestation au mois d'aout en Suisse d'un Français et d'une Allemande qui tentaient d'écouler des titres provenant du casse, permit de remonter jusqu'à Paris, où vivait Robert Wellens, ancien directeur des Presses universitaires de Bruxelles et condamné par défaut dans une précédente affaire. Chez lui, on retrouva d'autres titres volés dans les coffres de Bruxelles.

Wellens accusa Serge de Thibault de Boesinghe de lui avoir confié les titres et dénonça à la fois son propre père, Pierre Wellens, pour une affaire de fausses cartes d'identité. Ainsi fut arrêté le financier ucclois Serge de Thibault de Boesinghe, de septembre 1980 au mois de janvier suivant.

Thibault a toujours nié avoir remis à Wellens les titres à écouler et a rejeté toutes les accusations de Wellens qui affirmait que Thibault avait été le cerveau d'une escroquerie aux comptes bancaires suisses et avait déjà participé en 1975 à une gigantesque fraude à la TVA portant sur une centaine de millions, pour laquelle Wellens fut condamné par défaut à quatre ans.

En février 1981, policiers belges et français surprirent à Perpignan une transaction portant notamment sur des titres provenant encore du casse de la rue Haute. Trois truands français furent arrêtés, de même que le Belge Raymond Lippens et son beau-frère Chadly Missaoui.

Des six prévenus renvoyés en correctionnelle, Serge de Thibault fut le seul à être acquitté, le 25 mai 1982. Le procureur avait reconnu que Wellens était un accusateur peu fiable, qu'il n'existait aucune preuve matérielle contre Thibault mais bien un faisceau de présomptions: coups de téléphone en Suisse et en France chaque fois que se vendait un lot de titres provenant du casse, brusque augmentation du capital d'une société de droit panaméen achetée par Thibault, saisie chez lui, parmi des emblèmes nazis et de nombreux documents touchant à l'extrême droite, de coupures de journaux relatives au casse de la rue Haute et d'une liste de pays d'où l'on n'extrade pas vers la Belgique...

Pour avoir fourni la foreuse, Vincent prit cinq ans. Lippens écopa de quatre ans et Missaoui de trois ans avec sursis partiel. Le père Wellens et Claudine Calewaert, qui tint le rôle de commis voyageur, écopèrent d'un an avec sursis. Le parquet fit appel.

Cinq mois plus tard, le 20 octobre 1982, le doute du tribunal correctionnel se fit certitude à la Cour. Tenu par le président de la 8e chambre comme le cerveau du recel du casse, Serge de Thibault écopa du maximum, cinq ans. Son arrestation immédiate fut ordonnée. Mais, comme s'il avait senti l'orage ce jour-là, Serge de Thibault de Boesinghe s'était volatilisé...

En appel, la peine de Vincent fut ramenée à trois ans avec sursis, Lippens prit quatre ans, Missaoui écopa de trois ans avec sursis, Claudine Caluwaert fut condamnée à deux ans et le père Wellens à un an, tous deux avec sursis.
Parti de Belgique au Canada avant de s'établir en Irlande, l'homme d'affaires ucclois introduisit ensuite une demande en révision de sa condamnation. La Cour de cassation s'était une première fois penchée sur sa requête et avait estimé l'action recevable puisqu'elle avait, le 12 novembre 1986, suivant en cela l'avis de l'avocat général Piret, chargé la cour d'appel de Mons d'instruire le dossier et de voir s'il y avait lieu à révision. Dans son avis, M. Piret signalait que Robert Wellens s'était à trois reprises rétracté, après les accusations qu'il avait portées contre Serge de Thibault de Boesinghe.

L'affaire fut donc portée devant la cour d'appel de Mons qui, le 11 janvier dernier, en présence de Thibault, jugea qu'il y avait lieu à révision, dans un arrêt longuement motivé. Le dossier est alors revenu devant la Cour de cassation qui, en avril, a annulé l'arrêt litigieux de 1982 et a renvoyé le dossier devant la cour d'appel de Mons.

Le nouveau procès de Serge de Thibault de Boesinghe s'ouvre ce vendredi à Mons devant la 4e chambre de la Cour que préside M. Marcelle. L'avocat général M. Ransquin occupe le siège du ministère public. On s'attend à voir le financier ucclois comparaître à l'audience de ce matin.

Bron: Le Soir | René Haquin | 15 september 1989  

Cour d'appel de Mons: Le procès en révision de Thibault de Boesinghe

Le financier ucclois Serge de Thibault de Boesinghe, acquitté au début de 1982 en correctionnelle, puis condamné à cinq ans en appel pour avoir été le cerveau du casse de la salle des coffres de l'agence Chapelle de la Société générale, rue Haute, à Bruxelles, en 1982, a obtenu, on le sait, la révision de son procès. Vendredi, ses avocats ont plaidé l'acquittement que l'avocat général M. Ransquin avait déjà requis lors de l'audience précédente. La Cour rendra son arrêt le 27 octobre.

Serge de Thibault de Boesinghe avait été inculpé et arrêté en 1980 sur la base des accusations portées contre lui par Robert Wellens, l'homme qui avait distribué à trois intermédiaires, pour les négocier en Suisse, des actions provenant du casse de la rue Haute. Il y a quatre ans, Wellens a rétracté ses accusations tandis que les avocats de Serge de Thibault produisaient deux lettres certifiant qu'une somme d'argent versée par Wellens à Thibault en 1980 correspondait à un recouvrement de créance et non à un partage de butin. C'est sur base de ces éléments que fut décidée la révision du procès de 1982.

Personne aujourd'hui ne réclame plus la condamnation de Serge de Thibault. L'avocat général M. Ransquin a lui-même requis son acquittement lors de la première audience et vendredi, Me Roger Lallemand a plaidé cet acquittement pendant la matinée, s'attachant même à éliminer le doute. Me Pierre Legros a déposé des conclusions dans ce sens, demandant en ordre principal l'acquittement et la possibilité d'obtenir indemnisation du préjudice subi du fait de sa condamnation par la cour d'appel en 1982 et, en ordre subsidiaire, d'ordonner la réouverture des débats pour réentendre des témoins, si l'acquittement n'était pas prononcé.

Le dossier détricoté par Me Lallemand révèle de nombreux éléments montrant que Robert Wellens fut bien l'homme de main du cerveau du casse de 1980, mais que ce cerveau n'a pu être Serge de Thibault de Boesinghe. En jouant alternativement sur le thème de la peur de représailles et sur celui de la menace, Robert Wellens a accusé Thibault, puis il s'est rétracté, avant de retirer ses rétractations. Wellens a pris Serge de Thibault au piège de la toile d'araignée tissée en 1980 en remboursant partiellement, sur un compte en Suisse, une ancienne créance avec de l'argent qu'il prélevait sur la liquidation des titres volés rue Haute à Bruxelles.

Aucune des charges retenues contre Thibault par la cour d'appel de Bruxelles en 1982 ne constitue de preuve: la Justice à Bruxelles a jugé au flair et n'a pas senti la personnalité perverse de Wellens, dit Me Lallemand. Si Wellens craint des représailles, ce n'est pas de la part de Thibault mais plutôt de ceux qui lui ont confié les titres de la rue Haute à négocier et qui pourraient être des truands appartenant au milieu franco-italien, conclut l'avocat.

Arrêt le 27 octobre.

Bron: Le Soir | René Haquin | 30 september 1989

Cour d'appel de Mons: Serge de Thibault acquitté

Le procès en révision du financier ucclois Serge de Thibault de Boesinghe, acquitté en correctionnelle puis condamné en appel à Bruxelles, en 1982, à cinq ans de prison pour le casse de la rue Haute, s'est terminé vendredi par un acquittement: la 4e chambre de la cour d'appel de Mons, présidée par le conseiller Marcelle, l'a acquitté de toutes les préventions, a ordonné la publication du jugement ainsi que son affichage à Bruxelles et à Uccle.

Acquittement au bénéfice du doute, comme l'avait requis l'avocat général M. Ranskin et comme l'avaient demandé les avocats de la défense.

Dans les attendus de son arrêt, la cour, présidée par M. Marcelle, a retenu que la première condamnation de Serge de Thibault à Bruxelles se fondait essentiellement sur les accusations de Robert Wellens, rétractées dès la fin de l'année 1983 et relancées par la suite, tandis que Serge de Thibault avait toujours nié. L'attitude de Wellens, qui ne s'était même pas présenté à Mons lors de l'examen de la requête, enlève toute crédibilité aux accusations qu'il a portées contre Serge de Thibault.

La cour d'appel estime qu'un réel doute existe et doit donc bénéficier à Thibault qu'elle acquitte de toutes les préventions de faux en écritures, d'escroqueries et de recel. L'arrêt devra être publié dans deux journaux et sera affiché à Bruxelles et Uccle.

Le casse de la salle des coffres de l'agence Chapelle de la Société générale de banque avait eu lieu le week-end de Pâques 1980. Celui qui fut tenu par la cour d'appel de Bruxelles comme le cerveau de ce casse est blanchi, et l'un de ses avocats, Me Lallemand, avait plaidé, lors de la dernière audience, à la fin de septembre, que le casse avait pu être organisé par le milieu franco-italien. On ne cherchera vraisemblablement pas plus loin. La page est tournée.

Bron: Le Soir | René Haquin | 28 oktober 1989

7,123

(4 replies, posted in Terrorisme)

De Thibault de Boesinghe is een West-Vlaamse notabele en adellijke familie met hoofdzakelijk landelijke wortels in de streek van Ieper. Serge de Thibault de Boesinghe (Boezinge 12 juli 1928), trouwde met barones Nadine Van Eyll (Etterbeek 19 september 1933). Na de echtscheiding in 2005, is hij naar Ierland uitgeweken.

In de jaren '70 werd hij lid van een internationale neo-nazistische organisatie, "New European Order". Hij is betrokken bij de Belgische afdeling van deze organisatie.

Hij wordt in 1980 gearresteerd voor zijn rol in de 'Kraak van de eeuw', waarvoor hij wordt veroordeeld tot 5 jaar cel. Hij werd beschouwd als de opdrachtgever van deze inbraak. In 1989 wordt hij echter vrijgesproken voor deze feiten. 

Hij was een goede vriend van Léon Degrelle. Bij hem thuis werd correspondentie gevonden tussen hem en Degrelle. Dit deed ook het vermoeden ontstaan dat Degrelle de echte opdrachtgever was van de 'kraak van de eeuw'. De opbrengst zou dan gediend hebben om de internationale "zwarte orde" te financieren.

Zie ook dit artikel: "A neo Nazi appointment request and push back for Dominica's new ambassadors" » thedominican.net

7,124

(358 replies, posted in Andere Personen)

In 2008 werd Abdelkader Belliraj gearresteerd. Zijn aanhouding in Marokko veroorzaakte enige ophef in ons land, want de man die door het Marokkaanse gerecht tot levenslang werd veroordeeld als leider van een jihadistische terreurgroep, had jarenlang allerlei gewelddadige islamistische groepen geïnfiltreerd als informant van de Belgische Staatsveiligheid én voor rekening van een niet geïdentificeerde buitenlandse geheime dienst.

Bovendien bekende Belliraj dat hij in de jaren tachtig in Brussel niet minder dan zes politieke moorden had gepleegd of georganiseerd. Die moorden gebeurden volgens hem in opdracht van de Palestijnse terreurgroep van Abu Nidal, een groepering die opereerde vanuit Libië en tot op het hoogste niveau was geïnfiltreerd door de Mossad. Net op het moment dat Belliraj aan zijn reeks aanslagen begon, was Faez Al Ajjaz naar Marbella verhuisd.

De belangrijkste wapenfeiten van Belliraj waren de dubbele moord op Abdullah Al Adhal, de imam van de Grote Moskee in Brussel (een persoonlijke vriend van Faez Al Ajjaz) en diens assistent, de moord op een klusjesman van de Saudische ambassade in Brussel (het moordcommando vergiste zich van doelwit, eigenlijk wilden ze een Saudische geheimagent ombrengen) en tenslotte de moord op de joodse leider Joseph Wybran.

Op 3 oktober 1989, de dag waarop Wybran werd doodgeschoten op de parking van het Brusselse Erasmusziekenhuis, verbleef Faez Al Ajjaz geheel toevallig voor verzorging in datzelfde ziekenhuis. Hij kende het ziekenhuis waar Wybran werkte zeer goed. Ook na de Eurosystem-affaire was de geheimagent actief gebleven als tussenpersoon in de medische sector tussen België en Saudi-Arabië. Zo had hij in 1987 nog onderhandeld met de chef van de cardiologische dienst van dit ziekenhuis om hem te overhalen om zich met zijn volledige ploeg te installeren in Saudi-Arabië.

Helemaal verontrustend is dat Al Ajjaz de centrale organisator bleek te zijn van een gesofisticeerd en professioneel aangelegd vals spoor in het onderzoek naar zowel de dubbele Moskeemoord als de moord op Wybran. Met medewerking van zijn eigen informantennetwerk, de veiligheidsdienst van de ambassade van Saudi-Arabië in Brussel, het hoofdkwartier van de Saudische geheime dienst in Djeddah en enkele bevriende magistraten en politiechefs (die allemaal al dan niet te goeder trouw handelden) fabriceerde Al Ajjaz een gedetailleerd nepspoor naar een in België wonende Libanees, die zogenaamd de moordenaar was maar hoegenaamd niets met de zaak te maken had. Gelukkig kon de Staatsveiligheid de hele constructie tijdig deconstrueren en ontzenuwen. Voor alle details en documenten over deze episode: Apache-dossier Belliraj.

Heeft Al Ajjaz, net zoals in de zaak van PLO-vertegenwoordiger Khader, geprobeerd om de echte terroristen te beschermen? En zo ja, op welk niveau: Belliraj zelf, zijn opdrachtgever Abu Nidal of de Mossad? De kans is miniem dat er ooit een antwoord komt op die vragen.

Bron: Apache | Georges Timmerman | Januari 2016

7,125

(29 replies, posted in Plaatsen)

Over de band tussen Al Ajjaz, de oorlog in Katanga en de Safari Club:

Een ander onderwerp dat Al Ajjaz blijkbaar interesseerde was de crisis in de Congolese provincie Shaba (Katanga). Na een inval door 'linkse' opstandelingen vanuit Angola in 1977 riep dictator Mobutu de hulp in van het Westen. De opstand werd uiteindelijk neergeslagen door Marokkaanse en Egyptische troepen. De interventie werd gefinancierd door Saudi-Arabië en discreet gesteund door de VS, België, Frankrijk en andere westerse landen. Paul Latinus beweerde dat hij op vraag van Al Ajjaz een dossier had samengesteld over de rol van de Marokkaanse troepen en Israël in de Shaba-operatie.

In feite, zo kwam pas vele jaren nadien aan het licht, was de interventie in Shaba het werk van de Safari Club. Dat bleek een geheim internationaal samenwerkingsverband van de inlichtingendiensten van Frankrijk, Iran (toen nog onder de sjah), Egypte, Marokko en Saudi-Arabië. De naam verwijst naar de Mount Kenya Safari Club, eigendom van wapenhandelaar Adnan Khashoggi, waar de club voor het eerst vergaderde.

De organisatie werd opgericht op initiatief van Alexandre de Marenches, de baas van de Franse geheime dienst SDECE, en was specifiek bedoeld om de communistische invloed in Afrika te bestrijden en om geheime operaties uit te voeren die de CIA (na het Watergate-schandaal) niet meer kon of mocht doen. Vanzelfsprekend bestond er coördinatie tussen de Safari Club, de CIA en de Mossad.

Het is perfect denkbaar dat Al Ajjaz in Brussel actief was in opdracht van de Safari Club, mogelijk zelfs als financier of opdrachtgever van geheime operaties. Volgens kenners groeide de organisatie uit tot een 'tweede CIA', een parallelle versie van de Amerikaanse geheime dienst, die volledig ontsnapte aan elke parlementaire democratische controle. Of de Safari Club ooit werd opgedoekt, is onduidelijk.

Feit is dat ook na de val van de sjah in Iran (1979) de Safari Club een rol speelde in de Iran-Contra affaire, de geheime wapenleveringen aan Iran waarmee de contra's in Nicaragua werden gefinancierd. Ook bij de bewapening en financiering van de Afghaanse moedjahedien (en dus bij de start van Al Qaeda), die in de jaren tachtig vochten tegen de Sovjet-bezetting, was de Safari Club nauw betrokken.

Bron: Apache | Georges Timmerman | Januari 2016

7,126

(51 replies, posted in Westland New Post)

Een aantal interessante gegevens over Al Ajjaz uit het artikel van Apache.

Korte biografie:

  • Geboren in 1922 in de Syrische hoofdstad Damascus had hij zowel een Syrisch als een Saudisch paspoort.

  • Gehuwd met een Duitse afstammelinge van de familie Krupp.

  • Zijn broer was piloot bij de Syrische luchtmacht.

  • Stond bekend als vertrouweling van het Saudische hof.

  • Dat hij werkte voor de Saudische geheime dienst is met zekerheid bekend dankzij uitgelekte rapporten van de Staatsveiligheid, een dienst die hem de codenaam Sirocco gaf. Volgens andere bronnen was hij zelfs de chef van de Saudische dienst voor heel West-Europa.

  • Tegelijkertijd werkte hij ook voor andere westerse inlichtingendiensten.

  • Vooraleer Al Ajjaz naar België kwam, zou hij jarenlang advocaat en journalist geweest zijn in het Midden-Oosten en de Golfstaten, waar hij nauwe banden had met islamisten en Palestijnse terroristen in Libanon.

Waarom Al Ajjaz naar Brussel kwam:

In 1967 gaf koning Boudewijn de Grote Moskee in Brussel cadeau aan de Saudische koning Faisal, mogelijk als dank voor een grote wapenbestelling bij FN Herstal of – zoals meestal wordt beweerd – omdat de Saudische koning Faisal bij zijn bezoek aan België een milde gift had gedaan voor de slachtoffers van de brand in het Brusselse grootwarenhuis Innovation.

Hoe dan ook, het gebouw in het Jubelpark werd door de Regie der Gebouwen voor 99 jaar in erfpacht gegeven aan het Islamitisch Cultureel Centrum van België (ICC), een internationale vzw met de Saudische ambassadeur als voorzitter. Vervolgens werd het pand op kosten van de Saudi's gerenoveerd, waarna de Grote Moskee in 1978 plechtig in gebruik kon worden genomen.

Om die renovatiewerken in goede banen te leiden, stuurde het Saudische regime in 1970 een topman van haar geheime dienst naar Brussel: Faez Al Ajjaz. Onder de cover van journalist verbleef dit personage gedurende dertig jaar ongehinderd in onze hoofdstad, ondanks zijn betrokkenheid bij een lange reeks duistere en zelfs ronduit illegale activiteiten: wapensmokkel, aanslagen op politiemannen, spionage, het financieren van een neonazistische groep en het dwarsbomen van gerechtelijke onderzoeken. Al Ajjaz liet een breed spoor van verwarring, ontwrichting en vernieling achter zich, en de gevolgen van zijn vuile 'erfenis' zijn tot op de dag van vandaag voelbaar.

Zijn leven in Brussel:

Faez Al Ajjaz bleek in Brussel over ruime financiële middelen te beschikken. Hij installeerde zich in een chique appartement, eerst in de Sint-Michielslaan, daarna aan de Legerlaan, telkens in de buurt van het Brusselse Montgomeryplein, dat hij huurde voor 2.000 euro per maand. Hij reed in peperdure luxe-auto's en bezat een fraaie villa in het Spaanse Marbella.

Na verloop van tijd knoopte hij relaties aan in de hoogste kringen, onder meer met prins Albert (de latere koning Albert II), politicus Paul Vanden Boeynants en diens rechterhand baron Benoît de Bonvoisin. Tegelijk onderhield hij een netwerk van meer dan dertig betaalde informanten, onder wie ex-huurlingen, ambtenaren, rijkswachters en extreemrechtse figuren, die hem geschreven rapporten bezorgden over alles wat hem interesseerde.

Over zijn rol in de wapenhandel:

Volgens toenmalig minister van Justitie Jean Gol, die zich baseerde op een rapport van de Staatsveiligheid, was Al Ajjaz in 1975 een van de spilfiguren in een grote wapenlevering vanuit België aan de falangistische milities in Libanon, met een contractwaarde van 250.000 euro. De transactie verliep via een zakenrelatie in Beiroet van de beruchte wapenhandelaar Adnan Khashoggi.

In Marbella, Parijs en Brussel werkte Al Ajjaz samen met de grote spelers op de internationale wapenmarkt, zoals Khashoggi, die als tussenpersoon optraden tussen de Saudische prinsen en de belangrijkste defensieleveranciers in Europa en de VS. In 1982 bijvoorbeeld ging één van zijn Belgische loopjongens een cheque van 25.000 euro ophalen in Parijs, uitgeschreven door de Libanese wapenhandelaar Walid Koreitem op naam van Al Ajjaz.

Koreitem behoorde tot het selecte kringetje van Saudische agenten uit de entourage van Khashoggi, net zoals Akram Ojjeh, Samir Traboulsi en andere klanten van het luxe-callgirlnet van Madame Tuna, de hoerenmadam die opdook in de Eurosystem-zaak, het smeergeldschandaal rond de bouw van militaire hospitalen in Saudi-Arabië.

Over zijn vertrek uit Brussel:

In de zomer van 1988 verkocht hij al zijn bezittingen in België, zegde de huur op van zijn kantoor in het IPC en verhuisde naar zijn villa in Marbella. De verhuis belette hem niet om af en toe terug te komen naar Brussel en zijn geheime activiteiten voort te zetten op Belgische bodem.

Bron: Apache | Georges Timmerman | Januari 2016

7,127

(74 replies, posted in Roze Balletten)

Ook Faez Al Ajjaz speelde een - ooit opgehelderde - rol in het Eurosystem-schandaal:

Nadat het Eurosystem-schandaal in 1979 was losgebarsten, bleek dat ook Al Ajjaz een cruciale maar nooit opgehelderde rol in de zaak had gespeeld. Zelf beweerde hij dat zijn rol beperkt bleef tot het verdedigen van de belangen van de Saudische koninklijke familie.

De man die het contract met het Belgische consortium Eurosystem had getekend, als commandant van de Saudische Nationale Wacht, was immers prins Abdoellah, de latere (en vorig jaar overleden) koning. Maar wellicht was er meer aan de hand. Want Al Ajjaz werkte ook samen met Elias El Turk, een falangistische politicus in Libanon die ook directeur was van EHS Health Testing Center, een Euroystem-filiaal in Beiroet dat enkel diende als doorgeefluik voor obscure geldstromen en dus een mogelijk distributiekanaal was voor corruptiegeld.

Bron: Apache | Georges Timmerman | Januari 2016

7,128

(51 replies, posted in Westland New Post)

De vuile erfenis van een Saudische spion in Brussel

Ooit gehoord van Al Mukhabarat Al A'amah? De geheime dienst van Saudi-Arabië. Wie denkt dat deze griezels niet actief zijn in België: think again. Een belangrijke spion en geheimagent van de Saudi's werkte tientallen jaren ongestoord in Brussel, waar hij een enorme puinhoop achterliet. Apache reconstrueert een surrealistisch verhaal uit een niet zo ver verleden.

De rest van het artikel kan je hier lezen (betalend) » www.apache.be

7,129

(25 replies, posted in Terrorisme)

Merovinger wrote:

Die zou regelmatig "geoefend" hebben met, onopgehelderde, moorden op immigranten in Brussel.

Dit doet denken aan het verhaal van de moorden van de NSU in Duitsland (» Forum). Zou er ergens zo'n lijst van onopgeloste moorden om immigranten in Brussel bestaan? Zou bv. de moord op Constantin Angelou - een Brusselaar met Griekse roots - tot die lijst kunnen behoren?

7,130

(8 replies, posted in Organisaties)

Niet 63, maar 849 racistische moorden in Duitsland

Het aantal slachtoffers van rechts-extremistisch geweld in Duitsland is de afgelopen twee decennia waarschijnlijk veel hoger geweest dan tot dusver werd aangenomen. Na hernieuwd onderzoek en het hanteren van andere definities gaan autoriteiten niet langer uit van 63 slachtoffers, maar van 849 moorden waarbij mogelijk sprake was van een rechts-extremistisch motief. Alleen al in Berlijn zou het om 78 moorden gaan.

Dit blijkt uit analyses van het Bundeskriminalamt, dat in samenwerking met de 16 deelstaten de afgelopen maanden 3.300 al dan niet opgeloste moordzaken onder de loep nam. Aanleiding voor het onderzoek waren de onthullingen over racistische moorden die tussen 2000 en 2007 door de neonazi's van de Nationalsozialistischer Untergrund (NSU) werden gepleegd.

Van de drie leden van de NSU is alleen Beate Zschäpe (38) nog in leven. Uwe Mundlos en Uwe Böhnhardt pleegden in 2011 zelfmoord toen de politie ze wilde inrekenen. Zschäpe staat terecht in München, tijdens een proces dat al vele maanden duurt en mogelijk tot ver in 2014 zal voortduren. Zschäpe, die in de populaire Duitse pers als 'Nazi-Braut' wordt omgeschreven, wordt gezien als het brein achter de rechtse terreurdaden.

De NSU wordt ook verantwoordelijk gehouden voor een grote bomaanslag in een straat vol Turkse winkels in Keulen. Om de activiteiten te financieren pleegden Mundlos en Böhnhardt talloze bankovervallen. De laatste overval, in 2011 in Eisenach, werd het tweetal fataal. Op de vlucht voor de politie pleegden ze zelfmoord. Pas na de arrestatie van Zschäpe, werd duidelijk hoe justitie en politie jarenlang gefaald hadden. Ze zochten de daders in totaal andere hoek, bijvoorbeeld in kringen van Turkse bendes, en ze weigerden stelselmatig te zoeken in kringen van neonazi's. Deze 'tunnelvisie' kwam de autoriteiten indertijd op veel kritiek te staan. Een parlementaire enquête was het gevolg, ook werden oude dossiers opnieuw geopend.

Daklozen

In het nieuwe onderzoek is niet alleen gekeken naar misdrijven waarbij allochtonen het slachtoffer waren. Ook geweld tegen bijvoorbeeld daklozen is opnieuw in ogenschouw genomen. Zo werd in 2006 in Plattling in Beieren een dakloze door een neonazi met spiritus overgoten en in brand gestoken. De terreurdaad werd niet als een rechts-extremistische moord geboekstaafd. Dat gebeurt nu dus wel.

Het officiële aantal van 63 slachtoffers was al langer onderhevig aan kritiek. Het Duitse weekblad Die Zeit kwam na onderzoek eerder dit jaar al uit op 152 moorden met een racistisch motief. Het concludeerde: 'Duitse autoriteiten hebben nog steeds grote moeite rechts-extremistisch geweld te herkennen en hun fouten te corrigeren.'

De Amadeu-Antonio-stichting, die strijdt tegen racistisch geweld, telde tot voor kort 184 van dergelijke moorden, gepleegd sinds de Duitse hereniging in 1990. Deze stichting is vernoemd naar Amadeu Antonio Kiowa, een 28-jarige Angolees die in 1990 in Eberswalde door een neonazi werd vermoord. De politie die tijdens het geweld in de buurt was, greep niet in.

Imagoschade

De nieuwe cijfers, die door het ministerie van Binnenlandse Zaken worden ondersteund, liggen dus veel hoger. De voorzitter van de Amadeu-Antonio-stichting, Anetta Kahane, was 'niet verrast', zei ze in de krant Berliner Zeitung. Duitsland heeft te lang gepoogd de ogen te sluiten voor deze vorm van geweld, aldus Kahane. Duitsers willen deze zaken het liefst 'negeren, verdringen, onder het tapijt vegen'. Maar: 'Rechts-extremistisch geweld vormt een reusachtig probleem in Duitsland.'

Criminoloog Bernd Wagner, die met zijn organisatie 'Exit' extreem-rechtse spijtoptanten begeleidt bij een nieuw leven in de maatschappij, zegt dat de overheid de cijfers jarenlang bewust 'laag' heeft gehouden. 'Rechts-extremisme schaadt het imago van de Duitse democratie in binnen- en buitenland.'

Bondsraad doet nieuwe poging tot verbod extreem-rechtse NPD

De Duitse Bondsraad heeft deze week een verzoek ingediend bij het grondwettelijk hof in Karlsruhe om de extreem-rechtse Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD) te verbieden. Alle 16 deelstaatregeringen besloten vorig jaar een nieuwe poging tot verbod te ondernemen, omdat de partij racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zou voorstaan. Ook 'verheerlijkt de partij Hitler'. In 2003 wees het hof een verbod nog af. De NPD, opgericht in 1964, is vertegenwoordigd in de parlementen van Saksen en Mecklenburg-Voor-Pommeren. Bij de landelijke verkiezingen in september kreeg de partij 1,3 procent van de stemmen.

Bron: Volkskrant | Rolf Bos | 7 december 2013