7,261 Reply by Ben

(3 replies, posted in Organisaties)

Part I: A Union's Revenge

A dirty secret which ABC News did not share with its audience was the origins of the scheme to smear Food Lion. ABC producers wittingly became accomplices of the powerful United Food and Commercial Workers union in a campaign intended to destroy the grocery chain.

Food Lion is an uncomfortable bone in the throat of the UFCW. The company began in 1957 as a single store [Food Town] in Salisbury, N. C., and its low price policy enabled it to grow to 22 stores in 1974, all in North Carolina. It was bought that year by Delhaize, a European supermarket chain, and expanded rapidly under the new name of Food Lion to more than 1,000 stores in 1994, with 65,500 employees and gross annual sales of $8.2 billion. A $1,000 investment in 1957 would have matured into stocks worth $31,200,000 by 1992. The company claims that its prices average 15 percent lower than competitors.

The burgeoning giant was an attractive target for the UFCW, with 1,123,000 members [1979] in food stores, supermarkets and meat packing houses. Under federal law, 30 percent of workers had to

sign cards asking the National Labor Relations Board to hold a representation election. But workers who already earned salaries and benefits equal to or higher than those at unionized stories saw no reason to pay dues to the UFCW. The campaign flopped. The UFCW fell far short of the 30 percent minimum and abandoned its campaign.

The UFCW's embarrassing failure followed a trend distressing to labor barons--the fact that workers no longer consider unions relevant. Membership has declined to less than 15 percent of the work force in 1996 from a peak of 35.4 percent in 1945. Of the 16.4 million workers in unions affiliated with the AFL-CIO, 6.9 million work for local state and federal governments.

Nonetheless, even in defeat the UFCW wanted revenge. With much public fanfare, the UFCW launched what labor people call a "corporate campaign"--to punish Food Lion and its owners because employees refused to unionize. The UFCW's motive was economic. If non-union sentiment spread beyond Food Lion, the union risked losing dues income from workers in other chains. By hurting Food Lion, the UFCW would bolster the market shares of other chains, thereby expanding its own membership.

The UFCW's strategy was not any great secret. William H. Wynn, the UFCW president, told Progressive Grocer magazine in January 1986, "Our goal is simple: to hurt the employer economically."

Another union official, Thomas McNutt, Sr., told Regardie's, a Washington business magazine, in July 1988, that the UFCW intended to "bleed" Food Lion economically "until they either agree to do business with him or are forced out of business." Regardie's quoted McNutt as saying, "If we can't organize them, the best thing to do is to erode their business as much as possible."

Het hele artikel kan je hier lezen » www.aim.org

Go to forum: Organisaties

7,262 Reply by Ben

(3 replies, posted in Organisaties)

The war against Food Lion, Phase II

The death struggle between the Food Lion supermarket chain and the grocery store unions goes on, as labor does its best to destroy a business that it wasn't able to unionize. As part of its strategy to ruin Food Lion, the unions handed a trumped-up story of unsafe food-handling to the ABC news show "PrimeTime Live." Diane Sawyer and her producers worked hand-in-hand with the union, and then did their best to pretend that it had little or no role in the broadcast.

The story, which was presented as "investigative" journalism, hit Food Lion hard - so hard that the chain is closing 88 stores this year. More than 1,300 full-time workers will lose their jobs and 2,200 part-time employees will have to look for work. The union's strategy is working, and now that it has Food Lion on the ropes, it is trying to throw a knock-out punch, this time by alleging that the store sells unsafe baby formula.

That's hardball. It's one thing to plant a story! that a grocery store is selling old fish the stench of which has been removed with Clorox, but another thing altogether to say that there is bad baby food on the shelves.

This charge is part of an official "corporate campaign" launched by the United Food and Commercial Workers International and other food service unions against Food Lion. With a corporate campaign, as union literature brashly explains, labor can put recalcitrant food stores out of business by leaking safety and health charges to the media. The UFCW launched its corporate campaign after failing repeatedly to convince Food Lion workers they would be better off in the union. That failure did not mean solely a loss in union dues; it was a direct threat to the inflated union wages and diseconomic work rules that the UFCW has wheedled out of other grocery chains, such as Safeway and Giant.

Because of cheaper, more efficient workers, Food Lion is able to price its goods cheaper than other chains. In ord! er to compete, those chains must then renegotiate their contracts with the union. In this way, the other grocery stores become accomplices in the union's corporate campaigns against non-union upstarts. When Food Lion announced last year it would begin opening stores in the Washington area, officials at Safeway and Giant made it clear to the UFCW that it would have to do something about the threatened competition. Who said labor and manageme nt can't work together?

For a truly successful corporate campaign, however, the unions can't come out and make charges themselves. It would be obvious to everyone that union complaints about a non-union shop might be a little biased and self-serving. And so it was that a previously unheard of outfit called "Consumers United with Employees" (CUE) went to the Food and Drug Administration last week with its complaint that Food Lion has expired infant formula for sale. This "consumer" organization is of course a front group, run out of the offices of the Food and Allied Services Trades union.

The CUE "report" - as propaganda is euphemistically referred to in the press these days - was called "A Formula for Disaster" and was full of apocalyptic language. According to the CUE press release, "The study details the shocking results of an investigation concluding that Food Lion . . . has repeatedly sold infant formula beyond its expiration date. Such sales violate both state and federal law." These "shocking" results are actually just a compilation of year's worth of regular state food inspection reports in which Food Lion had the sort of trivial violations that are common in the industry. Though it sounds frightening that baby formula has gone past its due date, the date is there not to indicate when the formula goes "bad" but just a s a limit on the length of time the manufacturer will guarantee its nutritional content. Also note that the CUE did not compile statistics on the number of infant formula violations in union shops, though such a comparison would be! most instructive.

The union front group also did some rudimenta ry investigative work itself, going to Food Lion stores and looking for any past-date baby formula. The group "found that 37.5 percent of the 317 stores visited were selling outdated infant formula." This is a wonderfully misleading statistical backflip. The impression given is that more than a third of the baby food sold by Food Lion has gone bad. All the figure really means is that in a third of the stores the union group "inspected," it was able to find at least one can of formula that had gone at least one date past due and hadn't yet been removed.

Even if that finding is enough to cause concern, given the unions' stake in ruining Food Lion, it's at least worth investigating all the possible ways past-dated formula might have ended up on shelves. For example, it would not be a difficult thing to go into a store, put a can of some time-sensitive product at the back of the shelf - mixed in with the most recent and later-dated shipment. A week later, someone migh! t come back to find that the can was still there, past its due date and an affront to food safety.

The corporate campaign against Food Lion amounts to little more than a large-scale dirty trick. The real story here has nothing to do with infant formula and everything to do with a high-stakes, big-money gambit to kill off competition.

Bron: The Washington Times | February 7, 1994

Go to forum: Organisaties

7,263 Reply by Ben

(131 replies, posted in Organisaties)

30 Jaar na de Belgische Herfst:

Vandaag - 4 november 2015 - is het exact 30 jaar geleden dat de CCC een bomaanslag hebben gepleegd op het filiaal van de Generale Bank in Charleroi.

Een paar uur later - op 5 november - laten ze een bom ontploffen voor de deur van de Manufactures Hannover Bank in het hartje van Charleroi. Hoewel Charleroi na de aanslag van de vorige dag in een soort staat van beleg verkeert, hebben de daders de kans gezien om door de mazen van het net te glippen. In de loop van de dag regent het loze bommeldingen. De spanning en zenuwachtigheid stijgen zienderogen. 

Diezelfde dag, om 14u30, stappen twee jongelui de Kredietbank binnen aan het Monseigneur Ladeuzeplein in Leuven. De ene ketent een bankkoffertje aan een trapleuning en de andere verspreidt de pamfletten met de welbekende waarschuwing. De bank, waarin ruim 300 personeelsleden en zo’n 20 klanten aanwezig zijn, kan tijdig ontruimd worden. Om 15u00 is het muisstil op het plein. Enkel de beiaard van de universiteitsbibliotheek laat zijn monotoom deuntje weerklinken. Drie minuten later volgt een enorme knal. 

Op de website kan je veel meer lezen over de terreur van de CCC » Andere

Lees ook zeker dit interessant artikel:

"Wat is dat hier in dit land?"

Paracommando’s in de straten, onrust onder bevolking. Nee, we spreken niet over de recente terreurdreiging. Tijdens de jaren ’80 waren bomaanslagen en schietpartijen schering en inslag. De CCC blies deze week exact 30 jaar geleden de bank op het Ladeuzeplein op.

De Cellules Communistes Combattantes. Voor de meeste studenten iets waar ze nooit van gehoord hebben. Voor de vorige generatie bittere ernst. De werkwijze van de CCC: bomaanslagen op kapitalistische en politieke doelwitten. Tussen ’84 en ’85 voerden ze meer dan tien aanvallen uit met 28 gewonden en 2 dode brandweerlieden als gevolg. Bij het opblazen van de toenmalige Kredietbank vielen geen doden, maar de materiële schade was groot. Terreur in het pre-9/11-tijdperk.

Meer » Nieuws

Go to forum: Organisaties

7,264 Reply by Ben

(80 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Michel - beheerder van het Franstalig forum over de Bende van Nijvel - waarschuwt in het topic over André Moyen (dat op dit moment al 35 pagina's telt) verschillende keren voor Moyen:

"Mais saviez-vous que Monsieur Moyen s'est donné beaucoup de mal pour orienter l'enquête sur les tbw sur de fausses pistes?"

"Moyen a orienté sciemment les enquêteurs sur de fausses pistes. C'est écrit noir sur blanc dans les rapports parlementaires."

"André Moyen s'était donné beaucoup de mal pour lancer les enquêteurs sur de fausses pistes dans le dossier tbw."

Over welke pistes het gaat, wordt niet uitgelegd. Maar wat zou Moyen hierbij te winnen hebben?

Go to forum: Gladio - Staatsveiligheid

7,265 Topic by Ben

(2 replies, posted in Wapenhandel)

Raida Intertraders: de firma van Franco Ruy Mendes, zeer actief in de wapenhandel, onder meer met de Luxemburgse holding Casalee. Leverde tijdens de Golfoorlog officieel tabak maar in werkelijkheid wapens aan Iran en Irak. Franco Mendes dreef ook handel met het Zuid-Afrikaanse Armscor en de Israëlische wapenproducent Military Industries.

Bron: De Bende van Nijvel. Verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten

Zijn naam komt ook voor in het rapport Godbille:

(...) A cet égard on relèvera dans le cadre du dossier 35.11.1182/85 mettant en relief le comportement de Jean Bultot (3.5.51), le caractère particulier de certaines réunions qui se sont déroulées au Jonathan. Dans ce méme dossier il est intéressant de relever que Bultot fait partie de l'entourage de Ruy Mendez Franco (19.7.35), gros armurier connu de notre office pour divers trafics illicites d'armes (dossiers 36.66.6245/84; 36.98.3821/84) et pour avoir fait partie des services secrets portugais en Afrique.

Go to forum: Wapenhandel

7,266 Reply by Ben

(47 replies, posted in Wapenhandel)

Uit het rapport Godbille:

(...) Mais il y a peut être lieu d'avoir l'attention attirée sur le fait que Jacques Monsieur fut administrateur en 1980 de la SA COSS (Close Out Sales Systems) déclarée en faillite (dossier 75.603/83), avec Pierre Ceulemans (2.12.34) qui a été signalé à rechercher par la BSR de Wavre dans le cadre de l'affaire Mendez.

Iemand meer informatie over Pierre Ceulemans?

Go to forum: Wapenhandel

7,267 Reply by Ben

(39 replies, posted in Bende Haemers)

Uit het rapport-Godbille:

Bajrami [in het rapport staat Basjrani] dit Tosca:

Go to forum: Bende Haemers

7,268 Reply by Ben

(4 replies, posted in Andere)

Een mooi voorbeeld van de contracttheorie is het verhaal van François Enteryckx, alias Asterix. Volgens hem was Madani Bouhouche de draaischijf van de Bende van Nijvel. Hij zou wapens uitdelen, 500.000 frank per operatie uitbetalen aan iedere deelnemer en de operaties zouden besteld zijn door Amerikanen met als doel de Delhaizeketen te destabiliseren. Lees hier het hele verhaal » Forum

Go to forum: Andere

7,269 Topic by Ben

(4 replies, posted in Andere)

De 'contracttheorie' is een theorie waarbij er één of meerdere opdrachtgevers zijn die bepaalde misdadigers inhuren om bepaalde opdrachten uit te voeren. De opdrachtgevers leveren de wapens die nadien ingeleverd worden en betalen na de opdracht de daders. In het verslag van de Tweede Bendecommissie kan je over de 'contracttheorie' het volgende lezen:

De contacttheorie van sommigen is dat de misdaden van de Bende van Nijvel door De Staerke en de zijnen nooit op eigen initiatief en voor eigen rekening (kunnen)zijn gepleegd, maar alleen op aansporing en tegen betaling door anderen, met name rechts-extremisten. In de woorden van Ponsaers en Dupont:

"Het is haast ondenkbaar - niet onmogelijk - dat iemand als Philippe De Staerke op eigen initiatief zou handelen als de 'Bende' deed in Aalst. Deze figuren behoren hoe dan ook tot het traditioneel georganiseerd crimineel milieu, waar de risicokosten wetmatig nauwgezet worden afgewogen tegen de baten van de buit. In speurderskringen heeft men die overtuiging geregeld van zich afgezet, door de 'contracttheorie' naar voren te schuiven, waarbij de 'uitvoerder' of 'contractanten' tegen royale betaling vanwege de 'opdrachtgever' de massamoorden pleegden."

"Deze figuur liet de onderzoekers toe interne contradicties in het dossier op te lossen door te redeneren in termen van één centraal 'brein', met diverse, opeenvolgende 'contractanten'. In deze 'contracttheorie' is het wél denkbaar dat de 'uitvoerders' inderdaad de feiten louter uit financiële motieven pleegden en wordt het mogelijk bepaalde figuren in te passen in de schema's. Dat lost het probleem niet op, maarhet wordt er enkel door verschoven. De vraag dringt zich, onder deze hypothese, nog klemmender op, wie een fortuin over had om 28 moorden te laten plegen. Het motief van de 'opdrachtgever' kan onmogelijk geldelijke winst zijn,aangezien ze zelfs bereid zouden zijn om grote sommen te betalen."

Of onderzoeksrechter Troch al dan niet geloofde in dezetheorie, is niet bekend. Blijkens hun verklaringen voor de eerste parlementaire onderzoekscommissie sloten ledenvan het parket te Dendermonde niet uit dat er sprake was geweest van samenwerking tussen rechtsextremisten en de bende De Staerke, maar ze hadden duidelijk hun twijfels omtrent de juistheid van een dergelijke these. Tengevolge van de overheveling van het dossier van Dendermonde naar Charleroi in het najaar 1990 kreeg onderzoeksrechter Troch niet meer de kans om verder te onderzoekenof de 'contracttheorie' al dan niet klopte. Hierbij moet wel worden aangetekend dat in october 1990 in Le Soir is beweerd dat het spoor De Staerke "n'offre guère plus d'intérêt aujourd'hui que n'en offrait la filière boraine àl'heure des acquittements de Mons".

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)

Go to forum: Andere

7,270 Reply by Ben

(5 replies, posted in Organisaties)

De Nationale Koninklijke Beweging

Rex had in beide landsdelen jeugdafdelingen opgericht, Jeunesses Rexistes in Wallonnië en Rex-Jeugd in Vlaanderen. Ook in Aarschot bestond er geruime tijd een afdeling van derexistische jeugdbeweging, maar na de eenmaking van Rex-Vlaanderen met het VNV konden een aantal leden onder hen de collaboratie van Rex en het VNV met nazi-Duitsland niet langer aanzien en keerden Rex de rug toe.

De jonge ex-Rexisten Lucien Meyer en Theo Simon richtten in oktober 1940 hun verzetsbeweging op onder de schuilnaam van een turnvereniging Naar Cultuur en Bekwaming (NKB). Korte tijd later komen zij in contact met de Leuvense professor en gewezen Rexist Prof. Eugène Mertens de Wilmars, tevens een fervente Koningsgezinde aanhanger van Leopold III en die de leiding van de jonge verzetsbeweging op zich neemt.

Op 6 maart 1941 wordt dan de Nationale Koninklijke Beweging (NKB) officieel gesticht. Tussen oktober 1940 en de zomer van 1941 is de NKB vooral actief in de streek van Leuven en Aarschot waar hoofdzakelijk leden worden gerekruteerd, voornamelijk studenten en onderofficieren. Ook uit de plaatselijke Christelijke Arbeidersbeweging en de Boerenbond worden veel leden aangetrokken.

Eveneens in Antwerpen en Mechelen wordt flink geronseld. Zo bestond de Mechelse afdeling uit zeer veel scholieren en studenten. In Antwerpen waren dan weer veel dokwerkers en personeelsleden van de havendiensten lid van de NKB en het is precies die groep die later een grote rol zal spelen in de vrijwaring en de bevrijding van de haven van Antwerpen in september 1944. Later treden ook nog vooraanstaande rechtse katholieken en militairen toe tot de beweging zoals Prins de Ligne, Generaal Graff, Majoor Monteyne en kapiteinGaëtan van Nooten.

Maar de bezetter reageert en al in juli 1941 wordt Lucien Meyer opgepakt en verdwijnt voor korte tijd achter de tralies. Alle brochures worden in beslag genomen en de NKB wordt door de bezetter buiten de wet gesteld. Op 27 augustus 1941 leidde een razzia te Mechelen tot de aanhouding van vele leden, gevolgd door de tweede aanhouding van Lucien Meyer in september 1941. Wanneer in augustus 1942 Prof. Mertens wordt opgepakt, werd hij opgevolgd door Generaal Graff. In Antwerpen was de leider Eugène Colson, alias Colonel Harry de grote bezieler van de NKB.

De politieke agenda van de Nationale Koninklijke Beweging was maar aan weinig leden bekend. In feite was de groep voorstander van een autoritair systeem en een regime op corporatistische leest onder leiding van koning Leopold III, die zou worden bijgestaan door een staatsraad. De top van de beweging was tegen het gelijkheidsprincipe en de toenmalige politieke partijen, en daarin leunde de NKB erg dicht tegen het antiparlementarisme aan van het Verdinaso.

Uit de Grondbeginselen van de NKB (1941):

"Wat de partijen ten goede moet strekken, wordt door de partijen ontaard of gewoonweg herleid tot een zaakje maken ten gunste van de eigen winkel." En over het principe van de gelijkheid: "Gelijkheid is louter hersenschim. Ongelijkheid is eigen aan de menselijke natuur. Er heerst orde wanneer die ongelijkheid op de meest harmonische wijze en met het oog op iedereens welzijn wordt geregeld."

Om haar doelstellingen te bereiken bestond de groep bestond uit twee formaties: de Troupes Royalistes-Koninklijke Troepen met leden tussen de 18 en de 35 jaar oud die zich vooral op de actie toespitsen. Daarnaast de Garde Royale-Koninklijke Wachters die vooral uit jongeren bestaat en die de propaganda en de orderhandhaving voor hun rekening moesten nemen. De gewone leden waren niet op de hoogte van de verborgen agenda van de leiding en mengden zich zelden in politieke discussies. De meeste leden waren koningsgezind, zoals zovele in het verzet en daarbuiten. Later werd er samengewerkt met het Belgisch Legioen (Geheim Leger), die gelijksoortige standpunten meedroeg.

De NKB ageerde tegen de verplichte tewerkstelling en steunde de werkweigeraars, verzamelde inlichtingen van militaire aard, gaf hulp aan ondergedoken joden en geallieerde piloten. De organisatie had ook verschillende sluikbladen waarvan het belangrijkste het Leuvense Vrij Volk was. Dit blad keerde zich vooral tegen collaborateurs, blonk uit in huldebetoon aan het koningshuis en publiceerde manifesten, ook die van het opposant Onafhankelijkheidsfront.

In de vervolging van verzetsleden was het soms systematiek en helaas veel willekeur. Sommigen werden op heterdaad betrapt bij sabotagedaden of bij het uitdelen van clandestiene drukwerken, anderen weer waren toevallig op de verkeerde plaats of waren het slachtoffer van naamsverwarring en werden ook opgepakt. Sommigen werden zonder vorm van proces gefusilleerd, anderen werden afgevoerd naar gevangenissen of naar het concentratiekamp van Breendonk waar ze werden ondervraagd, geslagen en mishandeld dikwijls tot ze er dood bij neervielen.

Anderen weer, kregen een of andere schijnproces en kregen in het kader van het Nacht un Nebel decreet een NN -nummer toegewezen en verdwenen in de werkkampen en/of concentratiekampen in Duitsland of Oostenrijk waar ze als slaven werden ingezet in de oorlogsfabrieken 'tot de dood erop volgde'.

Een schrijnend voorbeeld van deze 'Systematiek en Willekeur' is het geval van Philippe Schmitt. Philippe was een jonge student en lid van de Nationale Koninklijke Beweging, afdeling in Mechelen-Muizen. Geboren in Namen op 1 augustus 1926, zit hij nauwelijks 15 jaar oud, in 1942 thuis gelaten te wachten op zijn aanhouding. Vermits hij op de hoogte is van de aanhouding van andere NKB'rs, durft hij niet te vluchten uit angst voor represailles tegen zijn ouders.

Op 16 mei 1942 om 5 uur in de morgen wordt hij thuis opgepakt en in de gevangenis van Mechelen opgesloten. Enkele dagen later wordt hij naar de gevangenis van Antwerpen overgebracht. In de Begijnenstraat wacht hem een meedogenloos regime van slagen, ondervragingen en uithongering. Vanuit de Antwerpse gevangenis schrijft hij in een brief aan zijn moeder: "Ik ben nu vel over been en mijn huid en mijn nagels zijn violetkleurig. Wanneer ik recht sta moet ik mij vasthouden want alles draait rond mij en ik zie alles in het rood, ik heb erg veel honger."

Vanuit Antwerpen gaat zijn lijdensweg verder naar Aken en Bochum (van 07.08.1942 tot 24.03.1943) waar hij voor het Sondergericht in Essen, samen met nog 22 anderen op 21.03.1942 wordt berecht en een NN-nummer 922/42 krijgt toegewezen. Nadien wordt hij naar Wupperthal gedeporteerd en op 15 mei 1944 komt Philippe Schmitt via Esterwegen toe in Lingen-Ems (Noordwest-Duitsland). Op 16 juni 1944 overlijdt Philippe in Lingen, op dat ogenblik 17 jaar oud, ten gevolge van buiktyfus of aan een darmontsteking.

Naarmate de geallieerden optrekken vanuit Frankrijk, wordt in Antwerpen met het oog om de haven intact in handen te krijgen, het 'Coördinatiecomité van het Antwerps Verzet' opgericht dat onder de leiding stond van Luitenant Urbain Reniers, lid van het Geheim Leger.

Het verzet dat in de Antwerpse haven zelf actief was, stond onder het bevel van Eugène Colson -alias Kolonel Harry- en hij was eveneens lid van de Nationale Koninklijke Beweging. Colson moest de verschillende verzetsgroepen coördineren waaronder naast het Geheim Leger, het Onafhankelijkheidsfront en de NKB ook de leden van Groep G in betrokken waren.

In 1943 had Colson toevallig een gesprek kunnen afluisteren tussen twee Duitse officieren die spraken over het plan om de haven van Antwerpen te vernietigen op het ogenblik dat de Duitsers zouden teruggedreven worden. Colson vind tussen zijn dokwerkers en havenpersoneel een 600-tal vrijwilligers die tot alles bereid werden gevonden om hun werkterrein te verdedigen.

De Duitsers hadden Antwerpen uitgebouwd tot een ware vesting. Reeds kort na de landing in Normandië hadden ze allerlei voorbereidingen getroffen om de haveninstallaties te vernietigen. Zo lagen er langs de kaaien vijf schepen klaar, volgepropt met explosieve, om de toegang tot de haven af te sluiten. Al vanaf augustus 1944 begon de groep van Colson met sabotagedaden om de vernietiging te verhinderen.

Wanneer de soldaten van het geallieerde Britse Leger op 4 september Antwerpen naderen, worden zij aan het kruispunt tussen Brusselse autoweg (thans A12) en deDendermondsesteenweg, opgewacht door Robert Vekemans. Vekemans was een genieofficier en ingenieur, en slaagt erin de geallieerden door de doolhof van dokken en sluizen, de haven van Antwerpen in te loodsen.

In Boom werden de Britse soldaten opgewacht door Edouard Pilaet van het Onafhankelijkheidsfront en adjunct van Urbain Reniers. Colson en zijn mannen zorgen ervoor dat de door de Duitsers aangebrachte explosieve niet kunnen ontploffen. Na de aankomst van de Britten veroverden en bewaakten Colsons mannen vitale gedeelten van de haven zoals sluizen, bruggen, de elektrische centrales enz.

De Duitsers zijn totaal verrast door de acties van het verzet en al 's avonds kan de ingenieur Pilaet de Duitse Generaal Stolberg overtuigen om zich over te geven. De strijd om deScheldemonding zou echter nog twee maanden lang voortduren.

De Nasleep:

Van de bijna 4.000 leden die actief waren in de NKB werden er ongeveer 300 aangehouden. 166 van hen stierven in Duitse gevangenissen en concentratiekampen. Onder de slachtoffers onder meer kapitein Gaëtan van Nooten.
Eén van de stichters van de NKB, Lucien Meyer wordt, naast nog 29 andere personen, op 20 november 1941 voor het gerecht in Antwerpen gebracht.

Op 6 januari 1942 wordt hij overgebracht naar Lübeck waar Meyer een NN -nummer krijgt. Sinds 2 april 1942 zit Meyer opgesloten in de gevangenis van Essen in afwachting van zijn proces. Op 26 maart 1944 wordt de gevangenis gebombardeerd door de geallieerden en samen met nog zes anderen komt Lucien Meyer om in de gevangenis.

Na de bevrijding werd de NKB slechts moeizaam erkend, ondanks het heldhaftig optreden van de NKB'rs zoals onder meer in Antwerpen olv 'Colonel Harry'. Als gevolg van haar onvoorwaardelijke koningsgezindheid werd de verzetsbeweging sterk gewantrouwd door de regering in Londen.

Uiteindelijk werd de NKB enkel erkend in de provincies Antwerpen, Brabant en Oost-Vlaanderen maar niet in Wallonië. Na de oorlog brak korte tijd later de koningskwestie uit over het hele land en gooiden een groot deel van de NKB-leden, naast onder meer het Geheim Leger, zich in de strijd om de koning terug naar België te halen en hem weer op de troon te installeren.

Bron: Verzet.org | Hugo Van Minnebruggen

Go to forum: Organisaties