7,291

(513 replies, posted in Onderzoeksdaden)

louisfrancois wrote:

Nog tien jaren.

Voor : 88
Tegen : 50

Even de puntjes op de 'i' zetten: Er hebben 88 mensen voor de Potpouri-wet gestemd en 50 tegen. De verlenging van de verjaringstermijn was daar een onderdeel van en zat mee in deze 'containerwet'. Over de onzin om dit in de Potpouri-wet op te nemen, kan je binnen dit topic al voldoende info vinden.

Benieuwd of we over 10 jaar een minister van Justitie zullen hebben die het lef zal hebben om tegen de nabestaanden te zeggen dat de Belgische justitie gefaald heeft.

7,292

(80 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Farewell to a Legend

Dying last week at the age of 93, Andre Moyen, alias "Captain Freddy" groomed hundreds of intelligence agents in Belgium but also in Africa and Asia where he served as intelligence adviser to several governments. Born in the Ardennes in 1914 and a specialist in German language and culture, Moyen began his career at the age of 20 as a secret agent in Nazi Germany with colonel Rene Mampuys, head of the Belgian army’s intelligence service, as his mentor.

A Resistance fighter who took the name of "Freddy Bastogne", Moyen created Service 8 that liquidated Gestapo agents before moving on to serve as co-head of the Athos network linked to the Office of Strategic Services, the forerunner of the CIA. His successive covers - as a journalist, professor, doctor - were professions he actually practiced along with his secret role. After the war he was appointed deputy director of Belgium’s Service General de Renseignement/Service de Documentation, de Recherche et d'Action (SGR/SDRA).

In that capacity he helped organize anti-communist stay-behind Gladio networks in conjunction with the CIA, France's SDECE and German intelligence. With a green light from Mampuys and Belgian banks, Moyen founded the Bureau Milpol which carried out financial intelligence missions with a network that functioned in Congo during the final years of Belgian colonial rule, and was known as the "crocodile network".

In the 1960s, colonel Boyard, the new chief of SGR/SDRA, sent Moyen to Morocco where he helped king Hassan II set up a gendarmerie force, and then to Taiwan. There, he found himself advising the chief of the nationalist Chinese spy service, Fang Chih. Over the past 40 years, Moyen divided his time between official missions and business, creating the Belgian branch of the Securitas agency as well as a school for private detectives. At the age of 86, still an indefatigable investigator, he looked into cases that shook Belgium, such as that of the "mad-dog killers of Brabant" and the dismissal of the chief of the Surete d'Etat, Albert Raes, in the 1990s. 

Bron: Intelligence Online | 14 februari 2008

7,293

(21 replies, posted in Westland New Post)

dim wrote:

Noël de Burlin, duikt wel vaker op, maar wie waren de Launoy en Remy juist?

Hugo Gijsels heeft blijkbaar een fout gemaakt in zijn boek. Het gaat niet om 'de Launoy' maar om Paul de Launoit (*):

Paul Latinus était bien le chef du Westland New Post, mais au-dessus de lui se trouvaient d'autres personnes ayant des contacts avec l'étranger. Michel Libert cite plusieurs noms: P. Delaunoit, D. Remy, B. Mercier (inspecteur responsable pour le groupe Centre Europe qui disposait par grandes régions d'organisations similaires au WNP et travaillent avec les services officiels des différents Etats). Il y avait également Noel de Burlin et Nicole Schollaerts.

Bron: Des Taupes dans l'Extreme-droite | René Haquin

(*) Zie het dossier-Lahaut voor meer info over deze man.

7,294

(30 replies, posted in Politiek & Business)

Une "usine à faux" saisie chez le frère de Benoît de Bonvoisin
Juges, policiers, journalistes: "tous agents du KGB"

Le baron Benoît de Bonvoisin a-t-il franchi le "pas de trop" qu'on pouvait craindre depuis si longtemps? Peut-être. Hier en effet, nos confrères du Soir illustré et de La Libre Belgique ont révélé qu'un juge bruxellois a procédé à une série de perquisitions chez le baron et dans son entourage... découvrant ainsi une quantité phénoménale de faux documents - dont certains utilisés par Benoît de Bonvoisin - conçus pour discréditer des dizaines de personnes. Le parquet de Bruxelles a confirmé l'essentiel de ces informations.

Cette nouvelle affaire de Bonvoisin commence à Bruxelles au procès Cidep-PDG (une histoire de faux, d'escroquerie, d'abus de confiance où le baron sera condamné à trois ans de prison). En mars 1995, à l'ouverture du procès, puis en mai à quelques jours du jugement, Benoît de Bonvoisin dépose au tribunal plusieurs documents. Ils émanent d'un "consultant en sécurité", André Moyen, d'un ancien gendarme, Christian Amory, d'un agent de la Sûreté et d'un espion d'une agence de renseignement américaine (la NSA). Ces documents mettent en cause gravement deux enquêteurs de la BSR, l'amie de l'un d'eux (qui serait un agent de l'Est), le substitut Jean-François Godbille (au Ministère public dans le procès !), l'ancien patron de la Sûreté Albert Raes, un de ses anciens agents, Christian Smets. Tous présentés comme les membres d'un complot visant à "avoir la peau" du baron, par une lourde condamnation... ou par son élimination physique!

Mais ces documents sont soit mensongers, soit des faux. Les agents de la Sûreté et de la NSA n'existent pas. La provocation est dans le style du baron qui, depuis des années et malgré plusieurs jugements, hurle qu'il est victime d'un complot fomenté par le KGB et "son agent" Raes. Personne ne s'étonne de cette nouvelle rodomontade; le Parquet classe l'affaire.

Mais à l'automne, un nouveau vent de folie se met à souffler et de nouveaux documents "explosifs" circulent, dans les milieux judiciaires et politiques. Un exemple: des notes du débriefing par les services américains d'un espion russe affirmant que le KGB "gérait" Albert Raes et que l'ancien patron de la Sûreté aurait touché un million de dollars pour prix de sa traîtrise.

C'en est trop. Le procureur du Roi de Bruxelles met l'affaire à l'instruction à la fin du mois de décembre: un dossier de faux, usage de faux et dénonciation calomnieuse est ouvert entre autres à charge de Benoît de Bonvoisin. Le 6 février, sur ordre du juge Goblet, la PJ de Bruxelles perquisitionne chez Benoît de Bonvoisin, chez son frère Pierre, chez le "privé" André Moyen, chez l'avocat bruxellois Jean-Paul Dumont (mêlé, il y a peu, à une sinistre affaire visant le substitut Godbille).

Chez Pierre de Bonvoisin, on découvre plus de 200 documents dont l'immense majorité (sinon la totalité) sont des faux grossiers visant à incriminer des dizaines de personnes. A tel point que le Parquet parle, aujourd'hui, d'une véritable usine de confection de faux.

Parmi ces pièces bouleversantes, des contrats, courriers, rapports tendant à faire croire que plusieurs magistrats (MM. Jean-François Godbille et Pierre Morlet, mais aussi M. Bernard Fabri... qui a condamné le baron à trois ans de prison) sont payés au Luxembourg par le KGB. Les magistrats sont en bonne compagnie, puisque les faux "dénoncent" plusieurs journalistes (Philippe Brewaeys du Soir illustré, Jean-Frederik Deliège de La Libre Belgique, René Haquin du Soir), eux aussi payés par le KGB... tout comme un ex-avocat du baron et plusieurs policiers!

Qui a confectionné ces faux? La question n'est que rhétorique, dit-on au Parquet, car il est clair qu'on peut, dans cette affaire, tirer des liens de complicité et de corréité entre plusieurs faits et plusieurs suspects... contre lesquels une avalanche de plaintes se déclenche.

Bron: Le Soir | Alain Guillaume | 15 februari 1996

7,295

(21 replies, posted in Politiek & Business)

Als alles volgens plan was verlopen, dan was Jean-Paul Dumont vandaag minister geweest, voorzitter van de PSC of toch zeker iets van die strekking. In de jaren zeventig was hij een van de bekendste golden boys van de PSC. Jarenlang was hij voorzitter van de PSC-jongerenafdeling. Hij sloot zich aan bij de CEPIC, de ultrarechtse studiegroep van de PSC, gesticht en geleid door ex-premier Paul Vanden Boeynants.

Meerdere prominente CEPIC-leden - oud-premier Paul Vanden Boeynants en baron Benoit de Bonvoisin op kop - zouden later net als het CEPIC zelf betrokken raken bij allerlei dubieuze affaires, tot en met de financiering van het extreem-rechtse Front de la Jeunesse. Als beloftevolle advocaat verdedigde Dumont later de leden van deze terreurgroep, waarvan een aantal veroordeeld werd wegens brandstichting bij het linkse weekblad Pour in 1981. Het werden de eerste namen in een klantenbestand dat, retroactief bekeken, gerust zou kunnen dienen als een trefwoordenregister voor twintig jaar georganiseerde criminaliteit in België.

Vermeende leden van de Bende van Nijvel (Adriano Vittorio), ex-rijkswachter Madani Bouhouche, Eric Lammers (van het neonazistische Westland New Post), leden van de bende rond Patrick Haemers (Axel Zeyen), Michel Nihoul, de gewezen Brusselse GP-commissaris Frans Reyniers, koppelbazen-godfather Carmelo Bongiorno... Het is wellicht een onvolledige opsomming, maar ze biedt terzelfder tijd een inzicht in de invloedssferen waarin Jean-Paul Dumont vertoeft.

Aan het einde van de jaren tachtig wordt Dumont het informele hoofd van een klein kringetje van advocaten dat zich jarenlang rond dezelfde cliënten en dezelfde dossiers manifesteert. Bijvoorbeeld rond de in ontelbaar veel affaires verwikkelde baron de Bonvoisin. Dumont deelt zijn kantoor in die tijd met advocaat Didier De Quévy, de advocaat van Marc Dutroux in 1989. Hij werkt voorts nauw samen met Martial Lancaster, de inmiddels van het toneel verdwenen Philippe Deleuze, nauw bevriend met Michel Nihoul, en Julien Pierre, de huidige advocaat van Dutroux.

De val van Jean-Paul Dumont is even spectaculair als zijn klim naar de top. In juli '95 wordt hij aan de balie voor negen maanden geschorst: voor zedenschennis en omdat hij zich wegens ziekte verontschuldigde op een groot assisenproces in Luik en dezelfde namiddag deelnam aan een tv-debat. In dezelfde periode ontvangt de Brusselse substituut Jean-François Godbille een factuur voor visitekaartjes die hij nooit heeft besteld. Het onderzoek wijst uit dat Dumont ze heeft laten drukken. Het gerucht gaat dat hij ze in de Brusselse bordelen wou verspreiden. Substituut Godbille leidt op dat ogenblik onderzoeken tegen Carmelo Bongiorno en Benoit de Bonvoisin. De Brusselse PSC, waarvoor Dumont vandaag enkel nog een mandaat als gemeenteraadslid in Ukkel bekleedt, is hem liever kwijt dan rijk.

Bron: De X-dossiers, wat België niet mocht weten over de zaak-Dutroux | Annemie Bulté, Douglas De Coninck en Marie-Jeanne Van Heeswyck

7,296

(21 replies, posted in Politiek & Business)

http://i21.servimg.com/u/f21/11/22/12/24/jbj10.png

Een jonge Jean-Paul Dumont (rechts) op een debat van JBJ. Links zit Jean Breydel.

7,297

(5 replies, posted in Onderzoekspistes)

(...) Zoals hoger aangeduid betreurden de experten die werkten voor de eerste parlementaire onderzoekscommissie uitdrukkelijk dat onderzoeken werden vastgeklonken aan de indeling van het grondgebied in zevenentwintig arrondissementen. Verschillende andere personen wezen in hun verhoor door deze commissie eveneens op de moeilijkheden die voortvloeien uit de territoriale organisatie van het gerecht. Morrens stelde dat dit: "in belangrijke mate onderzoeken (bemoeilijkt) naar misdrijven die niet zelden de grenzen van het arrondissement of zelfs van het land overschrijden".

Substituut-procureur des Konings Acke gaf toe dat problemen zijn voortgekomen uit de territoriale begrenzing van het onderzoeksgebied, en sloot niet uit: "dat de daders enige voorkennis hadden van de problemen die te wijten zijn aan de territoriale indeling en de wijze waarop politiediensten werken".

Sommige getuigen behandelden de problematiek van de aanwijzing van een nationale magistraat. Eerste substituut Duinslaeger beklemtoonde dat een "nationale magistraat niet werkelijk bestaat, aangezien ieder wettelijk statuut ontbreekt; er is geen magistraat met een nationale bevoegdheid voor het ganse grondgebied.

Rijkswacht-majoor Torrez achtte dit wenselijk "op sommige gebieden waar een globale kijk op een bepaald dossier volstrekt noodzakelijk is. Waarnemend procureur-generaal Bauwens vond de aanwijzing van een magistraat van het openbaar ministerie op nationaal niveau wenselijk. Ook gaf hij aan dat het college van procureurs-generaal een of meer coördinatiemagistraten kan aanwijzen over de rechtsgebieden heen.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)

7,298

(97 replies, posted in Magistraten)

Op donderdag 22 mei 1997 legt Lieve Acke een getuigenis af voor de Tweede Bendecommissie. Onderstaande teksten komen van het Franstalig forum, er mankeren bepaalde stukken.

(…) Willy Acke zette intussen zijn onderzoek verder, zowel in het dossier van de identiteitsvervalsing als in het dossier van de Bende van Nijvel. Hij ontdekte een band tussen de daders van de identiteitsvervalsing en de opdrachtgevers van de Bende van Nijvel. Hij kwam dezelfde namen tegen, zowel in mijn dossier als in het dossier van de Bende van Nijvel. Hij was daar helemaal van ontdaan.

Hij was een jonge jurist die eerlijk was en zich wilde inzetten voor een goede en rechtvaardige justitie. Maar nu kreeg hij de bewijzen in handen van het feit dat ook leden van onze familie en aanverwanten alles deden om het illegale familiebezit intact te houden. Bovendien ontdekte hij hoe die families bescherming genoten van sommige magistraten en politici. En dat sommige van de hoogste leden van de politieke en gerechtelijke macht uit diezelfde families voortkwamen.

Willy ondervond veel tegenkanting. In 1990 werd het onderzoek naar de Bende van Nijvel onttrokken aan Dendermonde. Het jaar ervoor had Willy Marial Lekeu internationaal laten seinen. Niemand, ook het parket in Nijvel niet, wist hiervan. Die internationale seining gebeurde op 6 januari 1989. Martial Lekeu was binnen rijkswacht betrokken bij het drugbureau van commandant François en hij was één van de leden van de Groep G, de extreem-rechtse groep binnen de rijkswacht. Op 1 april 1984 had Lekeu ontslag genomen bij de rijkswacht. Op 21 augustus van datzelfde jaar verdween hij met vrouw en kinderen.

In 1990 moest het onderzoek in Dendermonde officieel stopgezet worden. Maar Willy deed verder. In 1992 had hij opnieuw contact met ex-leden van de Groep G.

(…) 

Ten einde raad gingen we naar notarissen, advocaten en rechters. Maar niemand kon, durfde of wilde ons helpen. Uiteindelijk verwees een oom van mij me naar een familielid, Willy Acke, substituut van de procureur des Konings in Dendermonde. Willy begon op mijn vraag een onderzoek. Hij beet zich daar echt in vast, net zoals hij zich vastgebeten had in het dossier van de Bende van Nijvel.

Hij vroeg onder meer gegevens op bij het rijksregister. Als substituut kon hij die bekomen. Zijn onderzoek bracht in eerste instantie aan het licht dat er al vele jaren een operatie-identiteitsvervalsing geweest was ten nadele van mijn man, mijzelf, onze kinderen en wederzijds ouders. Veel gegevens die het rijksregister bijhield waren fout: geboortedata, adressen, handelsregisternummers, voornamen en familienamen. Willy was er zeker van dat die vervalsingen opgezet waren door leden van de familie.

Na verloop van tijd stelden wij een dossier samen over de identiteitsvervalsing. Wij spanden een proces in. Maar we stonden toen (we schrijven nu 1989) onder felle druk. We kregen steeds meer bedreigingen, ook met fysiek geweld. (…)

7,299

(80 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Bedankt, maar ik bedoelde eerder info die kan wijzen op directe contacten tussen deze twee.

7,300

(80 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Ik ben op zoek naar meer info over de mogelijke band tussen Bernard Mercier en André Moyen. Volgens het artikel hierboven zouden ze beiden actief geweest zijn binnen dezelfde vzw (Amitiés belgo-marocaines) en volgens het doctoraat van Klaartje Schrijvers behoorde André Moyen tot de entourage van Mercier. Al geeft ze voor die band geen extra informatie.