7,511 Reply by Ben

(19 replies, posted in Westland New Post)

Wat info over Thomas uit het archief van Walter De Bock:

PL [Paul Latinus] stelde toen ook 'Robert' van de EG-veiligheidsdienst voor als trainer op anti-terreur weekends van het Front de la Jeunesse. 'Robert' gaf zowel praktische als theoretische lessen. Er namen zowat 15 personen aan deel die elk 500 fr. betaalden als deelname in de kosten. Het gaat om Robert Thomas die deel uitmaakt van de veiligheidsdienst van de EG-ministerraad en zijn bureau heeft op de 1e verdieping van het Berlaymontgebouw. Latinus nam zelf deel aan die weekends. Daarbij ging het om bewaking van gebouwen, filature van personen, het plaatsen van explosieven, detectie en ontmijning van gebouwen. Nadien onderwees Thomas ook nog het monteren en demonteren van diverse wapens. Op een tweede weekend werden schietoefeningen gehouden.

Bron: Pour | 15 januari 1981

"Robert Thomas est un ancien policier Bruxellois appartenant au service de sécurité du Conseil des ministres européens, qui avait entretenu des contacts avec Latinus mais également, à l'époque, avec les autres responsables du Front de la Jeunesse. Il a créé à Bruxelles une société s'occupant de sécurité des personnalités. Il appartient à l'ASIS (American Society for Industrial Security) en qualité d'officer. Il s'agit d'un groupement international qui n'est accesible que par parainage. Il fait aussi partie d'un organisme d'entraînement au tir sur cibles simulatives et appartient, au sein de cette organisme, à un petit groupe de choc superentaîne. Latinus avait été l'un des informateurs de ce Robert qu'il tuyautait notamment sur les organisations progressistes, à l'époque ou Latinus les fréquentait."

Bron: De Taupes | René Haquin

Volgens een schema uitgetekend door Latinus voor Haquin (in 'Taupes' annexe B) staat Thomas o.m. in verbinding met: Soldiers of Fortune, Emile Lecerf, Francis Dossogne, JMP (Jean-Marie Paul), Pierre Eveillard (EG-ambtenaar en lid van de BROC), Calmette en Charles Mazy van café La Renaissance. SOF-connecties zijn volgens dit schema in België, naast Thomas, ook Eveillard, Mazy en Christian Taverniers (AMI). Pierre Eveillard is wellicht een ex-lid van het kabniet-VDB op defensie. In 1981 was zijn broer politieman in Etterbeek.

Tussen de dood van Franco en 1984 verblijft Thomas verschillende keren per jaar in Spanje, naar hij beweert om dat zijn Spaanse vrouw er bezittingen heeft. Hij werd daarbij één keer gearresteerd aan de Spaans-Franse grens door de Fransen omdat hij in het bezit was van een pistool met bijhorende munitie waarvoor hij niet over de nodige vergunningen beschikte. Daarop telefoneert hij naar Spanje en kort nadien wordt hij vrijgelaten dankzij de tussenkomst van hoge Spaanse autoriteiten.

Go to forum: Westland New Post

7,512 Reply by Ben

(80 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

Stefaan De Clerck: "Toen ik in 1995 voor de eerste keer bij de Staatsveiligheid binnenwandelde, heb ik dat ook gevraagd: 'Allee, waar is mijn dossier hier?' Maar ik vroeg dat niet zomaar. Telkens toen ik voordien Albert Raes, de baas van de Staatsveiligheid, had ontmoet, liet hij mij voelen dat ze ergens wel een dossier over mij bijhielden bij de Staatsveiligheid. Ik wist maar al te goed dat ze een dossier over mij bijhielden, over mijn studentenjaren enzovoort. Het was een machtspelletje dat Raes als baas van de Staatsveiligheid ook met andere ministers graag speelde. Ze hebben mijn dossier nooit getoond natuurlijk." (...)

Bestaan er naast de officiële gegevens in de databank van de Staatsveiligheid nog andere dossiers die de top van de Staatsveiligheid verbergt, zelfs voor haar eigen speurders? Misschien beschikt het hoofd van de Staatsveiligheid wel over een speciale, geheime kast. Het lijkt karikaturaal, maar dat is het niet.

In februari 2006 kreeg het Comité I lucht van 'gereserveerde dossiers' bij de Staatsveiligheid. Die vertrouwelijke dossiers bevonden zich uitsluitend - en achter slot en grendel - op het secretariaat van de administrateur-generaal en waren bestemd voor een parallel circuit van ingewijden. In het gewone datanetwerk van de inlichtingendienst vond je er geen spoor van terug.

Op de kaften van de dossiers die een 'speciaal regime' genoten, prijkten onder andere de namen van toppolitici. De Staatsveiligheid had de praktijk om sommige geheime dossiers nog 'extra bescherming' te geven al in 1973 ingevoerd. Wat daarmee gebeurde, mocht nooit op papier worden gezet. Zelfs binnen de inlichtingendienst mocht niets naar die dossier leiden. 

Vanaf de jaren 1980 stonden de ultrageheime dossiers binnen de dienst bekend als de 'gereserveerde dossiers'. Administrateur-generaal Albert Raes begon toen om een of andere duistere reden de dossiers exclusief bij te houden op zijn secretariaat. Papieren dossiers over nieuwe parlementsleden en ministers verdwenen plots uit de databanken. Ook de fiches in de vroegere 'carthoteek' van de Staatsveiligheid waren plots nergens meer te bespeuren. Alleen de dienst 'Affaires Générales', die destijds de archieven beheerde, was telkens getuige van de 'verdwijning'. Onder het bewind van Albert Raes zouden liefst 202 dossiers over politici en socio-economische topfiguren in België uitsluitend op het secretariaat van de grote baas van de Staatsveiligheid zijn bewaard.

Dat doet me terugdenken aan wat Stefaan De Clerck me heeft verteld. Wanneer hij Raes ontmoette, liet die hem altijd voelen dat de Staatsveiligheid ergens wel een dossier over hem bijhield. Beschikte de Staatsveiligheid over een ultrageheim 'gereserveerd' dossier over Stefaan De Clerck, terwijl die als minister van Justitie rechtstreeks verantwoordelijk was voor de dienst.

Bron: De geheimen van de Staatsveiligheid | Lars Bové

Go to forum: Gladio - Staatsveiligheid

7,513 Reply by Ben

(83 replies, posted in Bewijsstukken)

Ben wrote:

Ik was zonet aan het lezen over de moord op Angelou toen ik deze zin tegen kwam:

Het was een publiek geheim dat je toen [begin jaren '80] bij de diensten van het ministerie van Verkeer eender wat gedaan kreeg als je geld op tafel legde.

Er wordt vaak gezegd dat de Bende van Nijvel de kopieën van hun nummerplaten vonden door zelf op zoek te gaan naar hetzelfde type wagen (in de buurt van hun woonplaats, plaatsen waar ze vaak kwamen, ...). Er zijn argumenten voor die theorie maar zou het niet logischer geweest zijn als ze de nummerplaten konden opzoeken bij het DIV of de politie/rijkswacht?

Als je de juiste mensen kent, hoef je gewoon wat geld op tafel te leggen en je krijgt de info die je nodig hebt of een corrupte agent helpt je om de juiste nummerplaat voor je op te zoeken.

Hieronder nog een voorbeeld hoe het kan mislopen met de databanken bij het DIV:

(...) Er brandt toch nog een vraag op mijn lippen. Wordt diezelfde achterpoot ook gebruikt om andere informatie te achterhalen, zoals bijvoorbeeld bankgegevens of post? Heeft de Staatsveiligheid ook bij organisaties mollen zitten?

"Het gaat niet alleen om informanten bij de telecomoperatoren", beaamt de inspecteur.

Waar bevinden zich dan nog allemaal achterpoorten, dring ik aan. Hij aarzelt.

"Bijvoorbeeld bij de Dienst voor Inschrijving van Voertuigen (DIV). Op die manier krijgen we meer informatie dan we officieel mogen opvragen. Maar als we meer willen te weten komen, zoals alle voertuigen op naam van die persoon of al zijn betalingen, dan doen we dat informeel, via informanten bij de DIV."

Dat is toch de deur openzetten voor misbruiken?

"Het gebeurt jammer genoeg weleens dat een inspecteur die informele kanalen misbruikt om voor zichzelf informatie op te vragen. Ze zien een mooie dame en laten hun nummerplaat natrekken, dat soort dingen. Dat zou natuurlijk niet mogen Het brengt bovendien die officieuze kanalen in gevaar. Het is verleidelijk als je zo een opzoeking kunt doen. Ik vrees dat iedereen wel eens een scheve schaats rijdt."

Maar het gaat nog verder dan dat. Mensen van de Staatsveiligheid kunnen ook illegaal informatie doorspelen aan buitenstaanders. Soms doen ze dat tegen betaling. Een privédetective heeft zo jarenlang via een contactpersoon bij de Staatsveiligheid gegevens gekregen die hij nooit had mogen krijgen. Die kwamen zowel uit het Rijksregister als uit andere databanken, zoals die van de Dienst voor Inschrijving van Voertuigen (DIV). Zo kon de privédetective voor zijn klanten onder andere nummerplaten traceren.

Dat was een lucratief systeem voor hem. In sommige gevallen was dat zelfs het enige waar zijn klanten om vroegen. Voor de gegevens van de Staatsveiligheid vroeg de privédetective dan bijvoorbeeld 50 euro van een klant. De privédetective was ook allebehalve betrouwbaar en deinsde er zelfs niet voor terug om een crimineel te helpen. Hij had voor die klant vertrouwelijke informatie achterhaald over de magistraten en politiemensen die hem op de hielen zaten. Dat iemand van de Staatsveiligheid hand- en spandiensten leverde aan zo een dubieuze privédetective, maakt het alleen maar hallucinanter.

Bron: De geheimen van de Staatsveiligheid | Lars Bové

Go to forum: Bewijsstukken

7,514 Reply by Ben

(80 replies, posted in Filière Boraine)

Merovinger wrote:

Hector Riské, de buurman die de politie gebeld heeft na de raid op de fabriek Wittock-Van Landeghem in Temse, herkende eind 1983 op een foto in de krant het gezicht van Robert Becker als één van de moordenaars die hij gezien heeft.

Ook volgens Vittorio was Robert Becker één van de daders van de overval in Temse.

Bron: Onderzoek overval Colruyt Nijvel

Becker werd ook verdacht van de dubbele moord in Anderlues. Voor die dag bleek hij echter over een ijzersterk alibi te beschikken, want twee rijkswachters zagen hem op een kaartwedstrijd waaraan ze zelf deelnamen.

Een nichtje van Robert Becker - Anna - was kortstondig getrouwd met Philippe De Staerke. Zijn bijnaam was Balou, wat in de zigeunertaal 'varken' betekent. Hij zou door diverse getuigen in Temse zijn opgemerkt in de Saab terwijl hij de fabriek in het oog hield. Maar ook dat spoor liep dood.

Guy Bouten ontmoette Becker tweemaal in zijn woonplaats Jemappes. Hij antwoordde heel spontaan op de vragen en ik [Guy Bouten] had nooit de indruk dat ik tegenover een moordenaar zat. Hoewel het nooit tot een proces kwam, kostte het Becker een fortuin om het honorarium van zijn dure Brusselse advocaat op te hoesten en zag hij zich verplicht zijn vrachtwagen en auto te verkopen. Op zijn rechterarm merkte ik een tattoo op met de naam Johnny.

De politie-informant Francis Van Binst zag Vincent Louvaert in Brussel in de gestolen Golf van Van Camp in het gezelschap van Becker. 

Bron: De Bende van Nijvel: Verraad, Manipulatie, Geheime Diensten | Guy Bouten

Go to forum: Filière Boraine

7,515 Reply by Ben

(7 replies, posted in Filière Boraine)

Het wapen dat oorspronkelijk aan Cocu toebehoorde was door Josiane Debruyne, echtgenote van Estiévenart,overhandigd aan de rijkswacht van Colfontaine. Door eerste wachtmeester Jean-Marie Bourlard werd de BOB van Mons gecontacteerd, en hierop werd het wapen naar daar overgebracht. Vervolgens vonden met betrekking tot dit wapen talrijke expertises plaats.

Ponsaers en Dupont geven in verband met de ondervragingen van Josiane Debruyn [in hun boek] aan dat zij "bepaalde ondervragingssessies nogal ontkleed beëindigde". 

Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)

Go to forum: Filière Boraine

7,516 Reply by Ben

(147 replies, posted in Westland New Post)

the end wrote:

Ergens in het onderzoek naar de moord op Mendez denk ik dat er ook een Peugeot tersprake komt (doch zeker weet ik het niet meer).

Je hebt het over dit verhaal » Forum

Maar daarin komt Elnikoff niet ter sprake.

Go to forum: Westland New Post

7,517 Reply by Ben

(2 replies, posted in Bende De Staerke)

Robert De Staerke bekende tijdens zijn aanhouding dat hij zijn oom Julien De Staerke in juli 1985 een kist met wapens zag opgraven die hij overbracht naar de Alsembergsesteenweg 731 in Ukkel.

Go to forum: Bende De Staerke

7,518 Reply by Ben

(12 replies, posted in Bende De Staerke)

Robert De Staerke is de zoon van Leon De Staerke. Hij kreeg acht jaar cel op het proces van de bende van Baasrode in Gent. Hij bekende tijdens zijn aanhouding dat hij zijn oom Julien De Staerke in juli 1985 een kist met wapens zag opgraven die hij overbracht naar de Alsembergsesteenweg 731 in Ukkel.

Bron: Het Rattenkwartier: Een Blik in het Nest van de Bende van Nijvel' | Charlie Hedo

Go to forum: Bende De Staerke

7,519 Reply by Ben

(6 replies, posted in Bende De Staerke)

(...) Charles De Staerke op zijn beurt kon volgens een verklaring van zijn broer Leon een grote slag slaan in 1975, samen met broer Julien. Ze stalen toen spullen voor een tegenwaarde van 2 miljoen euro bij het bedrijf Bios in Schaarbeek. Op de vlucht voor het gerecht woont deze zoon meestal bij zijn moeder in Pontoise bij Parijs.

Maar hij heeft ook een verblijfplaats in Beaumont, vlakbij de Franse grens op vijftien kilometer van Lobbes en Maubeuge. Het toont aan hoe beweeglijk woonwagenbewoners zijn en hoe moeilijk het is voor de speurders om de clan De Staerke in kaart te brengen.

Als die Charles De Staerke in 1982 in Beaumont verbleef is hij een mogelijke dader van de inbraak met schoten in Maubeuge. Maar misschien woonde hij toen in Pontoise bij Parijs of in het Rattenkwartier daar ver vandaan. Broer Philippe De Staerke verbleef trouwens ook veel bij zijn moeder in Parijs.

Bron: Het Rattenkwartier: Een Blik in het Nest van de Bende van Nijvel | Charlie Hedo

Go to forum: Bende De Staerke

7,520 Topic by Ben

(3 replies, posted in Gladio - Staatsveiligheid)

De Staatsveiligheid mag dan zo oud zijn als België zelf, maar ook de lange geschiedenis van de geheime dienst is een goed bewaard geheim. Een gedetailleerde historiek is er nog altijd niet. In de kelder van het Brusselse hoofdkwartier van de Staatsveiligheid staan nochtans meterslange kasten volgestouwd met historische documenten. Een archief dat goud waard is, de natte droom van elke historicus. Je vindt er niet alleen de verborgen geschiedenis van de Staatsveiligheid, maar ook geheimen van het naoorlogse België. Jammer genoeg mag geen enkele buitenstaander de witte archiefkasten, vol blauwe en rode mappen, zomaar opendraaien. De wettelijke regel dat overheidsdocumenten ouder dan dertig jaar moeten verhuizen naar het Rijksarchief van België, geldt niet voor de Staatsveiligheid.

De Veiligheid van de Staat ziet voldoende redenen om haar oude dossiers geheim te houden. Hier volgt een kleine bloemlezing uit de argumenten die de afgelopen jaren zijn aangehaald om de archieven niet open te stellen:

  • Dossiers vrijgeven kan nog altijd het leven van informanten in gevaar brengen.

  • Zelfs oude spionnen, vermeld in de archieven, kunnen nog altijd opnieuw in ons land opduiken, bijvoorbeeld als ze na jaren nog eens een bezoekje proberen brengen aan de internationale instellingen in Brussel.

  • Ook een dossier uit, om maar iets te noemen, de jaren 1960 kan nog altijd relevant zijn, al was het maar om een bepaalde 'context' te schetsen.

  • Historici hebben zich, nadat ze onze archieven mochten inkijken, niet altijd gehouden aan de strikte voorwaarden die we hun oplegden.

  • De Staatsveiligheid werkt met geïntegreerde dossiers. Dat betekent dat er in de dossiers ook vertrouwelijke informatie zit, die andere binnen- en buitenlandse instellingen, zoals de NAVO, ons hebben toevertrouwd, en die hebben hun eigen geheimhoudingsregels.

  • Dat geldt ook voor de informatie van buitenlandse inlichtingendiensten. Zij blijven voor de eeuwigheid heer en meester over de informatie die ze ooit doorspeelden aan de Staatsveiligheid. Die gouden afspraak tussen inlichtingendiensten heet de 'regel van de derde dienst'.

  • De Staatsveiligheid beschikt niet over het personeel om haar archief te kunnen ontsluiten voor het grote publiek.

Kortom, de Staatsveiligheid houdt voldoende redenen achter de hand om buitenstaanders op afstand te houden. De enige dossiers die de Staatsveiligheid prijsgeeft, dateren uit lang vervlogen tijden. Zo zijn de documenten over de periode 1830 tot 1914 al in het jaar 1965 naar het Rijksarchief verhuisd. Dat gaat over 966 dossiers. De later archieven zijn geteisterd door branden, onder andere in juni 1934 en tijdens de Tweede Wereldoorlog.

In 1940 heeft de Duitse bezetter ook dossiers in beslag genomen. De dossiers die getuigen over de activiteiten van de Staatsveiligheid tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de dienst vanuit Londen moest werken, zijn wel in het Rijksarchief beland. Maar de dossiers over de laatste zeventig jaar blijven verboden terrein voor buitenstaanders en rusten nog altijd in de kelders van de Staatsveiligheid. (*) Het gaat zowel om individuele dossiers - sinds 1945 al meer dan 570.000 individuele dossiers, doorlopend genummerd - als documentatiedossiers. Meer dan 400.000 dossiers staan op papier, de overige op microfiche of microfilm.

Zonder dat archiefmateriaal kun je moeilijk de geschiedenis van de Staatsveiligheid doorgronden. Het lijkt nog gemakkelijker om het heden van de Staatsveiligheid te achterhalen dan haar verleden te reconstrueren. Maar hoe kun je het heden van de Staatsveiligheid begrijpen zonder haar verleden te kennen?

Er zit niets anders op dan terug te vallen op de weinige historische bijdrage die wel over de Staatsveiligheid zijn verschenen, de meeste opgesteld door mensen van de dienst zelf. Zoals het heldere relaas dat Robin Libert neerpende in 2005 toen de Staatsveiligheid haar 175-jarig bestaan vierde met een jubileumboek. De man is al jaren de onbetwiste directeur van de analysedienst van de Staatsveiligheid. Hoe objectief en wetenschappelijk zijn bijdrage is, valt niet te verifiëren. Je kunt publicaties van insiders moeilijk als 'onafhankelijk' beschouwen. 

Gelukkig is er in hetzelfde jubileumboek uit 2005 ook nog een onafhankelijk, wetenschappelijk relaas te vinden over de geschiedenis, opgetekend door de academici Xavier Rousseaux en David Somer van de Université Catholique de Louvain (UCL). Het valt meteen op hoe zij de zwarte bladzijden in de geschiedenis van de dienst anders inkleuren dan de man van de Staatsveiligheid zelf, namelijk met minder mededogen.

Bron: De geheimen van de Staatsveiligheid | Lars Bové

(*) Om een paar affaires te noemen: de koningskwestie, de moord op Lahaut, de moord op Lumumba, de CCC, Westland New Post, de Bende van Nijvel, de moord op Cools, Gladio, ...

Go to forum: Gladio - Staatsveiligheid