You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
In de zomer van 1950 werd de leider van Belgische Kommunistische Partij Julien Lahaut neergeschoten. Onderzoek leerde dat de kogels uit de loop van een Colt. 45 kwamen. Veel wijzer werden de speurders daar niet van. De Colt was op dat ogenblik het meest courante pistool in ons land.
Bron: De Morgen | 16 juni 2015
Een belangrijk aspect van de 'bovenbouw van WNP' is de financiering van deze neo-nazistische groepering en daarin speelt Richard Van Wijck een belangrijke rol. Ook een aantal bedrijven uit de groep-Van Wijck spelen hierin een rol, ik denk bv. aan Modulmed en Edixcar. (Ter info: op dit forum kan je al lezen dat de groep-Van Wijck in februari 1983 op een frauduleuze manier failliet is gegaan.)
Binnen deze context wil ik ook de uitspraak van Michel Libert herhalen dat op een bepaald moment WNP een middel is geworden voor een bepaalde elite om hun vuile zaakjes op te knappen.
Delombaerde was een van de financiers van WNP en beheerder van Modulmed, Way Press en Edixcar, bedrijven van de groep van Richard Van Wijck die failliet ging. Karel Delombaerde werkte nauw samen met Karel Verpoorten van Way Press, een bedrijf dat de exclusieve uitzendrechten kreeg voor CNN. Way Press werkte voor de Bonvoisin en publiceerde overigens ook het eerste communiqué na de ontvoering van Vanden Boeynants.
Ook Marcel Barbier besteedt in brief nummer 10 van 20 juni 1986 aandacht aan Way Press:
(...) Ten slotte, Spécial-L'Eventail is het weekblad van Charles Verpoorten. Hij is directeur van het persagentschap Way Press dat uitstekende relaties heeft met de Verenigde Staten. Een van hun medewerkers is Karel Delombaerde, de mentor van Paul Latinus. Een andere medewerker is Chantal Schaller, die ons hielp bij de verkoop van medische containers, eigenlijk piepkleine veldhospitalen, van de firma Modulmed aan enkele Afrikaanse ontwikkelingslanden zoals Zaïre om de kas van WNP te spijzen. (We kregen een commissie.)
De mobiele klinieken van Modulmed - Ethiopië, Benin, Kenia
Eensgezindheid is in de ontwikkelingswereld dikwijls ver te zoeken maar over de ziekenhuiscontainers van de firma Modulmed was en is zowat iedereen het eens, inbegrepen de huidige staatssecretaris voor Ontwikkelingssamenwerking: die zijn waardeloos. En toch leverde België in de jaren tachtig en begin jaren negentig bijna honderd van die nutteloze klinieken aan Ethiopië en vooral aan Benin en Kenia. Zevenhonderdvijftig miljoen frank is daaraan vergooid, vooral leningen van staat tot staat en do or de staat gewaarborgde commerciële kredieten. Als het mis loopt betaalt België dus hoe dan ook.
Zowat de hele tijd regent het nochtans negatieve Abos-adviezen. ln het geval van Benin adviseren ook de andere betrokken administraties negatief. Het is duidelijk dat in het geval van de mobiele klinieken de beslissingen zijn genomen door de verantwoordelijke politici en hun kabinetten. Onder meer de kabinetten van François-Xavier de Donnéa (PRL) en van Mark Eyskens (CVP) zijn tussenbeide gekomen. De Morgen wijst erop dat er familiale banden zijn tussen Mark Eyskens en Yves Stas de Richelle, de toenmalige commerciële directeur van Modulmed. Beiden ontkennen dat die band een rol zou hebben gespeeld.
En de Belgische ambassadeur in Nigeria, tevens bevoegd voor Benin, zou in juli 1983 omgekocht zijn door Modulmed met een 'lening' van één miljoen frank, die pas na zijn dood teruggevorderd werd van de weduwe.
Bijna ongelooflijk is dat nog in 1996 diplomaten in Brussel de Modulmed-containers durven verdedigen en dat de Keniase regering ontkent dat het om een mislukt project gaat, maar als ik [Dirk Barrez] dan vraag om die 'prachtdingen' te kunnen filmen voor Panorama blijkt dat onmogelijk.
Bron: Het land van duizend schandalen | Dirk Barrez
Het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde heeft ooit een artikel gepubliceerd over Modulmed:
Mobiele klinieken als ontwikkelingshulp. Her en der in Afrika staan peperdure kleine mobiele ziekenhuiscontainers ongebruikt weg te roesten. Ze zijn betaald met Belgisch ontwikkelingsgeld (De Morgen, 24 november). De containers zijn ontworpen door de Belgische ingenieur Pierre Bersani van de firma Modulmed. Ze waren oorspronkelijk bedoeld om humanitaire hulpacties soepeler te laten verlopen; een dergelijk volledig geoutilleerd mobiel ziekenhuis, dat met een vliegtuig getransporteerd kan worden, zou in enkele minuten gebruiksklaar zijn.
In 1981 werden de eerste twee mobiele ziekenhuizen door het Belgische Rode Kruis aangekocht voor gebruik in Ethiopië. De toenmalige minister van Ontwikkelingssamenwerking, Daniël Coens, vroeg de Belgische organisatie voor ontwikkelingshulp (het Algemeen Bestuur voor Ontwikkelingssamenwerking, ABOS) financieel bij te springen. De directeur-generaal van deze organisatie, Jean-Pierre Goyens, zag niets in de peperdure ziekenhuiscontainers. Hij had ervaring met Afrika en vreesde dat de 'gesofistikeerde medische apparatuur een autorit op het Afrikaanse continent nooit zou doorstaan'. Goyens probeerde minister Coens van zijn plan af te brengen, maar deze maakte hem duidelijk dat hij niet om advies had gevraagd. Kort daarop liep de eerste order met een waarde van 27,7 miljoen Belgische frank (1,5 miljoen gulden) binnen bij Modulmed.
Ver kwamen de twee containerziekenhuizen echter niet. De Belgische ambassadeur in Ethiopië trof ze enige maanden na levering nog steeds in de havenstad Djibouti aan. Hij wist te achterhalen dat de containers bestemd waren voor de Relief and Rehabilitation Commission (RCC) in Addis Abeba. 'Iedereen is het erover eens dat zulke schenking nutteloos is', zo schreef de ambassadeur aan de Belgische regering. 'Nooit zal de RCC dit materiaal kunnen gebruiken. Wellicht zal het dus ergens doelloos rondhangen.' Het was volgens zijn zeggen al vaker gebeurd dat de RCC, die niet eens over medisch geschoold personeel beschikt, dure apparatuur kreeg geleverd uit het westen en die ongebruikt liet liggen. Inderdaad hebben de containers Addis Abeba nooit bereikt.
Modulmed zat intussen niet stil. In 1983 sloot de firma een contract met het ministerie van Volksgezondheid van de Westafrikaanse staat Benin. Het ging om de bouw van een compleet 140 bedden tellend mobiel ziekenhuis voor het dorpje Natitingou. Het zou bestaan uit 69 containers, die dienst zouden doen als operatiezalen, laboratoria en ziekenkamers. Voor de financiering (453 miljoen frank, 25 miljoen gulden) klopte Modulmed opnieuw aan bij de Belgische staat. Weer gaf het ABOS een negatief advies: 'Deze containers zijn onbruikbaar. De ruimte is zo beperkt dat arts en patiënt er onmogelijk samen in kunnen.'
Op 23 mei 1986 werd het nieuwe ziekenhuis in Natitingou plechtig ingehuldigd. Een jaar later bezocht de directeur-generaal van het ABOS het ziekenhuis. Zijn rapport was vernietigend: 'Het hospitaalproject is een grove misslag... Er zitten geen ramen in, waardoor het overdag ovens worden.' Verder bleek allerlei materiaal te ontbreken en trok Modulmed zich niets van de contractuele onderhoudsverplichting aan. De directeur-generaal concludeerde dat dit 'veel weg heeft van een echte verlakkerij'.
De mislukte avonturen in Ethiopië en Benin hadden merkwaardig genoeg alleen tot gevolg dat het ministerie van Ontwikkelingssamenwerking nog méér containers financierde.
In 1987 en 1988 werd een hele serie mobiele ziekenhuiscontainers geleverd aan Kenia. Het Belgische Europarlementslid Marijke van Hemeldonck heeft er daar laatst nog een van gesignaleerd: 'Op de weg naar Nakuru. Hij diende als kippenhok.' Volgens Van Hemeldonck zijn slechts twee containers verstandig gebruikt. Die werden volledig ontmanteld en de bruikbare apparatuur werd aan het ziekenhuis van Kenyatta geschonken.
Door de affaire van de ziekenhuiscontainers en andere vergelijkbare schandalen die de laatste tijd in de pers naar voren zijn gekomen, is de staatssecretaris van Ontwikkelingssamenwerking intussen in het nauw gebracht (De Morgen, 29 november). Vooral het uit de school klappende ABOS moet het ontgelden. Staatssecretaris Reginald Moreels: 'Onlangs heb ik de toestand op het ABOS vergeleken met een abces dat ik als chirurg zou wegsnijden. De afgelopen vier maanden heb ik de etterbuil zien zwellen. En ik stel vast dat er etter blijft uitkomen.'
Bron » www.ntvg.nl | 16 december 1995
Volgens kolonel Sack werd de kennis over de mistoestanden bij de Brusselse Gerechtelijke Politie gebruikt om het Bendeonderzoek te manipuleren en een verdeel-en-heers-politiek te spelen. Daarom pleitte hij ook voor het vergelijken van een aantal dossiers:
"Als men het dossier tot op het bot wil uitspitten en als men de Bende van Nijvel werkelijk wil ontmantelen, moeten een aantal dossiers met elkaar in verband worden gebracht. Zolang ze echter van elkaar worden gescheiden, komt men niet verder. Ik vat het samen met een gezegde: 'verdeel en heers'. Dat is volgens mij één van de grote problemen waarmee het dossier Bende van Nijvel werd geconfronteerd. Voor 1985 raakte men niet verder door onkunde, na 1985 speelde - weliswaar onbewust en als gevolg van het huidige systeem - de 'verdeel en heers-politiek'."
(...) "Wij hadden immers te maken met een milieu rond een aantal 'ex-en'. Deze personen waren zeer goed op de hoogte van het deficit van het systeem en van een aantal libertijnse toestanden - ik heb dat reeds vroeger aangeklaagd - die de omgeving van Brussel teisterden. Door deze desinformatie hebben zij het onderzoek in de verkeerde richting gestuurd en in een verkeerd daglicht geplaatst."
(...) "Maar dat schept een achterdochtige sfeer, niet alleen binnen het team, maar ook ten aanzien van de mensen erbuiten. Men meent dat men zich moet afschermen en men begint eigen informatie voor zich te houden. Dit hielp het onderzoek niet vooruit. Ik meen dat dit gedeeltelijk de bedoeling was van diegenen die voor desinformatie zorgden. Ik ben er steeds van uitgegaan dat men een stap verder zou staan van het ogenblik dat men de bron van desinformatie vindt. Waarom zegt men dat? Voor een stuk omwille van de malaise, van de woede, van de wraakgevoelens die het gevolg waren van interne problemen van een bepaald korps, die men niet naar buiten wil brengen. En voor een stuk omdat bepaalde personen ons doelbewust desinformeerden om ons op een bepaalde piste te brengen. Tijdens mijn vorige uiteenzetting heb ik dat geïllustreerd."
Bron: De namen uit de doofpot | Stef Janssens
In 1987, toen het Bendeonderzoek nog de volle mediabelangstelling genoot, had de ambitieuze Reyniers zich opgedrongen bij de onervaren coördinator-magistraat van het Bendeonderzoek Jonckheere om de Brusselse Gerechtelijke Politie mee op te nemen in het enquêteteam. Hij meldde zich als de Belgische flik nummer één met referenties van de Bergense procureur-generaal Demanet. Reyniers kreeg van nationale coördinator Jonckheere carte blanche om enkele elementen uit te zoeken. Jonckheere verklaarde achteraf tijdens zijn getuigenis het gevoel te hebben dat Reyniers hem misbruikt had.
Bron: De namen uit de doofpot | Stef Janssens
Op 27 maart 1985 richtte Philippe Cryns, samen met enkele firma's van de prominente vastgoedmakelaar De Pauw en Blaton de nv Parc Savoy op. Eén van de maatschappelijke doelen was het exploiteren van restaurants en bars en het organiseren van culturele/maatschappelijke bijeenkomsten. In 1988 verdween de vennootschap Parc Savoy uit het Staatsblad, zonder enige vermelding, wat tegen alle regels van het vennootschapsrecht indruist. Enkel voor 1986 en 1987 werd een jaarrekening ingediend. Volgens sommige berichten zou er een fusie op til geweest zijn tussen Parc Savoy en Codenat, dat plotsklaps failliet verklaard werd.
Op 10 april 1986 werd de vennootschap Codenat opgericht, mede om de bars van de Cercle des Nations te exploiteren en om culturele/maatschappelijke bijeenkomsten te organiseren. Er waren maar liefst 81 stichtende leden, afkomstig uit de adel, het zakenmilieu, bankiers, de diplomatieke en de politieke wereld.
Codenat had het blijkbaar financieel zo bont gemaakt dat ze reeds bij vonnis van 17 augustus 1988 door de rechtbank onmiddellijk failliet werd verklaard. Merkwaardig genoeg bestaat in 1988 de vennootschap Parc Savoy nog altijd. Ondertussen is deze vennootschap wel verhuisd en zijn er enkele bestuurders en aandeelhouders verdwenen. Na 1987 werd er pas voor 1996 opnieuw een jaarrekening ingediend, terwijl dit toch een jaarlijkse wettelijke verplichting is. Uit deze jaarrekening 1996 blijkt de bizarre situatie van dit hotel-restaurant: geen omzet, geen voorraden, geen personeel, geen meubilair of gebouw (waar en hoe wordt er daar gegeten) en een over te dragen verlies van 3.887.000 frank. En zonder verpinken meldt de jaarrekening 1996 bij de gegevens van de Nationale Bank: voldoet aan alle controles. Parc Savoy is dus momenteel een slapende vennootschap geworden.
In 1992 duikt nochtans Parc Savoy met een ander BTW-nummer en andere aandeelhouders op in de tabellen van het Staatsblad maar dan als een nieuw opgerichte vennootschap. Het is als het ware een Parc Savoy-bis, gesticht op 18 december 1991 en gevestigd op hetzelfde adres als de vereniging Cercle des Nations: avenue Franklin Roosevelt 25 te Brussel. En ook op hetzelfde adres van de Cercle des Nations bestaat sinds 1 augustus 1989 de vzw Cercle Parc Savoy met Philippe Blaton en Xavier Dupuis.
Het beheer van de oorspronkelijke nv Parc Savoy was in 1985 volledig in handen van de lobby Blaton-De Pauw. (...) Paul Natan zat via de firma International Trade Relations van Charlie De Pauw ook in Parc Savoy. Jean Natan zat op zijn beurt via Café Anglais ook in Parc Savoy.
Baron de Bonvoisin duikt op zijn geëigende wijze ook op bij de aandeelhouders van Parc Savoy. Het gedeelte van de van het Blaton-imperium, de firma Batîments et Ponts/Gebouwen en Bruggen, één van de belangrijke stichtende firma's van Parc Savoy, werd op 31 maart 1988 overgenomen door het Franse Générale des Eaux. De Belgische lobbyman hiervan was ... baron de Bonvoisin. PRL-politicus Goldinne, beheerder van Générale Des Eaux, verklaarde in een interview dat de Bonvoisin een sleutelrol in deze overname heeft gespeeld.
Bron: De namen uit de doofpot | Stef Janssens
(...) Dezelfde prins Rodolphe (1) dook samen met Richard Van Wijck en WNP'er De Lombaerde op in de firma Modulmed, bekend als het beruchtste schandaal van de ABOS-commissie, die erin slaagde met haar containers het ABOS (2) en de ontwikkelingslanden voor ongeveer één miljard frank op te lichten.
Bron: De namen uit de doofpot | Stef Janssens
(1) Prins Rodolphe de Croÿ-Rœulx van de vastgoedfamilie De Pauw.
(2) ABOS staat voor Algemeen Bestuur van de Ontwikkelingssamenwerking.
In het begin van de jaren '80 begon de privé-firma EIM in het verlengde van het PIO te opereren. Rijkswachtkapitein Schot, coördinator van de Bendecel, herinnerde zich dat de militaire veiligheidsdienst SGR hem informatie ter beschikking had gesteld over PIO en EIM. De rechterhand van Bougerol, zijn PIO-secretaresse Marie Thérèse Legon, verhuisde met haar job van het PIO naar EIM. In maart 1980 was ze secretaris-generaal en in juni 1981 veiligheidsadviseur van EIM. Zonder enig probleem hadden deze firma EIM en Marie-Thérèse Legon een veiligheidsattest gekregen van de sectie industriële veiligheid van de SGR. Op 7 augustus 1981 kwam er een nieuwe voorzitter op de proppen bij EIM: de vroegere Belgische VS-ambassadeur Douglas Mac Arthur II, tevens beheerder van de groep BBL.
Enkele maanden daarvoor had EIM een belangrijke statutenwijziging doorgevoerd. Bij haar handelsactiviteiten werd op 30 maart 1981 "privé-bewaking en advies inzake beveiliging, met onder andere antiterrorisme" speciaal in de statuten toegevoegd. Via hun goede contacten kon EIM enkele belangrijke bewakingsopdrachten voor de bescherming van diplomatieke conferenties aan het Egmontpaleis en Hertoginnedal versieren. EIM onderhield ook contacten met de VS-ambassade in Brussel, met als doel belangrijke bewakingscontracten voor Amerikaanse wapendepots in België in de wacht te slepen.
Een goede relatie van Bougerol, rijkswachtkolonel Mayerus, werd op dezelfde dag van de statutenwijziging in 1981 beheerder-directeur van EIM. De Bende-enquêteurs Ruth en Lachlan verklaarden voor de Bendecommissie bis dat Mayerus het WNP, toen iemand er lid van wou worden, als legitieme organisatie voorgesteld had. (...)
Mayerus kwam na zijn pensionering bij de rijkswacht nog geregeld langs in de lokalen van de Brusselse BOB. Toen de rijkswacht ter ore kwam dat Mayerus voor het EIM werkte en dat deze firma nauwe banden onderhield met Amerikaanse officials, werd hem de toegang tot de BOB-lokalen formeel verboden. Volgens de BOB'ers Ruth en Lachlan bestond het sterke vermoeden dat Mayerus BOB-informatie kwam halen om ze voor EIM-doeleinden te gebruiken. Er circuleerden bij de rijkswacht ook geruchten dat Mayerus na zijn toetreding tot EIM, er Bougerol bijgehaald had.
Bron: Namen uit de doofpot | Stef Janssens
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.