Over de rol die Wathelet gespeeld zou hebben bij de verhuis van het dossier van Dendermonde naar Charleroi, schrijft de Tweede Bendecommissie:

Zowel uit de analyse van de schriftelijke stukken als uit die van de hoorzittingen is gebleken dat niets erop wijst dat de minister van Justitie Wathelet (of leden van zijn kabinet) op wie dan ook druk hebben uitgeoefend om het onderzoek van Dendermonde over te hevelen naar Charleroi. De interne nota's getuigen daarentegen van een zeer terughoudende opstelling van deze minister ten aanzien van de inhoud van een beslissing. Wel wenste Wathelet dat er door de procureurs-generaal eindelijk een beslissing werd genomen, en dat er zo een einde kwam aan het geruzie en de besluiteloosheid.

En over de rol die Wathelet gespeeld zou hebben bij de ondervraging van Martial Lekeu in de Verenigde Staten, staat er dit:

De gang van zaken, ten slotte, met betrekking tot de vraag of er eventueel een verzoek tot uitlevering van Lekeu moest worden gestuurd aan de Verenigde Staten, is zonder meer een punt van discussie geweest binnen het openbaar ministerie. Terwijl het parket van Dendermonde aanvankelijk vond dat er wel zulk een verzoek moest uitgaan, nam het parket-generaal van meet af aan het tegenovergestelde standpunt in.

Onderzoeksrechter Troch, die een voorstander van uitlevering was, maakte echter nooit een rapport daartoe strekkend op, en zette zijn standpunt ook geen kracht bij via de verlening van een bevel tot aanhouding. Begin augustus 1989 waren alle betrokken magistraten - inclusief Troch - het er echter over eens dat het in de gegeven omstandigheden nog het beste was om Lekeu te gaan verhoren in de Verenigde Staten.

De voormalige minister van Justitie Wathelet heeft zich ook indit geval afzijdig gehouden van de discussie over de manier waarop - via uitlevering of anderszins - het verhoor van Lekeu moest worden georganiseerd. Hij heeft er alleen op aangedrongen dat er in deze belangrijke kwestie eindelijk een beslissing werd genomen.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (eindverslag)

Uit "De netwerking van een neo-aristocratische elite in de korte 20ste eeuw" van Klaartje Schrijvers haal ik volgende info over Opus Dei: 

Met de focus op het christelijke geloof hoeft het niet te verbazen dat ook de banden tussen Opus Dei en CEDI erg nauw waren. CEDI werd door sommigen zelfs gezien als een hulporganisatie van Opus Dei. Die link lijkt aannemelijk gezien de aanwezigheid in CEDI van don Alfredo Sanchez-Bella, minister van toerisme onder Franco en broer van één van de meest vooraanstaande leden van Opus Dei in Spanje, Don Florencio Sanchez-Bella.

• Alfredo Sanchez-Bella: lid van CEDI, voormalig minister onder Franco en belangrijk bankier in Spanje.
  

• Père Yves-Marc Dubois: lid van Opus Dei en AESP.
  

• Antoine Pinay: ex-eerste minister van Frankrijk en lid van Opus Dei
  

• Jean Violet
  

• Silva Munoz: voormalig minister onder Franco en gelinkt aan de Cercle Pinay
  

• Père Marmier: Opus Dei in het bisdom van Freiburg. Lid van de AESP van Damman.
  

• Hervé Pasqua: voormalig hoofd van Opus Dei in België
  

• Ook de Cercle des Nations werd aan Opus Dei gelieerd, al was het alleen door hun gemeenschappelijke economische en politieke objectieven ten aanzien van Europa.

Uit het parlementair onderzoek naar sekten in België (1997) staat ook wat informatie over Opus Dei:

Pagina 74:

Ten slotte kunnen ook andere groeperingen - zoals bijvoorbeeld de loge of Opus Dei - beschouwd worden als groepen waarvan de leden de politieke macht willen beïnvloeden, laat staan infiltreren.

Pagina 93:

In een door de heer Nefontaine in 1993 uitgegeven publicatie wordt (aan de hand van getuigenissen van ouders, wier kinderen - sommigen voor ze meerderjarig waren - tot deze organisatie waren toegetreden) vastgesteld dat ook Opus Dei (een vereniging die ongetwijfeld een religieus doel nastreeft) in zijn dagelijkse werking bepaalde kenmerken vertoont die eigen zijn aan een sekte, te weten:

• manipulatie van het geweten;
  

• overmatige verering van de stichter, José María Escriva de Balaguer;
  

• geldverduistering en erfenisbelaging;
  

• de numerarii storten een groot deel van hun inkomen aan de beweging;
  

• de uitbuiting van de werkkrachten die door Opus Dei worden opgeleid; er blijken bepaalde inbreuken te worden gepleegd op de sociale wetgeving.
  

Deze, door het Vaticaan erkende instelling is volgens spreker een typisch voorbeeld van integraal katholicisme. Toch telt zij in België weinig leden (250 tot 300) en heeft ze er geen invloed op het politieke en economische leven. Opus Dei werft vooral leden bij de elite van een land. Vervolgens krijgen die de opdracht de andere lagen van de bevolking aan te spreken. De getuige is van oordeel dat het niet ongewoon is dat zij zich volledig in de katholieke kerk wil integreren maar toch eigen priesters wil vormen.

Als organisatie heeft Opus Dei geen sociale doctrine, wat niet belet dat haar leden zich wel met sociale problemen inlaten. Het staat haar leden vrij de organisatie te verlaten. De numerarii, die in een gemeenschap van Opus leven, dreigen berooid achter te blijven en sociale en affectieve problemen te krijgen aangezien ze alle banden met hun vroegere kennissenkring hebben doorgesneden.[size=2][font=NewCenturySchlbk] [/font][/size]

Ik heb gisteren aan iemand gevraagd om deze tekst uit een brief van Libert van mei 1985 te vertalen. Ik heb hem niet gezegd wie het had geschreven of binnen welke context het werd geschreven. Het eerste dat die persoon zei - nadat hij het had gelezen - was: "precies nogal een dominant persoon".

Maar het gaat over de vertaling. Hij heeft me geen letterlijke vertaling gegeven maar vertelde me dat de inhoud intelligent overkomt maar dat het veel blabla is. De boodschap komt hier op neer: er bestaan twee groepen mensen, de " hersenen" ("brains") en de "uitvoerders" ("exécutants"), de dominanten en de gedomineerden, zij die de schapen hoeden/leiden en zij die de schapen verdrinken. Zoals ik in de vorige post al aangeef, maakt Libert ook duidelijk dat hij niet behoort tot de "klasse van de gedomineerde".

Reeds in 1983 geloofde de journalist Haquin, met anderen, dat de moordenaars van de Bende van Nijvel terroristen waren en misschien wel behoorden tot de WNP:

"De misdaden van de zogenaamde bende van Brabant leken volslagen zinloos. De methodes die ze gebruikten, deden denken aan een militaire operatie. Nu had de politie in de kast van WNP-militanten militaire instructies aangetroffen die door speciale legereenheden gebruikt worden. Daar waren ook instructies bij voor aanslagen en sabotage-acties. De procedures die daarin beschreven werden, vertoonden bepaalde gelijkenissen met de methodes van de bende van Brabant ..."

"Neem nu bijvoorbeeld de overval bij Colruyt in Nijvel. Een Brussels paar werd neergeschoten terwijl ze hun auto aan het bijtanken waren, waarschijnlijk om te beletten dat ze later zouden kunnen getuigen. De inbraak was op dat moment niet eens begonnen. Eerst werden de lijken van de slachtoffers weggebracht en daarna braken de gangsters de gepantserde deur open die toegang gaf tot de stock met levensmiddelen. Ze merkten niet dat ze het alarmsysteem in werking brachten dat verbonden was met de rijkswacht. Twee nietsvermoedende rijkswachters die kwamen aangereden, werden neergeschoten: de ene was op slag dood, de ander dankt zijn leven enkel aan het feit dat de kogel afketste op zijn epaulet."

"De politie zette de achtervolging in. De gangsters, die twee wagens gebruikten, hadden het lef hun achtervolgers klem te rijden en toen het vuur te openen op de politie-auto. De openbare opinie was geschokt. De krankzinnige moordenaars van Brabant hadden maar weinig gemeen met klassieke gangsters. Het leek wel of ze vastbesloten waren om iedereen die hen in de weg stond onverbiddelijk neer te knallen en om zoveel mogelijk terreur te zaaien: doden om te doden."

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)