Beijer en Bouhouche hadden in het lange weekend van Onze Lieve Vrouw Hemelvaart 1985 ingebroken in het Brusselse justitiepaleis. Dit was tevens het weekend van de moord op Jules Montel. In de kelders hadden ze eventjes acht deuren geforceerd en uiteindelijk waren ze aan de haal gegaan met een video en een klok, die Bouhouche cadeau deed aan zijn schoonmoeder, die haar weggooide omdat ze niet liep.

Beijer hield vol dat ze de inbraak pleegden 'op verzoek van de Staatsveiligheid, die het dossier van een collaborateur wilde inkijken die solliciteerde naar een job bij een bank', maar op het latere assisenproces rond Bouhouche had voorzitter Paul Maffei niet veel zin in al te levendige fantasieën. "De dossiers van collaborateurs zijn helemaal niet te vinden op de griffie van de correctionele rechtbank, maar bij het krijgsauditoriaat. En de staatsveiligheid heeft er vlot toegang toe."

Jaren later had Beijer, die geen hoge verwachtingen had van de intelligentie van zijn lezers, in zijn boek uit 2010, zijn versie nog altijd niet bijgesteld. Hij en Bouhouche hadden het dossier van die collaborateur niet gevonden. Hij verzweeg hoe dat kwam, want het klinkt zo klungelig: de archieven waren niet alfabetisch, maar op datum gerangschikt. Het jatten van een dossier dat daar nooit gelegen kon hebben en waar niemand behoefte aan had, bleef het motief van de inbraak.

Beijer mag dan speels zijn, hij doet zelden iets zonder reden. Het was natuurlijk niet om een pendule te stelen dat die twee al die deuren hadden opengebroken. Maar als de collaborateur en de kapotte klok het motief niet waren, wat dan wel? Kon het te maken hebben met de moord op Jules Montel datzelfde lange weekend? Speurders zeiden dat eventueel in beslag genomen spullen dan nog niet op de griffie zouden liggen, dus dat kon het ook niet zijn.

Hoe dan ook, met zijn verklaring dat hij de man was die Vanden Boeynants had aangeboden zijn dossier te gaan stelen, haalde Beijer de aandacht van de verdachte Montel, en hij zette Vanden Boeynants op de kaart als de integere politicus die weigerde dat te doen waar een BIC-informant hem verdacht van had gemaakt.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

De Drug Enforcement Administration (DEA) is een Amerikaanse overheidsorganisatie die belast is met het handhaven van de Controlled Substances Act uit 1970. De DEA werd opgericht tijdens de ambtstermijn van Richard Nixon en is de belangrijkste organisatie voor het bestrijden van illegale drugs, zowel in eigen land als in het buitenland. Binnen de Verenigde Staten wordt hierbij de jurisdictie gedeeld met het Federal Bureau of Investigation (FBI).

DEA-ambtenaren hebben geen jurisdictie in Nederland. Desondanks werd duidelijk dat zij, zowel met als zonder medeweten van de Nederlandse overheid, acties op Nederlands grondgebied uitvoerden. Daar het schenden van de soevereiniteit van een ander land binnen het Amerikaanse rechtssysteem niet onherroepelijk leidt tot het uitsluiten van tijdens die schending verkregen bewijsmateriaal, kon Henk Rommy (ook bekend als de Zwarte Cobra), mede op basis van dergelijk bewijs in de VS tot 20 jaar cel veroordeeld worden.

Met als argument terrorismebestrijding is verregaande juridische samenwerking met de DEA gerealiseerd. Op 13 en 14 maart 2003 maakten Amerikaanse en Nederlandse opsporingsbeambten afspraken in het kader van wat ‘internationaal strafrechtelijke samenwerking en bestrijding van het terrorisme' genoemd wordt. Volgens het CEDRO is deze samenwerking echter vooral gericht op de bestrijding van de handel in ecstasy, een criminele activiteit die doorgaans niet met terrorisme geassocieerd wordt. Uitermark & Cohen schrijven in dit kader "Een lang gekoesterde wens van de Amerikaanse opsporingsdiensten, volledige en onvoorwaardelijk medewerking van het Nederlandse justitiële systeem, lijkt nu in vervulling te gaan. Met alle nadelige gevolgen van dien."

Bron » Wikipedia