De spullen die ze stalen bij Bios waren niet zomaar spullen. Bios was het enige bedrijf in België dat heroïne en morfine mocht produceren voor farmaceutisch gebruik. Tussen de conciërge van Bios en de in Beersel vermoorde José Vanden Eynde is er via de schoondochter van José een link. Een belangrijke vraag is of er een paar De Staerkes zijn veroordeeld voor de diefstal bij Bios in 1975? En of het dan zou kunnen dat ze, na hun vrijlating (wanneer precies?) op zoek zijn gegaan eind 1982 naar hun deel van de inmiddels verhandelde buit?

Die José wordt meestal voorgesteld als een trieste conciërge-taxichauffeur, maar de man waarvoor hij reed is niet te onderschatten, en José zelf ook niet, want in zijn betere jaren baas van een bedrijf met driehonderd werknemers. Ook over het huis dat de zoon van José kort na de moord heeft verlaten, worden dingen verteld die zouden kunnen passen in een dergelijk scenario.

En ook belangrijk: de relatie Bios - Nationaal Drugs Bureau.

Uit Hilde Geens: Julien en Charles een paar maanden in voorarrest in de zaak Bios. De conciërge veroordeeld in 1977 samen met een drietal anderen. Wie waren die anderen? En wanneer terug vrij?

In juni 1977 stond Charles De Staerke, bijgenaamd “Gino de Zigeuner”, terecht voor een grootschalige diefstal en handel in cocaïne en morfine afkomstig van het farmaceutische bedrijf Bios-Coutelier in Sint-Stevens-Woluwe.

Volgens het openbaar ministerie zette De Staerke een werknemer van het bedrijf, Fernand Passens, onder zware druk om gedurende maanden drugs te stelen. Passens verklaarde voor de rechtbank dat hij en zijn gezin met geweld werden bedreigd als hij niet zou meewerken. De gestolen cocaïne en morfine werden vervolgens aan De Staerke overhandigd, die volgens het onderzoek de organisatie van de illegale verkoop op zich nam. Omdat een grote partij niet in één keer kon worden afgezet, schakelde hij verschillende tussenpersonen en cafés in voor de verdere distributie.

Tijdens het proces verscheen De Staerke niet voor de rechtbank omdat hij voortvluchtig was. De procureur omschreef hem als de hoofdbeklaagde, de aanstichter en het brein van de bende, en eiste een bijzonder zware straf. In het vonnis van 17 juni 1977 volgde de rechtbank die redenering grotendeels: Charles De Staerke werd bij verstek veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf, de zwaarste straf van alle beklaagden, en zijn onmiddellijke aanhouding werd bevolen. Zijn broer Julien De Staerke werd daarentegen vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs.

"Geen vonnis kan streng genoeg zijn..."

Met tien man hadden zij zich vrijdag te verantwoorden voor de 21ste kamer van de Brusselse correctionele rechtbank. Allen zijn zij betrokken bij een zwendel in cocaïne en morfine, die gestolen werd ten nadele van firma Bios-Coutelier, waarvan het laboratorium en de hoofdzetel gevestigd zijn te Sint-Stevens-Woluwe.

Het op wereldvlak bekende bedrijf is vrijwel het enige in ons land dat wettelijk cocaïne en morfine mag verhandelen. Het bedrijf, aldus substituut Reniers, openbare aanklager, kan een beetje worden beschouwd als de “Nationale bank voor verdovende middelen voor medisch gebruik”.

Tussen 1 januari en 15 november 1976 stal Fernand Passens (26), Leuvense steenweg, Sint-Stevens-Woluwe, die werkzaam was in het bedrijf als handlanger, 5 kilo cocaïne en 10 kilo morfine. Dit op aandringen van en onder bedreigingen geuit door zigeuner Charles De Staerke (33) uit Sint-Pieters-Woluwe, die bij het gerecht een trouwe bekende is, vooral gekend als “Gino”. “Gino de Zigeuner” is ten andere weer maar eens voortvluchtig en maakte vrijdag voor de rechtbank verstek.

De overige betichten zijn Joseph Passens (30), loodgieter, uit Evere; Henri Francotte (32) bandenverkoper, uit Sint-Gillis; Virgile Marcx (23), oudijzerhandelaar, uit Evere; Louis Van Berlamont (40), restaurateur, Markt, Tervuren en Walter Eggermont (34), kelner. Daarbij horen nog een drietal betichten, die echter veeleer meelopers schijnen te zijn.

De zaak ging midden november 1976 aan het rollen. De gerechtelijke politie bij het parket van Leuven vernam dat toxicomanen (verblijvend voor een ontwenningskuur in een neuro-psychiatrisch tehuis in de streek) bezoekers waren van het café te Tervuren opengehouden door Van Berlamont. Aldaar kon men aan cocaïne geraken. Dank zij deze inlichtingen zou de gerechtelijke politie te Brussel de herkomst van de drugs achterhalen. Langs voortverkoper (o.m. in het café te Sint-Gillis) kwam men aan de “bron”: Fernand Passens.

Een ganse bende vloog in de cel. Het brein scheen “Gino de Zigeuner” te zijn. Zo blijkt alvast ook uit de verklaringen die Fernand Passens aflegde ter zitting. Fernand Passens werkte al een tijdje bij nv Bios. Hij, zo verKlaart hij, dacht helemaal niet aan stelen “want ik heb een goede degelijke situatie”. Maar op een mooie dag werd hij bedreigd door zigeuner Charles De Staerke, alias “Gino”, die ook vroeger voor het bedrijf had gewerkt.

Gino dreigde: “Je zult cocaïne en morfine stelen. Indien je weigert zal ik toeslaan. Ik weet bv. dat jouw vrouw dagelijks langs de Leuvensesteenweg op haar bromfiets voorbijkomt. Achteraan op de bromfiets zit jouw kind. Denk eraan dat hen ooit iets zou kunnen overkomen.”

Fernand Passens is beginnen stelen. Zo ging het maanden lang. Het spul werd aan Gino overhandigd in een café aan de Hoogstraat te Brussel. Verdovende middelen stelen is één zaak. Maar ze aan de man brengen is een andere. De dieven hadden gedacht dat het van een leien dakje zou lopen en er op de zwarte markt miljoenen te verdienen waren. Een belangrijke hoeveelheid ineens verkopen bleek niet mogelijk.

Toen is Gino aan de detailverkoop begonnen en kwamen de overige betichten op de proppen. Het vlotte echter niet en ten slotte vlogen de gewetenloze kerels (die vooral de gezondheid van anderen in gevaar brengen) in de gevangenis. Geen van allen (tenzij Fernand Passens, die grif bekent) wil schuld toegeven.

Men hoorde verwarde en weinig sterkhoudende verhalen. Kerels die in het bezit werden gevonden van de gestolen waar zeggen o.m. “Wij hadden een pak gekregen om te bewaren. Wat erin stak weten wij ook niet. Weliswaar geven wij toe dat het om een “oneerlijk” pak ging en het allemaal verdacht was maar wie zou nu vermoeden dat een pak vol witte poeder... morfine zijn zou.”

Uit de debatten is dan vooral gebleken dat allen bereid werden gevonden om de voorgespiegelde miljoenenwinsten op te strijken maar geen had er een idee van hoe het spul in omloop te brengen. Men heeft anderzijds meegemaakt hoe betichten onder elkaar aan het bekvechten gingen. Vooral Fernand Passens kreeg het te verduren. “Men gelooft alles wat deze man zegt. Geef hem een rozenkrans en een kruis, hij is blijkbaar een heilige.”

In zijn requisitoir heeft substituut Reniers vooral een zeer zware straf gevorderd voor de voortvluchtige “Gino de zigeuner”, die de hoofdschuldige is, de aanstichter, het brein. Familielid van Paessens bedreigde hij deze. Ten slotte bezweek Passens, ook omdat hem 150.000 fr. beloofd werd en ook de caravan, eigendom van Gino.

Substituut Reniers heeft ook streng gevorderd tegen de voortverkopers van de verdovende middlen. “Geen vonnis kan streng genoeg zijn voor mensen die zich daartoe bereid verklaren en toxicomanen nog dieper in de put willen duwen.”

De vele verdedigers zullen op 15 juni aan het woord komen. Op de vrijdagzitting beleefde men ten slotte nog een erge emotie. Onverwacht viel betichte Fernand Passens loodzwaar tegen de grond... ten prooi aan een zenuwcrisis.

Bron: Het Laatste Nieuws | 11 Juni 1977

Strenge straffen voor goedkope cocaïne en morfine

De correctionele rechtbank te Brussel, onder voorzitterschap van de h. Ooms, heeft donderdag een reeks źware straffen uitgesproken tegen een bende zwendelaars in morfine en cocaïne. Het goedje werd vorig jaar gestolen ten nadele van de firma Bios- Coutelier, waarvan labo en hoofdzetel gevestigd zijn te Sint-Stevens-Woluwe.

Het brein van de bende, de 33-jarige Charles De Staerke uit Sint-Pieters-Woluwe, bijgenaamd “Gino de Zigeuner”, kreeg 5 jaar gevangenisstraf. De man, geen onbekende voor het gerecht, is voortvluchtig. Fernand Passens (26), uit Sint-Stevens-Woluwe, die bij Bios werkte en daar het goedje ontvreemdde, werd bedacht met 3 jaar gevangenisstraf. De overige betichten liepen straffen op van 6 maanden tot 2 jaar. Een vrijspraak: Julien De Staerke, broer van “Gino”, tegen wie geen afdoende bewijzen konden worden aangevoerd.

De firma Bios stelde zich burgerlijke partij. Haar woordvoerder, mr. Levy-Morelle, eiste 152.000 fr. schadevergoeding. Dit bedrag stemde overeen met de handelswaarde van de hoeveelheid cocaïne en morfine, die niet meer kon worden teruggevonden. Van de 9,6 kg gestolen zuivere cocaïne ontbraken er 4,6 kg, tegen een handelswaarde van 26.000 fr. het kg. Van de 10 kg. ongezuiverde morfine bleven er 6 kg. achterwege, tegen 5.000 fr. het kg.

Op de zwarte markt loopt de prijs van de zuivere cocaïne in de miljoenen, in de ganse handel lijkt de stof eerder goedkoop.

Mr. Francois, de verdediger van betichte Van Berlamont die te Tervuren het restaurant hield waar de onderhandelingen voor de afzet van het goedje werden gevoerd, viel scherp het requisitoir van substituut Reniers aan. Hij noemde het “overdreven en in strijd met de juiste feiten”. Volgens hem speelde niet Van Berlamont de hofdrol, maar wel “Gino de Zigeuner”, die alles dicteerde aan de andere betichten.

Nooit werd, volgens pleiter, ook maar een bewijs gevonden als zou zijn client werkelijk verdovende middelen in zijn café hebben verhandeld. Nooit werd er bij hem cocaïne en morfine gevonden.

Mr. Francis: “Van Berlamont had het ongeluk zekere dag het bezoek te krijgen van betichten Francotte en Marex, die wel drugs verhandelen o.m. aan de toxicomanen die voor een ontwenningskuur in een neuropsychiatrisch gesticht te Tervuren verbleven. Een van de trouwe bezoekers van dit gesticht, namelijk El Maoub, speelde een rol bij het ontmaskeren van de bende. De methoden die hierbij werden gebruikt wijzen er op dat El Maoub een tipgever van de politie was.”

Mr. Francois vroeg zich bovendien af waarom twee essentiële getuigen nooit werden teruggevonden. Pleiter drong er op aan rekening te houden met het weinig benijdenswaardig lot van zijn client. Van Berlamont zit al 7 maanden in voorhechtenis. Hij is gescheiden en heeft twee kinderen. Zijn restaurant werd verkocht. Zijn oude moeder is in het ziekenhuis gestorven van verdriet.

Voorzitter: “Van Berlamont had aan Francotte en Marex moeten diets maken, dat zij hun zwendel elders dan in zijn restaurant gingen bedrijven. Dat heeft hij echter niet gedaan.”

Vergiffenis

Mr. De Bontridder, voor betichte Philippe De Staerke, was het evenmin eens met de door de gerechtelijke politie gebruikte onderzoeksmethoden. Hij gewaagde zelfs van “een rechtskundige en feitelijk vergissing”.

Philippe De Staerke, broer van “Gino de Zigeuner”, is volgens pleiter nooit tussenbeide gekomen in de verhandelingen tussen Gino en Fernand Passens.

De tweede verdediger van deze betichte, mr. Hachez, bestempelde het onderzoek ais onvolledig en het requisitoir als “overdreven beschuldigend”. Hij aarzelde niet de vrijspraak te vragen.

Mr. Gillardin, voor de 34-jarige kelner Walter Eggermont, gaf toe dat zijn cliënt onvoorzichtig is geweest toen hij in zijn appartement 4 kilo drugs bewaarde, maar hij zou zich op dat ogenblik geen rekenschap hebben gegeven van de ernst van de zaak. De drugs waren niet eens verstopt.

Pleiter typeerde zijn cliënt als “een onbezonnen kind”, zonder er bij na te denken. Hij had veel schulden en zag het niet goed meer zitten, zo de rechtbank hem een kans zou geven door de straf op te schorten, zou Eggermont kunnen gaan werken. Zijn pleegouder - de ouders van betichte verloren het leven bij een verkeersongeval - zouden hem graag weder opnemen.

De rechtbank is echter niet ingegaan op dit verzoek. Zij veroordeelde Eggermont tot 2 jaar, evenals Marcx en Berlamont. Joseph Paessens, (30), loodgieter uit Evere, kreeg 6 maanden Philippe De Staerke werd verwezen tot 9 maanden, evenals Petermans. De zaak van Francotte werd gesplitst.

Eggermont kreeg er nog 1 maand bovenop wegens het onwettig bezit van een kleine revolver. De onmiddellijke aanhouding van Charles De Staerke, (Gino de Zigeuner) werd bevolen. Aan de burgerlijke partij Bios werd 20.000 fr. toegewezen.

Bron: He Laatste Nieuws | 17 Juni 1977