Samenvatting
Wat? Een SAC-commando vermoordt zes mensen
Wanneer? 18 Juli 1981
Waar? Auriol in Frankrijk
Wapens? Touw en steekwapens
Wie?
- Jean-Joseph Maria (levenslang)
- Lionel Collard (levenslang)
- Ange Poletti (levenslang)
- Jean-Bruno Finochietti (twintig jaar gevangenisstraf)
- Didier Campana (twintig jaar gevangenisstraf)
- Jean-François Massoni (vijftien jaar gevangenisstraf)
Status: Opgelost
Het bloedbad van Auriol was de moord op zes mensen in de nacht van 18 op 19 juli 1981 in Auriol (Bouches-du-Rhône) in het huis van de familie van Jacques Massié. Hij was het hoofd van de Marseille-afdeling van de Service d'Action Civique (SAC), een politieke organisatie die in de jaren 60 banden had met het gaullisme.
De lokale afgevaardigde van Jacques Massié verdacht hem ervan dossiers over lokale leden van de organisatie te willen overhandigen aan linkse bewegingen. De familie van Massié – zijn vrouw, zijn 7-jarige zoon, zijn schoonouders en zijn toekomstige zwager – werd in hun huis vermoord. Massié zelf werd gedood bij zijn terugkeer.
Bovendien brachten uitgebreide journalistieke onderzoeken bewijs aan het licht van meerdere andere slachtoffers het jaar ervoor, maar deze onderzoeken bleken vruchteloos en bleven onopgeloste zaken voor het rechtssysteem.
Deze misdaad, die Frankrijk schokte, werd een zaak van nationaal belang. Op verzoek van president Mitterrand ontbond de regering de SAC op 3 augustus 1982.
De rechtbank van Bouches-du-Rhône berechtte de zes verdachten in mei 1985. Drie werden veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf, twee tot twintig jaar en één tot vijftien jaar.
Feiten
Jacques Massié, 41 jaar, was een politiebrigadier gestationeerd in Marseille. Hij woont met zijn vrouw, Marie-Dominique (34), en zijn zoon, Alexandre (7), in een oude Provençaalse boerderij in de woonwijk Douronne in Auriol. De politieagent is tevens hoofd van de afdeling Bouches-du-Rhône van de Dienst Burgerlijke Actie (SAC).
De intense interne rivaliteit binnen deze Gaullistische militie, opgericht door Jacques Foccart, wordt verergerd door de diepe angsten die er heersen sinds links in 1981 aan de macht kwam.
Jean-Joseph Maria, Massié's plaatsvervanger in deze SAC-afdeling, verdenkt hem van verraad en diverse vormen van verduistering (met name het verduisteren van lidmaatschapsgelden van de SAC-schietclub, of het afpersen van geld van bars in Marseille en Toulon in naam van de SAC om zijn rode Ferrari en zijn boerderij te bekostigen), en weet uiteindelijk de andere leden van zijn vermoedens te overtuigen met als doel Massié uit de dienst te zetten.
Brigadier Massié, die via zijn netwerk van contacten een plaats had bemachtigd op de politie-inspecteursopleiding in Cannes-Écluse, was ook herhaaldelijk afwezig. Maria vreesde dat Massié uiteindelijk zijn vertrouwelijke documenten aan linkse groeperingen zou overhandigen. Deze geruchten zouden leiden tot de moord op een hele familie.
Eerste moordaanslag
Op zaterdag 25 april 1981 had Jacques Massié net een ontmoeting gehad met zijn opvolger als hoofd van de lokale SAC. Hij reed in zijn auto toen hij meerdere keren werd beschoten door twee onbekende mannen op een motorfiets. Hij ontsnapte ongedeerd aan deze moordaanslag en waarschuwde onmiddellijk zijn collega's. Hij gaf aan dat hij zijn plaatsvervanger bij de SAC, Jean-Joseph Maria (54), directeur van een verfbedrijf, en een van zijn trouwe volgelingen, Lionel Collard (31), een voormalig parachutist in het Franse Vreemdelingenlegioen die fabrieksarbeider was geworden in de Chambourcy-fabriek in Mazargues, sterk verdacht. Hij gaf de onderzoekers ook een lijst met de namen en adressen van de leden van de organisatie.
Na deze mislukking hervatten Maria en Collard hun aanval: ze rekruteerden een team en gaven hen de opdracht Massié's bewegingen in de gaten te houden met als doel hem te ontvoeren, de gevoelige dossiers te bemachtigen die vermoedelijk in het landhuis van de familie waren opgeslagen, en een einde te maken aan het "Massié-probleem". Tegelijkertijd vroeg Massié's vrouw de school van haar zoon om extra waakzaam te zijn.
Moorden
Op zaterdag 18 juli 1981 bevonden Jacques Massié, zijn vrouw Marie-Dominique en hun 7-jarige zoon Alexandre zich in het landhuis van de familie. Ook aanwezig waren Massié's schoonouders, Jules en Emmanuelle Jacquèmes, en zijn zwager, Georges Ferrarini, de partner van zijn zus Marina. Rond 15.00 uur verliet Massié het huis per auto.
Uit wantrouwen na de schietpartij in april nam hij de auto van zijn zwager en liet zijn eigen auto in het zicht geparkeerd staan. Op dat moment bestormde een commando van zes gemaskerde en gewapende criminelen het huis. Deze mannen konden alleen de afwezigheid van hun doelwit vaststellen en, belangrijker nog, de aanwezigheid van vijf mensen die ongemakkelijke getuigen waren geworden.
Het commando, bestaande uit Jean-Joseph Maria, Lionel Collard, Jean-Bruno Finochietti, een 31-jarige schoolleraar, en drie postbodes die bij de CGT-vakbond waren aangesloten – Didier Campana, Ange Poletti en Jean-François Massoni – besloot op Massié's terugkeer te wachten door het hele gezin te gijzelen. De gijzelaars werden vervolgens naar een van de slaapkamers op de eerste verdieping gebracht, waar ze werden vastgebonden.
Drie uur verstreken en de criminelen werden ongeduldig. Boven herkenden het kind en zijn moeder hun voogd, wiens gezicht verborgen was achter een chirurgisch masker, zonder problemen: Jean-Bruno Finochietti, een schoolmeester die de jongen eerder les had gegeven. Deze onthulling bleek fataal, want om 18.00 uur besloot Collard dat iedereen geëxecuteerd moest worden. Een voor een werden de leden van de familie Massié de trap afgeleid en gewurgd met een koord of gedood met een mes.
Marie-Dominique Massié, zich bewust van het zich ontvouwende bloedbad, smeekte Finochietti haar zoon te sparen, maar tevergeefs. Het slapende kind werd door Finochietti naar Ange Poletti gedragen, die hem meerdere keren met een pook op het hoofd sloeg. Maar het kind verzette zich tegen de dood. Omdat hij zijn doodsstrijd niet langer kon verdragen, maakte Finochietti hem af met nog een aantal steekwonden. De lichamen werden vervolgens naar een verlaten mijn in de buurt van het stadje Les Mayons gebracht.
Jacques Massié werd uiteindelijk gedood toen hij rond 3:00 uur 's nachts thuiskwam, zich totaal onbewust van wat er met zijn familie was gebeurd. De daders stichtten brand om bewijsmateriaal te vernietigen en vluchtten onmiddellijk, met de dossiers die ze zochten.
Onderzoek
Eerste bevindingen
De volgende dag, zondag 19 juli, ontdekten buren een huis dat half verwoest was door brand, een verwoest interieur en bloedsporen. Marina Massié, de zus van Jacques Massié, arriveerde ook bij het landhuis waar een familiediner gepland stond, waar haar verloofde, die er sinds de vorige dag was, ook aanwezig zou zijn. Ze ontdekte de brand en ging aanvankelijk naar het plaatselijke ziekenhuis voordat ze besloot de politie te waarschuwen.
De gendarmes arriveerden ter plaatse en beseften meteen dat ze zich op een plaats delict bevonden: de brand was aangestoken door kaarsen die onder de gordijnen van de trap naar boven waren geplaatst, waar chirurgische maskers op een bed werden gevonden, samen met stropdassen, touw en met bloed bevlekte kleding.
De onverbrande voorwerpen werden verzegeld en naar het laboratorium van de gendarmerie gestuurd voor analyse. Onderzoekers vonden de Mercedes van de schoonfamilie op driehonderd meter van het landhuis: in de kofferbak werd een loafer gevonden. Verspreide voorwerpen lagen in de buurt: een zegelring, een bril, een aansteker, enz., alsof iemand ze was kwijtgeraakt tijdens een vluchtpoging. Het spoor eindigde bij een grote bloedvlek op de stoep, precies de plek waar Jacques Massié was gevangengenomen en waar Finochietti zijn keel had doorgesneden.
Onder leiding van onderzoeksrechter Françoise Llaurens-Gérin, die beschuldigd werd van ontvoering, wederrechtelijke vrijheidsberoving en doodslag, werd het onderzoek toevertrouwd aan de regionale afdeling van de gerechtelijke politie in Marseille
Snelle arrestaties en eerste bekentenissen
De eerste interviews met getuigen en familieleden van de familie Massié op 19 juli leidden het onderzoek onmiddellijk naar de SAC (Service d'Action Civique) en de reeds genoemde namen van Maria, Collard en Finochietti. Zij werden onmiddellijk gearresteerd. Maria en Collard verzetten zich tegen de ondervraging en confrontatie, maar de schoolmeester bezweek en bekende na veertig uur in politiehechtenis toen het eerste bewijsmateriaal hem werd voorgelegd: zijn vingerafdrukken waren geïdentificeerd op een frisdrankfles die op de plaats delict was gevonden.
Hij bekende betrokken te zijn geweest bij zes moorden, maar weigerde namen te noemen en maakte een tekening die hij de titel gaf: Op het zwarte scherm van mijn slapeloze nachten. De gezichten zijn zwart gemaakt en de schoolmeester identificeert zijn medeplichtigen met letters van het alfabet: A, B, C en D. Hij duidt de persoon die de moorden heeft bevolen aan met de letter Z en spreekt van een direct bevel "van boven".
Op basis van de informatie van Finochietti wordt het lichaam van Jacques Massié gevonden bij de Petit Galibier-pas in de regio Var en op 22 juli opgegraven.
Op 30 juli bekent Massoni dat de lichamen van de andere leden van de familie Massié verborgen liggen in een oude mijn nabij het dorp Les Mayons in de Var.
Rogatoire brieven
De onderzoeksrechter beraadt zich Er werd een formeel verzoek om rechtshulp aan de onderzoekers gedaan, en er vonden verdere arrestaties plaats binnen de Marseille-afdeling van de SAC, evenals op het nationale hoofdkantoor. Tegelijkertijd veroorzaakte het onderzoek naar het karakter en de levensstijl van Jacques Massié opschudding. Als hoofd van de lokale SAC zou hij verantwoordelijk zijn geweest voor talrijke verduisteringen, niet van de fondsen van de beweging, maar voor zijn eigen persoonlijk gewin, wat uiteindelijk tot zijn val leidde.
Er werden uitzonderlijke middelen ingezet. De drie postmedewerkers die bij de inval waren opgepakt, werden openhartiger: ze gaven toe betrokken te zijn geweest bij de operatie en onthulden de onbeantwoorde vragen. Op 24 juli werden de algemeen secretaris van de SAC, Pierre Debizet, en de penningmeester, Gérard Daury, gearresteerd en in voorlopige hechtenis genomen. Uit Debizets agenda bleek een reis naar Marseille op 5 mei 1981 en een ontmoeting met lokale SAC-leden. Hij zou hebben verklaard dat het "Massié-probleem" moest worden "opgelost". Finochietti, Campana, Poletti en Massoni pleitten schuldig. Maria en Collard behielden hun positie.
De hoorzitting van Pierre Debizet, secretaris-generaal van de SAC, die door rechter Françoise Llaurens-Guérin was aangeklaagd voor medeplichtigheid aan opzettelijke doodslag, wierp geen licht op zijn rol bij het aanzetten tot de moord.
Marina Massié, de zus van Jacques Massié, spande een civiele rechtszaak aan. Haar advocaat was Gilbert Collard, die tijdens de voorlopige hechtenis en hoorzitting van de secretaris-generaal van de SAC het "gevoel" had dat het onderzoek "vooruitgang had geboekt”. De secretaris-generaal werd uiteindelijk van alle beschuldigingen vrijgesproken.
De pers suggereerde vervolgens dat de motieven voor de moord ook gezocht moesten worden in de mysterieuze verdwijningen, in de maanden daarvoor, van verschillende SAC-leden, allen vrienden van Jacques Massié. De krant Le Monde merkt met name op dat sommige informatie van politiebronnen melding maakt van vijf andere verdwijningen van medewerkers van Jacques Massié, maar onderzoekers bevestigen er slechts één, die van een man die op 16 februari 1980 thuis een telefoontje ontving en nooit meer is gezien.
Proces
In mei 1985 berechtte de rechtbank van Bouches-du-Rhône Finochietti, Campana, Poletti en Massoni, die schuldig pleitten. Maria en Collard ontkenden daarentegen elke betrokkenheid.
Jean-Joseph Maria, Lionel Collard en Ange Poletti werden veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf, Jean-Bruno Finochietti en Didier Campana tot twintig jaar gevangenisstraf en Jean-François Massoni tot vijftien jaar. Pierre Debizet, secretaris-generaal van de SAC, die aanvankelijk was aangeklaagd en voor de rechtbank van eerste aanleg was gedaagd, profiteerde na een hoger beroep bij het Hof van Cassatie van een afwijzing van de zaak door het Hof van Beroep in Parijs. Hij overleed in mei 1996.
Zesentwintig jaar na de gebeurtenissen kwam Marina Massié Jean-Bruno Finochietti toevallig op straat tegen. De krant La Provence bracht hen samen zodat ze konden praten. Finochietti leek vol berouw; hij zei dat hij de laatste woorden van Jacques Massié in zijn hoofd had en dat hij aan Alexandre moest denken telkens als hij een kind zag. Marina Massié zou de voormalige schoolmeester nooit vergeven, maar ze was opgelucht dat deze man haar vragen oprecht en met spijt beantwoordde, zonder ze ooit te ontwijken.
Gevolgen
Politieke dimensie
Door het geweld dat uitbrak en de politieke implicaties van deze moorden, kreeg de affaire begin jaren tachtig aanzienlijke media-aandacht in Frankrijk. De zaak benadrukte over het algemeen de aanhoudende aanwezigheid van diverse extremistische paramilitaire organisaties en de welwillende verwaarlozing daarvan door het staatsapparaat gedurende twee decennia. De affaire leidde tot de ontbinding van de SAC door president François Mitterrand op 3 augustus 1982.
Direct na de gebeurtenissen werd een parlementaire onderzoekscommissie ingesteld (die uitsluitend bestond uit leden van de linkse meerderheid, aangezien de rechtervleugel weigerde deel te nemen), maar deze besloot niet op te roepen tot de ontbinding van de SAC. Het parlement behandelde deze kwestie echter wel en stemde voor de ontbinding ervan.
Het perspectief van François Mitterrand
In zijn memoires als adviseur van François Mitterrand beschrijft Jacques Attali een privégesprek waarin de president van de republiek hem toevertrouwde dat hij door deze gebeurtenis was geraakt:
"François Mitterrand: 'Deze mensen zijn nog steeds erg machtig. Ze zullen proberen het regime te destabiliseren. Wat Salvador Allende is overkomen, kan mij ook overkomen. Ik weet het.' Hij vertrouwde me toe, zonder in details te treden, dat hij na 10 mei 1981 bedreigingen had ontvangen. Op een dag, tijdens een reis naar de provincies, gaf iemand hem een bericht om hem te bewijzen dat hij, wanneer de tijd daar was, zonder problemen vermoord kon worden.”
Bron: Wikipedia (vertaald uit het Frans)
]]>
