Wat doet een pooier 's nachts? Geld verdienen of geld uitgeven: logisch. Wat doet een frituuruitbater 's nachts in zijn frituur? Zijn frituur bewaken tegen dieven: logisch. Wat doet een acteur? Toneelspelen dan zeker? Of toch ook nog iets anders? » www.gva.be Wat doet een kunsthandelaar? » www.humo.be

Een winkeltje met oosterse snuisterijen in Knokke is natuurlijk ook handig.

Ik wil graag nog wat dieper ingaan op het "uit de weg ruimen van mogelijke tegenstand" waar Leo het over had. Hij haalde het voorbeeld van de "Rainbow Warrior" aan en vond dat zulke zaken in overweging moesten genomen worden aangaande de warenhuis overvallen.
Zelfs al is er geen directe link met die warenhuisovervallen dan nog schetst het een beeld over 1985 en hoe overheden of landen zeer lang ontkennen iets te maken te hebben met bepaalde zaken. In 2012 doet de Morgen volgende onthulling " In januari 2012 onthulde de Belgische krant De Morgen dat een van de leidende figuren achter de aanslag, Louis-Pierre Dillais, sinds 2005 directeur is van een Amerikaanse vestiging van FN Herstal, een wapenfabrikant die volledig in handen is van de Waalse overheid. Een woordvoerder van Greenpeace reageerde geschokt op dit nieuws"

"De Rainbow Warrior was het Nederlandse vlaggenschip van de milieuorganisatie Greenpeace, dat in de haven van Auckland, Nieuw-Zeeland door de Franse geheime dienst tot zinken werd gebracht.

In 1985 hield de Franse regering kernproeven op Moruroa, een atol in Frans Polynesië. De Rainbow Warrior lag op 10 juli 1985 in de haven van Auckland om een protestvloot te leiden die richting Moruroa zou gaan varen. Later die dag ontploften twee bommen aan boord. Een eerste van 5 kg ontplofte en een tweede van 15 kg ontplofte 5 minuten later. De bommen sloegen een groot gat in de romp, waardoor de Rainbow Warrior snel zonk. Op een na konden de opvarenden veilig aan land komen. Fernando Pereira, een Nederlandse fotograaf van Portugese afkomst, verdronk toen hij na de eerste ontploffing en voor de tweede ontploffing zijn fotomateriaal probeerde te redden uit zijn hut.

De aanslag werd uitgevoerd door agenten van de inlichtingendienst (DGSE) onder de naam Operation Satanique. De agenten waren verdeeld in drie teams.

Het eerste team bestond uit Dominique Prieur en Alain Mafart, die zich voordeden als het Zwitsers echtpaar 'Turenge'. Zij waren verantwoordelijk voor de verkenning en de logistiek.
Het tweede team bestond uit de bemanning van het jacht Ouvea en was verantwoordelijk voor het binnenbrengen van de mijnen die gebruikt werden.
Het derde team bestond uit de duikers die de mijnen bevestigden. Gérard Royal (broer van Ségolène Royal), Jean Camas en Jean-Luc Kister
Aan boord van de Rainbow Warrior bevond zich een spionne, Christine Cabon, die zich onder de naam Frédérique Bonlieu bij Greenpeace had aangemeld om de Franse geheime dienst van informatie te voorzien.

De bemanning van Ouvea werd door de Nieuw-Zeelandse politie van betrokkenheid verdacht en daarvoor verhoord, maar alleen Prieur en Mafart werden gearresteerd en tot 10 jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens dood door schuld en brandstichting. Ze waren op 12 juli om 9:00 gearresteerd op de luchthaven van Auckland toen ze hun gehuurde Toyota HiAce inleverden. Een waakzame burger vond hun gedrag verdacht en had het kenteken aan de politie doorgegeven.

Hoewel zowel de verantwoordelijk minister van Defensie Charles Hernu als het hoofd van de DGSE Pierre Lacoste in september 1985 aftraden na de affaire, bleef de Franse regering elke betrokkenheid ontkennen. Pas in juli 2005 werd bekend dat de toenmalige Franse president François Mitterrand destijds zelf toestemming had gegeven voor de aanslag ondanks dat hij dit in het openbaar sterk had veroordeeld.[2]

Nieuw-Zeeland weigerde in eerste instantie de beide Fransen uit te leveren. Na politieke druk vanuit Frankrijk, die onder andere bestond uit het dreigen met een veto op de invoer van Nieuw-Zeelandse producten in de EEG, mochten ze in juli 1986 Nieuw-Zeeland verlaten om hun straf in eigen land uit te zitten. Frankrijk onthaalde hen als helden, gaf hun de hoogste militaire onderscheiding, het Legion d'Honneur, en liet hen na een kort en licht huisarrest vrij."

Ontstellend ook te lezen dat Frankrijk politieke druk uitoefende door te dreigen met een veto op de invoer van Nieuw-Zeelandse producten in de EEG. 

Moeten we de liquidatie van Mendez ook niet van uit een andere invalshoek bekijken?

Inderdaad, gegarandeerd einde carrière. Maar ... ze zijn verdorie allemaal einde carrière (of toch bijna allemaal). Stel, dat de piste afpersing de juiste zou zijn, blijkbaar was dat niet terug te vinden in de boekhouding. Hoe ga je dan bewijzen dat er met zwart geld betaald werd?

En trouwens, er zijn er volgens mij genoeg geweest die gepraat hebben en daarna wenend moesten zeggen dat ze gefantaseerd hadden. Met de nadruk op moeten.

Het is minstens de tweede keer dat ik dit lees, maar je vergeet er telkens dit bij te zetten Tiens.

Begin 1986 werd Juan Mendez van FN vermoord. Had Mendez iets te maken met de Bende of was hij van plan om info te delen? Zeker is dat al begin 1988 de rijkswacht alle gegevens uit het Bende-onderzoek koppelde aan die van de moord op FN-wapenhandelaar Juan Mendez.

De rijkswachters maakten een zogeheten "uniebestand" in hun computer op het Centraal Bureau voor Opsporingen (CBO). Dat zei kapitein-commandant Benoît Saelens van dit CBO in de Bendecommissie.

Wie daartoe de opdracht gaf, kon hij niet zeggen. Maar hij dacht wel "dat de betrokken onderzoeksrechters er van wisten". Dat valt zeer te betwijfelen. Want nog tot in 1994 zeurden de speurders uit Charleroi om het dossier-Mendez te mogen inzien. Het verhaal van Saelens ondersteunde de stelling dat de rijkswacht op eigen houtje "een parallel onderzoek" naar de Bende deed.

Saelens stipte aan dat het CBO in 1985 een lijst maakte van ex-rijkswachters (Bouhouche, Beijer, Lekeu, Amory). Die werd vergeleken met lijsten van veroordeelden voor overvallen en van mensen die groter waren dan 1,89 m.

Dat gebeurde op initiatief van de rijkswacht zelf en Saelens was "niet zeker of de onderzoeksrechter er van wist". Saelens zei nog dat de rijkswacht zeker niét heeft gespeurd naar een mogelijke betrokkenheid van ex-rijkswachters bij de Bende.

Wat kunnen we hier dan uit besluiten? Dat verschillende onderzoeksrechters blijkbaar niet wisten wat sommige advocaten wisten en ook de rijkswacht wist ? Om nog te zwijgen van de journalisten die wisten wat de onderzoeksrechter niet wist.

Gaat het hier dan niet over (minstens) "bedrog" van de rijkswacht?